విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

23.

నిషాద్ ఘాట్ (పడవల రేవు). కాశీ పటంలో ఈ రేవుకు ప్రత్యేకంగా ఏ గొప్పదనం లేదు. దశాశ్వమేధ ఘాట్ దగ్గర జరిగే సాయంకాల హారతి వైభవం ఇక్కడ ఉండదు, మణికర్ణికా ఘాట్‌లోని మృత్యు గంభీరత కూడా ఇక్కడ కనిపించదు. ఇక్కడ ఉన్నదల్లా జీవితం, జీవనోపాధి కోసం జరిగే ఒక నిరంతర సంఘర్షణ మాత్రమే.
సూర్యుడు నడినెత్తికి వచ్చాడు. ప్రచండమైన ఎండకు గంగా జలాలు తళతళా మెరుస్తున్నాయి. రేవులోని గాలిలో పచ్చి చేపల వాసన, కాలిన డీజిల్, తడి మట్టి, బీడీల పొగతో కూడిన ఒక విచిత్రమైన ఘాటైన వాసన నిండి ఉంది. వందలాది పడవలు లంగరు వేసి ఉన్నాయి—చిన్న పడవల నుండి పెద్ద సరుకు రవాణా పడవల వరకు. వేలాది మంది జాలర్ల వలలను ఎండలో ఆరబెట్టారు, ఆ దృశ్యం చూస్తుంటే రేవు మొత్తం ఒక పెద్ద సాలీడు గూడు పరిచినట్లుంది.
ఆ వలల సందుల నుండి నలుగురు వ్యక్తులు జనసమూహంలో కలిసిపోయారు.
వారి వస్త్రధారణలో ఇప్పుడు పట్టణపు నాగరికత ఛాయలు లేవు. ముక్తి భవన్ మేనేజర్ ఇచ్చిన మురికి లుంగీ, జిడ్డు పట్టిన బనియన్, కాళ్ళకు చవకబారు చెప్పులు వారి రూపానికి ఒక వింత కఠినత్వాన్ని తెచ్చిపెట్టాయి. అర్జున్ భుజం మీద ఒక తుండు కప్పి ఉంది, రక్తం మరకలున్న కట్టు ఎవరి కంటా పడకుండా జాగ్రత్తపడ్డాడు.
అయితే సమస్యల్లా ఆ జనసమూహమే.
చీటీలో ఇలా రాసి ఉంది—‘ఉదయం 10 గంటలు. నిషాద్ ఘాట్. పడవవాడి వేషంలో.’
విక్రమ్ నుదుటిపై చింత రేఖలు ముసురుకున్నాయి. అతను పదేపదే చుట్టూ చూస్తున్నాడు. తాము ఏదో పెద్ద తప్పు చేసి, ఒక ఉచ్చులో అడుగుపెడుతున్నామని అతని మనసు శంకిస్తోంది.
"అర్జున్, పదింపావు అయింది," విక్రమ్ గుసగుసలాడాడు. అతని స్వరంలో విసుగు, భయం కలగలిసి ఉన్నాయి. "ఎక్కడ ఆ వ్యక్తి? లేక మనం తప్పుడు చోటుకి వచ్చామా? లేదా ఆ వ్యక్తే మనల్ని ఇరికించి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు సమాచారం ఇచ్చేశాడా?"
అర్జున్ సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను రేవు మెట్ల మీద నిలబడి గంగ వైపు చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు ఒక స్కానర్‌లా ఏదో ప్రత్యేక సంకేతం కోసం వెతుకుతున్నాయి.
"ఈ జనసంద్రంలో మనం ఎవరిని వెతకాలి? ఇక్కడ అందరూ పడవవాళ్ళే! ఎవరి దగ్గరికి వెళ్లి ‘మేం వచ్చాం’ అని చెప్పాలి? పొరపాటున తప్పుడు వ్యక్తిని అడిగామో, వాడు నేరుగా వెళ్లి బసు బృందానికి కబురు పెడతాడు," విక్రమ్ ఈసారి కొంచెం గట్టిగానే అన్నాడు.
సుమిత్, రజత్ కూడా భయంతో బిగుసుకుపోయారు. రజత్ గొణుగుతూ, "నాకు తెలిసి వెనక్కి వెళ్ళిపోవడమే మంచిది. ముక్తి భవన్‌లో కనీసం తలదాచుకోవడానికి పైకప్పు అయినా ఉంది," అన్నాడు.
"నోర్మూయ్," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు. "చీటీలో ‘అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు’ అని రాసి ఉంది. అది ఏదో ఊరికే రాసింది కాదు విక్రమ్, అదొక సంకేతం."
"సంకేతమా? దేనికి సంకేతం? ఇక్కడ ప్రతీ పడవ మీదా ఏదో ఒక దేవుడి పేరు రాసే ఉంది!" విక్రమ్ నిరాశగా అన్నాడు. "ఒకదానిపై ‘జై బజరంగబలి’ అని, ఇంకోదానిపై ‘గంగమ్మ తల్లి’ అని ఉంది. నువ్వు ఏ అమ్మ గురించి మాట్లాడుతున్నావు?"
అర్జున్ జవాబివ్వకుండా మెట్లు దిగి నీటికి దగ్గరగా వెళ్ళాడు.
రేవులోని ఈ భాగంలో జనం కొంచెం తక్కువగా ఉన్నారు. ఇక్కడ నీరు చాలా లోతుగా ఉంది. సాధారణ ప్రయాణికుల పడవలు ఇక్కడ ఆగడం లేదు. అక్కడ లంగరు వేసి ఉన్నవి కొన్ని పెద్ద బజ్రాలు లేదా హౌస్‌బోట్లు, వాటిని సాధారణంగా సరుకు రవాణా కోసం ఉపయోగిస్తారు.
"అటు చూడు," అర్జున్ అకస్మాత్తుగా చెయ్యి పైకెత్తాడు.
రేవుకు కొంచెం దూరంలో, నీటి మధ్యలో ఒక పెద్ద బజ్రా నిలిచి ఉంది. ఆ పడవ సాధారణ ప్రయాణికుల పడవల కన్నా చాలా పెద్దదిగా, చుట్టూ నల్లటి టార్పాలిన్‌తో కప్పబడి ఉంది. చూడ్డానికి నీటిపై తేలియాడే ఒక నల్లటి పెట్టెలా ఉంది. పడవ పాతది, చెక్క మీద నాచు పట్టి ఉంది, కానీ చాలా దృఢంగా కనిపిస్తోంది.
ఆ బజ్రా పడవ స్తంభానికి ఒక చిన్న ఎర్రటి జెండా ఎగురుతోంది. గాలికి ఆ జెండా రెపరెపలాడుతోంది. దానిపై బంగారు రంగులో ఒక చిత్రం గీసి ఉంది—ముక్కంటి దుర్గమ్మ తల్లి.
"ఆ పడవే," అర్జున్ ఖచ్చితమైన స్వరంతో అన్నాడు. "చీటీలో దాని గురించే చెప్పారు. ‘అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు’ అంటే దుర్గమ్మ తల్లి బొమ్మ ఉన్న పడవ అని అర్థం."
విక్రమ్ అనుమానం పూర్తిగా తీరలేదు. "కానీ ఆ పడవ నడి గంగలో ఉంది. ఎలా వెళ్ళాలి?"
వాళ్ళు ఒక చిన్న పడవ దగ్గరికి వెళ్లారు. పడవ నడిపేవాడికి వయసైపోయింది, ముఖం మీద నల్లతెల్లల గడ్డం ఉంది. అతను బీడీ కాలుస్తున్నాడు.
"తాతా, ఆ పెద్ద బజ్రా దగ్గరికి తీసుకెళ్తావా? పది రూపాయలిస్తాను," విక్రమ్ అడిగాడు.
పడవవాడు ముఖం పైకెత్తి చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన చూపు. అతను బజ్రా వైపు చూసి ఒకసారి ఉమ్మి వేశాడు.
"అది పిచ్చి బాబాగారి పడవ బాబు," పడవవాడు గొంతు బొంగురుపోగా అన్నాడు. "అక్కడికి మామూలు జనం వెళ్లరు. అది శాపగ్రస్తమైన పడవ."
"శాపగ్రస్తమా?" సుమిత్ అదిరిపడ్డాడు.
"అవును. అక్కడికి వెళ్లినవాళ్ళు మళ్ళీ తిరిగిరారని జనం చెప్పుకుంటారు. మీరేమైనా చావాలనుకుంటున్నారా?"
విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. పడవవాడి మాటలతో అతని భయం మరింత పెరిగింది. శాపగ్రస్తమైన పడవా? తిరిగిరారా? ఇది ఏదైనా కిడ్నాపింగ్ గ్యాంగా?
అర్జున్ పడవవాడి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "మేం బాబాగారి భక్తులం. మాకు పిలుపొచ్చింది. నువ్వు తీసుకెళ్ళు, ఒకవేళ చనిపోతే మా శవాలను నువ్వే గంగలో కలిపెయ్," అన్నాడు.
పడవవాడు ఇక వాదించలేదు. అతను బీడీని నీళ్లలో పడేసి తెడ్డు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
చిన్న పడవ గంగ అలలను చీల్చుకుంటూ బజ్రా వైపు సాగుతుండగా, నలుగురి గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్న శబ్దం. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల తూటాలు లేదా లాఠీల కన్నా ఈ అంతుచిక్కని రహస్యం తాలూకు భయం చాలా ఎక్కువగా ఉంది.
బజ్రాను పడవ సమీపించింది. పెద్ద నల్లటి టార్పాలిన్‌తో కప్పబడిన ఆ పడవ ఒక రహస్యమైన గుహలా ఉంది. లోపలి నుండి ఎలాంటి చప్పుడు లేదు.
అర్జున్ మొదట ఎక్కాడు. అతని భుజం నొప్పిగా ఉన్నా, పళ్ళు బిగపట్టి నిచ్చెన ఎక్కాడు. తర్వాత విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ ఎక్కారు.
బజ్రా డెక్ మీద ఎవరూ లేరు. కేవలం ఒక చెక్క నిచ్చెన కింద ఉన్న చీకటి కేబిన్ వైపుకు దారి చూపిస్తోంది.
"హలో?" విక్రమ్ పిలిచాడు. "ఎవరైనా ఉన్నారా?"
సమాధానం లేదు. కేవలం గంగ అలల చల చల శబ్దం బజ్రాను తాకుతోంది.
"కిందకి పద," అర్జున్ అన్నాడు.
"అర్జున్, జాగ్రత్త," విక్రమ్ అతని చేయి పట్టుకున్నాడు. "ఒకవేళ బసు ఇక్కడే ఉంటే? లేదా శేఖర్ గుండాలు?"
"అప్పుడు కనీసం పోరాడి చద్దాం," అని చెప్పి అర్జున్ నిచ్చెన దిగడం ప్రారంభించాడు.
నిచ్చెన చెక్కది, పాతది. కీచుమని శబ్దం చేస్తోంది. గాలి బరువుగా, పాత పుస్తకాలు, అగరుబత్తి వాసనతో నిండి ఉంది.
వాళ్ళు కేబిన్ లోపల అడుగుపెట్టినప్పుడు, బయటి ఎండ, కోలాహలం మాయమైపోయాయి. ఆ ప్రదేశం చాలా పెద్దదిగా, ఒక గదిలా ఉంది. నేల మీద ఖరీదైన కాశ్మీరీ కార్పెట్ పరిచి ఉంది, అది ఆ వాతావరణానికి ఏమాత్రం సరిపోలడం లేదు.
చుట్టూ గోడల వెంబడి చెక్క అరలు, వాటిలో వేలాది లావైన పుస్తకాలు కిక్కిరిసి ఉన్నాయి. అర్జున్ సరిగ్గా చూశాడు—అవి సాధారణ పుస్తకాలు కావు, అన్నీ న్యాయశాస్త్రానికి సంబంధించినవి. ఇండియన్ పీనల్ కోడ్, క్రిమినల్ ప్రొసీజర్, కాన్స్టిట్యూషన్ ఆఫ్ ఇండియా.
పుస్తకాల అరల మధ్యలో ఒక పెద్ద మహోగని చెక్క బల్ల ఉంది. బల్ల మీద ఫైళ్లు గుట్టలుగా పడి ఉన్నాయి. దానికి అవతలి వైపు, ఒక లాంతరు మినుకుమినుకుమంటున్న వెలుగులో ఒక వ్యక్తి కూర్చుని ఉన్నారు.
ఆ వ్యక్తి ఒక పుస్తకంలో మునిగిపోయి ఏదో రాస్తున్నారు. అర్జున్ వాళ్ళ అడుగుల చప్పుడుకు ఆయన కలం ఆపారు.
వయసు అరవైలలో ఉంటుంది. తల వెంట్రుకలు తెల్లగా మెరుస్తున్నాయి, కానీ శుభ్రంగా దువ్వి ఉన్నాయి. ఒంటి మీద సాధారణ తెల్లటి లాల్చీ, పైజామా. ముక్కు మీద మందపాటి నల్ల ఫ్రేమ్ కళ్ళజోడు వేలాడుతోంది.
ఈయన ఏ మాఫియా డాన్ కాదు. ఏ గుండా కాదు. ముఖం అత్యంత సౌమ్యంగా ఉంది, కానీ కళ్ళలోని చూపులు ఉక్కులా పదునుగా ఉన్నాయి.
విక్రమ్ ఆ వ్యక్తిని చూడగానే గుర్తుపట్టాడు. అతని కాళ్ళు నేలకు అతుక్కుపోయినట్లు అనిపించాయి. వార్తాపత్రికలలో, టీవీ ఛానెళ్ల ప్రైమ్ టైమ్‌లో ఈ ముఖాన్ని అతను ఎన్నోసార్లు చూశాడు. లా కాలేజీ కారిడార్లలో ఈయన తీర్పుల గురించి రోజుల తరబడి చర్చలు జరిగేవి.
ఆయన జస్టిస్ సదానంద రావు.
ఒకప్పుడు సుప్రీం కోర్టులో పదునైన తీర్పులకు పేరుగాంచిన న్యాయమూర్తి, ఆయన కలం పోటుకు మంత్రులు కూడా జైలుకు వెళ్లారు. ఆయన న్యాయస్థానంలో నిలబడితే పెద్ద పెద్ద లాయర్లు కూడా నత్తితో మాట్లాడేవారు. కానీ గత సంవత్సరం తన కొడుకు మరణం తర్వాత ఆయన అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమయ్యారు. జనం ఆయనకు పిచ్చి పట్టిందని, లేదా సన్యాసం తీసుకున్నారని చెప్పుకున్నారు.
మరి ఈ రోజు, ఆయన ఈ నడి గంగలో, ఒక శాపగ్రస్తమైన బజ్రా లోపల కూర్చుని ఉన్నారు.
జస్టిస్ రావు ఫైల్ నుండి తల పైకెత్తారు. కళ్ళజోడు సరిచేసుకుని ఆయన అర్జున్ వాళ్ళ వైపు చూశారు. ఆయన చూపులో కోపం లేదు, ఒక లోతైన ప్రశాంతత, విషాదం ఉన్నాయి.
"రండి," ఆయన ఫైల్ మూసేశారు. ఆ ఫైల్ మీద పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది—‘MEN's rights’.
"ఆలస్యం చేశారు," ఆయన స్వరం గంభీరంగా, న్యాయస్థానంలో తీర్పు ప్రకటిస్తున్నట్లుగా ఉంది. "అయితే కాశీ సందుల్లో దారి తప్పడం సహజమే. ముఖ్యంగా, మన నీడను కూడా నమ్మలేని పరిస్థితిలో ఉన్నప్పుడు."
విక్రమ్ గొంతు ఎండిపోయింది. అతను బలహీనమైన స్వరంతో, "జస్టిస్ రావు గారా? మీరు... మీరు మా కోసం వెతుకుతున్నారా?" అని అడిగాడు.
జస్టిస్ రావు మసకగా నవ్వారు. ఆ నవ్వులో ఆత్మీయత లేదు, కేవలం అలసట మాత్రమే ఉంది.
ఆయన ఫైల్ వైపు సైగ చేశారు. "కూర్చోండి. బసు స్పీడ్‌బోట్ వచ్చేలోపు మనం చాలా మాట్లాడుకోవాలి."
ఒకప్పుడు మంత్రులనే జైలుకు పంపిన ఆ మనిషి, ఈ రోజు గంగ నడిబొడ్డున ఎందుకు దాక్కున్నాడు? ఆయన గతాన్ని కమ్మేసిన ఆ చీకటి ఏంటి? ఆ చీకటి వలనే ఆయన ఈ మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాడా?