విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

35

అర్జున్ నుండి వెలువడిన ఆ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే, జంతుసమానమైన ఆర్తనాదం దట్టమైన అడవిలోని తడి గాలిలో కలిసిపోయాక, ఆ బంగ్లాలోని విశాలమైన డైనింగ్ హాల్‌లో ఒక వింతైన, ఊపిరాడని నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
బయట వర్షపు జోరు తగ్గింది, ఇప్పుడు కేవలం పాత రేకుల పైకప్పు నుండి టప్ టప్ మని నీటి చుక్కలు కారుతున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. గది లోపల ఉన్న మనుషుల శ్వాస ఇంకా సాధారణ స్థితికి రాలేదు. ఆ భయంకరమైన పసరు అర్జున్ ఛాతీలోని చీమునంతటినీ, సెప్సిస్ విషాన్ని బయటకు లాగేసిన తర్వాత, అర్జున్ ఇప్పుడు గాఢ నిద్రలో మునిగిపోయాడు. అతని ఛాతీ ఇప్పుడు కొలిమి తిత్తిలా కదలడం లేదు. ఆ పది నిమిషాల నరకయాతన తర్వాత అందరి శరీరం నుండి చెమటలు కారిపోతున్నాయి.
జస్టిస్ రావు గారు ఒక పాత చెక్క కుర్చీలో ధబ్ మని కూలబడి ఆయాసపడుతున్నారు. ఆయన రెండు చేతులు ఇంకా వణికిపోతూనే ఉన్నాయి. విక్రమ్ తన కుక్క కరిచిన రక్తసిక్తమైన చేతిని పట్టుకుని గోడకు ఆనుకుని కింద కూర్చున్నాడు. సర్దార్జీ, సుమిత్ కూడా అలసటతో నేల మీదే కూలబడ్డారు. కేవలం శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా మాత్రమే ఒక తడి గుడ్డతో టేబుల్ మీద అంటిన రక్తాన్ని, ఆ విషపూరిత పసరు అవశేషాలను శుభ్రం చేస్తోంది.
హఠాత్తుగా, డైనింగ్ హాల్ సగం తెరిచి ఉన్న చెక్క తలుపు దగ్గర ఒక చిన్న శబ్దం అయింది.
ఖస్‌ఖస్...
ఆ శబ్దం జంతువుది కాదు, మనిషి పాదాలది. ఎవరో ఒకరు చెప్పులు లేకుండా నడుస్తూ తలుపు అవతల నిలబడ్డారు.
విక్రమ్ నరాలు ఒక్క క్షణంలో మళ్ళీ బిగుసుకున్నాయి. అతను తన శరీరంలోని అలసటను, చేతి నొప్పిని పక్కనపెట్టి స్ప్రింగ్ లాగా పైకి లేచాడు. అతని కుడి చేయి జేబులోని మడత కత్తి పిడి మీదకు వెళ్ళింది.
"ఎవరక్కడ?" విక్రమ్ గొంతు బొంగురుపోయి ఉన్నా, అందులో ప్రమాద ఘంటికలు స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.
జస్టిస్ రావు గారు, సర్దార్జీ కూడా తలుపు వైపు చూశారు. చిమ్మ చీకటి కారిడార్ నుండి ఒక నీడ నెమ్మదిగా డైనింగ్ హాల్‌లోని ఆ మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగులోకి అడుగుపెట్టింది.
విక్రమ్ కత్తి తీయబోతుండగా, శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా చాలా ప్రశాంతంగా కానీ దృఢమైన స్వరంతో అంది, "కత్తి లోపల పెట్టు. వాడు నా కొడుకు."
విక్రమ్ ఆగిపోయాడు. జస్టిస్ రావు గారి నుదుటిపై ముడతలు పడ్డాయి. కొడుకా? ఈ దట్టమైన అడవిలో, నాగరిక ప్రపంచానికి ఇంత దూరంలో ఈ 70 ఏళ్ల రిటైర్డ్ నర్స్‌కి కొడుకా?
తలుపు దగ్గర నిలబడిన వ్యక్తి వైపు చూసి అందరి చూపులు మారిపోయాయి. ప్రమాదం లేదా ఆందోళన స్థానంలో తీవ్రమైన ఆశ్చర్యం, జాలి చోటు చేసుకున్నాయి.
ఆ అబ్బాయి వయసు మహా అయితే ఇరవై రెండు, ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు ఉంటుంది. కానీ అతని శారీరక ఆకృతి చూస్తే అది అర్థం కాదు. బక్కపలచని, రోగపీడిత శరీరం. చర్మం పాలిపోయి ఉంది. ఒంటి మీద పాతకాలపు వదులైన షర్టు, ప్యాంటు ఉన్నాయి. తల వెంట్రుకలు చెదరిపోయి ఉన్నాయి, బహుశా చాలా రోజులుగా దువ్వెన తగలనట్టుంది. కానీ అన్నింటికన్నా ఎక్కువగా ఆకట్టుకుంటున్నవి అతని కళ్ళు.
ఆ కళ్ళలో స్థిరత్వం లేదు. అక్కడ ఒక ఆదిమ, అంతులేని భయం గూడుకట్టుకుని ఉంది. పెద్దవిగా తెరిచిన ఆ కళ్ళు అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాయి, ఏదో అదృశ్య రాక్షసుడి కోసం వెతుకుతున్నట్టు. ఆ అబ్బాయి తన రెండు చేతులతో చెవులను గట్టిగా మూసుకున్నాడు, అతని శరీరం మొత్తం ఒక ఎండిన ఆకులా వణికిపోతోంది.
మేరీ చేతిలోని రక్తపు గుడ్డను టేబుల్ మీద పడేసి వేగంగా ఆ అబ్బాయి దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఆమె ముఖంలోని ఆ మిలిటరీ కఠినత్వం, ఆ కరుకుదనం ఎక్కడికో మాయమైపోయింది. దాని స్థానంలో ఒక ప్రేమగల తల్లి తీవ్రమైన ఆందోళన కనిపించింది.
"అమన్... నేను చెప్పేది విను... శాంతించు నాయనా," మేరీ ఆ అబ్బాయి భుజంపై చేయి వేసింది.
కానీ ఆ అబ్బాయి, అమన్, మేరీ స్పర్శ తగలగానే మరింత ముడుచుకుపోయాడు. అతను చెవుల మీద నుండి చేతులు తీయకుండానే, అస్పష్టంగా, మూలుగుతున్నట్టుగా అన్నాడు, "శబ్దం... వాళ్ళు మళ్ళీ అరుస్తున్నారు అమ్మా... వాళ్ళు మళ్ళీ నన్ను కొడతారు... నేను ఏమీ చేయలేదు... నేను వాళ్ళ వైపు చూడలేదు... నన్ను వదిలేయమని చెప్పు..."
ఏం జరిగిందో మేరీకి అర్థమైంది. అర్జున్ నొప్పితో చేసిన ఆ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం, మొదటి అంతస్తులోని గదిలో పడుకున్న అమన్ చెవిలో పడింది. ఆ ఒక్క అరుపు అమన్ అచేతన మనసు యొక్క మూసిన తలుపును బద్దలుకొట్టింది. అతని గతం, అతని గాయం మళ్ళీ అతని ముందు సజీవంగా నిలబడ్డాయి.
"ఎవరూ అరవడం లేదు అమన్," మేరీ అమన్ రెండు చేతులను చాలా సున్నితంగా పట్టుకుని అతని చెవుల మీద నుండి తీసింది. తర్వాత అతన్ని ఛాతీకి హత్తుకుని వీపు మీద నిమరసాగింది. "అది ఒక పేషెంట్ నాయనా. అతనికి చాలా నొప్పితో ఉండింది, అందుకే ఏడ్చాడు. నిన్ను ఎవరూ ఏమీ చేయరు. నేనున్నాను కదా. నీ మేరీ అమ్మ ఉంది. నిన్ను ఎవరూ తాకలేరు."
మేరీ ఛాతీలోని వెచ్చదనానికి, పరిచయమైన శాంత స్వరానికి అమన్ వణుకు కొద్దిగా తగ్గింది. అతను భయంతో ఒకసారి టేబుల్ మీద పడుకున్న అర్జున్ వైపు, తర్వాత విక్రమ్ వాళ్ళ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఏ భావమూ లేదు, ఒక శూన్యం. అతను మేరీ షర్టు కొంగును చిన్నపిల్లాడిలా గట్టిగా పట్టుకుని నిలబడ్డాడు.
జస్టిస్ రావు గారు తన చోటు నుండి లేచి ముందుకు వచ్చారు. ఆయన స్వరంలో లోతైన సానుభూతి ఉంది. "మేడమ్... ఇతను మీ అబ్బాయా? మీ భర్త సరిహద్దులో చనిపోయాక మీరు ఇక్కడ ఒంటరిగా ఉంటున్నారని చెప్పారు కదా."
మేరీ అమన్‌ను తీసుకువచ్చి డైనింగ్ హాల్ మూలలో ఉన్న ఒక పాత ఈజీచైర్‌లో కూర్చోబెట్టింది. అతనికి ఒక గ్లాసు నీళ్ళు ఇచ్చి, జస్టిస్ రావు గారి వైపు తిరిగింది. ఆమె చూపు మళ్ళీ కఠినంగా మారింది, కానీ ఈసారి ఆ కఠినత్వం ఏ మనిషి మీది కోపం వల్ల కాదు, కుళ్ళిపోయిన, పురుగులు పట్టిన సమాజం మీద ఉన్న తీవ్రమైన అసహ్యం వల్ల.
"అమన్ నాకు కడుపున పుట్టిన కొడుకు కాదు జడ్జి గారూ," మేరీ ఒక నిట్టూర్పు విడిచి చెప్పింది. "నేను ఇతన్ని నాలుగేళ్ళ క్రితం హైవే పక్కన ఒక చెత్తకుండీ దగ్గర చూశాను. అప్పుడు వాడు కుక్కలు ఎంగిలి చేసిన ఆహారం తింటున్నాడు. వాడి ఒంటి మీద బట్టలు లేవు, వీపు నిండా సిగరెట్లతో కాల్చిన గాయాలు, తోలు బెల్టుతో కొట్టిన దెబ్బల గుర్తులు ఉన్నాయి. మరియు అతని ఈ మెదడు..." మేరీ తన నుదుటిపై వేలు పెట్టింది, "...పూర్తిగా దెబ్బతింది. అతనికి తన పేరు కూడా గుర్తులేదు."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అమన్ వైపు చూశాడు. ఆ అబ్బాయి అమాయక, భయపడిన ముఖం చూస్తే, చెత్తకుండీలో పడేసేంత నేరం చేసి ఉంటాడని అనిపించడం లేదు. "ఏమైంది అతనికి? ఎవరు చేశారు ఈ పరిస్థితి?"
మేరీ ఒక కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుంది. రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఆమె గొంతు చాలా బరువుగా వినిపించింది.
"అమన్ పుట్టుకతో పిచ్చివాడు కాదు లాయర్ గారూ. అతను ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన చాలా తెలివైన, కానీ విపరీతమైన సిగ్గరి, శాంత స్వభావం గల అబ్బాయి. వాళ్ళ నాన్న ఒక నిక్కచ్చైన పంతులు, కొడుకు పెద్దయ్యాక గొప్పవాడు అవ్వాలని కోరుకునేవారు. అమన్‌కి బొమ్మలు వేయడం ఇష్టం. అతను మృదు స్వభావి, ఎప్పుడూ ఎవరితోనూ గట్టిగా మాట్లాడేవాడు కాదు, అమ్మాయిల కళ్ళలోకి చూసి మాట్లాడటానికి సిగ్గుపడేవాడు."
మేరీ ఆగింది. రెండు చేతులతో నీళ్ల గ్లాసు పట్టుకుని నేల వైపు తదేకంగా చూస్తున్న అమన్ వైపు చూసింది.
"ఈ అమాయక, సిగ్గరి స్వభావమే అతని జీవితానికి శాపంగా మారింది," మేరీ పళ్ళు బిగపట్టి చెప్పింది. "అమన్ కాలేజీ ఫస్ట్ ఇయర్‌లో ఉన్నప్పుడు, అతని క్లాస్‌లోని కొంతమంది పేరుకు 'ఆధునిక', అహంకారపూరిత అమ్మాయిలు అతన్ని టార్గెట్ చేశారు. ఈ అబ్బాయి అమాయకుడని, ఇతన్ని వేధించినా, ఎగతాళి చేసినా ఎదురుతిరగడని వాళ్ళకి అర్థమైంది. మొదట అతని నడక, మాట తీరు మీద ఎగతాళి మొదలుపెట్టారు. తర్వాత అతని బ్యాగులో చెత్త వస్తువులు పెట్టడం మొదలుపెట్టారు. అమన్ అన్నీ మౌనంగా భరించేవాడు, కేవలం తల దించుకుని క్లాస్ నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయేవాడు."
విక్రమ్ చేయి తనంతట తాను పిడికిలిగా బిగుసుకుంది. జస్టిస్ రావు గారు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నారు.
"కానీ ఒకరోజు ఆ అమ్మాయిలు అన్ని హద్దులూ దాటేశారు," మేరీ గొంతు ఇప్పుడు కోపంతో వణకడం మొదలైంది. "కాలేజీ ఫెస్ట్ జరుగుతోంది. ఆ అమ్మాయిల గుంపు అమన్‌ను బలవంతంగా, తోసుకుంటూ ఒక ఖాళీ గదిలోకి తీసుకువెళ్లి బయటి నుండి గడియ పెట్టారు. గది లోపల వాళ్ళు అమన్‌ను మాటల్లో చెప్పలేని విధంగా మానసికంగా హింసించారు. వాళ్ళు అతని షర్టు చించేశారు, అమ్మాయిల బట్టలు వేసుకోమని బలవంతం చేశారు, ఆ స్థితిలో అతన్ని వీడియో రికార్డ్ చేశారు. అమన్ ఏడుస్తూ వాళ్ళ కాళ్ళ మీద పడి తనను వదిలేయమని వేడుకుంటున్నప్పుడు, వాళ్ళు అతని ఒంటి మీద సిగరెట్లతో కాల్చారు."
"దేవుడా!" జస్టిస్ రావు గారు వణికిపోయారు. "తర్వాత?"
ఆ మూసిన గదిలో అమన్‌తో ఇంకా ఏం జరిగింది, దానివల్ల అతన్ని చెత్తకుండీలో పడేశారు? ఈ కుళ్ళిపోయిన వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా నిలబడి, జస్టిస్ రావు గారు అమన్ లాంటి అమాయక అబ్బాయిలకు న్యాయం చేయగలరా?