విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

32

ఆ లారీ దట్టమైన అడవిలో ఉన్న ఆ శిథిలావస్థలోని, తుప్పు పట్టిన భారీ ఇనప గేటు ముందు వచ్చి ఆగినప్పుడు, లోపల కూర్చున్న వాళ్లకు తాము ప్రపంచం అంచుకి చేరుకున్నట్లు అనిపించింది. నాగరిక ప్రపంచం నుండి పూర్తిగా వేరుపడిన ఆ ప్రదేశం చుట్టూ ఛేదించరాని చిమ్మ చీకటి ఆవరించి ఉంది. ఆకాశానికి చిల్లు పడిందా అన్నట్టు కురుస్తున్న ప్రళయభయంకరమైన వర్షం ఏకధాటిగా పడుతున్న శబ్దం తప్ప మరో చప్పుడు లేదు. అక్కడ జనసంచారం లేదు, కాఫీ తోటలు లేవు. ఉన్నవల్లా ప్రాచీనమైన పెద్ద పెద్ద శాల, టేకు, మహోగని చెట్ల వరుసలు మాత్రమే. ఆ చిమ్మ చీకటిలో అవి ఆకలితో ఉన్న ప్రేతాత్మల్లా నిలబడి ఉన్నాయి.

లారీ ముందు దీపాల మసక వెలుతురు గేటు అవతల ఉన్న ఒక బ్రిటీష్ కాలం నాటి పాడుబడిన కాఫీ తోట బంగళా మీద పడింది. పెచ్చులు ఊడిపోతున్న తడి గోడలు, చుట్టూ పిచ్చి కలుపు మొక్కలు, విషపు తీగల అడవి. ఆ బంగళా పైకప్పు నుండి ఎడతెరిపి లేకుండా నీరు కారుతోంది.

ఈ నరక యాత్రకు కనీసం తాత్కాలికంగానైనా విరామం దొరికిందని అందరూ నిట్టూరుస్తున్న సమయంలో, ఆ చీకటిని చీల్చుకుంటూ భయంకరమైన, రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే శబ్దం ఒకటి విరుచుకుపడింది.

భౌ! భౌ! ఘుర్...ర్...ర్!

లారీ ఆగగానే, బంగళా చుట్టూ ఉన్న అడవిని చీల్చుకుంటూ మూడు నాలుగు భారీ కాపలా కుక్కలు బయటకు వచ్చాయి. జర్మన్ షెపర్డ్, రాట్‌వీలర్ సంకర జాతి అవి. ముందు దీపాల వెలుగులో, వర్షపు నీటిలో వాటి కళ్ళు మండుతున్న బొగ్గుల వలె కనిపిస్తున్నాయి. అవి క్రూరమైన ఆవేశంతో లారీ టైర్ల మీదికి, ఇనప తలుపుల మీదికి దూకడం మొదలుపెట్టాయి. వాటి పదునైన కోరలు బయటకు పెట్టి, భయంకరంగా కనిపిస్తూ అవి చేస్తున్న ఏకధాటి గర్జన వింటుంటే, లారీ తలుపులు తెరిస్తే చాలు, ప్రాణాలతో ఉన్న మనుషుల మాంసాన్ని పీక్కు తినేలా ఉన్నాయి. వాటి గోళ్లు ఇనప తలుపుపై గీస్తున్న శబ్దం లోపల కూర్చున్న వారి నరాలను తెంచేస్తోంది.

లోపల ఉన్నవారంతా భయంతో గడ్డకట్టుకుపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు గారు గట్టిగా లారీ ఇనప కడ్డీని పట్టుకున్నారు. తనలాంటి ఒక సుప్రీం కోర్టు న్యాయమూర్తి ఈ రోజు అక్రమంగా ఇసుక రవాణా చేసే లారీలో కూర్చుని కుక్కల భయంతో వణికిపోతున్నాడనే ఆలోచనే ఆయనకు తన మీద తనకే వింతగా అనిపించింది. విక్రమ్ తన జేబులోని మడత కత్తి మీద వేలు పెట్టాడు. అర్జున్ ఇప్పుడు పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడై పడి ఉన్నాడు, ఈ చీకటిలో అసలు అతని శ్వాస ఆడుతుందో లేదో కూడా తెలియడం లేదు.

కుక్కల గర్జనల మధ్యలోనే, బంగళా వరండాలోని చీకటి నుండి పొడవైన, సన్నని నీడ ఒకటి నెమ్మదిగా వర్షంలోకి రావడం మొదలైంది.

ఆ నీడ వరండాలోని మినుకుమినుకుమంటున్న పసుపు రంగు వెలుగు కిందకు వచ్చి నిలబడగానే, ఆ ఆకారం స్పష్టమైంది. వయసు డెబ్భైకి దగ్గరలో ఉంటుంది. ముఖం మీద లెక్కలేనన్ని ముడతలున్నాయి, కానీ వెన్నెముక మాత్రం, ఏదో కనపడని కవాతు మైదానంలో నిటారుగా నిలబడినట్లు ఉంది. ఒంటి మీద మందపాటి, ముదురు రంగు ఓవర్‌కోట్ ఉంది. కానీ అందరి కళ్ళూ ఆవిడ చేతిలో ఉన్న వస్తువు మీద ఆగిపోయాయి.

ఆ లోహపు వస్తువు మీద వెలుగు పడి తళుక్కున మెరిసింది. ఒక 12-గేజ్ రెండు నాళాల తుపాకి.

తుపాకి గొట్టం నేరుగా లారీ వైపే గురిపెట్టి ఉంది. ఈవిడే శ్రీమతి మేరీ డి'సౌజా. పదవీ విరమణ పొందిన సైనిక నర్సు.

ఆవిడ రణచండి అవతారం వెనుక సుదీర్ఘమైన, రక్తసిక్తమైన చరిత్ర ఉంది. సరిహద్దు యుద్ధభూమిలో మరణాన్ని, రక్తపాతాన్ని, బాంబు దాడులకు ఛిద్రమైన శరీరాలను ఆవిడ చాలా దగ్గరగా చూశారు. ఆవిడ భర్త సైన్యంలో ఉండేవారు, దేశ సరిహద్దును కాపాడుతూ ఒక రాత్రి శత్రువుల రహస్య దాడిలో ప్రాణాలు కోల్పోయారు. అప్పటి నుండి ఒంటరిగా ఈ దట్టమైన అడవిలోనే ఉండిపోయారు. ఈ తీవ్రమైన ఒంటరితనం, ఆత్మీయులను కోల్పోయిన బాధ, అడవి జీవితంలోని కఠినత్వం ఆవిడలో ఒక రకమైన అనుమానపు జబ్బును సృష్టించాయి.

మైళ్ళ కొద్దీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల జాడ లేని ఈ చిమ్మ చీకటిలో, ఈ రెండు నాళాల తుపాకి మాత్రమే తన ఏకైక రక్షా కవచం, తన ఏకైక చట్టం అని ఆవిడకు బాగా తెలుసు. అడవిలోని కలప స్మగ్లర్లు, ఇసుక మాఫియా చాలాసార్లు ఆవిడను అక్కడి నుండి పంపించేయడానికి ప్రయత్నించారు. అందుకే తలుపు తట్టిన శబ్దం వినబడితే ఆవిడ ఎప్పుడూ వట్టి చేతులతో బయటకు రారు. ఆవిడ దృష్టిలో, రాత్రిపూట చీకటిలో వచ్చే ప్రతి మనిషి ఒక హంతకుడు కావచ్చు.

"ఎవరక్కడ?" మేరీ డి'సౌజా గొంతు వయసుతో వణకడం లేదు, బదులుగా అందులో ఒక సైనిక కఠినత్వం ఉంది. అది వర్షపు శబ్దాన్ని కూడా చీల్చుకుంటూ వచ్చింది. "లారీ వెనక్కి తిప్పండి! లేకపోతే టైరు పంక్చర్ చేస్తాను."

సర్దార్జీ రెండు చేతులు పైకెత్తి నెమ్మదిగా లారీ నుండి కిందకు దిగాడు. "అమ్మా! కాల్చకండి! నేను సింగ్‌ను! మూడేళ్ల క్రితం ఇదే రహదారి మీద మీరు కాలు బాగు చేసిన మీ లారీ డ్రైవర్‌ను!"

మేరీ రెండు నాళాల తుపాకిని దించలేదు. ఆవిడ పదునైన, డేగ కళ్ళు సర్దార్జీ మీద స్థిరంగా ఉన్నాయి. గతాన్ని గుర్తుచేసుకుంది. "సింగ్? నువ్వు ఇంత రాత్రి ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావు? వెనుక లారీలో ఎవరున్నారు?"

"అమ్మా, చాలా పెద్ద ఆపదలో పడి వచ్చాను," సర్దార్జీ దాదాపు ఏడ్చేశాడు. వర్షపు నీటికి అతని గడ్డం తడిసిపోయింది. "వెనుక ఒక అబ్బాయి ఉన్నాడు తల్లీ. వాడికి బుల్లెట్ తగిలింది. వాడిని కాపాడండి తల్లీ."

మేరీ నెమ్మదిగా లారీ వెనుక వైపుకు వచ్చింది. కుక్కలు ఇంకా లారీని చుట్టుముట్టి మొరుగుతూనే ఉన్నాయి. మేరీ ఒక చేత్తో తుపాకి గురిపెట్టి, మరో చేత్తో శక్తివంతమైన టార్చ్‌ను వెలిగించింది. టార్చ్ యొక్క తీక్షణమైన తెల్లని వెలుగు లారీ లోపలికి ప్రసరించగానే, ఆవిడకు న్యాయమూర్తి రావు, సుమిత్, రజత్, విక్రమ్‌లు కనిపించారు. ఇక విక్రమ్ ఒడిలో తలపెట్టుకుని రక్తంతో తడిసి ముద్దయిన ఒక యువకుడు పడి ఉన్నాడు. అర్జున్.

అర్జున్ ఛాతీ దగ్గర చొక్కా రక్తంతో తడిసి నల్లగా మారిపోయింది. నల్లబడిన రక్తం, చీము వాసన గాలిలో కలిసి కుక్కలకు మరింత పిచ్చి రేపుతున్నాయి.

మేరీ అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు కొన్ని క్షణాల్లోనే అర్జున్ గాయాన్ని పరిశీలించినట్టు చూశాయి. ఆవిడ ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది. ఆవిడ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి.

"తుపాకి గుండు తగిలిందా?" మేరీ మంచులా చల్లని స్వరంతో ప్రశ్నించింది.

"అవును అమ్మా," న్యాయమూర్తి రావు లోపలి నుండి గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు. "కానీ బుల్లెట్ ఇప్పుడు లోపల లేదు. నడి నదిలో పడవ మీద ఒక కాంపౌండర్ చాలా దారుణమైన పరిస్థితుల్లో బుల్లెట్‌ను తీశాడు. కానీ గాయానికి కుట్లు వేయలేదు. అక్కడ వ్యాధి సోకింది. రక్తమంతా విషం వ్యాపించింది. జ్వరం వచ్చేసింది. మీరు తప్ప వాడిని ఎవరూ కాపాడలేరు."

"బండి తిప్పు సింగ్," మేరీ, న్యాయమూర్తి రావు మాటలను మధ్యలోనే ఆపింది. ఆవిడ గొంతులో దయ గానీ, పశ్చాత్తాపం గానీ లేవు. "నేను ఏ హత్య కేసు బాధ్యత తీసుకోను. ఇది యుద్ధభూమి కాదు, తుపాకి గుండు తగిలిన వాడిని తీసుకురాగానే నేను వైద్యం చేయడానికి. ఇది నేర కేసు. బుల్లెట్ ఎవరు తీశారు, విషం ఎక్కడ వ్యాపించింది నేను తెలుసుకోవాలనుకోవడం లేదు. వీళ్లెవరో నాకు తెలియదు. వీళ్ళను తీసుకుని ఇప్పుడే నా అడవిలోంచి బయటకు వెళ్ళిపోండి."

"అమ్మా, దయచేసి!" విక్రమ్ లారీ నుండి కింద బురదలోకి దూకాడు. వర్షపు ధాటికి క్షణాల్లో తడిసిపోయాడు. "మేము హంతకులం కాదు! వాడు నా స్నేహితుడు. వాడిని ఒక పెద్ద రాజకీయ కుట్రలో ఇరికించారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మమ్మల్ని వెతుకుతున్నారు, మేము ఏ ప్రభుత్వాసుపత్రికి వెళ్ళలేము. మీరు వాడిని చూడకపోతే, వాడు ఇంకో గంట కూడా బతకడు! వాడి తల్లిదండ్రులు వాడి కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు!"

"నాకు సుప్రీం కోర్టుతో పనిలేదు, మీ భావోద్వేగాలతోనూ పనిలేదు. బతకడానికి నాకున్న నియమాన్ని మాత్రమే నేను పాటిస్తాను," మేరీ అత్యంత కఠిన స్వరంతో చెప్పింది. "మీరు మంచివాళ్ళే కావచ్చు, కానీ ఈ అబ్బాయి గుండెల్లోకి దిగిన బుల్లెట్ ఎవరిదో, వాడు రేపు ఉదయం అదే తుపాకితో నా ఇంటి తలుపు తడతాడు. నేను ఆ ప్రమాదం తీసుకోను. నా ఆస్తి నుండి బయటకు వెళ్ళండి!"

విక్రమ్ తల మండిపోయింది. వాడు తనను తాను నిగ్రహించుకోలేకపోయాడు. "మీరు ఒక నర్సు! మీరు సైనికంలో పనిచేశారు, మీరు ఇలా ఒక మనిషిని చచ్చిపోవడానికి వదిలేయలేరు!" విక్రమ్ పిచ్చివాడిలా అర్జున్‌ను బలవంతంగా కిందకు దించడానికి లారీ వైపు తిరిగాడు.

"ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశావంటే కాల్చేస్తాను!" మేరీ తుపాకి భద్రతా లాక్ తీసేసింది. ఖటాక్!

సరిగ్గా ఆ తీవ్ర ఉద్రిక్త క్షణంలో ఒక ఘోరం జరిగిపోయింది.

అర్జున్ శరీరం నుండి కారుతున్న పచ్చి రక్తపు వాసనకు కుక్కలు పిచ్చివెక్కిపోయాయి. వాటిలో అతి పెద్దదైన రాట్‌వీలర్ కోపంతో రగిలిపోతోంది. విక్రమ్ ఉన్నట్టుండి కదలడం, గట్టిగా అరవడం ఆ రాట్‌వీలర్‌ను తీవ్రంగా రెచ్చగొట్టింది.

ఖంగున!

పాత ఇనుప గొలుసులోని ఒక కొక్కెం విపరీతమైన ఒత్తిడికి తెగిపోయింది.

ఆ రాట్‌వీలర్ భయంకరంగా గర్జిస్తూ బురద మీదుగా గాలిలోకి ఎగిరింది. దాని లక్ష్యం విక్రమ్ గొంతు.

"విక్రమ్ అన్నా!" సుమిత్ లారీ లోపలి నుండి భయంతో అరిచాడు.

విక్రమ్ ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా తన శరీరాన్ని పక్కకు తిప్పాడు. ఆ కుక్క వేగంగా వచ్చి విక్రమ్ ఛాతీని ఢీకొట్టింది. ఆ భారీ జంతువు బరువుకు విక్రమ్, కుక్క కలిసి బురదలోకి విసిరివేయబడ్డారు. క్షణాల్లో, రాట్‌వీలర్ కోర పళ్ళు విక్రమ్ ఎడమ చేతి భుజంలోకి దిగబడ్డాయి.

వర్షంలో, బురదలో పడి ఉన్న ఒక రక్తసిక్తమైన మనిషి, ఒక క్రూరమైన కుక్క. వారి తలలపై రెండు నాళాల తుపాకి గురిపెట్టి నిలబడి ఉంది మేరీ డి'సౌజా. ఆవిడ వేలు గుర్రం మీద ఉంది. ఆవిడ విక్రమ్‌ను ఆ కుక్క బారి నుండి కాపాడుతుందా, లేక అక్రమంగా చొరబడినవాడిగా భావించి కాల్చేస్తుందా?