విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

28.

శేఖర్ గారు వెంటనే ఫోన్ రిసీవ్ చేశారు. "చెప్పు బసు. అర్జున్ దొరికాడా?"
అవతలి నుంచి బసు గొంతు వినిపించింది, కానీ అందులో విజయోత్సాహం లేదు, నిరాశ, భయం ఉన్నాయి.
"లేదు సార్..." బసు గుటక వేశాడు. "మేము హైవే మొత్తం `మూసేశాం`, అన్ని టోల్ ప్లాజాల దగ్గర మనుషుల్ని పెట్టాం. కానీ..."
"కానీ ఏంటి?" శేఖర్ గారు గట్టిగా అరిచారు. ఆయన చేతిలోని కాఫీ మగ్ టేబుల్‌పై ఒలికిపోయింది. "బసు, నీకు చెప్పాను కదా, అర్జున్ నాకు కావాలి! వాడు గాలిలో కలిసిపోలేడు!"
"సార్, మేము నదీ మార్గాన్ని కూడా `పరిశీలించాం`. కానీ పొగమంచు కారణంగా డ్రోన్‌ను ఎగరేయలేకపోతున్నాం. వాళ్ళు ప్రధాన నదిని వదిలి ఏదో కాలువలోకి వెళ్లారని మా `స్థానిక సమాచారం` చెబుతోంది. అక్కడ మన `పట్టు లేదు`."
శేఖర్ గారు లోతైన శ్వాస తీసుకున్నారు. కోపాన్ని అదుపులో పెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించారు. కోపం తెలివిని నాశనం చేస్తుంది, కానీ ఈ సమయంలో ఆయనకు చల్లని బుర్ర అవసరం.
"విను బసు," శేఖర్ గారు పళ్లు బిగపట్టి, బుసకొడుతున్నట్టుగా అన్నారు. "అర్జున్ భూమి కింద దాక్కున్నా, వాడిని బయటకు లాక్కొచ్చి నా ముందు నిలబెట్టు."
"ఎస్ సార్."
శేఖర్ గారు ఫోన్ కట్ చేశారు. ఆయన దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అర్జున్ వర్మ... ఒక సాధారణ ఆడిట్ క్లర్క్... వాడు ఈ రోజు తనకే సవాలు విసురుతున్నాడా?
___________
మరోవైపు,
లారీ వెనక భాగంలోని సందులోంచి వస్తున్న ఆ చిన్న టార్చ్‌లైట్ వెలుగు జస్టిస్ రావు గారి బూట్ల మీద స్థిరంగా నిలిచి ఉంది.
లోపల అందరి ఊపిరి ఆగిపోయింది. విక్రమ్ తన జేబులోని మడత కత్తి మీద వేళ్లను బిగించాడు. ఈ కత్తితో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఆపలేనని అతనికి తెలుసు, కానీ లొంగిపోవడానికి అతను సిద్ధంగా లేడు. జస్టిస్ రావు గారు కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నారు, బహుశా ఈ అవమానకరమైన దృశ్యాన్ని తన జ్ఞాపకాల నుంచి చెరిపేయాలనుకుంటున్నారేమో. రజత్ భయంతో ఎంతగా ముడుచుకుపోయాడంటే, అతని పళ్ళు కొట్టుకుంటున్న శబ్దం వస్తోంది.
బయట నుంచి సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్ కర్కశమైన గొంతు వినిపించింది, "ఏయ్! ఎవర్రా అక్కడ? కిందకు దిగండి!"
ఆ ఆఫీసర్ టార్పాలిన్‌ను ఇంకాస్త పక్కకు జరపబోయాడు, తుపాకీ గొట్టాన్ని లోపలికి చొప్పించే ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు, సరిగ్గా అప్పుడే లారీ డ్రైవర్ సర్దార్జీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. అతని స్వరంలో భయం లేదు, ఒక రకమైన నక్క వినయం ఉంది—భారతదేశ హైవేల డ్రైవర్లు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను చూడగానే అలవర్చుకునే కళ అది.
"అయ్యో సార్! సార్! తెరవకండి! తెరవకండి సార్!" సర్దార్జీ దాదాపు పట్టుకునేంత పని చేస్తూ ఆఫీసర్ చేతిని మెల్లగా నొక్కాడు.
ఆఫీసర్ విసుగ్గా చేతిని విదిలించుకున్నాడు. "ఎందుకు తెరవకూడదు? లోపల ఎవరున్నారు?"
సర్దార్జీ నవ్వాడు. ఆ నవ్వు జిడ్డుగా ఉంది, కానీ అనుభవంతో కూడుకున్నది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఎలా `వ్యవహరించాలో` అతనికి బాగా తెలుసు. "సార్! వాళ్ళంతా కూలీలు. బీహార్ నుంచి వస్తున్నారు. గనిలో పని చేయడానికి. కొత్తవాళ్ళు కదా, అందుకే భయపడుతున్నారు."
"కూలీలా?" ఆఫీసర్ టార్చ్‌ను మళ్ళీ జస్టిస్ రావు గారి బూట్ల వైపు వేశాడు. "నన్ను గాడిద అనుకుంటున్నావా? టార్పాలిన్ తీయ్!"
సర్దార్జీ ఈసారి గొంతు తగ్గించాడు. రహస్యం చెబుతున్నట్టుగా గుసగుసలాడాడు. "సార్, అసలు విషయం ఏంటంటే... లోపల కొంచెం 'సరుకు' ఉంది."
"సరుకా?" ఆఫీసర్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. స్వరం కొద్దిగా మెత్తబడింది. "ఏం సరుకు?"
"విదేశీ మద్యం సార్," సర్దార్జీ కళ్ళతోనే సైగ చేశాడు. "`చూస్తే` అనవసరమైన గొడవ అవుతుంది సార్. మీరు বরং..."
సర్దార్జీ తన లాల్చీ జేబులోంచి మురికి నోట్ల కట్టను బయటకు తీశాడు. ఆ నోట్లు నలిగిపోయి ఉన్నాయి, వాటికి డీజిల్, కాలిన ఆయిల్, చెమట వాసన అంటుకుని ఉంది. అతను ఆ నోట్లను సీసీటీవీ కెమెరాకు గానీ, ఇతరులకు గానీ కనబడకుండా చాలా చాకచక్యంగా ఆఫీసర్ అరచేతిలో పెట్టాడు.
"టీ-నీళ్ల ఖర్చులకి తీసుకోండి సార్. మేం పేదవాళ్ళం. ఈ సరుకు చేరకపోతే పార్టీ వాళ్ళు డబ్బులివ్వరు."
ఆఫీసర్ టార్చ్ వెలుగును జస్టిస్ రావు గారి బూట్ల మీద నుంచి తీసి తన అరచేతిలో వేసుకున్నాడు. గాంధీజీ బొమ్మ ఉన్న ఐదు వందల రూపాయల నోట్లు కొన్ని. అన్నీ కలిపి బహుశా రెండు, రెండున్నర వేలు ఉంటాయి.
క్షణాల్లో అతని విధి, దేశభక్తి, శేఖర్ చౌదరి ఆదేశం, అనుమానం—అన్నీ గాలిలో కలిసిపోయాయి. అతని కళ్ళ ముందు అప్పుడు కేవలం ఆ రాత్రి అదనపు సంపాదన మాత్రమే మెరుస్తోంది.
అతను ఆ నోట్లను జేబులో పెట్టుకుంటూ టార్పాలిన్‌ను మళ్ళీ కిందకు వదిలేశాడు. తర్వాత లారీ మీద ఢాం అని ఒక దెబ్బ కొట్టాడు. "పోరా! కానీ ముందు పెద్ద సార్లు ఉంటారు. దొరికిపోతే నా పేరు చెప్పొద్దు."
సర్దార్జీ సెల్యూట్ కొట్టాడు. "సరే సార్. జై హింద్."
లారీ మళ్ళీ స్టార్ట్ అయింది. ఇంజన్ నుంచి ఆ పరిచయమైన ఢబ్-ఢబ్-ఢబ్ శబ్దం. గేరు వేసినప్పుడు వచ్చిన ఖటాస్ చప్పుడు. తర్వాత చక్రాలు కీచుమని శబ్దం చేస్తూ దొర్లడం మొదలుపెట్టాయి. చెక్‌పోస్ట్ వెలుగు క్రమంగా వెనక్కి మాయమైపోతోంది.
లోపల మళ్ళీ చీకటి ఆవరించింది. కానీ ఆ చీకటిలో ఇప్పుడు భయం లేదు, ఒక తీవ్రమైన, భరించలేని సిగ్గు ఉంది.
విక్రమ్ జేబులోంచి చెయ్యి బయటకు తీశాడు. అతని కత్తి చెమటతో తడిసిపోయింది. అతను గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. "అబ్బా! తృటిలో తప్పించుకున్నాం."
కానీ జస్టిస్ రావు గారు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆయన చీకటిలో రాతి విగ్రహంలా కూర్చుని ఉన్నారు.
విక్రమ్ టార్చ్ వేసి జస్టిస్ రావు గారి ముఖం మీద వేశాడు. "సార్? మీరు `సరిగ్గానే` ఉన్నారా?"
జస్టిస్ రావు గారు నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచారు. ఆ కళ్ళలో నీళ్ళు లేవు, ఒక లోతైన శూన్యం ఉంది. ఆయన తన బూట్ల వైపు చూసుకున్నారు—ఏ బూట్లైతే కాసేపటి క్రితం తమ మరణానికి కారణం కాబోయాయో, అవే బూట్లు తమను కాపాడాయి—ఎందుకంటే డ్రైవర్ వాటిని 'దొంగ సరుకు' లేదా 'కూలీల సరదా' అని చెప్పి తప్పించాడు.
"చూశావా విక్రమ్?" జస్టిస్ రావు గారి గొంతు చాలా చిన్నగా ఉంది, కానీ లారీ ఇంజన్ శబ్దం కన్నా బరువుగా వినిపించింది. "నేను జీవితాంతం ఆ ఎర్ర అట్ట రాజ్యాంగ పుస్తకాన్ని పూజించాను. చట్టం గుడ్డిదని నమ్మాను, ఎందుకంటే అది నిష్పక్షపాతంగా ఉంటుందని. అది ధనిక, పేద తేడా చూడదని. కానీ ఈ రోజు తెలిసింది, చట్టం గుడ్డిది, ఎందుకంటే దాని కళ్ళకు డబ్బు అనే గంతలు కట్టారు."
ఆయన ఒక నిట్టూర్పు విడిచారు. గుండె మొత్తం ఖాళీ అయిపోయినట్లు అనిపించింది.
"నా ముప్పై ఏళ్ళ న్యాయమూర్తి జీవితపు నిజాయితీ, నా వేలాది తీర్పులు, నా గౌరవం—అన్నీ ఈ రోజు కొన్ని మురికి ఐదు వందల నోట్ల ముందు ఓడిపోయాయి. ఆ కానిస్టేబుల్ గనుక లంచం తీసుకోకుండా, నిజాయితీగా తన `విధి`ని చేసి ఉంటే, ఈ రోజు మనం దొరికిపోయేవాళ్ళం. ఎంత విచిత్రం కదూ? ఈ రోజు అవినీతే మా ప్రాణాలను కాపాడింది. ఈ వ్యవస్థ కుళ్ళిపోయినందువల్లే నేను బతికి ఉన్నాను."
రజత్ ఒక మూలన కూర్చుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతనికి `తీవ్ర ఆందోళన` వస్తోంది. అతను గొణుగుతూ అన్నాడు, "మనం... మనం నిజంగా బతికిపోయామా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మళ్ళీ రారు కదా?"
విక్రమ్ రజత్ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు. "శాంతించు రజత్. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇంక రారు. వాళ్ళకి డబ్బు అందింది. వాళ్ళకు డబ్బు కన్నా పెద్ద ధర్మం లేదు."
సుమిత్ ఇంతసేపూ అర్జున్ తలను తన ఒడిలో పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు. అతను ఉన్నట్టుండి అరిచాడు. "విక్రమ్ అన్న! అర్జున్ పరిస్థితి బాగోలేదు!"
విక్రమ్ వేగంగా అర్జున్ దగ్గరకు జరిగాడు. "ఏమైంది?"
"జ్వరంతో ఒళ్ళు కాలిపోతోంది. `నాడి వేగం` చాలా ఎక్కువగా ఉంది. 140 పైన ఉన్నట్టుంది. ఇంకా... అతను కలవరిస్తున్నాడు."
విక్రమ్ అర్జున్ చెంప మీద చెయ్యి పెట్టాడు. నిప్పులా కాలుతోంది. అర్జున్ పెదవులు పగిలి రక్తం వస్తోంది. అతను జ్వరం మత్తులో గొణుగుతున్నాడు, కానీ మాటలు స్పష్టంగా లేవు.
విక్రమ్ చెవి పెట్టి వినడానికి ప్రయత్నించాడు.
"మాయ... ఎందుకిలా చేశావ్... నేను నిన్ను... ఎందుకు..." అర్జున్ గొంతులోంచి కేవలం ఆవేదన మాత్రమే వస్తోంది. "నాన్న... అమ్మ... వాళ్ళు బతికే ఉన్నారా?"
విక్రమ్ గుండెల్లో ఏదో మెలిపెట్టినట్టు అయింది. ఏ అమ్మాయి అయితే అర్జున్‌ను నాశనం చేసిందో, మృత్యువు అంచున నిలబడి కూడా అర్జున్ ఆమె గురించే ఆలోచిస్తున్నాడు.
"నీళ్ళు ఇవ్వు సుమిత్," విక్రమ్ అన్నాడు.
సుమిత్ వాటర్ బాటిల్ మూత తీసి అర్జున్ నోటికి అందించాడు. కానీ అర్జున్ మింగలేకపోతున్నాడు. నీళ్ళు అతని గొంతు కింద నుంచి జారి చొక్కాను తడిపేశాయి.
"మనకు డాక్టర్ కావాలి విక్రమ్," సుమిత్ నిస్సహాయంగా అన్నాడు. "ఇలాగే ఉంటే వాడు ఉదయం వరకు బతకడు. `విషంగా మారినట్టుంది`."
విక్రమ్ లారీ గోడకున్న రంధ్రంలోంచి బయటకు చూశాడు. హైవేను వెనక్కి వదిలి వాళ్ళు ఇప్పుడు గ్రామాల్లోని చీకటి రోడ్లలోకి ప్రవేశించారు. ఇరువైపులా దట్టమైన అడవి, తుమ్మ చెట్లు. దూరంగా ఎక్కడా ఒక్క వెలుగు లేదు.
"ఇక్కడ ఏ డాక్టరూ లేడు సుమిత్," విక్రమ్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. "ఒకవేళ ఉన్నా మనం వెళ్ళలేం. శేఖర్ వాళ్ళు అన్ని ఆసుపత్రుల్లో మన ఫోటోలు ఇచ్చి ఉంటారు. అర్జున్‌ను మనమే కాపాడుకోవాలి."
అర్జున్ ఉన్నట్టుండి కంపించాడు. అతని శరీరం విల్లులా వంగిపోయింది. అతని మనసులో ఇప్పుడు వాస్తవానికి, అవాస్తవానికి మధ్య ఉన్న గీత చెరిగిపోయింది.
విక్రమ్ అతన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "అర్జున్! శాంతించు! మేం ఉన్నాం! ఇది కల... అంతా అబద్ధం!"
అర్జున్ విక్రమ్ కాలర్ పట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి. అతను గుసగుసగా అన్నాడు, "వాళ్ళు... వాళ్ళు నన్ను పిలుస్తున్నారు విక్రమ్... నిప్పు... అంతా అయిపోయింది..."
అర్జున్ తల విక్రమ్ ఒడిలోకి వాలిపోయింది. అతని శరీరం నిశ్చేష్టంగా మారింది, కేవలం గుండె చప్పుడు మాత్రమే అస్తవ్యస్తంగా ఉంది.
విక్రమ్ చీకట్లోకి చూస్తూ అరిచాడు, "బండి వేగంగా నడపమని చెప్పు సుమిత్! అర్జున్ మనల్ని వదిలి వెళ్ళిపోతున్నాడు!"
లారీ యొక్క చీకటి గదిలో అర్జున్ శ్వాస క్రమంగా బలహీనపడుతోంది. తెల్లారే వెలుగు అర్జున్‌కు కొత్త జీవితాన్ని తెస్తుందా, లేక అతని నిశ్చలమైన దేహాన్ని గమ్యానికి చేరుస్తుందా?