విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

37

దట్టమైన అడవిలోని పురాతన, ఆకాశాన్నంటే శాల, టేకు చెట్ల ఆకుల మధ్య నుంచి తెల్లవారుజామున తొలి కిరణాలు జాలువారడం మొదలయ్యేసరికి, రాత్రి కురిసిన ప్రళయభీకరమైన వర్షపు హోరు పూర్తిగా ఆగిపోయింది. అడవి గాలిలో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన, తడితో కూడిన చల్లదనం, తడి మట్టి యొక్క ఘాటైన, పురాతన వాసన నిండి ఉంది. అప్పుడప్పుడు పాత ఆకుల నుండి టప్ టప్ మని నీటి చుక్కలు పడే శబ్దం తప్ప మరే ఇతర సందడి లేదు. ఈ నిశ్శబ్దం ప్రకృతి తనంతట తాను చేసుకున్న ఒక తాత్కాలిక శాంతి ఒప్పందంలా ఉంది.
బంగ్లాలోని విశాలమైన, తేమగా ఉన్న భోజనశాలలోపల కూడా అదే రకమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఒక పాత, దుమ్ము పట్టిన బల్ల దీపం యొక్క మసక పసుపు రంగు వెలుగులో, విక్రమ్ ఒక పటం తెరిచి కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కుక్కకాటుకు గురైన ఎడమ చేతికి శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా గట్టిగా కట్టు కట్టారు, కానీ మాంసం తెగిపోయిన ఆ నరకయాతనతో ఇప్పటికీ అతని దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అప్పుడప్పుడు ఆ గాయం లోపల నుండి ఒక మెరుపులాంటి నొప్పి మోచేతి నుండి భుజం వరకు పాకుతోంది, కానీ విక్రమ్ దాన్ని ముఖంలో కనిపించనివ్వడం లేదు. సమాజంలో ఒక అలిఖిత నియమం ఉంది—మగవాళ్ళు నొప్పిని బయటకు చూపించకూడదు, ఒకవేళ వచ్చినా, దాన్ని పళ్ళు బిగపట్టి భరించాలి. విక్రమ్ ఆ నియమాన్ని అక్షరాలా పాటిస్తున్నాడు.
అతని చూపు బల్ల మీద పరిచిన పటంపై నిలిచి ఉన్నప్పటికీ, అతని మనసు మాత్రం గదిలోని మరోవైపు ఉంది.
పక్కనే ఉన్న ఒక పాత, పురుగులు పట్టిన నవారు మంచం మీద అర్జున్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. నిన్న రాత్రిటి ఆ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం, పది నిమిషాల ఆ నరకయాతనతో కూడిన పెనుగులాట, తీవ్రమైన ప్రతిచర్య తర్వాత అర్జున్ ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. విక్రమ్ లేచి చాలా జాగ్రత్తగా అర్జున్ నుదుటిపై చేయి పెట్టాడు. శరీరం పూర్తిగా చల్లగా ఉంది. జ్వరానికి సంబంధించిన ఆనవాళ్ళే లేవు. అతని శ్వాస చాలా సాధారణంగా ఉంది, ఛాతీ ఇక కొలిమి తిత్తిలా కదలడం లేదు. నిన్న రాత్రి నొప్పితో నీలంగా మారిన అర్జున్ ముఖంలో, ఈ రోజు ఒక విచిత్రమైన, పాలిపోయిన ప్రశాంతత కనిపిస్తోంది.
నిద్రపోతున్న అర్జున్ ముఖం వైపు చూస్తుంటే విక్రమ్ గుండె పిండేసినట్టు అయ్యింది. ఈ అబ్బాయి చేసిన నేరం ఏంటి? అతను ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందినవాడు, న్యాయమైన మార్గంలో సంపాదించి తన భార్యను రాణిలా చూసుకోవాలనుకున్నాడు. మరి అతని భార్య మాయ? ఆమె డబ్బు లోభంతో, విలాసాల మోజులో ఒక అబద్ధపు గృహ హింస కేసు పెట్టి అర్జున్ జీవితాన్ని నరకంలా మార్చేసింది. సమాజం ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. చట్టం ఒక్కసారి కూడా సరిచూడలేదు. ఈ సమాజంలో నిజాయితీపరుడైన మగాడి కన్నీళ్లకు విలువే లేదని, తుపాకి గుండు తగిలి, సెప్సిస్‌తో కుళ్ళిపోతున్న అర్జున్ ఛాతీ వైపు చూస్తే స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది.
"అతను కోలుకుంటాడు విక్రమ్," వెనుక నుండి న్యాయమూర్తి రావు గారి గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. రాత్రంతా పడిన శ్రమకు ఆయన అరవై ఐదేళ్ల శరీరం కుప్పకూలిపోతోంది, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు ఏర్పడ్డాయి. "అతను చాలా పోరాడే పటిమ ఉన్నవాడు. అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించడు."
విక్రమ్ తల ఊపాడు. "కానీ మనల్ని ఓడించడానికి శేఖర్ చౌదరి అన్ని రకాల వలలు పన్ని ఉంచాడు గారు. తెల్లవారింది. అంటే చీకటి ఇచ్చే భద్రతను కూడా మనం కోల్పోయాం."
సరిగ్గా అదే సమయంలో, గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ వంటగది వైపు నుండి గిన్నెల శబ్దం మెల్లగా వినిపించింది. టుంగ్... టాంగ్...
అందరూ ఉలిక్కిపడి అటువైపు చూశారు. నిన్న రాత్రి భయంతో, మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయిన ఆ అబ్బాయి—అమన్—వంటగది నుండి బయటకు వస్తున్నాడు. అతని చేతిలో ఒక పాత అల్యూమినియం పళ్ళెం ఉంది, దానిలో ఐదారు గ్లాసుల పొగలు కక్కుతున్న చాయ్ ఉంది.
అమన్ సన్నగా పుల్లలా ఉన్న శరీరం ఇక వణకడం లేదు. అతని చెదిరిన జుట్టు, భయంతో నిండిన చూపులో ఇంకా ఒక మానసిక గాయం దాగి ఉన్నప్పటికీ, నిన్న మేరీ ఛాతీపై తలపెట్టి శాంతించిన తర్వాత అతను బహుశా అర్థం చేసుకున్నాడు, ఈ గదిలోని మనుషులు ఏమైనా కానీ, తనకు హాని చేయరని.
అమన్ చాలా నెమ్మదిగా, తల దించుకుని పళ్ళెం తీసుకుని విక్రమ్, న్యాయమూర్తి రావు గారి వైపు నడిచాడు. ఆ చాయ్ గ్లాసుల నుండి అల్లం, యాలకులు, బిర్యానీ ఆకు యొక్క అద్భుతమైన, తియ్యటి సువాసన భోజనశాల అంతా వ్యాపించింది.
"చాయ్..." అమన్ చాలా అస్పష్టంగా, పగిలిన స్వరంతో గుసగుసలాడాడు. అతని కళ్ళు నేల మీదే నిలిచి ఉన్నాయి. అతను అమ్మాయిల అబద్ధపు నిందలు, సమాజం యొక్క క్రూరమైన దెబ్బలు తిని తన మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయాడు, చెత్తకుండీ దగ్గరి కుక్కలాంటి జీవితం గడిపాడు. కానీ అతని లోపల ఉన్న ఆ ప్రశాంతమైన, సిగ్గరి, ఇతరుల పట్ల శ్రద్ధ చూపే అబ్బాయి ఇంకా పూర్తిగా చనిపోలేదు.
న్యాయమూర్తి రావు గారు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి పళ్ళెం నుండి ఒక చాయ్ గ్లాసు తీసుకున్నారు. ఆయన కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఆయన అమన్ తలపై చేయి వేసి చాలా మృదువుగా అన్నారు, "చల్లగా ఉండు నాయనా. నీ ఈ ఒక్క గ్లాసు చాయ్ ఈ రోజు మాకు అమృతంలాంటిది."
అమన్ పెదవుల చివర ఒక చాలా చిన్న, దాదాపు కనిపించని చిరునవ్వు మెరిసింది. అతను సర్దార్జీ, రజత్, సుమిత్‌లకు కూడా చాయ్ ఇచ్చాడు. ఈ భయంకరమైన, మృత్యులోకంలాంటి అడవిలో, మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయిన ఒక అబ్బాయి చేతితో చేసిన ఈ అల్లం చాయ్ అందరి నరనరాల్లో కొత్తగా బ్రతకాలనే శక్తిని నింపింది. మగవాళ్ళు ఇలా నిశ్శబ్దంగా ఒకరికొకరు అండగా నిలబడే దృశ్యం నిజంగా విచిత్రమైనది. ఎవరూ పెద్ద పెద్ద మాటలు చెప్పడం లేదు, కానీ ఈ ఒక్క గ్లాసు చాయ్ ద్వారా జరిగిన నిశ్శబ్ద సానుభూతి మార్పిడి, వెయ్యి ఉపన్యాసాల కన్నా శక్తివంతమైనది.
చాయ్ తాగడం పూర్తవగానే శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా లోపలి గది నుండి బయటకు వచ్చారు. ఆమె ముఖంలో ఆందోళన అనే మేఘాలు కమ్ముకుని ఉన్నాయి.
"పగటి వెలుగులో ఆ భారీ లారీ తీసుకుని ఈ అడవి నుండి బయటపడటం అక్షరాలా ఆత్మహత్యతో సమానం, న్యాయవాది గారూ," మేరీ బల్ల మీద ఉన్న పటంలోని ఒక సన్నని గీతపై వేలు పెట్టింది. "మీరు జాతీయ రహదారి ఎక్కేలోపే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అడ్డుకట్టలకు దొరికిపోతారు. ఇక శేఖర్ మనుషులు ఈపాటికి జాతీయ రహదారి అంతా జల్లెడ పడుతున్నారు."
రజత్ తన విరిగిన కుర్చీలో కూర్చుని రెండు చేతులతో తల పట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి. "మరి మనం ఎక్కడికి వెళ్తాం? అర్జున్ ఇప్పుడు తన కాళ్ళ మీద పది అడుగులు కూడా నడవలేడు. మనం ఇక్కడే ఎలుకల్లా చిక్కుకుపోయి శేఖర్ గుండాల కోసం ఎదురుచూడాలా?"
"భయపడకు రజత్," సుమిత్ తన గొంతును గట్టిగా ఉంచడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని గొంతే వణుకుతోంది. "మనం ఇంత దూరం కలిసి వచ్చినప్పుడు, తప్పకుండా ఏదో ఒక దారి దొరుకుతుంది. విక్రమ్ అన్న, నువ్వేమైనా ఆలోచిస్తున్నావా?"
విక్రమ్ పటం మీద నుండి కళ్ళు తిప్పకుండానే అన్నాడు, "మనం లారీని వదిలేయాలి. ఆ లారీ చాలా పెద్ద లక్ష్యం. అమ్మా, ఈ అడవిలోంచి ఏదైనా వేరే కాలిబాట ఉందా, దాని ద్వారా మనం కనీసం పక్కనున్న ఏదైనా చిన్న పట్టణానికి చేరుకోగలమా? అక్కడికి వెళ్తే ఒక ప్రైవేట్ కారు లేదా అంబులెన్స్ అద్దెకు తీసుకోవచ్చు."
మేరీ పటం వెనుక వైపు ఉన్న ఒక నీలిరంగు గీతను చూపించింది. "బంగ్లా వెనుక నుండి ఒక పాత కాలిబాట ఉంది. ఆ దారి అడవి గుండా నేరుగా అవతల ఉన్న జాతీయ రహదారి టూకి కలుస్తుంది. కానీ అర్జున్‌ను ఆ దారిలో భుజాల మీద లేదా స్ట్రెచర్‌పై మోసుకెళ్లాలి."
"మేం మోస్తాం," విక్రమ్ గొంతులో ఉక్కులాంటి దృఢత్వం కనిపించింది. "ఉదయం పది గంటల లోపు అర్జున్‌కి స్పృహ వస్తే మనం అతన్ని తీసుకుని వెనుక ఉన్న ఆ కాలిబాట గుండా బయలుదేరదాం."
ప్రణాళిక ఖరారైన తర్వాత న్యాయమూర్తి రావు గారు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి నిటారుగా నిలబడ్డారు. "నేనొకసారి బయట చూసి వస్తాను. తెల్లవారుజాము వెలుగులో పరిస్థితిని ఒకసారి అంచనా వేయాలి."
సర్దార్జీ న్యాయమూర్తి రావు గారి వెనుకే బంగ్లా యొక్క బరువైన చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచి బయట అడుగుపెట్టాడు. బయట అప్పుడు పొగమంచు దుప్పటి అడవిని కప్పివేసింది. న్యాయమూర్తి రావు గారు చల్లటి గాలిని గుండెల నిండా పీల్చుకున్నారు. ఉదయాన్నే వచ్చే ఈ స్వచ్ఛమైన గాలి తన అలసిన నరాలకు కొంచెం ఉపశమనం ఇస్తుందని ఆయన అనుకున్నారు.
కానీ గేటు వైపు చూడగానే ఆయన గుండె జల్లుమంది. పీల్చుకున్న గాలి ఊపిరితిత్తుల్లోనే ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
నిన్న రాత్రి కురిసిన భారీ వర్షానికి అడవిలోని మట్టి రోడ్డు బురద నదిలా మారింది. ఆ చిక్కటి బురదను చీల్చుకుంటూ గేటు వరకు నేరుగా లారీ యొక్క భారీ, వెడల్పైన చక్రాల లోతైన గుర్తులు ఏర్పడి ఉన్నాయి. ఆ గుర్తులు ఎంత స్పష్టంగా, తాజాగా ఉన్నాయంటే, ఏ అనుభవం లేనివాడు కూడా ఒక భారీ వాహనం జాతీయ రహదారి నుండి నేరుగా ఈ బంగ్లా లోపలికి వచ్చిందని ఇట్టే చెప్పగలడు.
దట్టమైన అడవిలో పొగమంచు కమ్మిన ఈ ఉదయం, ఏదైనా కొత్త ప్రమాదం అలికిడి వారి వైపు దూసుకొస్తోందా?