విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

33

"ఆఆఆహ్!" అంటూ నొప్పితో గర్జించాడు విక్రమ్. ఆ కుక్క కోరపళ్ళు అతని మాంసంలోకి చొచ్చుకుపోయి ఏకంగా ఎముకను తాకుతున్నాయి. అది తలని బలంగా విదిలిస్తూ విక్రమ్ మాంసాన్ని పీకేయడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.

రజత్, న్యాయమూర్తి రావు లారీ లోపల భయంతో గడ్డకట్టుకుపోయారు. సర్దార్జీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చినా, ఆ కుక్క భయంకరమైన ఆవేశం ముందు అడుగు ముందుకు వేయలేకపోయారు.

విక్రమ్ తన కుడిచేత్తో ఆ కుక్క గొంతును నొక్కడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆ రాట్‌వీలర్ కండరాల బలం ముందు అతను ఓడిపోతున్నాడు. కుక్క వేడి శ్వాస, దాని చొంగ విక్రమ్ ముఖం మీద పడుతున్నాయి. అతని ఎడమ చేయి మొద్దుబారిపోతోంది. నొప్పితో కళ్ళు చీకట్లు కమ్ముతున్నాయి. ఆ బురదలో వాళ్ళిద్దరి మధ్య చావో రేవో తేల్చుకునే కుస్తీ జరుగుతోంది.

క్షణకాలం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా విక్రమ్ తన కుడి చేతిని జేబులో పెట్టాడు. స్ప్రింగ్ శక్తితో మడత కత్తి బయటకు వచ్చింది. ఖచ్!

మూడు అంగుళాల పొడవున్న, బ్లేడులా పదునైన కత్తి అది. విక్రమ్ కత్తిని పైకెత్తాడు. ఒకే ఒక్క వేటు, ఆ కుక్క గొంతులోని ప్రధాన సిరను కత్తిరిస్తే చాలు, ఈ నరకయాతన ముగుస్తుంది. కుక్క చనిపోతుంది, అతను విముక్తుడవుతాడు.

విక్రమ్ కత్తి ఆ కుక్క గొంతు దగ్గరకు వెళ్ళింది. కానీ... హఠాత్తుగా విక్రమ్ ఆగిపోయాడు.

అతను ఆ కుక్క భయంకరమైన కళ్ళలోకి చూశాడు. ఇది కేవలం ఒక మూగ జీవి. అది కేవలం తన విధిని నిర్వర్తిస్తోంది. ఇందులో శేఖర్ చౌదరి లాంటి నీచమైన రాజకీయం ఏమీ లేదు. ఈ కుక్క దృష్టిలో అతను కేవలం అక్రమంగా చొరబడినవాడు. ఈ రోజు తన ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఈ అమాయక ప్రాణిని చంపితే, తనకు, శేఖర్ చౌదరికి తేడా ఏముంటుంది?

"నేను హంతకుడిని కాదు..." విక్రమ్ పళ్ళు బిగపట్టి మూలిగాడు.

అతను కత్తిని బురదలోకి చాలా దూరంగా విసిరేశాడు.

ఆ తర్వాత, కుక్క తన గొంతు లేదా ముఖం వైపుకు రాలేనంతగా తన గాయపడిన ఎడమ చేతిని కుక్క నోటిలోకి మరింత లోతుగా చొప్పించాడు. కుడి చేత్తో కుక్క గొంతును గట్టిగా పట్టుకుని, ఒక కుస్తీ వీరుడిలా దాన్ని బురదలోకి అదిమిపట్టాడు. కుక్క గోళ్లు విక్రమ్ ఛాతీని, భుజాలను రక్కేస్తున్నాయి, రక్తంతో అతని చొక్కా ఎర్రగా మారిపోతోంది, కానీ అతను ఆ కుక్కను చంపలేదు. కేవలం తన శరీరంలోని శక్తి అంతా కూడదీసుకుని దాన్ని కదలకుండా అదిమిపట్టాడు.

మేరీ డి'సౌజా షాట్‌గన్ చేతబట్టి నిశ్శబ్దంగా నిలబడి చూస్తున్నారు. ఆమె సైనిక కళ్ళు మనుషుల మనస్తత్వాన్ని చాలా బాగా చదవగలవు. ఆమె తన జీవితంలో చాలా మందిని చూశారు. యుద్ధరంగంలో తూటా గాయాలతో ఉన్న శత్రు సైనికులను చూశారు, నగరంలోని క్రూరమైన నేరస్తులను కూడా చూశారు. నేరమే వృత్తిగా ఉన్న ఒక నిజమైన హంతకుడు తన రక్తం చుక్క కూడా కారనిచ్చేవాడు కాదని ఆమెకు తెలుసు. వాడు ఒక్క సెకను కూడా ఆలోచించకుండా కుక్క గొంతు కోసేసేవాడు.

కానీ ఈ యువకుడు తన మాంసం చిరిగిపోవడానికి ఒప్పుకున్నాడు కానీ, ఒక ప్రాణాన్ని తీయలేదు. ఇతనిలో కోపం ఉంది, కానీ క్రూరత్వం లేదు.

మేరీ తన జేబులోంచి ఒక లోహపు ఈల తీసి గట్టిగా ఊదారు.

కుక్క ఉలిక్కిపడి విక్రమ్ చేతిని వదిలేసి, బుద్ధిగా మేరీ కాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది. విక్రమ్ బురదలో పడుకుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతని ఎడమ చేయి నుండి ధారగా రక్తం కారుతోంది. వర్షపు నీరు ఆ రక్తాన్ని కడిగేసి బురదలో కలిపేస్తోంది.

మేరీ షాట్‌గన్‌ను భుజానికి తగిలించుకున్నారు. తర్వాత విక్రమ్ కళ్ళలోకి చూస్తూ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ మంచులా చల్లని స్వరంతో అన్నారు, "లోపలికి తీసుకురండి. కానీ గుర్తుంచుకోండి, ఈ అబ్బాయి బతకడానికి కేవలం ఐదు శాతం మాత్రమే ఆశ ఉంది."

లారీ వెనుక తలుపు తెరుచుకోగానే అందరూ వేగంగా అర్జున్‌ను పట్టుకుని కిందకి దించారు. మేరీ వారికి దారి చూపిస్తూ బంగ్లా లోపలికి తీసుకెళ్లారు.

లోపల చాలా పెద్ద, పాత భోజనాల గది ఉంది. తలపైన ఒక 100 వాట్ల పసుపు బల్బు వెలుగుతోంది, వోల్టేజ్ తక్కువగా ఉండటం వల్ల ఆ కాంతి వణుకుతోంది. గది గాలిలో ఫినాయిల్, పాత చెక్క, ఇంకా ఏదో తెలియని ఒక రకమైన ముక్కిపోయిన, ఉక్కపోత వాసన నిండి ఉంది. మేరీ మధ్యలో ఉన్న భారీ టేకు చెక్క భోజనాల బల్ల వైపు సైగ చేశారు.

"అక్కడ పడుకోబెట్టండి."

అర్జున్‌ను బల్ల మీద పడుకోబెట్టారు. న్యాయమూర్తి రావు ఆయాసపడుతున్నారు, ఆయన వయసు పైబడింది, ఈ శారీరక శ్రమ ఆయనకు చాలా ఎక్కువ. విక్రమ్ తన గాయపడిన చేతికి ఒక తుండును గట్టిగా కట్టుకున్నాడు. తన నొప్పి వైపు చూసే సమయం ఇప్పుడు అతనికి లేదు.

మేరీ ఒక గాజు అల్మరా నుండి కొన్ని వస్తువులు బయటకు తీశారు. ఆమె వేగంగా ఒక శస్త్రచికిత్స కత్తెరతో అర్జున్ రక్తంతో తడిసిన చొక్కాను, పాత కట్టును కత్తిరించారు.

గాయం బయటపడగానే న్యాయమూర్తి రావు, సుమిత్ కళ్ళు తిప్పుకున్నారు. ఆ దృశ్యం నిజంగా భయంకరంగా ఉంది. తూటా దూసుకెళ్లిన చోట నల్లగా మారిపోయింది. చుట్టూ వాచి, ఎర్రగా కందిపోయి ఉంది, దాని నుండి నిరంతరం పసుపు రంగు చీము, నల్లబడిన రక్తం బయటకు వస్తోంది. అర్జున్ శరీరం నిప్పుల కొలిమిలా వేడిగా ఉంది, 106 డిగ్రీల జ్వరంతో అతను కలవరిస్తున్నాడు.

మేరీ ఒక స్పిరిట్ సీసా తెరిచి, కొంచెం దూదిని తడిపి గాయం పైపైన శుభ్రం చేయడానికి ప్రయత్నించారు. తర్వాత చాలా దగ్గరగా గాయం వాసన చూశారు. ఆమె నుదుటిపై తీవ్రమైన ఆలోచనల ముడతలు పడ్డాయి. ఆమె తల పైకెత్తి విక్రమ్ వైపు చూశారు.

"నడి నదిలో ఎవరో కంపౌండర్ తూటాను తీశాడని చెప్పావు కదూ?" మేరీ గంభీరమైన స్వరంతో ప్రశ్నించారు.

"అవును అమ్మా. శంభు అనే కంపౌండర్... అతను చిమటాతో తూటాను బయటకు తీశాడు," విక్రమ్ ఆయాసపడుతూ చెప్పాడు. "ఎందుకు? లోపల ఇంకా ఏమైనా ఉందా?"

"లోపల తూటా లేదు న్యాయవాది గారూ," మేరీ అర్జున్ నల్లగా మారిన ఛాతీ వైపు చూస్తూ అన్నారు. "కానీ ఆ కంపౌండర్ తూటా తీసి అతని ఆయుష్షును పెంచలేదు, పైగా మృత్యుద్వారాన్ని మరింత విశాలం చేశాడు. ఆ మూర్ఖుడు మురికి పట్టిన, క్రిములతో ఉన్న చిమటాతో తూటాను బయటకు తీశాడు. దాని తుప్పు, అంటువ్యాధి నేరుగా అతని రక్తంలో కలిసిపోయాయి. సెప్సిస్ (Sepsis) ఇప్పుడు అతని గుండె వైపు వ్యాపిస్తోంది."

రజత్ వెక్కివెక్కి ఏడ్చాడు. "అంటే ఇక ఆశ లేదా? అతనికి శస్త్రచికిత్స చేయాలా?"

మేరీ తల అడ్డంగా ఊపారు. "ఆధునిక అల్లోపతి లేదా శస్త్రచికిత్స ఇప్పుడు పని చేయదు. యాంటీబయాటిక్ పనిచేయడం మొదలుపెట్టేలోపే ఈ విషం అతని గుండెను ఆపేస్తుంది. నా దగ్గర శస్త్రచికిత్స చేయడానికి మత్తుమందు గానీ, పరికరాలు గానీ లేవు. అతన్ని కత్తితో కోస్తే, షాక్‌కే చనిపోతాడు."

విక్రమ్ గుండె జారిపోయింది. "మరి? మీరు ఐదు శాతం ఆశ ఉందని చెప్పారు కదా!"

మేరీ వెనక్కి తిరిగారు. ఆమె గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న పురాతన, బరువైన చెక్క పెట్టె దగ్గరకు వెళ్లారు. పెట్టె తెరవగానే ఒక తీవ్రమైన, ఘాటైన అడవి వాసన గది అంతా వ్యాపించింది. ఆ వాసన యూకలిప్టస్, కర్పూరం, పేరు తెలియని ఏవో అడవి తీగల మిశ్రమంలా ఉంది.

"సైన్యంలో ఉన్నప్పుడు నేను ఆధునిక వైద్యాన్ని చూశాను న్యాయవాది గారూ," మేరీ పెట్టెలో నుండి ఒక రాతి రోలు, రోకలి, కొన్ని ఎండిన వేర్లు, నల్లటి ఆకులు, ఒక గాజు సీసా బయటకు తీశారు. "కానీ గత ఇరవై ఏళ్లుగా ఈ దట్టమైన అడవిలో ఒంటరిగా జీవిస్తూ, నేను ప్రకృతి చేసే మాయలను చూశాను. స్థానిక ఆదివాసీలకు తెలిసిన కొన్ని పురాతన మూలికా వైద్య పద్ధతులు ఆధునిక విజ్ఞానం కంటే చాలా శక్తివంతమైనవి."

మేరీ రోట్లో నల్లటి ఆకులు, వేర్లు వేసి గట్టిగట్టిగా దంచడం మొదలుపెట్టారు. తర్వాత గాజు సీసా నుండి చిక్కగా, నల్లగా ఉన్న ఒక ద్రవాన్ని—అది చూడటానికి చెట్టు బంకలా ఉంది—దానిలో పోశారు. ఆ మిశ్రమం తయారవగానే, దానిలో ఏదో రసాయన చర్య జరుగుతున్నట్టుగా బుడగలు రావడం మొదలైంది.

"అదేంటి అమ్మా?" న్యాయమూర్తి రావు ఆసక్తిగా అడిగారు.

మేరీ ఏకధాటిగా మూలికను దంచుతూనే చెప్పారు. "ఈ గుజ్జు అక్షరాలా ఒక విషం. కానీ పురాతన ఆయుర్వేదంలో ఒక మాట ఉంది—విషానికి విరుగుడు విషమే."

విక్రమ్‌కు ఆశ అనే కిరణం కనిపించింది. "అయితే త్వరగా ఇవ్వండి అమ్మా!"

మేరీ రోలును బల్ల మీద పెట్టారు. ఆమె కళ్ళు పదునుగా ఉన్నాయి. "అంత సులభం కాదు. ఈ మూలిక గాయంలోని కుళ్ళిన కణాలను తాకినప్పుడు, ఒక భయంకరమైన ప్రతిచర్య వస్తుంది. అతని గాయం మీద మరిగే సీసం లేదా ఆమ్లం పోసినట్టు అనిపిస్తుంది. అతను ఎలాంటి శారీరక శస్త్రచికిత్స లేకుండానే జంతువులా నొప్పితో విలవిలలాడతాడు. మీ నలుగురూ అతని కాళ్ళూ, చేతులూ మీ పూర్తి శక్తితో అదిమిపట్టి ఉంచాలి. అతను ఏ విధంగానూ ఈ గుజ్జును ఛాతీ మీద నుండి తుడిచేయకూడదు."

విక్రమ్, న్యాయమూర్తి రావు, సుమిత్, సర్దార్జీ వేగంగా అర్జున్‌కు నాలుగు వైపులా నిలబడ్డారు. విక్రమ్ తన గాయపడిన చేతిని కూడా లెక్కచేయకుండా అర్జున్ భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. న్యాయమూర్తి రావు, సర్దార్జీ కాళ్ళను పట్టుకున్నారు.

"సిద్ధంగా ఉన్నారా?" మేరీ ఒక చెక్క చెంచాతో ఆ నల్లటి, బుడగలు వస్తున్న గుజ్జును తీసుకున్నారు.

"అవును," విక్రమ్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు.

మేరీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా ఆ గుజ్జును అర్జున్ నల్లగా మారిన తూటా గాయం మీద పూశారు.

మొదటి మూడు సెకన్లు ఏమీ జరగలేదు.

నాలుగో సెకనుకు అర్జున్ శరీరం విల్లులా గాల్లోకి వంగిపోయింది. అతని కళ్ళు ఒక్కసారిగా తెరుచుకున్నాయి, కానీ ఆ కళ్లలో చూపు లేదు, కేవలం ఒక ఆదిమ, పాశవికమైన నొప్పి మాత్రమే ఉంది. అతని గొంతును చీల్చుకుంటూ ఒక రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం బయటకు వచ్చింది.

"ఆఆఆహ్!"

అర్జున్ యొక్క ఈ రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఆర్తనాదం, ఈ దట్టమైన అడవి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ, అవాంఛిత వేటగాళ్ల చెవిన పడుతుందా?

మృత్యువు నోటి నుండి తిరిగి వచ్చే ప్రయత్నంలో, అర్జున్ తనకు తెలియకుండానే శేఖర్ చౌదరి కూలి హంతకులకు ఈ బంగ్లా చిరునామాను తెలియజేశాడా?