విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

26.

మధ్యాహ్నం దాటిపోయింది, కానీ గంగా నది మీద ఎండ వింతైన దాగుడుమూతలు ఆడుతోంది. నడి నదిలో న్యాయమూర్తి రావు గారి పడవ ఇంజను శబ్దం తగ్గించి నెమ్మదిగా తేలియాడుతోంది. చుట్టూ నీరే, సుదూరంగా కొన్ని చేపల పడవల నీడలు తప్ప ఇంకేమీ కనిపించడం లేదు.
పడవ లోపల స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. న్యాయమూర్తి రావు గారు కిటికీ తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపి బయటకు చూశారు. ఆయన కళ్ళలో ఇప్పుడు సుప్రీం కోర్టు న్యాయమూర్తి గాంభీర్యం లేదు, పరారీలో ఉన్న ఒక దళ నాయకుడి అప్రమత్తత ఉంది.
"సమయం అయింది," ఆయన గడియారం చూస్తూ అన్నారు.
విక్రమ్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని మీద ఇప్పుడు ఖరీదైన బ్రాండు చొక్కా లేదు, ఒక మామూలు గళ్ల లాల్చీ ఉంది. అతను అర్జున్ పక్కన వెళ్లి కూర్చున్నాడు. అర్జున్ నొప్పితో ముడుచుకుపోయి ఉన్నాడు. అతని భుజం మీద ఉన్న కట్టు ఇప్పుడు బాగా నల్లగా కనిపిస్తోంది. రక్తం, మందు కలిసిపోయి ఉన్నాయి.
"అర్జున్," విక్రమ్ మెల్లగా పిలిచాడు. "కళ్ళు తెరువు. మనం కదలాలి."
అర్జున్ కళ్ళు చికిలించి చూశాడు. జ్వరంతో అతని కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి. "ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం మనం?"
విక్రమ్ జాలిగా నవ్వాడు. "విను, నొప్పి మందు పనిచేస్తోందా? మనం ఇప్పుడు ఒక ట్రాలర్‌లోకి మారాలి. కొంచెం కుదుపుగా ఉంటుంది. పళ్ళు బిగపట్టి భరించాలి. అస్సలు శబ్దం చేయకు."
సరిగ్గా అప్పుడే పడవను ఏదో బరువైన వస్తువు వచ్చి ఢీకొట్టింది. ధడాలున!
పడవ మొత్తం ఊగిపోయింది. రజత్ భయంతో కిటికీలోంచి తొంగి చూశాడు. బయట ఒక పెద్ద, తుప్పు పట్టిన ఇనుప ట్రాలర్ వచ్చి ఆగింది. ఆ ట్రాలర్ ఇంజను యొక్క ఢబ్-ఢబ్-ఢబ్ శబ్దానికి చెవులు చిల్లులు పడుతున్నాయి. ట్రాలర్ డెక్ మీద నల్లటి పాలిథిన్ కవర్లు, ఇసుక కుప్పలు ఉన్నాయి. గాలిలో కాలిన డీజిల్, తడి ఇసుక వాసన.
ట్రాలర్ డెక్ మీద నుండి ఒక మధ్య వయస్కుడు తొంగి చూశాడు. శరీరం రంగు రాగిలా ఉంది, మెడలో రుద్రాక్ష మాల ఉంది. అతను విక్రమ్ వైపు చూసి చెయ్యి ఊపాడు.
విక్రమ్ న్యాయమూర్తి రావు గారి వైపు చూశాడు. "అయ్యా, ఇది ఒక అక్రమ ఇసుక క్వారీకి చెందిన ట్రాలర్. వీళ్ళు పగలు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కళ్ళుగప్పి, రాత్రిళ్లు ఇసుక తవ్వుతారు. ఈ ట్రాలర్‌కు రిజిస్ట్రేషన్ నంబరు లేదు, పేపర్లు లేవు. లెక్కల్లో దీని ఉనికి లేదు కాబట్టి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు దీన్ని పసిగట్టలేరు."
న్యాయమూర్తి రావు గారు తల ఊపారు. "చట్టాన్ని కాపాడాల్సిన వాళ్ళం చట్టవిరుద్ధమైన దారిలో నడుస్తున్నాం విక్రమ్. బహుశా ఇదే మన తలరాత కావచ్చు."
"చట్టం గుడ్డిదైనప్పుడు, చట్టవిరుద్ధమైన మార్గమే వెలుగు చూపిస్తుంది అయ్యా," విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
ట్రాలర్‌లోకి దిగడం అంత సులభంగా లేదు. రెండు పడవలు ప్రవాహానికి ఊగుతున్నాయి. మధ్యలో నల్లటి మురికి నీరు.
శంభు (కంపౌండర్), సుమిత్ మొదట దిగారు. తర్వాత విక్రమ్, రజత్ కలిసి అర్జున్‌ను పట్టుకున్నారు. "ఒకటి... రెండు... మూడు!" అర్జున్‌ను గాలిలోకి లేపి ట్రాలర్ డెక్ మీదకి దించారు. దించేటప్పుడు అర్జున్ భుజానికి హఠాత్తుగా కుదుపు తగిలింది. అర్జున్ నోటి నుండి ఒక అణచుకున్న కేక బయటకు రాబోయి ఆగిపోయింది. అతను విక్రమ్ చేతిని ఎంత గట్టిగా పట్టుకున్నాడంటే, విక్రమ్ గోళ్ళు అర్జున్ చర్మంలోకి దిగిపోయాయి.
"క్షమించు స్నేహితుడా," విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు. "ఇంకొంచెం. అంతే."
ట్రాలర్ డెక్ మొత్తం ఇసుకతో నిండి ఉంది. ఇసుక రేణువులు గాలితో పాటు వచ్చి కళ్లలో, ముఖం మీద పడుతున్నాయి. ట్రాలర్ యజమాని మోహన్ ముందుకు వచ్చాడు. "మోహన్, మేం దాక్కోవాలి, ఇబ్బందేమీ ఉండదు కదా?"
మోహన్ నవ్వాడు. అతని పళ్ళు కిళ్ళీ రసంతో ఎర్రగా ఉన్నాయి. "చింతించకండి లాయర్ గారూ. నా ట్రాలర్‌లో దయ్యం కూడా మిమ్మల్ని కనిపెట్టలేదు. ఆ ఇంజను వెనకున్న కేబిన్‌ను ఖాళీ చేయించాను. కొంచెం వేడిగా ఉంటుంది, కానీ సురక్షితం."
న్యాయమూర్తి రావు గారు చివరిసారిగా తన పడవ వైపు చూశారు. ఆ పడవ ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉంది. పడవవాడికి సూచనలు ఇచ్చారు, అతను లైట్లు వేసుకుని నేరుగా దక్షిణం వైపు వెళ్ళిపోతాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు జీపీఎస్ పసిగట్టి దాని వెనకే పరుగెడతారు.
"పదండి," న్యాయమూర్తి రావు గారు ట్రాలర్ యొక్క చీకటి కేబిన్ వైపు అడుగు వేశారు.
ట్రాలర్ ఇంజను గది వెనకాలే ఒక చిన్న నిల్వ గది ఉంది. అక్కడ నూనె డ్రమ్ములు, తాళ్లు, వలల కుప్పలు ఉన్నాయి. పైకప్పు ఎంత కిందుగా ఉందంటే నిటారుగా నిలబడలేరు. ఇంజను గర్జనకు ఒకరి మాట ఒకరికి వినిపించడం లేదు.
అర్జున్‌ను ఒక పాత గోనె సంచి మీద పడుకోబెట్టారు. విక్రమ్ అతని పక్కన కూర్చున్నాడు.
"నీళ్ళు..." అర్జున్ మూలిగాడు. సుమిత్ నీళ్ల బాటిల్ అందించాడు. అర్జున్ గటగటా కొంచెం తాగాడు, మిగిలినవి అతని మెడ కిందకి జారిపోయాయి.
రజత్ ఒక మూల కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను ముక్కు మూసుకున్నాడు. ఆ డీజిల్ వాసన, మగ్గిన వేడికి అతనికి వాంతి వస్తున్నట్టుంది. ఒకప్పుడు కార్పొరేట్ ఆఫీసుల్లో ఏసీ కేబిన్లలో మీటింగులు చేసే అతను, ఈ రోజు స్మగ్లర్ల ట్రాలర్‌లో ఉన్నాడు.
"వాంతి చేసుకోకు రజత్," విక్రమ్ ఇంజను శబ్దాన్ని మించి వినిపించేలా అరిచాడు. "వాంతి చేసుకుంటే నీరసం వస్తుంది."
రజత్ నిస్సహాయంగా చూశాడు. "మనం ఇంకెంత సేపు ఇలా ఉండాలి విక్రమ్?"
"మనం 'పాడు లంక' చేరే వరకు," విక్రమ్ అన్నాడు. "అక్కడ మన కోసం 'రవాణా' ఎదురుచూస్తోంది."
సమయం ఆగిపోయినట్టుంది. ట్రాలర్ నడుస్తూనే ఉంది. ఇంజను యొక్క ఏకధాటి ఢబ్-ఢబ్ శబ్దం తల లోపల సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. అర్జున్ మధ్యమధ్యలో స్పృహ కోల్పోతున్నాడు, మళ్ళీ స్పృహలోకి వస్తున్నాడు. అతనికి పీడకలలు వస్తున్నాయి—మాయ జైలు ఊచలు పట్టుకుని నిలబడి తనను చూసి నవ్వుతోంది. శేఖర్ చౌదరి తన మెడకు ఉరితాడు బిగిస్తున్నాడు.
"వద్దు!" అర్జున్ అరుస్తూ లేచి కూర్చోవడానికి ప్రయత్నించాడు. విక్రమ్ అతన్ని అదిమిపట్టాడు. "శాంతంగా ఉండు అర్జున్! మేం నీతోనే ఉన్నాం. నిన్ను ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు."
న్యాయమూర్తి రావు గారు ఏకాగ్రతతో జపం చేసుకుంటున్నారు. ఆయన కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి. ఈ పోరాటం కేవలం శరీరానిది కాదు, మనసుది కూడా అని ఆయనకు తెలుసు. ఈ నలుగురు యువకులు—నిన్నటి వరకు సమాజంలో ప్రతిష్ఠిత పౌరులు—ఈ రోజు పరారీలో ఉన్నారు. ఈ గాయం వారిని జీవితాంతం వెంటాడుతుంది.
సాయంత్రం ఐదు గంటల ప్రాంతంలో ట్రాలర్ వేగం తగ్గింది. ఇంజను శబ్దం మారింది.
"వచ్చేశాం," మోహన్ తొంగి చూసి చెప్పాడు.
వాళ్ళు ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వచ్చారు. బయటి గాలి చల్లగా ఉంది. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. గంగా నదిలో ఒక పెద్ద ఇసుక తిన్నె ఏర్పడి ఉంది. కనుచూపు మేర ఇసుక తప్ప మరేమీ లేదు. ఎక్కడా జనసంచారం లేదు, కేవలం దూరంగా కొన్ని రెల్లు పొదలు కనిపిస్తున్నాయి. స్థానికులు దీన్ని 'పాడు లంక' అంటారు—ఎందుకంటే ఇక్కడ వర్షాకాలంలో నీరు, శీతాకాలంలో ఇసుక ఉంటుంది. స్మగ్లర్లకు ఇది స్వర్గధామం.
ట్రాలర్ ఆ తిన్నె దగ్గర బురదలో ఆగింది.
ముందు ఒక పాత లారీ నిలబడి ఉంది. ఆ లారీ పరిస్థితి దారుణంగా ఉంది. టైర్లు ఇసుకలో కూరుకుపోయి ఉన్నాయి.
విక్రమ్ అర్జున్‌ను భుజం మీద వేసుకుని దిగాడు. ఇసుకలో కాళ్లు దిగబడుతున్నాయి. అర్జున్ ఏదో యుద్ధభూమి నుండి తిరిగి వస్తున్న గాయపడిన సైనికుడిలా ఉన్నాడు.
లారీ డ్రైవర్, ఒక సర్దార్జీ, ముందుకు వచ్చాడు. అతను విక్రమ్‌కు సెల్యూట్ చేయలేదు, కేవలం తలూపి సైగ చేశాడు.
"లాయర్ అయ్యా, సమయం తక్కువ ఉంది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హైవే మీద తనిఖీ పెంచారు. శేఖర్ చౌదరి మనుషులు అన్ని టోల్ ప్లాజాల దగ్గర మఫ్టీలో నిలబడి ఉన్నారు."
"మనం హైవే మీద వెళ్ళం సింగ్‌జీ," విక్రమ్ పటం చూడకుండానే చెప్పాడు. "మనం గట్టు రోడ్డు పట్టుకుంటాం. ఆ తర్వాత మట్టి రోడ్డు మీదుగా నేరుగా సరిహద్దుకు వెళ్తాం."
"అది ప్రమాదం," సర్దార్జీ అన్నాడు. "రోడ్డు బాగోదు. రోగి కుదుపులు తట్టుకోగలడా?"
విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అర్జున్ తూలుతున్నాడు, కానీ అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన పట్టుదల ఉంది. "తట్టుకోగలను," అర్జున్ గొణిగాడు. "నేను తట్టుకుని తీరాలి."
లారీ వెనుక ఇసుక బస్తాలు పేర్చి ఉన్నాయి. మధ్యలో ఒక చిన్న ఖాళీ స్థలం లేదా 'రహస్య అర' ఏర్పాటు చేయబడింది. పైనుండి టార్పాలిన్‌తో కప్పారు. బయటి నుండి చూస్తే లారీలో కేవలం ఇసుక మాత్రమే ఉన్నట్టు కనిపిస్తుంది.
"లోపలికి వెళ్ళండి," సర్దార్జీ తొందరపెట్టాడు. "ఈ మధ్య డ్రోన్లు ఎగురుతున్నాయి. ఎక్కువ సేపు బయట ఉండటం సురక్షితం కాదు."
నలుగురు మనుషులు—ఒక న్యాయమూర్తి, ఒక లాయర్, ఒక ఐటీ నిపుణుడు, ఒక సీఏ—లారీలోని ఆ చీకటి గొయ్యిలోకి దూకారు. ఆ స్థలం ఎంత చిన్నగా ఉందంటే కాళ్ళు కూడా చాపుకోలేరు.
"అయ్యా, మీకు కష్టంగా ఉంది," సుమిత్ న్యాయమూర్తి రావు గారితో అన్నాడు. న్యాయమూర్తి రావు గారు నవ్వారు. చీకటిలో ఆయన తెల్లటి పళ్ళు మెరిశాయి. "కష్టమా? సుమిత్, నేను జీవితాంతం ఏసీ గదుల్లో కూర్చుని తీర్పులు చెప్పాను. ఈ రోజు నేలకు దగ్గరగా వచ్చి అనిపిస్తోంది—ఇదే అసలైన జీవితం. కష్టం శరీరానికే, కానీ ఆత్మ ఈ రోజు స్వేచ్ఛగా ఉంది."
లారీ మొదలైంది. ఇంజను గర్జనకు బాడీ మొత్తం కంపించింది. తర్వాత నెమ్మదిగా చక్రాలు ఇసుక మీద దొర్లడం మొదలుపెట్టాయి.
లోపల చిమ్మ చీకటి. టార్పాలిన్ సందులోంచి కొద్దిగా గాలి, దానితో పాటు దుమ్ము లోపలికి వస్తోంది. అర్జున్ విక్రమ్ ఒడిలో తల పెట్టుకుని పడుకున్నాడు.
హఠాత్తుగా లారీ కర్కశంగా బ్రేకులు వేసింది. కీ...చ్! అందరూ ఒకరి మీద ఒకరు పడ్డారు. అర్జున్ నోటి నుండి నొప్పి మూలుగు శబ్దం వచ్చింది.
బయటి నుండి ఒక కఠినమైన గొంతు వినిపించింది. "ఏయ్! బండి ఆపు! లైసెన్స్ చూపించు!"
లోపల అందరి ఊపిరి ఆగిపోయింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు!
విక్రమ్ అర్జున్ నోటికి చెయ్యి అడ్డం పెట్టాడు. న్యాయమూర్తి రావు గారు కళ్ళు మూసుకున్నారు. రజత్, సుమిత్ రాళ్ళలా బిగుసుకుపోయారు.
డ్రైవర్ గొంతు వినిపించింది, "ఏమైంది అయ్యా? నేను స్థానిక ఇసుక పోస్తున్నాను."
"ఇసుకా తొక్కా! కిందకి దిగు! వెనక తలుపు తెరువు. తనిఖీ చేయాలి."
విక్రమ్ నుదుటి మీద చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. అతను జేబులోంచి ఒక చిన్న మడత కత్తి తీశాడు. దానితో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను ఆపలేనని అతనికి తెలుసు, కానీ అతను యుద్ధం చేయకుండా దొరకాలనుకోలేదు.
వెనక తలుపు తాళం తీస్తున్న శబ్దం వచ్చింది. టక్కు... టక్కు... తర్వాత టార్పాలిన్ పక్కకు జరుపుతున్న శబ్దం.
ఒక చిన్న టార్చ్‌లైట్ వెలుగు చీకటిని చీల్చుకుంటూ లోపలికి ప్రవేశించింది. ఆ వెలుగు నేరుగా వచ్చి న్యాయమూర్తి రావు గారి బూట్ల మీద పడింది.
"సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గనక న్యాయమూర్తి రావు గారిని ఈ స్థితిలో చూస్తే, ఏం జరుగుతుంది? గమ్యం చేరకముందే ఈ యుద్ధం ముగిసిపోతుందా!"