విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

30.

వర్షపు శబ్దాన్ని మించి విక్రమ్ గొంతు డ్రైవరు చెవిలో పడింది. సర్దార్జీ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి బ్రేకులు వేశాడు. కీ...చ్! తడి రోడ్డు మీద చక్రాలు జారి, లారీ ఒక పక్కకు ఒరిగి ఆగిపోయింది. ఆ హఠాత్తు కుదుపుకు అర్జున్ నోటి నుండి ఒక బాధాకరమైన మూలుగు బయటకు వచ్చింది.
లారీ ఆగగానే విక్రమ్ వెనక ఉన్న తలుపు తెరుచుకుని ఒక్క గెంతులో కిందకు దూకాడు. కుండపోత వర్షానికి క్షణాల్లో అతని లాల్చీ తడిసి ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. అతను పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి డ్రైవరు క్యాబిన్ కిటికీని గట్టిగా తట్టాడు.
"ఏమైంది లాయరు గారూ?" సర్దార్జీ కిటికీ అద్దం కిందకు దించి తల బయటపెట్టాడు. ఆయన ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
"అర్జున్ బతకడు సర్దార్జీ!" విక్రమ్ గొంతు వణుకుతూండగా అరిచాడు. అతను సర్దార్జీ కాలర్ దగ్గరకు వెళ్లి చేతులు జోడించాడు. "వాడి నాడి స్పందన పడిపోతోంది. శరీర ఉష్ణోగ్రత 105 డిగ్రీలు దాటింది. మనం వెంటనే వాడిని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాలి. ఇక్కడ దగ్గరలో ఏదైనా ఊరు లేదా? ఏ డాక్టరు అయినా? మనం ఇలా వాడిని చావడానికి వదిలేయలేం!"
లారీ లోపలి నుండి సుమిత్, రజత్ కూడా తొంగి చూస్తున్నారు. అందరి కళ్ళలో భయం గూడుకట్టుకుంది. న్యాయమూర్తి రావు చీకటిలోంచి మౌనంగా చూస్తున్నారు.
సర్దార్జీ స్టీరింగుపై చేతులుంచి ఒక క్షణం ఆలోచించాడు. వర్షపు నీరు ఆయన తలపాగా నుండి జారి గడ్డం మీదుగా కారుతోంది. ఆయన మ్యాప్ చూడలేదు, ఈ హైవే మార్గం ఆయనకు కొట్టిన పిండి.
"ఇక్కడికి 10 కిలోమీటర్ల దూరంలో, హైవే ఒకటి మీద ఒక ప్రభుత్వ ఆరోగ్య కేంద్రం ఉంది లాయరు గారూ," సర్దార్జీ వర్షపు హోరును మించి గట్టిగా అన్నాడు. "అక్కడ ఆక్సిజన్ సిలిండరు, రాత్రి విధి డాక్టరు దొరకవచ్చు."
విక్రమ్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది. 10 కిలోమీటర్లు! లారీ వేగానికి పది, పదిహేను నిమిషాల్లో చేరుకోవచ్చు.
"10 కిలోమీటర్లా! సరే! పదండి, ఇప్పుడే పదండి!" విక్రమ్ లారీ వెనక్కి వెళ్ళడానికి అడుగు వేశాడు. "సుమిత్! అర్జున్‌ను సరిగ్గా పడుకోబెట్టు, మనం ఆసుపత్రికి వెళ్తున్నాం!"
కానీ రెండడుగులు వేయగానే విక్రమ్ నిశ్చేష్టుడై ఆగిపోయాడు. అతని మెదడులో మెరుపులా ఒక ఆలోచన మెరిసింది. అతను కేవలం అర్జున్‌కి స్నేహితుడు మాత్రమే కాదు, పేరుమోసిన క్రిమినల్ లాయరు కూడా. గత పదేళ్లుగా అతను క్రిమినల్ చట్ట వృత్తిని కొనసాగిస్తున్నాడు. ఈ వ్యవస్థ ఎలా పనిచేస్తుందో, శేఖర్ చౌదరి ఎలా పనిచేస్తాడో అతనికి బాగా తెలుసు.
విక్రమ్ నెమ్మదిగా వెనక్కి వచ్చాడు. వర్షపు నీరు అతని చెంపల మీదుగా కారుతోంది, కానీ అతని శరీరం మంచులా చల్లబడిపోయింది. ముఖంలోని ఆశ ఆవిరైపోయి, దాని స్థానంలో తీవ్రమైన భయం చోటుచేసుకుంది.
లారీ వెనక తలుపు దగ్గర నుంచి న్యాయమూర్తి రావు తొంగి చూశారు. "ఏమైంది విక్రమ్? మనం వెళ్తున్నాం కదా? ఎందుకు ఆగిపోయావు?"
విక్రమ్ వర్షంలోనే నిలబడి తల అడ్డంగా ఊపాడు. అతని కళ్ళు నిస్సహాయంగా చూస్తున్నాయి. "లేదు సార్. మనం ఆసుపత్రికి వెళ్ళలేం."
"ఏం మాట్లాడుతున్నావురా విక్రమ్?" లారీ లోపలి నుండి సుమిత్ అరిచాడు. "నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? అర్జున్ చచ్చిపోతున్నాడు! నువ్వేమో ఆసుపత్రికి వెళ్ళొద్దు అంటున్నావ్?"
విక్రమ్ లారీ తలుపు దగ్గరకు వచ్చాడు. అతను న్యాయమూర్తి రావు కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ అన్నాడు, "సార్, శేఖర్ చౌదరి ఆషామాషీ వ్యక్తి కాదు. మన మీద కాల్పులు జరిగాయని ఆయనకు తెలుసు. తుపాకి గాయమైన రోగికి ఏం కావాలో ఆయనకు తెలుసు. యాంటీబయాటిక్స్, రక్తం, శస్త్రచికిత్స. ఆయన ఈ హైవే మీదున్న అన్ని ఆసుపత్రుల్లో, నర్సింగ్ హోముల్లో తన సమాచారం అందించేవారిని పెట్టి ఉంటాడు."
విక్రమ్ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు, ఆ గాలి తన ఊపిరితిత్తులను చీల్చుకుంటూ బయటకు వస్తున్నట్టు అనిపించింది.
"తుపాకి గాయం అంటేనే వైద్య-న్యాయ కేసు (MLC). ప్రపంచంలో ఏ ఆసుపత్రికి వెళ్ళినా, డాక్టరు ముందు స్టెతస్కోపు పెట్టడు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేస్తాడు. అదే ప్రొటోకాల్. ఇక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అంటే శేఖర్ చౌదరియే. మనం గేటు లోపలికి అడుగుపెట్టక ముందే శేఖర్‌కి విషయం తెలిసిపోతుంది. ఆసుపత్రికి వెళ్లడమంటే అర్జున్‌కి వైద్యం చేయించడం కాదు, నేరుగా కసాయి చేతికి అప్పగించడమే. వాళ్ళు ఆపరేషన్ థియేటరులోనే వాడిని చంపేస్తారు."
లారీ లోపల స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. వర్షపు శబ్దం ఇప్పుడు మరింత కర్కశంగా వినిపిస్తోంది. ఒక మూలన కూర్చున్న రజత్, రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
"మరి ఇప్పుడెలా?" రజత్ పగిలిన గొంతుతో అన్నాడు. "అంటే... అర్జున్ ఇలాగే చనిపోతాడా? మనం ఏమీ చేయలేమా? కళ్ళ ముందే స్నేహితుడు కుమిలి కుమిలి చావడం చూస్తూ ఉండాలా? ఇదేనా మన తలరాత?"
అందరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. న్యాయమూర్తి రావు తలదించుకుని కూర్చుండిపోయారు. విక్రమ్ చెప్పింది నిజమని ఆయనకు తెలుసు. చట్టపరంగా వైద్యం అందడం ఇప్పుడు అసాధ్యం. కానీ అర్జున్ పరిస్థితి చూస్తే, వైద్యం లేకుండా మరణం ఖాయం. ఇది ఒక క్రూరమైన చిక్కుముడి—వైద్యం చేయిస్తే చంపేస్తారు, చేయించకపోతే చచ్చిపోతాడు.
సర్దార్జీ ఇంతసేపు మౌనంగా అంతా వింటున్నాడు. అతను డ్రైవరు సీటు నుండి దిగి వెనక్కి వచ్చాడు. వర్షానికి పూర్తిగా తడిసిపోయాడు. అతను లారీ తలుపుపై తన బరువైన చేతిని ఉంచాడు.
"లాయరు గారూ," సర్దార్జీ గొంతు మేఘం గర్జించినంత గంభీరంగా ఉంది. "శాంతించండి."
విక్రమ్ సర్దార్జీ వైపు చూశాడు. "శాంతించాలా? నా సోదరుడు చచ్చిపోతున్నాడు!"
"ఒక దారి ఉంది," సర్దార్జీ అన్నాడు.
అందరూ ఒక్కసారిగా సర్దార్జీ వైపు చూశారు. చీకట్లో ఆయన కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి.
"దారి?" విక్రమ్ అడిగాడు. "ఎక్కడ?"
"అవును. కానీ అది హైవే మీద కాదు. ఇక్కడి నుండి 30 మైళ్ళ లోపల, అడవికి ఆవల."
"30 మైళ్ళా!" విక్రమ్ దాదాపు అరిచాడు. కోపంతో లారీని ఒక గుద్దు గుద్దాడు. "మీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఈ రోడ్డు మీద, ఈ వర్షంలో 30 మైళ్ళు వెళ్ళడానికి రెండు గంటలు పడుతుంది! అర్జున్‌కి అంత సమయం లేదు! వాడి శరీరం విషంతో నిండిపోతోంది! 30 మైళ్ళు వెళ్ళేలోపే వాడు చచ్చిపోతాడు!"
సర్దార్జీ విక్రమ్ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "నమ్మండి లాయరు గారూ. 30 మైళ్ళు చాలా దూరమని నాకు తెలుసు. కానీ ఆ దారే అర్జున్‌కి ఉన్న ఏకైక ఆశ."
"ఎవరున్నారు అక్కడ?" న్యాయమూర్తి రావు అడిగారు. "ఏదైనా ఆసుపత్రియా? లేక నాటు వైద్యుడా?"
"అక్కడ ఒక వృద్ధురాలు ఉంటారు," సర్దార్జీ చెప్పాడు. "పదవీ విరమణ పొందిన సైనిక నర్సు. మూడేళ్ళ క్రితం, ఇదే హైవే మీద నా ట్రక్కు ప్రమాదం అయింది. అర్ధరాత్రి ట్రక్కు బోల్తా పడింది. నా కాలు స్టీరింగు కింద ఇరుక్కుపోయి, ఎముక బయటకు వచ్చింది. రోడ్డు మీద పడి నొప్పితో అరుస్తున్నాను. ఎవరూ సహాయం చేయలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి బండి తీయడానికి డబ్బులడిగారు."
సర్దార్జీ ఒక క్షణం ఆగాడు. ఆ జ్ఞాపకంతో ఆయన గొంతు పూడుకుపోయింది.
"అప్పుడు ఆ తల్లే నన్ను తన ఇంటికి తీసుకెళ్లింది. ఆవిడే నా కాలికి ఆపరేషన్ చేసి, కుట్లు వేసింది."
చీకట్లో ఒక మిణుగురు పురుగు వెలిగినట్టు అనిపించింది విక్రమ్‌కి. "సైనిక నర్సా? ఆవిడ బుల్లెట్ తీయగలదా?"
"తీయగలరు," సర్దార్జీ తల ఊపాడు. "కానీ ఒకటే సమస్య. ఆవిడ ఇల్లు చాలా లోపల ఉంటుంది, దారి అస్సలు బాగోదు."
న్యాయమూర్తి రావు కనుబొమ్మలు ముడిచి సర్దార్జీ వైపు చూశారు. ఆయన ఒక న్యాయమూర్తి దృష్టితో పరిస్థితిని అంచనా వేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఒకవైపు ఖచ్చితమైన మరణం, మరోవైపు అనిశ్చితితో కూడిన ప్రయాణం.
"సర్దార్జీ," న్యాయమూర్తి రావు ప్రశ్నించారు, "ఆవిడ మనల్ని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు పట్టించదని నువ్వు నమ్మకంగా చెప్పగలవా? మనం నిజంగా ఆవిడని నమ్మవచ్చా?"
సర్దార్జీ నవ్వాడు. అది వెలవెలబోయిన నవ్వే, కానీ అందులో ప్రగాఢమైన ఆత్మవిశ్వాసం ఉంది.
"సార్, ఆసుపత్రికి వెళ్తే అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కేసులో చస్తాడు. అది ఖచ్చితమైన మరణం. ఇక్కడ ఉంటే జ్వరంతో చస్తాడు. కానీ ఆ తల్లి దగ్గరికి వెళ్తే బతకడానికి కనీసం 10% అవకాశం ఉంది. ఆవిడ వచ్చినవారిని కాదనరు. ఆవిడ నా ప్రాణాలు కాపాడారు."
లారీలో మళ్ళీ నిశ్శబ్దం. కేవలం వర్షం ఏకధాటిగా కురుస్తున్న శబ్దం. అర్జున్ మళ్ళీ మూలిగాడు. అతని శరీరం నొప్పితో విల్లులా వంగిపోతోంది.
విక్రమ్ అర్జున్ చేతిని పట్టుకున్నాడు. ఆ చేయి మంచులా చల్లబడుతోంది. అతను న్యాయమూర్తి రావు వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్లు. "సార్? ఏం చేద్దాం?"
న్యాయమూర్తి సదానంద రావు ఒకసారి అర్జున్ వైపు, తర్వాత బయటి చీకటి వైపు చూశారు. ఈ నిర్ణయం తప్పు అయితే అర్జున్ మరణానికి బాధ్యత తనదేనని ఆయనకు తెలుసు. కానీ ఒక న్యాయమూర్తిగా ఆయనకు తెలుసు—ప్రమాదం తీసుకోకపోతే న్యాయం జరగదని. సున్నా శాతం కంటే పది శాతం చాలా మేలు.
"10% అవకాశమైనా సరే," న్యాయమూర్తి రావు దృఢమైన స్వరంతో అన్నారు. ఆయన గొంతులో మళ్ళీ ఆ పాత గాంభీర్యం చోటుచేసుకుంది. "పద సర్దార్జీ. బండి తిప్పు. మనం ఆ నర్సు దగ్గరికే వెళ్దాం."
సర్దార్జీ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి డ్రైవరు సీటులో కూర్చున్నాడు.
లారీ ప్రారంభమైంది. ఇంజను గర్జనకు హైవే నిశ్శబ్దం బద్దలైంది. సర్దార్జీ స్టీరింగు తిప్పాడు.
లారీ తారు వేసిన నున్నటి హైవేను వదిలిపెట్టింది. హెడ్‌లైట్ల వెలుగులో ఎడమవైపు ఉన్న ఒక ఇరుకైన, చీకటి దారి కనిపించింది. దాన్ని దారి అనడం కూడా తప్పే, అది రాళ్లు, బురదతో నిండిన దారి.
లారీ చక్రాలు బురదలో జారాయి, తర్వాత గర్జిస్తూ ఆ చీకటి, రాళ్ల దారిలోకి దిగింది. బండి తీవ్రంగా కుదుపులకు లోనవడం మొదలైంది. ప్రతి కుదుపు అర్జున్ శరీరానికి ఒక దెబ్బలా తగులుతోంది. కానీ వాళ్ళకు తెలుసు, ఈ కష్టమైన దారే ఇప్పుడు వాళ్ళకి ఏకైక జీవనరేఖ అని.
ముందు 30 మైళ్ళ ప్రయాణం, వెంటే మృత్యువుతో పోరాడుతున్న స్నేహితుడు.
లారీ చీకటి లోతుల్లోకి కలిసిపోతున్నప్పుడు, ఆ హైవే మలుపులో ఒక సీసీటీవీ కెమెరా పగిలిపోయి వేలాడుతుండటాన్ని విక్రమ్ గమనించలేదు. ఆ కెమెరా పగిలిపోయినా, దాని ఎర్రటి సూచిక లైటు మిణుకుమిణుకు మంటోంది. వాళ్ళు మార్గం మార్చడం ఎవరైనా చూశారా?