విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

29.

పల్లెటూరి మాండలికం కదా (Rural dialect is it?)
అర్జున్ కళ్ళు తెరిచాడు. లారీలోని చిమ్మ చీకటి ఇప్పుడు లేదు. తను వాళ్ళ జూబ్లీ హిల్స్‌లోని పాత ఫ్లాట్‌లో ఎప్పుడూ నిలబడే బాల్కనీలో ఉన్నాడు. ఉదయపు లేత బంగారు రంగు ఎండ, మొజాయిక్ చేసిన నేల మీద పడుతోంది. గాలిలో బంతి పువ్వుల సువాసన తేలియాడుతోంది, సరిగ్గా దసరా పండుగ ముందు రోజుల్లో లాగా.
బాల్కనీ రెయిలింగ్ పట్టుకుని మాయ నిలబడి ఉంది.
అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా జారిపోయినట్టయింది. మాయ ఒంటి మీద తను రెండో పెళ్లిరోజుకి ఎంతో డబ్బు కూడబెట్టి కొనిచ్చిన, బంగారు జరీ పని చేసిన నీలం రంగు కంచి పట్టు చీర ఉంది. మాయ వెన్నునిండా ఆరబోసిన జుట్టు ఉదయపు గాలికి ఎగురుతోంది, కొన్ని మొండి వెంట్రుకలు ఆమె తెల్లటి బుగ్గల మీద పడుతున్నాయి.
మాయ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది. ఆమె పెదవుల మీద అదే సుపరిచితమైన చిరునవ్వు—ఒకప్పుడు అర్జున్ ప్రపంచానికి కేంద్రబిందువుగా ఉన్న నవ్వు. ఈ ప్రపంచంలో పాపం, మోసం అనేవి లేవనిపించేంతటి స్వచ్ఛమైన నవ్వు.
మాయ చేతిలో పొగలు కక్కుతున్న టీ కప్పు ఉంది. అల్లం, యాలకుల సువాసన అర్జున్ ముక్కుకి తాకింది.
"అర్జున్, టీ తాగవా?" మాయ చేతిని ముందుకు చాపింది. ఆమె గొంతులో కలకండ కలిపినట్లు, అనురాగం పొంగి పొర్లుతోంది. "రా, ఈరోజు నీకు ఇష్టమైన అల్లం టీ చేశాను. నా చేతి టీ తాగకపోతే నీకు తలనొప్పి తగ్గదంటావు కదా."
అర్జున్ మంత్రముగ్ధుడిలా ముందుకు కదిలాడు. గత కొన్ని నెలల సంఘటనలు—జైలు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, దెబ్బలు, అగ్నిజ్వాలలు—అన్నీ ఒక పీడకల అనిపించింది. బహుశా తనింతసేపూ నిద్రపోతున్నాడేమో. ఇదే నిజం. ఈ బాల్కనీ, ఈ ఎండ, మాయ. మాయ తనను ప్రేమిస్తోంది. మాయ తనను వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదు.
అర్జున్ చెయ్యి చాపాడు. అతని వేళ్లు వణుకుతున్నాయి. అతను కేవలం టీ కప్పును అందుకోవాలనుకోవట్లేదు, మాయ చేతిని తాకి, ఆమె నిజమో కాదో నిర్ధారించుకోవాలనుకుంటున్నాడు.
"మాయ..." అర్జున్ గుసగుసగా అన్నాడు. "నువ్వు వస్తావని నాకు తెలుసు."
కానీ అర్జున్ కప్పును తాకడానికి వేలు చాపిన మరుక్షణం, చుట్టూ ఉన్న గాలి బరువెక్కిపోయింది. పక్షుల కిలకిలారావాలు ఆగిపోయి, స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.
మాయ ముఖం అకస్మాత్తుగా మారడం మొదలైంది.
ఆమె సున్నితమైన చిరునవ్వు వెడల్పుగా మారుతూ చెవుల వరకు చేరింది, ఏదో అదృశ్య శక్తి ఆమె దవడలను చీల్చేస్తున్నట్లు. మాయ అందమైన, లోతైన కళ్ళు గుంతల్లోకి కూరుకుపోయాయి, వాటి నుండి చిక్కటి నల్లటి రక్తం కారడం మొదలైంది. ఆ రక్తపు ధారలు ఆమె తెల్లటి బుగ్గల మీదుగా జారుతూ నీలం రంగు చీర మీద పడ్డాయి.
ఆ చీర భగ్గున మండింది. కానీ మాయ కాలలేదు. ఆమె మంటల మధ్య నిలబడి గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వు శబ్దానికి బాల్కనీ అద్దాలు గలగలమంటూ పగిలిపోయాయి.
అర్జున్ చూశాడు, మాయ చేతిలో ఇప్పుడు టీ కప్పు లేదు. దానికి బదులుగా ఆమె ఒక మోటైన, పేనవేసిన జనుపనార తాడును పట్టుకుని ఉంది. ఉరితాడు. దాని చివర ఉచ్చులా చేసి ఉంది, అది ఒక పెండులంలా ఊగుతోంది.
"టీ తాగుతావా అర్జున్?" మాయ గొంతు ఇప్పుడు మనిషిదిలా లేదు. పాతాళలోకం నుంచి వచ్చిన వెయ్యేళ్ళ ప్రేతాత్మ మాట్లాడుతున్నట్టుంది. గొంతులోంచి లోహపు శబ్దం వస్తోంది. "లేదా విషం తాగుతావా? రెండిట్లో నీకేది ఇష్టం? రోహన్ నిన్ను విషం పెట్టి చంపమన్నాడు, కానీ ఉరితాడే నీకు సరిగ్గా సరిపోతుందని నేను అనుకున్నాను."
అర్జున్ భయంతో వెనక్కి వెళ్ళాలనుకున్నాడు. ఈ భయానక దృశ్యం నుండి పారిపోవాలనుకున్నాడు. కానీ కదలలేకపోయాడు. అతని కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయినట్లున్నాయి. కిందకి చూస్తే, అతని కాళ్ళకు లావైన ఇనప సంకెళ్ళు ఉన్నాయి. ఆ సంకెళ్ళకు ముళ్ళు ఉన్నాయి, అవి అతని చర్మాన్ని చీల్చుకుని ఎముకల వరకు దిగిపోయాయి.
సంకెళ్ళ గలగల శబ్దానికి అర్జున్ ముందుకు చూశాడు. ఆ సంకెళ్ళ రెండో చివర పట్టుకుని చీకటిలోంచి శేఖర్ చౌదరి బయటకు వచ్చాడు.
శేఖర్ అట్టహాసం చేస్తున్నాడు. ఆయన తెల్లటి పంజాబీ వేసుకుని ఉన్నాడు, కానీ దానిపై రక్తపు మరకలున్నాయి. ఆయన ఒక చేతిలో ఆ సంకెళ్ళు, మరో చేతిలో ఖరీదైన విస్కీ గ్లాసు పట్టుకుని ఉన్నాడు. అర్జున్ యాతనే తన పానీయం అన్నట్టుగా ఒక గుక్క తాగాడు.
"ఎక్కడికి పారిపోతావ్ అర్జున్? ఇది చక్రవ్యూహం. అభిమన్యుడు కూడా బయటపడలేకపోయాడు, నువ్వూ పడలేవు," శేఖర్ గొంతు ఉరుములా ప్రతిధ్వనించింది. "ఇక్కడికి రావడం మాత్రమే సాధ్యం, వెళ్ళడం కాదు. నువ్వు ఓడిపోయినవాడివి అర్జున్, నువ్వు ఓడిపోయినవాడివి!"
అకస్మాత్తుగా కాళ్ళ కింద నేల కదిలిపోయింది. జూబ్లీ హిల్స్ ఫ్లాట్ మాయమైంది. అర్జున్ ఒక మహాశ్మశానంలో నిలబడి ఉన్నాడు. చుట్టూ చితి మంటలు మండుతున్నాయి. కాలిన మాంసం వాసనకు అతనికి వాంతి వస్తోంది.
అతని ముందు రెండు చితులు భగభగ మండుతున్నాయి. ఆ చితులపై అతని నాన్న, అమ్మ పడుకుని ఉన్నారు. కానీ వాళ్ళు చనిపోలేదు. బతికే ఉన్నారు. అగ్నిజ్వాలలు వాళ్ళ శరీరాన్ని కబళిస్తున్నాయి, చర్మం కాలి ఊడిపోతోంది.
నాన్న మంటల మధ్య నుండి ఎముకల గూడులాంటి చెయ్యి చాచి పిలుస్తున్నాడు, "అర్జున్... మమ్మల్ని కాపాడరా నాయనా... మమ్మల్ని చూసుకుంటానన్నావు కదా... మా శరీరం కాలిపోతోందిరా... కాస్త నీళ్ళు ఇయ్యి... నాకు చాలా దాహంగా ఉంది..."
అమ్మ అరుస్తోంది, "ఏం చేశావురా నాయనా? మమ్మల్ని కాపాడలేకపోయావా? నీ వల్లే మేము కాలిపోతున్నాం... నీ వల్లే..."
"నాన్నా! అమ్మా!" అర్జున్ గుండె పగిలేలా ఏడ్చాడు. "వస్తున్నాను! మీకు ఏమీ కానివ్వను!"
అర్జున్ మంటల వైపు దూకబోయాడు. తనను తాను అర్పించుకోవాలనుకున్నాడు.
సరిగ్గా అప్పుడే మాయ వెనుక నుండి అతన్ని బలంగా తోసింది.
"నువ్వు ఓడిపోయినవాడివి అర్జున్! నువ్వు ఎవరినీ కాపాడలేవు! నువ్వు కేవలం చావగలవు! పో, పోయి చావు!"
మాయ తోపుకు అర్జున్ అనంతమైన చీకటిలోకి పడిపోసాగాడు. అతని శరీరం చుట్టూ గాలి హోరుమని శబ్దం చేస్తోంది. అతని చెవుల్లో మాయ పైశాచిక నవ్వు, శేఖర్ దంభపు మాటలు, ఇంకా నాన్న ఆర్తనాదాలు—నీళ్ళు... నీళ్ళు...—ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.
________________________
"వద్దు! వద్దు! నీళ్ళు ఇవ్వండి! నాన్నా..."
లారీలోని చీకటి గదిలో అర్జున్ అరుస్తూ, ఒక్కసారిగా లేవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ శరీరం అతని మాట వినలేదు. మళ్ళీ గోనె సంచుల మీద పడిపోయాడు.
లారీ లోపలి భాగం ఇప్పుడు వాహనంలా కాకుండా, కొందరు సజీవ మనుషులు చిక్కుకుపోయిన తేలియాడే శవపేటికలా ఉంది. బయట ఆకాశం బద్దలైనట్టు వర్షం కురుస్తోంది. రేకుల పైకప్పు మీద వర్షపు చప్పుడు ఏ మాత్రం శృంగారభరితంగా లేదు, వేల సుత్తులు ఏకకాలంలో కొడుతున్నట్లుంది. ఆ శబ్దం తలలోకి మేకుల్లా దిగిపోతోంది.
లారీ తుప్పుపట్టిన పైకప్పులోని రంధ్రాల నుండి వర్షపు నీరు లోపలికి కారుతోంది. ఆ మురికి నీరు, అర్జున్ ఒంటి చెమట, అతని గాయాల నుండి కారుతున్న రక్తం, చీముతో కలిసి ఏకమైపోయింది. గాలిలో ఒకరకమైన మగ్గిన వాసన—ఇనుము, డీజిల్, ఇంకా మృత్యువు కలగలిసిన వాసన.
అర్జున్ శరీరం ఇప్పుడు సాధారణ ఉష్ణోగ్రతలో లేదు. విక్రమ్ అతని నుదుటిపై చెయ్యి పెట్టగానే చెయ్యి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. కాలుతున్న నిప్పు కణికను తాకినట్టు అనిపించింది. 105 లేదా 106 డిగ్రీల జ్వరం. అతని శరీరం వణుకుతోంది, ఎముకల లోపల భూకంపం వస్తున్నట్టు.
శ్వాస తీసుకుంటున్నప్పుడు అర్జున్ ఛాతీ కొలిమి తిత్తిలా కదులుతోంది. ప్రతి శ్వాసతో గుర గుర మనే శబ్దం వస్తోంది—ఊపిరితిత్తుల్లో గాలి కాకుండా మరేదో పేరుకుపోతున్నట్టు. న్యూమోనియా లేదా సెప్సిస్—ఏదో ఒకటి అతని శరీరాన్ని లోపలి నుండి తినేస్తోంది.
"మాయ..." అర్జున్ జ్వరం మత్తులో కలవరించాడు. అతని కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాయి, కానీ కనురెప్పల కింద కనుగుడ్లు మాత్రం అశాంతంగా కదులుతున్నాయి, ఆ పీడకల ఇంకా అతన్ని వెంటాడుతున్నట్టు.
"మాయ... నన్ను వెళ్ళనివ్వు... ఇంక కొట్టకు... నావల్ల కావట్లేదు... టీ వద్దు మాయ... అది విషం..."
అర్జున్ కలవరింతలు విక్రమ్ చెవుల్లో కరిగించిన సీసంలా చొచ్చుకుపోయాయి. విక్రమ్ గుండె నుజ్జునుజ్జయింది. ఏ అమ్మాయి అయితే అర్జున్‌ను అబద్ధపు కేసులో ఇరికించిందో, జైలుకు పంపించిందో, తల్లిదండ్రులను కాల్చడానికి ప్రయత్నించిందో, చివరికి ఈ చావు అంచుకు నెట్టిందో—జీవన్మరణాల మధ్య నిలబడి అర్జున్ ఇంకా ఆమె పేరే జపిస్తున్నాడు.
ఇది ప్రేమా? ద్వేషమా? లేక కేవలం మానసిక ఆఘాతమా? విక్రమ్‌కు తెలియదు. అతనికి తెలిసింది ఒక్కటే, తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు, క్లాస్‌లో ఫస్ట్ వచ్చేవాడు, ఎప్పుడూ ఎవరికీ హాని చేయనివాడు—ఈరోజు తన కళ్ళ ముందే కొంచెం కొంచెంగా కరిగిపోతున్నాడు. సుప్రీం కోర్ట్‌లో పేరుమోసిన లాయర్ అయిన విక్రమ్, ఈరోజు నిస్సహాయుడిగా మిగిలిపోయాడు. చట్టంతో యమదూతను ఆపలేరు.
విక్రమ్, అర్జున్ మణికట్టు మీద చెయ్యి పెట్టాడు. నాడి కోసం వెతికాడు.
దొరకట్లేదు.
విక్రమ్ చెయ్యి వణుకుతోంది. మళ్ళీ ప్రయత్నించాడు. చాలా లోతుగా, చాలా బలహీనమైన స్పందన. టిప్... టిప్... టిప్... లెక్కపెట్టలేనంత వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ప్రాణం దారం పోగు మీద వేలాడుతున్నట్టుంది. ఏ క్షణంలోనైనా తెగిపోవచ్చు.
"విక్రమ్ అన్నా, వాడు శ్వాస తీసుకోలేకపోతున్నాడు!" పక్కనే కూర్చున్న సుమిత్ ఏడ్చేశాడు. రజత్ భయంతో ఒక మూలకు ముడుచుకుపోయాడు, అర్జున్ వైపు చూడటానికి కూడా భయపడుతున్నాడు.
జస్టిస్ రావు చీకటిలోంచి అన్నారు, "విక్రమ్, మనం ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి. అలా కూర్చోకు."
విక్రమ్ ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అర్జున్ యాతన, ఈ నిస్సహాయంగా కొద్దికొద్దిగా చనిపోవడం చూడటం అతని సహనానికి మించిపోయింది. అతనిలోని తర్కం, వివేకం ముక్కలైపోయాయి. అతని కన్నీళ్లకు, పైకప్పు నుండి కారుతున్న వర్షపు నీటికి తేడా లేదు.
పిచ్చివాడిలా లేచి నిలబడ్డాడు. బ్యాలెన్స్ చేసుకోలేక తూలిపడ్డాడు. మళ్ళీ లేచాడు. తర్వాత పరుగెత్తుకెళ్ళి డ్రైవర్ కేబిన్ వెనకున్న చిన్న అద్దం కిటికీని బలంగా బాదడం మొదలుపెట్టాడు.
ఢాం! ఢాం! ఢాం!
"బండి ఆపు! ఓయ్ సర్దార్జీ! ఆపమంటున్నాను కదా! వెంటనే ఆపు!"
విక్రమ్ అరుపులు వర్షపు గర్జనను మించిపోయాయి. అతను కిటికీని గుద్దుతున్నాడు, తన్నుతున్నాడు.
"ఆపు! నా తమ్ముడు చచ్చిపోతున్నాడు! ఆపరా అంటున్నాను!"
లారీ ప్రాణాలు పోయేంతలా కుదుపు ఇచ్చి బ్రేకులు వేసింది. కీ...చ్...చ్...చ్! చక్రాలు బురద, రాళ్లపై జారి, ఒక పక్కకు ఒరిగి ఆగిపోయింది.
విక్రమ్ ఆయాసంతో రొప్పుతున్నాడు. అతని నుదురు కిటికీ అద్దానికి ఆనుకుని ఉంది. బయట ఏం ఎదురుచూస్తోందో అతనికి తెలియదు—సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, శేఖర్ గుండాలు, లేక కేవలం చీకటి. కానీ అతనికి తెలుసు, ఈ నరక యాత్రను ఇప్పుడే ఆపకపోతే, అర్జున్ రేపటి సూర్యోదయాన్ని చూడలేడు.