విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

36

"అయ్యో దేవుడా!" జస్టిస్ రావు వణికిపోయారు. "తర్వాత?"
మేరీ ఒక చేదు, బాధాతప్తమైన నవ్వు నవ్వింది. "ఆ తర్వాత కథ ఈ సమాజానికి బాగా తెలిసిన కథే జడ్జి గారూ. ఈ దేశ చట్టంలోని అతిపెద్ద లొసుగు. అమన్ ఆ మూసిన గదిలో బతకడం కోసం ఏడుస్తూ తలుపులు బాదుతున్నప్పుడు, ఆ అమ్మాయిలకు విషయం చేయి దాటిపోయిందని అర్థమైంది. ఒకవేళ అమన్ బయటకు వెళ్లి అంతా చెప్పేస్తే, వాళ్ళ పరువు పోతుంది. అందుకే వాళ్ళు బతకడం కోసం ఆ బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయోగించారు, ఈ సమాజం, ఈ చట్టం వాళ్ళ చేతికి ఎలాంటి షరతులు లేకుండా అందించిన ఆయుధం అది. ఆడదానిగా ఉండటం వల్ల కలిగే ప్రయోజనం."
మేరీ ఒక క్షణం ఆగింది, ఆమె కళ్ళు ఇప్పుడు మండుతున్న నిప్పు కణికలా ఉన్నాయి. "ఆ అమ్మాయిలు తమ రవిక చేతిని కొద్దిగా చించుకుని, జుట్టు చెరిపేసుకుని, తలుపు తీసి బయటకు వచ్చి గట్టిగట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. అమన్ తమతో బలవంతం చేయడానికి ప్రయత్నించాడని, తమను వేధించాడని కాలేజీ మొత్తం ముందు అబద్ధపు ఆరోపణలు చేశారు. అంతే! సమాజం, కాలేజీ యాజమాన్యం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు—నిర్ణయం తీసుకోవడానికి ఎవరికీ ఒక్క క్షణం కూడా పట్టలేదు."
"అమన్ చెప్పింది ఎవరూ వినలేదా?" విక్రమ్ నమ్మలేనట్టుగా అడిగాడు.
"ఎవరు వింటారు లాయర్ గారూ?" మేరీ ఎదురు ప్రశ్నించింది. "సమాజం ఎప్పుడో నిర్ణయించేసిందిగా, మగాడు అంటే దాడి చేసేవాడు, ఆడది అంటే దేవత, శాశ్వత బాధితురాలు అని. ఒక అబ్బాయి ఏడిస్తే, వాడు నాటకం ఆడుతున్నాడని లేదా పిరికివాడని అనుకుంటారు. కానీ ఒక అమ్మాయి దొంగ కన్నీళ్లు కార్చితే, కోర్టు నుండి రోడ్డు వరకు అందరూ గుడ్డివాళ్ళైపోతారు. కాలేజీ అబ్బాయిలందరూ కలిసి అమన్‌ను ఒక జంతువును కొట్టినట్టు కొట్టి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు అప్పగించారు. సెక్యూరిటీ అధికారి లాకప్‌లో మూడు రోజుల పాటు అతనిపై అమానుషమైన థర్డ్ డిగ్రీ చిత్రహింసలు జరిగాయి. అతని తండ్రి అవమానంతో, సిగ్గుతో అతనికి బెయిల్ ఇప్పించడం అటుంచి, 'నీలాంటి బలాత్కారి కొడుకు చచ్చిపోవాలి' అని చెప్పి ఇంట్లోంచి గెంటేశారు."
గది మొత్తం నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది. ఆ నిశ్శబ్దం బయటి చీకటి కన్నా బరువైనది.
"అమన్ యొక్క సున్నితమైన మనసు ఈ అవమానాన్ని, ఈ అన్యాయాన్ని, ఈ శారీరక హింసను తట్టుకోలేకపోయింది," మేరీ అమన్ వైపు చూసింది. "అతని మెదడులోని నరాలు తెగిపోయాయి. అతను పిచ్చివాడైపోయాడు. అబ్బాయి మానసిక సమతుల్యం కోల్పోయాడని, కేసు నిలబడదని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గ్రహించినప్పుడు, వాళ్ళు తలనొప్పి ఎందుకని చెప్పి అతన్ని అర్థరాత్రి హైవే పక్కన ఒక చెత్తకుప్పలో పడేసి వెళ్లిపోయారు. అక్కడి నుండే నేను అతన్ని ఏరుకుని తెచ్చుకున్నాను. ఎవరి ఆర్తనాదాలు విన్నా, అతను ఈ రోజుకీ ఇలాగే చెవులు మూసుకుని వణికిపోతాడు. అతను ఇంకా ఆ కాలేజీ మూసిన గదిలోనే బందీగా ఉన్నాడు."
మేరీ చెప్పడం ఆపింది. జస్టిస్ రావు గుండెల్లో ఎవరో పదునైన రంపంతో కోస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఆయన ఇక తన స్థానంలో కూర్చోలేకపోయారు. నెమ్మదిగా, తూలుతూ, గది మూలలో కూర్చుని ఉన్న అమన్ ఆరాం కుర్చీ ముందు నిలబడ్డారు.
అమన్ భయంతో కాళ్ళు ముడుచుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. జస్టిస్ రావు తన అరవై ఐదేళ్ల బలహీనమైన మోకాళ్ళను వంచి, నేరుగా నేల మీద, అమన్ కాళ్ళ దగ్గర మోకాళ్లపై కూర్చుండిపోయారు.
"సార్! ఏం చేస్తున్నారు!" విక్రమ్ ముందుకు రాబోయాడు, కానీ జస్టిస్ రావు చేత్తో సైగ చేసి అతన్ని ఆపారు.
జస్టిస్ రావు కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. ఆయన తన వణుకుతున్న చేతులను చాచి, అమన్ రెండు చేతులను చాలా సున్నితంగా పట్టుకున్నారు. అమన్ చేతులు విడిపించుకోవాలనుకున్నాడు, కానీ జస్టిస్ రావు కన్నీళ్ళ వైపు చూసి ఎందుకో ఆగిపోయాడు. పిచ్చివాడైనా, బహుశా అతను గ్రహించి ఉండవచ్చు, ఈ మనిషి స్పర్శలో గాయం లేదు, కేవలం అంతులేని పశ్చాత్తాపం మాత్రమే ఉందని.
జస్టిస్ రావు చూశారు, అమన్ పాలిపోయిన చేతి మణికట్టు దగ్గర, గొంతు దగ్గర ఇంకా ఆ నాలుగేళ్ల నాటి సిగరెట్లతో కాల్చిన, కమలిన గాయాల గుర్తులు మసకగా కనిపిస్తున్నాయి.
"నన్ను క్షమించు నాయనా..." జస్టిస్ రావు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ పగిలిన స్వరంతో అన్నారు. ఆయన తల అమన్ మోకాళ్ళ దగ్గర వాలిపోయింది. "నేను ఈ దేశ అత్యున్నత న్యాయస్థానంలో ఒక న్యాయమూర్తిగా పనిచేశాను. జీవితాంతం ఆ ఎత్తైన కుర్చీలో కూర్చుని న్యాయం చేస్తున్నానని గర్వపడ్డాను. కానీ ఈ రోజు నీ ఈ గాయాల గుర్తులు చూశాక అర్థమవుతోంది, నేను ఎంత గుడ్డివాడినో! ఈ సమాజం ఎంతగా కుళ్ళిపోయిందో!"
జస్టిస్ రావు అమన్ చేతులను తన నుదుటికి అద్దుకున్నారు. ఆయన కన్నీళ్లతో అమన్ ప్యాంటు తడిసిపోతోంది.
"నా న్యాయస్థానానికి ఇలాంటి కేసులు ఎన్నో వచ్చాయి నాయనా," జస్టిస్ రావు ఈ రోజు తన అంతరాత్మ ముందు వాంగ్మూలం ఇస్తున్నట్టుగా అన్నారు. "బోనులో నిలబడిన ఒక అబ్బాయి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ తాను నిర్దోషినని, ఏ అమ్మాయిని ముట్టుకోలేదని చెప్పాడు. తన వృత్తిని, తన కుటుంబాన్ని కాపాడమని భిక్షం అడిగాడు. కానీ నేను చట్ట పుస్తకాల వైపు చూసి, ఆ అమ్మాయి కార్చిన కొన్ని కన్నీటి చుక్కల ఆధారంగా ఆ అబ్బాయిలను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా జైలు చీకటి గదుల్లోకి పంపించాను. మగవాళ్ళకు కూడా కన్నీళ్లు ఉంటాయని నేను ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించలేదు. నకిలీ స్త్రీవాదం ముసుగులో ఈ చట్టాలు నీలాంటి అమాయక, శాంత స్వభావం గల అబ్బాయిల జీవితాలను ఎలా నమిలి మింగేస్తున్నాయో నేను ఒక్కసారి కూడా అర్థం చేసుకోలేదు."
అమన్‌కి ఏమీ అర్థం కావడం లేదు, కానీ జస్టిస్ రావు యొక్క ఈ కట్టలు తెంచుకున్న ఏడుపు చూసి అతని కళ్ళ చివరలు కూడా తడిసాయి. అతను చాలా జాగ్రత్తగా, తన వణుకుతున్న బలహీనమైన వేళ్ళతో జస్టిస్ రావు చెంపల మీది కన్నీళ్లను తుడవడానికి ప్రయత్నించాడు. ఒక పిచ్చి అబ్బాయి యొక్క ఈ నిష్కల్మషమైన స్పర్శకు జస్టిస్ రావు వెక్కెక్కి ఏడ్చారు.
విక్రమ్ గోడకు ఆనుకుని నిలబడి ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు కూడా చెమ్మగిల్లాయి. అతను బల్ల మీద పడుకుని ఉన్న అర్జున్ వైపు చూశాడు. తన స్నేహితుడు ఈ రోజు మృత్యువు నోటి నుండి తిరిగి వచ్చాడు, కానీ అర్జున్ కథ కూడా అమన్ కథ కన్నా భిన్నమైనది కాదు. మాయ కూడా సరిగ్గా ఇదే ఆయుధాన్ని ఉపయోగించింది. తన దొంగ కన్నీళ్లతో, గృహ హింస అనే వల పన్ని ఒక నిజాయితీపరుడు, కష్టపడి పనిచేసే అబ్బాయిని కసాయి చేతికి అప్పగించింది.
సమాజంలో మగవాళ్ళు తమ బాధను వ్యక్తపరచడానికి చోటు లేదు. మగవాళ్ళు బలంగా ఉండాలి, రాయిలా ఉండాలి. ఎప్పుడైనా ఒక పురుషుడు మృదువుగా, సిగ్గరిగా లేదా కొంచెం సున్నితంగా ఉన్నప్పుడు—ఈ సమాజం, ఈ మాయలు, లేదా ఆ కాలేజీ అమ్మాయిలు వాళ్ళను బలహీనులుగా భావించి, ఏ కోర్టులోనూ న్యాయం దొరకని విధంగా నలిపి చంపేస్తారు.
అమన్ జస్టిస్ రావు తలపై కొద్దిగా నిమిరాడు, తర్వాత అలసటతో ఆరాం కుర్చీలో వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతని చెంపపై ఒక ఎండిన కన్నీటి చార. మేరీ చాలా జాగ్రత్తగా అమన్ మీద ఒక పాత దుప్పటి కప్పింది. విక్రమ్ జస్టిస్ రావును పట్టుకుని లేపి మళ్ళీ కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాడు.
మేరీ నెమ్మదిగా అర్జున్ ఉన్న బల్ల దగ్గరకు వచ్చింది. అర్జున్ నుదుటిపై చేయి వేసి అతని నాడి వేగం ఒకసారి చూసింది.
"జ్వరం తగ్గింది. శ్వాస కూడా పూర్తిగా సాధారణంగా ఉంది," మేరీ విక్రమ్, జస్టిస్ రావు వైపు తిరిగి చూసింది. ఆమె ముఖ కండరాలు ఇప్పుడు చాలా శాంతంగా ఉన్నాయి. ఈ రాత్రంతా చావుతో పోరాడిన తర్వాత, మొదటిసారి మేరీ కళ్ళలో ఒక భరోసా అనే వెలుగు కనిపించింది.
"అతని శరీరంలోని విషం పూర్తిగా విరిగిపోయింది. ఇంకేం ఫర్వాలేదు," శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా తృప్తిగా నిట్టూర్చి చెప్పింది. తర్వాత ఆమె విక్రమ్ వాళ్ళ వైపు చూసి చాలా మృదువైన స్వరంతో పలికింది—
"మీరందరూ ఇప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు. మీ స్నేహితుడు అపాయం నుండి బయటపడ్డాడు. రేపు మధ్యాహ్నానికల్లా అతను పూర్తిగా కోలుకుంటాడు."
అమన్ మరియు అర్జున్—సమాజం చేతిలో ఓడిపోయిన ఈ ఇద్దరు పురుషుల బాధాకరమైన కథలు ఇప్పుడు ఏకమై, శేఖర్ మరియు మాయ లాంటి రాక్షసుల మీద ఒక కొత్త తుఫానుకు జన్మనిస్తాయా?