విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

34

నగరం నడిబొడ్డున ఉన్న ఒక ఫైవ్-స్టార్ హోటల్‌లోని ఇరవై ఐదవ అంతస్తులో ఉన్న ఈ విలాసవంతమైన సూట్ పూర్తిగా శబ్దరహితమైనది. బయటి ప్రపంచపు గందరగోళం, ట్రాఫిక్ హారన్ల శబ్దం లేదా బతుకు పోరాటం చేస్తున్న మనుషుల ఆరాటం—ఏవీ ఈ ఖరీదైన గాజు గోడలను దాటుకుని లోపలికి రాలేవు. సూట్ లోపలి ఉష్ణోగ్రత కచ్చితంగా ఇరవై నాలుగు డిగ్రీలకు నిర్ణయించి ఉంది. గాలిలో ఒక గొప్పతనాన్ని చాటే లావెండర్ గది సుగంధిని సువాసన నిండి ఉంది.

సూట్ మధ్యలో ఉన్న ఖరీదైన వెల్వెట్ సోఫాలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ఆఫ్-వైట్ రంగు సిల్క్ బాత్‌రోబ్ ధరించి ఉంది. ఒక చేతిలో క్రిస్టల్ గ్లాసులో ఫ్రెంచ్ రెడ్ వైన్ ఉంది. ఆమె తెల్లని, నునుపైన మెడ చుట్టూ బరువైన, చూపరుల కళ్ళు జిగేల్మనిపించే వజ్రాల హారం మెరుస్తోంది.

మాయ వైన్ గ్లాసు నుండి ఒక చిన్న గుక్క తాగి, గాజు గోడ అవతలికి చూసింది. నగరం మీద కుండపోత వర్షం కురుస్తోంది. ఇరవై ఐదవ అంతస్తు నుండి కింద నియాన్ లైట్ల వెలుగులో తడిసిన రోడ్లు సన్నని దారాల్లా కనిపిస్తున్నాయి. ఈ క్షణంలో మాయకు తను ఈ నగరానికి రాణిలా అనిపించింది. ఈ వర్షంలో తడుస్తూ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్తున్న ఆ చీమల్లాంటి మనుషులు ఎంత అల్పులో కదా అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

కానీ మాయ తల మీద ఉన్న ఈ రాణి కిరీటం నిజానికి ఒక భ్రమ. తను ఈ హోటల్ సూట్‌లో అతిథిగా రాలేదని ఆమెకు బాగా తెలుసు. ఆమె ఇక్కడ ఒక బందీ. శేఖర్ చౌదరి ఆమెను ఇక్కడికి పంపించాడు.

"మాయా, నీ భద్రత కోసం నువ్వు ఈ హోటల్‌లో ఉండటం చాలా ముఖ్యం," శేఖర్ చౌదరి చాలా మృదువుగా, కానీ ఆజ్ఞాపించే స్వరంతో చెప్పాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, మీడియా నిన్ను వెతుకుతున్నారు. అర్జున్‌కు వ్యతిరేకంగా నీ వాంగ్మూలం నాకు కావాలి. అర్జున్‌ను పూర్తిగా దారి నుండి తప్పించే వరకు, నువ్వు ఈ సూట్ నుండి ఒక్క అడుగు కూడా బయట పెట్టడానికి వీల్లేదు."

సూట్ యొక్క బరువైన మహోగని చెక్క తలుపుకు ఆవల శేఖర్ పంపిన ఇద్దరు భారీకాయులైన బౌన్సర్లు నిలబడి ఉన్నారని మాయకు తెలుసు. వాళ్ళు ఆమెకు కాపలాదారులు కాదు, ఆమె జైలు గార్డులు. శేఖర్ చెప్పినట్లు బొమ్మలా ఆడటం కోసం, కోర్టుకు వెళ్లి సరిగ్గా అబద్ధపు సాక్ష్యం చెప్పడం కోసం, ఏమాత్రం నమ్మకద్రోహం చేయకుండా ఉండటం కోసం మాయను ఇక్కడ ఒక బందీగా నిర్బంధించారు.

కానీ దాని గురించి మాయకు ఎలాంటి పశ్చాత్తాపం లేదు. పంజరం బంగారంతో చేసినదైతే, అందులో వజ్రాలు చల్లి ఉంటే, బందీగా ఉండటానికి ఆమెకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు. కనీసం ఈ పంజరంలో లోకల్ ట్రైన్‌లోని చెమట వాసన లేదు, EMIలు కట్టాలనే టెన్షన్ లేదు, నెల చివర్లో సరుకుల లెక్కలు చూసుకునే దరిద్రం లేదు.

మాయ తన మెడలోని వజ్రాల హారాన్ని చేతితో తడిమింది. ఆ చల్లని, గట్టి రాళ్లు ఆమె చర్మానికి ఒక విచిత్రమైన అనుభూతిని కలిగించాయి. ఈ హారం ధర బహుశా అర్జున్ జీవితకాల సంపాదన కన్నా ఎక్కువే ఉంటుంది.

అర్జున్... ఆ పేరు గుర్తుకు రాగానే మాయ అందమైన ముఖం తీవ్ర అసహ్యంతో ముడుచుకుపోయింది.

గత ఐదేళ్లు అర్జున్‌తో గడిపిన జీవితం ఇప్పుడు ఆమెకు ఒక చెడ్డ పీడకలలా అనిపిస్తోంది. తక్కువ సంపాదన ఉన్న మధ్యతరగతి పురుషులంటే మాయ గుండెల్లో ఒక విచిత్రమైన, తీవ్రమైన ద్వేషం ఉంది. అర్జున్ లాంటి మగవాళ్ళు ప్రేమ గురించి పెద్ద పెద్ద కబుర్లు చెబుతారు కానీ వాళ్ళ జేబుకు చిల్లులు ఉంటాయి.

పెళ్ళైన కొత్తలో అర్జున్ తనను బస్సులో సినిమాకు తీసుకెళ్లేవాడని మాయకు గుర్తుంది. అర్జున్ శరీరం నుండి వచ్చే ఆ చవకబారు డియోడరెంట్, రోజంతా పడిన చెమట వాసన మాయకు వాంతి వచ్చేలా చేసేవి. నెల ఇరవై ఐదో తారీఖు దాటితే చాలు, అర్జున్ ముఖం పాలిపోయేది. తల్లిదండ్రుల మందుల ఖర్చు, ఫ్లాట్ EMI, సరుకుల జాబితా—ఈ లెక్కలన్నీ వేసుకుంటూ అర్జున్ కళ్ళల్లో కనిపించే ఆ అలసటను చూస్తే మాయకు ఎప్పుడూ జాలి కలగలేదు, బదులుగా తీవ్రమైన అసహ్యం కలిగేది.

"అసమర్థుడు, పనికిమాలినవాడు!" మాయ మనసులోనే తిట్టుకుంది. ఒక మగాడు తన భార్యకు నెలకు కొన్ని లక్షల రూపాయల షాపింగ్ చేయించలేకపోతే, సంవత్సరానికి రెండుసార్లు విదేశాలకు తీసుకెళ్లలేకపోతే, అతనికి మగాడిననే అహంకారం ఎందుకు? కేవలం నిజాయితీ, ప్రేమతో ఏం వస్తుంది? ప్రేమను ఒంటికి వేసుకోగలమా? ప్రేమతో సొసైటీలో జరిగే హై-క్లాస్ పార్టీలలో స్టేటస్ కొనగలమా?

అర్జున్ లాంటి వాళ్ళు బానిసత్వం చేయడానికే పుట్టారని మాయ గట్టిగా నమ్ముతుంది. వాళ్ళు జీవితాంతం ఇతరులకు ఊడిగం చేస్తూ, తమ అసమర్థతను 'నిజాయితీ', 'మధ్యతరగతి విలువల' ముసుగులో దాచుకుంటారు. మాయ తన అందాన్ని, యవ్వనాన్ని అలాంటి ఒక బిచ్చగాడి సంసారంలో పడేసి మగ్గిపోవడానికి సిద్ధంగా లేదు.

అందుకే శేఖర్ చౌదరి ఆ ప్రతిపాదన ఇచ్చినప్పుడు, మాయ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. అర్జున్‌ను ఇరికించడం ఎంత సులభం! సమాజం, చట్టం ఆడవాళ్ళ కన్నీళ్లను చూడటానికి ఎంతగా ఇష్టపడతాయి. సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కు వెళ్లి కొన్ని చుక్కల అబద్ధపు కన్నీళ్లు కార్చడం, తన రవిక చెయ్యి కొద్దిగా చించుకోవడం, ఇంకా ఒక పక్కా నటనతో—"నా భర్త రోజూ రాత్రి డబ్బు కోసం నన్ను కొడతాడు," అని చెప్పడం. అంతే!

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఒక్క క్షణం కూడా అర్జున్ మాటలు నమ్మలేదు. తన భార్యను రాణిలా ప్రేమించిన ఒక నిజాయితీపరుడైన, కష్టపడి పనిచేసే మనిషిని, ఒక అబద్ధపు గృహ హింస కేసులో కుక్కను కొట్టినట్టు కొట్టి లాకప్‌లో వేశారు. మాయ గుండె కొంచెం కూడా జరగలేదు. పైగా, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అర్జున్‌కు బేడీలు వేసి తీసుకెళ్తున్నప్పుడు, అతను నిస్సహాయమైన కళ్ళతో మాయ వైపు చూస్తూ, "ఎందుకిలా చేశావ్ మాయా? నేను నిన్ను నా ప్రాణం కన్నా ఎక్కువగా..." అని అంటుంటే, మాయకు మాత్రం నవ్వొచ్చింది.

టప్... టప్... టప్...

బయట వర్షం వేగం హఠాత్తుగా పెరిగింది. గాజు గోడ మీద పెద్ద పెద్ద నీటి చుక్కలు వచ్చి పడుతున్నాయి.

వర్షం యొక్క ఈ శబ్దం మాయ అచేతన మనసు నుండి ఒక పాత జ్ఞాపకాన్ని బయటకు లాగింది. వాళ్ళ రెండో పెళ్లిరోజు. ఆ రోజు కూడా సరిగ్గా ఇలాగే వర్షం పడుతోంది. అర్జున్ జేబులో ఖరీదైన రెస్టారెంట్‌కు వెళ్లేంత డబ్బు లేదు. అతను మాయను ఒక పాతకాలపు స్కూటర్ మీద నది ఒడ్డుకు తీసుకెళ్లాడు. ఇద్దరూ వర్షంలో పూర్తిగా తడిసి ముద్దయ్యారు.

అర్జున్ ఒక ప్లాస్టిక్ షెడ్డు కింద నిలబడి, మట్టి గ్లాసులో రెండు రూపాయల టీ తీసుకుని మాయ వైపు అందించాడు. అర్జున్ జుట్టు నుండి వర్షపు నీరు కారుతోంది, కానీ అతని ముఖంలో ఒక నిష్కల్మషమైన, వెడల్పైన చిరునవ్వు ఉంది.

"చూశావా మాయా, మన యానివర్సరీ జరుపుకోవడానికి ఈ రోజు ఆకాశం కూడా వర్షమై కిందకి దిగివచ్చింది!" అర్జున్ మాయ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని అన్నాడు.

అర్జున్‌కు వర్షంలో తడవడం అంటే చాలా ఇష్టం. అతను చిన్న చిన్న విషయాల్లో ఆనందాన్ని వెతుక్కునేవాడు. అతని ఆ స్పర్శలో కల్మషం లేదు, మోసం లేదు.

ఈ రోజు ఈ ఫైవ్-స్టార్ హోటల్‌లోని మెత్తటి సోఫాలో కూర్చుని, రెడ్ వైన్ గ్లాసు చేతిలో పట్టుకుని మాయకు హఠాత్తుగా అనిపించింది—అర్జున్ బతికే ఉన్నాడా?

కోర్టు నుండి పారిపోతున్నప్పుడు అర్జున్ ఛాతీలోకి బుల్లెట్ దూసుకుపోయిందని శేఖర్ మనుషులు చెప్పారు. అతను ఒక చీకటి అడవిలో చావుతో పోరాడుతున్నాడని అన్నారు. బహుశా ఇంతసేపటికి అతని శరీరం కుళ్ళిపోయి ఏదైనా మురికి కాలువలో పడి ఉండవచ్చు. ఈ వర్షపు రాత్రి, అతని శరీరం బహుశా జ్వరంతో, నొప్పితో నీలంగా మారిపోతున్నప్పుడు, అప్పుడు కూడా అతను మాయ గురించే ఆలోచిస్తున్నాడా?

హఠాత్తుగా మాయ గుండె లోపల ఒక సన్నని దారంలాంటి అపరాధ భావన తలెత్తడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ మనిషి తనను నిజంగా పిచ్చిగా ప్రేమించాడు. తన చివరి రక్తపు బొట్టు వరకు ఆమెను సంతోషంగా ఉంచాలని కోరుకున్నాడు.

కానీ కాదు. మాయ తల విదిలించి ఈ బలహీనమైన ఆలోచనను ఒక్క ఉదుటున పక్కకు నెట్టింది. ఆమె వైన్ గ్లాసును బల్ల మీద పెట్టింది.

సోఫా నుండి లేచి ఆమె నెమ్మదిగా గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న స్టడీ టేబుల్ వైపు నడిచింది. అక్కడ ఒక లెదర్ ఫోల్డర్ మీద ఒక చెక్ పెట్టబడి ఉంది.

శేఖర్ చౌదరి సంతకం చేసిన ఒక ఖాళీ చెక్.

ఈ చెక్కే ఆమె నమ్మకద్రోహానికి దక్కిన గొప్ప బహుమతి. కళ్ళ ముందు కదులుతున్న ఒక నిజాయితీపరుడైన మనిషిని కబేళాకు అమ్మేసినందుకు దక్కిన ప్రతిఫలం. మాయ ఆ చెక్కును చేతిలోకి తీసుకుంది. ఆ కాగితపు స్పర్శ ఆమె నరనరాల్లో తీవ్రమైన దురాశతో కూడిన ఉత్సాహాన్ని నింపింది. ఆమె తన తెల్లని మెడలో వేలాడుతున్న వజ్రాల హారం యొక్క చల్లని రాళ్లను మళ్ళీ తాకింది.

ఎక్కడ అర్జున్ ఇచ్చిన ఆ మట్టి గ్లాసులోని రెండు రూపాయల టీ, ఎక్కడ ఈ ఖాళీ చెక్! మాయ పెదవులపై ఒక క్రూరమైన, పైశాచిక నవ్వు విరిసింది. అపరాధ భావనా? దేనికి అపరాధ భావన? ప్రకృతిలో బలమైనదే బతుకుతుంది. బలహీనులు కాళ్ళ కింద నలిగిపోవడానికే పుడతారు. అర్జున్ ఒక బలహీనుడు, భావోద్వేగాలకు లోనయ్యే అమాయకుడు. అతని గతి అలాగే ముగియాలి.

మాయ చెక్కును చేతిలో పట్టుకుని గాజు కిటికీ ముందు నిలబడింది. బయట నగరం యొక్క నియాన్ లైట్లు, వర్షపు నీరు కలిసిపోయి ఉన్నాయి. గాజు మీద మాయ ప్రతిబింబం కనిపిస్తోంది. ఆ ప్రతిబింబం కళ్ళల్లోకి చూస్తూ మాయ చాలా చల్లని, నిర్దయురాలైన స్వరంతో పలికింది—

"ప్రేమతో కడుపు నిండదు అర్జున్. నువ్వొక అసమర్థుడివి."

మధ్యతరగతి పురుషులపై మాయకు ఉన్న ఈ తీవ్రమైన ద్వేషం చివరికి ఆమెను తిరిగి రాలేని అంధకారంలోకి నెట్టివేస్తుందా?

స్వార్థం కోసం ఒక కుటుంబాన్ని సజీవ దహనం చేయగల శేఖర్ చౌదరి, నిజంగా మాయను ఈ కోట్ల రూపాయల చెక్కును అంత తేలిగ్గా అనుభవించనిస్తాడా?