విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

24.

జస్టిస్ రావు గారి మాటలకు విక్రమ్, అర్జున్, సుమిత్, రజత్ యంత్రాల్లా వాళ్ళ ముందున్న పేము పీటల మీద కూర్చున్నారు. ఈ పరిస్థితి అంతా వాళ్ళకి కలలో జరిగినట్టు అనిపిస్తోంది. దేశం మొత్తం వెతుకుతున్న వ్యక్తి, ఇప్పుడు వాళ్ళ కళ్ళ ముందే, గంగా నది మీద ఉన్న ఒక రహస్య పడవలో కూర్చుని ఉన్నారు.
అర్జున్ కూర్చోబోతూ నొప్పితో ముఖం చిట్లించాడు. భుజం నొప్పి మళ్ళీ తిరగబెట్టింది. రక్తం కారి లుంగీ తడిసిపోతోంది.
జస్టిస్ రావు గారు అర్జున్ వైపు చూశారు. ఆయన అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు దేన్నీ వదిలిపెట్టలేదు.
"మీ భుజం గాయాన్ని ఒకసారి చూడాలి," ఆయన ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "లోపల నా సహాయకుడు శంభు ఉన్నాడు. అతను ఒకప్పుడు కంపౌండర్‌గా పనిచేశాడు. తనే చూస్తాడు."
ఆయన టేబుల్ కింద ఉన్న ఒక చిన్న గంటను మోగించారు. వెంటనే చేతిలో ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్‌తో ఒక సన్నని వ్యక్తి లోపలి నుండి బయటకు వచ్చాడు.
"కానీ సార్," అర్జున్ నుదుటి మీద చెమట బిందువులతో అన్నాడు. "వైద్యం తర్వాత చేసుకోవచ్చు. నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు... మీరు ఎందుకు? మీలాంటి వ్యక్తి మాలాంటి పరారీలో ఉన్న నిందితులకు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నారు? మమ్మల్ని అందరూ ఉగ్రవాదులు అంటున్నారు కదా."
జస్టిస్ రావు గారు లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన కిటికీ తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపారు. అక్కడి నుంచి మురికిగా ఉన్న గంగా నది నీళ్ళు కనిపిస్తున్నాయి.
"ఎందుకంటే మీరు నిందితులు కాదని నాకు తెలుసు," ఆయన కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ అన్నారు. "జీవితాంతం నేను ఏ చట్టాన్ని అయితే కాపాడానో, అదే చట్టం మిమ్మల్ని ఈ స్థితికి తీసుకువచ్చిందని కూడా నాకు తెలుసు. నేను న్యాయమూర్తిగా ఉన్నాను అర్జున్, కానీ న్యాయం చేయలేకపోయాను."
ఆయన వెనక్కి తిరిగారు. ఆయన ముఖం ఇప్పుడు రాతితో చెక్కినట్లు కఠినంగా ఉంది.
"నా కొడుకు గురించి తెలుసా? శౌరిక్. ఐఐటీ బంగారు పతక విజేత. అమెరికాలో ఉద్యోగం చేసేవాడు. పెళ్ళయిన ఆరు నెలలకే వాడి భార్య విడాకులు కావాలని, దానితో పాటు 4 కోట్ల రూపాయలు కావాలని అడిగింది. శౌరిక్ ఒప్పుకోలేదు. 'నేను ఈ సంబంధాన్ని నిలబెట్టుకోవాలనుకుంటున్నాను' అని చెప్పాడు. కానీ ఆ అమ్మాయికి అది ఇష్టం లేదు."
జస్టిస్ రావు గారు టేబుల్ మీద ఉన్న ఒక ఫ్రేమ్ చేసిన ఫోటో వైపు చూశారు. నవ్వు ముఖంతో ఉన్న ఒక యువకుడి ఫోటో అది.
"ఆ తర్వాత కేసులు మొదలయ్యాయి. సెక్షన్ 498-ఎ, గృహ హింస... చివరికి నా కొడుకు మీద అసహజ శృంగారం ఆరోపణ కూడా మోపారు. నేను జడ్జిని అర్జున్. వ్యవస్థలో అగ్రస్థానంలో ఉన్నాను. అవన్నీ అబద్ధాలని నాకు తెలుసు. కానీ కోర్టుకు సాక్ష్యాలు కావాలి, భావోద్వేగాలు కాదు. రోజుల తరబడి నా కొడుకు కోర్టుల చుట్టూ అవమానాలకు గురవ్వడం చూశాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతన్ని ఒక పాత నేరస్థుడిలా సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కు పిలిపించి విచారించారు. వాడు ఫ్యాన్‌కి ఉరి వేసుకున్న రోజు నాకు అర్థమైంది—ఈ దేశంలో మగాడి కన్నీళ్లకు విలువ లేదు. వాళ్ళ ఏడుపు ఎవరూ వినరు, ఎందుకంటే 'మగాళ్ళు ఏడవకూడదు' అని ఈ సమాజం నేర్పింది."
"మీకు తెలుసా అర్జున్, ఒక రాజకీయ నాయకుడికి అతిపెద్ద ఆయుధం ఏంటో? ఒక దుష్టుడు. ప్రజలను భయపెట్టడానికి ఒక దుష్టుడు కావాలి. శేఖర్ చౌదరి ఈ సమాజంలో 'పురుషుడే' ఆ దుష్టుడు అని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను మగవాళ్ళను రాక్షసులుగా చూపిస్తూ తన ఓటు బ్యాంకును నిర్మించుకుంటున్నాడు. శౌరిక్ ఆ రాజకీయానికి బలి అయ్యాడు."
జస్టిస్ రావు గారు నీరసంగా నవ్వారు. ఒక విషాదకరమైన నవ్వు.
"చట్టం బహుశా వాడిని నిర్దోషిగా నిరూపించేదేమో. కానీ రాజకీయం చాలా మురికి వ్యవహారం, అర్జున్. అప్పటికే శౌరిక్ పరువు మట్టిలో కలిసిపోయింది. వాడు ఆగలేదు. తన ఫ్లాట్‌లో ఫ్యాన్ కొక్కెం నుంచి వేలాడుతున్నప్పుడు... వాడి పక్కన ఒక చిన్న చీటీ ఉంది. దాని మీద ఇలా రాసి ఉంది—‘నాన్నా, నేను ఓడిపోయాను. నీ చట్టం నన్ను కాపాడలేకపోయింది.’”
గదిలో స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. నిస్సహాయుడైన, కొడుకును కోల్పోయిన ఒక వృద్ధుడి బాధకు కాలం కూడా ఒక క్షణం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది.
"అప్పుడే నాకు అసలు నిజం తెలిసింది," జస్టిస్ రావు గారు లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన టేబుల్ మీద ఉన్న నీలం రంగు ఫైల్ తెరిచి, ఒక చార్ట్‌ను బయటకు తీశారు.
"ఇది చూడండి. ఇది శేఖర్ ఎన్జీఓ వార్షిక ఆదాయ లెక్క. 'న్యాయ సహాయం' పేరుతో ప్రభుత్వం నుంచి కోట్లాది రూపాయల నిధులు వస్తాయి. నియమం చాలా సులభం—ఎన్ని ఎక్కువ గృహ హింస కేసులు నమోదు అయితే, ప్రభుత్వం అంత ఎక్కువ అనుదానం ఇస్తుంది. ఒకవేళ భార్యాభర్తల మధ్య రాజీ కుదిరితే, ఎన్జీఓ లాభం సున్నా. కానీ కేసు నడిస్తే, ఒకరిపై ఒకరు బురద చల్లుకుంటే, ఎన్జీఓకు ప్రభుత్వ నిధులు, శేఖర్‌కు రాజకీయ లబ్ధి దక్కుతాయి."
విక్రమ్ ఆ చార్ట్ చూశాడు. "అంటే... ఇదొక వ్యాపారమా? విడాకుల ఆర్థిక వ్యవస్థ?"
"ఖచ్చితంగా," జస్టిస్ రావు గారి స్వరంలో అసహ్యం ధ్వనించింది. "కానీ శేఖర్‌ను మాత్రమే నిందించకండి. ఈ వ్యాపారంలో శేఖర్ కేవలం దుకాణం తెరిచాడు, కానీ కొనుగోలుదారులు ఎవరో తెలుసా? మీ భార్యలు."
అర్జున్ ఉలిక్కిపడి చూశాడు. "అంటే? మీరు చెప్పేది మాయ..."
"అవును అర్జున్," జస్టిస్ రావు గారు కఠిన స్వరంతో అన్నారు. "మాయను గానీ, రజత్ భార్యను గానీ ఎవరూ తుపాకీ పెట్టి బెదిరించి ఇవన్నీ చేయించలేదు. వాళ్ళు స్వచ్ఛందంగా ఈ మార్గాన్ని ఎంచుకున్నారు. శేఖర్ ఎన్జీఓ వాళ్ళ ముందు రెండు ఆప్షన్లు పెట్టింది. ఆప్షన్ 'ఏ': పరస్పర విడాకులు, దీనిలో పరువు నిలుస్తుంది కానీ డబ్బు తక్కువ వస్తుంది. మరి ఆప్షన్ 'బి': బాధితుల ప్యాకేజీ."
"బాధితుల ప్యాకేజీ?" సుమిత్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
"అవును. ఈ ప్యాకేజీలో శేఖర్ లాయర్లు వాళ్లకు ఇలా నూరిపోశారు—'ఎందుకు కొద్దిపాటి డబ్బుతో సంతృప్తి పడతారు? భర్తను పిండి వసూలు చేయండి. చట్టంలో ఇలాంటి సెక్షన్లు ఉన్నాయి, వాటిని ఉపయోగిస్తే మీ భర్త మోకాళ్ల మీద పడి భిక్షం అడుక్కుంటాడు'. ఇక నీ మాయ, లేదా రజత్ భార్య—వాళ్ళు ఆ దురాశను ఆపుకోలేకపోయారు. వాళ్ళు డబ్బు కోసం, కాస్త అధికారం రుచి చూడటం కోసం తమ భర్త పరువును బజార్లో వేలం వేశారు."
జస్టిస్ రావు గారు టేబుల్ మీద ఒక పెన్‌డ్రైవ్ పెట్టారు.
"ఈ పెన్‌డ్రైవ్‌లో కొన్ని రహస్య వీడియోలు ఉన్నాయి. శేఖర్ ఎన్జీఓ అంతర్గత సమావేశాల ఫుటేజ్. అందులో లాయర్లు ఆడవాళ్లకు ఎలా నరపోస్తున్నారో చూడవచ్చు—'ఏడవండి. మీడియా ముందు కన్నీళ్లు పెట్టుకోండి. మీ భర్త మిమ్మల్ని కొట్టాడని చెప్పండి'. మరి ఆ ఆడవాళ్ళు? వాళ్ళు నవ్వుతూ ఆ స్క్రిప్ట్‌ను బట్టీ పడుతున్నారు. అదంతా అబద్ధమని వాళ్లకు తెలుసు, అయినా చేస్తున్నారు. ఎందుకంటే 'బాధితురాలి'గా నటిస్తే సమాజం నెత్తిన పెట్టుకుని ఊరేగుతుందని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సలాం కొడతారని వాళ్ళు చూశారు."
రజత్ తలదించుకుని కూర్చున్నాడు. చివరిసారి తన భార్య సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో వచ్చినప్పుడు, ఆమె కళ్ళల్లో భయం లేదు, ఒక విచిత్రమైన ఔద్ధత్యం ఉంది. ఏదో యుద్ధం గెలిచినట్టు.
"వాళ్ళు కేవలం శేఖర్ చదరంగంలో పావులు కాదు అర్జున్," జస్టిస్ రావు గారు అన్నారు. "వాళ్ళు ఈ ఆటలో భాగస్వాములు. 'సంసారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడం నేరం కాదు, దాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించడమే మూర్ఖత్వం' అని శేఖర్ వాళ్ళకు నమ్మించాడు. విడాకులు ఇప్పుడు విడిపోవడం కాదు, విడాకులు ఇప్పుడు జాక్‌పాట్ లాటరీ."
ఆయన ఫైల్ నుంచి ఒక చెక్కు నకలు తీశారు.
"చూడు. పోయిన నెల మాయ ఖాతా నుంచి 10 లక్షల రూపాయలు 'విరాళం'గా శేఖర్ పార్టీ నిధికి వెళ్ళాయి. మాయ నీ నుంచి సర్దుబాటు కింద కోరిన డబ్బులో కొంత భాగాన్ని ఆమె శేఖర్‌కు ఇస్తుంది. ఇదే వాళ్ళ వ్యవహారం. నీ కష్టార్జితంతో శేఖర్ ఎన్నికల్లో పోటీ చేస్తాడు, ఆ తర్వాత ఆ అధికారంతో నీలాంటి వేలాది మంది పురుషులను జైల్లో పెట్టేలా చట్టాలు చేస్తాడు."
అర్జున్ ఆ చెక్కు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. మాయ... ఏ మాయ కోసం అతను అదనపు పని చేశాడో, ఎవరి చిన్న చిన్న కోరికలు తీర్చడానికి తన సర్వస్వాన్ని ధారపోశాడో... అదే మాయ ఈ రోజు తన నాశనానికి కారణమైన డబ్బుతో ఒక నాయకుడి జేబులు నింపుతోంది!
"ఇది సాధారణ అవినీతి కాదు," జస్టిస్ రావు గారు అన్నారు. "ఇది ఒక చక్రవ్యూహం. ప్రభుత్వం ఎన్జీఓకు డబ్బు ఇస్తుంది, ఎన్జీఓ భార్యలను రెచ్చగొడుతుంది, భార్యలు భర్తలపై కేసులు పెడతారు, భర్తలు సర్దుబాటులో డబ్బు ఇస్తారు, ఆ డబ్బులో వాటా తీసుకుని ఎన్జీఓ, నాయకుడు బలిసి కొట్టుకుంటున్నారు. మధ్యలో శౌరిక్ లాంటి సాధారణ అబ్బాయిలు చనిపోతున్నారు, మీలాంటి నిర్దోషులైన భర్తలు జైల్లో మగ్గిపోతున్నారు."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయాడు. తను ఏదో లోతైన అగాధంలో పడిపోతున్నట్లు అనిపించింది. మాయ తనను మోసం చేయడమే కాదు, అమ్మేసింది. తను ప్రేమించిన మనిషి ఇప్పుడు డబ్బు, సామాజిక మాధ్యమాల్లో వచ్చే ఇష్టాల వ్యసనంలో పడి ఒక రాక్షసిగా మారిపోయింది.
"ఇది ఆడవాళ్ళకు కూడా మంచిది కాదు అర్జున్," జస్టిస్ రావు గారు అన్నారు. "శేఖర్ ఈ ఆడవాళ్ళను కుటుంబాల నుంచి దూరం చేస్తున్నాడు. ఈ రోజు మాయ చేతిలో డబ్బు, పేరు ఉన్నాయి కాబట్టి శేఖర్ తోడుగా ఉన్నాడు. రేపు కేసు ముగిసి, డబ్బు అయిపోయాక, శేఖర్ మాయను విసిరి పారేస్తాడు. అప్పుడు మాయకు భర్త ఉండడు, సంసారం ఉండదు. అప్పుడు ఆమె అసలైన బాధితురాలు అవుతుంది. కానీ అప్పటికే చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది."
"మరి ఎన్నికలు?" విక్రమ్ అడిగాడు. "దీనికి ఓట్లతో ఏం సంబంధం?"
"లోతైన సంబంధం ఉంది," జస్టిస్ రావు గారు నవ్వారు.
"అదే కదా శేఖర్ అసలు ఆట," జస్టిస్ రావు గారు లేచి నిలబడ్డారు. "ఈ వేలాది విడాకుల కేసులు, ఈ పురుషుల అరెస్టులు—ఇవన్నీ శేఖర్‌కు కేవలం లెక్కలు మాత్రమే. శేఖర్ ఈ ఆడవాళ్ళను తన 'ఓటు బ్యాంకు'గా వాడుకుంటున్నాడు. 'చూడండి, నా ఎన్జీఓ ఎంత వేల మంది ఆడవాళ్లకు న్యాయం చేసిందో' అని చూపించాలనుకుంటున్నాడు. ఈ 'విజయాన్ని' చూపిస్తూ కార్పొరేట్ నిధులు సేకరిస్తాడు, ఆ డబ్బుతో ఎన్నికల్లో పోటీ చేస్తాడు."
"అంతేకాదు, శేఖర్ త్వరలో ఒక పెద్ద బిల్లు తీసుకురావాలనుకుంటున్నాడు—'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు' . వినడానికి బాగుంటుంది, కానీ నిజానికి అది మగవాళ్ళకు ఉరితాడు. ఆ బిల్లు ప్రకారం, భార్య మాట మాత్రమే సాక్ష్యం. విచారణ లేదు, నేరుగా అరెస్ట్. ఈ బిల్లును ఆమోదింపజేయడానికి శేఖర్‌కు భారీ నిధులు, ప్రజా మద్దతు అవసరం."
జస్టిస్ రావు గారు కిటికీలోంచి గంగ వైపు చూశారు.
"అర్జున్, ఇది ఇక నీ వ్యక్తిగత పోరాటం కాదు. ఇది ఒక సామాజిక క్యాన్సర్. శేఖర్ చౌదరి సంసారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడాన్ని ఒక లాభదాయకమైన వ్యాపారంగా మార్చే వ్యవస్థను నిర్మించాడు. ఎవరూ సంతోషంగా ఉండటం అతనికి ఇష్టం లేదు. ఇంట్లో ఇంట్లో నిప్పు రగలాలని కోరుకుంటాడు, ఎందుకంటే ఆ నిప్పు మీదనే తన రాజకీయ చపాతీలు కాల్చుకుంటాడు."
ఆయన వెనక్కి తిరిగారు. ఆయన కళ్ళల్లో ఇప్పుడు అలసట లేదు, యుద్ధానికి పిలుపు ఉంది.
"శేఖర్ చౌదరి తను మహిళల రక్షకుడినని సమాజానికి నమ్మిస్తున్నాడు. మనం అతను నిజానికి మహిళలను దోపిడీ చేసేవాడని నిరూపించాలి. అతను మాయకు సహాయం చేయడం లేదు, అతను మాయను పీల్చి పిప్పి చేస్తున్నాడు."
అర్జున్ టేబుల్ మీద ఉన్న ఒప్పంద పత్రాన్ని పిడికిలితో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. మాయ డబ్బు ఆశతో సంతకం చేసి ఉండవచ్చు, కానీ ఇప్పుడు తనే ఆ డబ్బు అనే వలలో చిక్కుకుంది.
"నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను సార్," అర్జున్ అన్నాడు. అతని స్వరంలో ఒక విచిత్రమైన స్థిరత్వం ఉంది. "శేఖర్ చౌదరికి తెలియదు, తను తప్పు మనిషితో పెట్టుకున్నాడని."
విచారణ లేకుండా అరెస్ట్, విచారణ లేకుండా జైలు—మగవాడిగా పుట్టడమే ఈ రోజు అతి పెద్ద నేరమా?
అర్జున్ ఈ సామాజిక కథనాన్ని మార్చగలడా? లేక అతను కూడా వేలాది పేరులేని ఫైళ్ళ గుంపులో కలిసిపోతాడా?