విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

22.

తెల్లవారుజామున వెలుగు రేఖలు విచ్చుకోగానే కాశీ ఆకాశం కాషాయ రంగును పులుముకుంది. కాశీ ముక్తి భవనంలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది. ఇక్కడ ఉదయం సాంబ్రాణి పొగ, మెల్లగా వినిపించే జపం శబ్దాలతో మొదలవుతుంది. బయటి ప్రపంచంలోని ఏ గందరగోళమూ ఈ పాత ఇటుక గోడలను దాటి లోపలికి రాలేదు.
అర్జున్ వరండాలో ఒక మూలగా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని భుజం నొప్పి ఇప్పుడు కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టినా, మనసులోని గాయం ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది. రాత్రంతా అతను కంటి మీద కునుకు పెట్టలేదు.
ఆ భవనం మేనేజర్ గారు జపం చేసుకుంటూ అటుగా వస్తూ, అర్జున్ అలా కూర్చోవడం చూసి అతని పక్కన కాసేపు నిలబడ్డారు. వాళ్ళు ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పారిపోతున్నారని అర్థం చేసుకోవడానికి ఆయనకు ఎంతోసేపు పట్టలేదు. అందుకే, కాసేపు మౌనంగా ఉండి, "తెలుసా నాయనా, ఈ లోపలి గదుల్లో పడుకున్న వాళ్ళెవరూ నేరస్థులు కాదు. అయినా వాళ్ళు పారిపోతున్నారు," అన్నారు.
"ఎవరి దగ్గర నుండి?" అర్జున్ ఉలిక్కిపడి ఆయన వైపు చూశాడు.
"తమ కన్న కొడుకులు, కూతుళ్ళ నుండి," మేనేజర్ గారి గొంతులో లోతైన విషాదం ధ్వనించింది. "అదుగో, ఆ మూడో నంబరు గదిలో ఒక అవ్వ ఉంది, మొన్ననే వచ్చింది. ఆమె కొడుకు ఇక్కడ వదిలిపెట్టి వెళ్ళాడు. 'అమ్మా, నువ్విక్కడ పుణ్యం చేసుకో, నేను మళ్ళీ వస్తాను' అని చెప్పాడు. ఆ కొడుకు మళ్ళీ తిరిగి రాలేదు. కొడుకు ఇక రాడని ఆ ముసలావిడకు తెలుసు, అయినా రోజూ గుమ్మం వైపే చూస్తూ కూర్చుంటుంది. ఆ కొడుకేదో విదేశాల్లో ఉంటాడట, తల్లిని చూసుకునే సమయం లేదట, అందుకే ఆస్తి మీద పవర్‌ ఆఫ్‌ అటార్నీ రాయించుకుని తల్లిని కాశీవాసానికి పంపించేశాడు."
అర్జున్ తలదించుకుని కూర్చున్నాడు. అతనికి తన జీవితమే గుర్తొచ్చింది. తన భార్య విడాకులిచ్చి వెళ్ళిపోయింది. ఇక్కడ పిల్లలు కన్న తల్లిదండ్రులను వదిలేసి వెళ్ళిపోతున్నారు.
మేనేజర్ గారు కొనసాగించారు, "ఇంకొకాయన ఉన్నారు, విశ్రాంత హెడ్‌మాస్టర్. జీవితాంతం కూడబెట్టిన డబ్బుతో కొడుక్కి ఫ్లాటు కొనిచ్చారు. ఇప్పుడు ఆ ఫ్లాటులో తండ్రికి చోటు లేదు. మామగారు కాశీకి వెళ్ళడమే మంచిదని కోడలు చెప్పిందట. ఆ పెద్దాయన రోజూ నన్ను అడుగుతారు, 'నా కొడుకు ఫోను చేశాడా?' అని. నేను 'చేశాడండీ' అని అబద్ధం చెబుతాను. అది విని ఆయన ప్రశాంతంగా నిద్రపోతారు."
అర్జున్ మేనేజర్ గారి వైపు చూస్తూ, "నిజానికి తాతయ్యా, మగవాళ్ళం పాత ఇల్లు లాంటి వాళ్ళం. ఎండవానల నుంచి కాపాడే పైకప్పులా ఉన్నంతవరకే మాకు విలువ. గోడల పెచ్చులు ఊడిపోవడం మొదలవగానే, మేం కేవలం చెత్తతో సమానం. అప్పుడు మాకు దొరికే చోటు ఈ ముక్తి భవనం, లేదా..." అర్జున్ తన భుజం వైపు చూసుకున్నాడు, "...లేదా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ రికార్డుల్లో పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా."
మేనేజర్ గారు నిట్టూర్చారు. "నిజం చెప్పావు నాయనా. సంసారం చాలా విచిత్రమైనది. ఇక్కడ అవసరం తీరిపోయాక ఆత్మీయులే పరాయివాళ్ళు అయిపోతారు," అని చెప్పి ఆయన అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయారు.
కాస్త పొద్దు పొడిచాక, కర్ర టక్ టక్ మనే శబ్దం చేసుకుంటూ ఒక వృద్ధురాలు వరండాలోకి వచ్చింది. ఒంటి మీద చర్మం ముడతలు పడి, కంటి చూపు మసకబారింది.
ఆ అవ్వ అర్జున్ అలా కూర్చోవడం చూసి ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. అర్జున్ భుజానికి ఉన్న రక్తపు కట్టు, పాలిపోయిన ముఖం చూసి ఆమె మనసులో ఒక వింతైన జాలి కలిగింది. ఆమె తన గది వైపు వెళ్లి, కాసేపటి తర్వాత ఒక గిన్నెలో చిన్న రొట్టె ముక్క, కొంచెం పప్పు తీసుకుని తిరిగి వచ్చింది.
అవ్వ అర్జున్ ముందు ఆ గిన్నెను పెట్టి, "తీసుకో నాయనా, కాస్త తిను," అంది.
అర్జున్ తలెత్తి చూశాడు. "వద్దు అవ్వా, నాకు ఆకలిగా లేదు. మీరు తినండి."
ఆ అవ్వ అర్జున్ తలపై చేయి వేసింది. ఆ చేయి గరుకుగా ఉన్నా, ఆ స్పర్శలో చెప్పలేని మమకారం ఉంది. "ఆకలి లేకపోయినా తినాలిరా. ఒంట్లో శక్తి లేకపోతే పోరాటం ఎలా చేస్తావు? తిను నాయనా, నా కొడుకు కూడా నీ వయసే. వాడు ఇప్పుడు దగ్గర లేడు, నువ్వైనా ఉన్నావు కదా."
'నా కొడుకు కూడా నీ వయసే'—ఆ మాట వినగానే అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో మెలిపెట్టినట్టు అయింది. ఈ అవ్వ కొడుకు ఆమెను భారంగా భావించి వదిలేశాడు. మరి అర్జున్? తను కూడా తన తల్లిని ఒంటరిగా వదిలేసి పారిపోతున్నాడు.
అర్జున్ ఇక కాదనలేకపోయాడు. రొట్టె ముక్కను నోట్లో పెట్టుకున్నాడు. పప్పులో ఉప్పు కారం లేకుండా, చప్పగా ఉంది. కానీ నములుతుంటే, అంతకన్నా రుచికరమైన ఆహారం తాను చాలా రోజులుగా తినలేదనిపించింది అర్జున్‌కి. అతని కళ్ళు మసకబారాయి. ఒక కన్నీటి బొట్టు జారి రొట్టె మీద పడింది.
అతనికి తన అమ్మ బాగా గుర్తొచ్చింది. చివరిసారిగా అమ్మ చేతి భోజనం ఎప్పుడు తిన్నాడు? ఈ పరుగు, ఈ వృత్తి, ఈ అబద్ధపు కేసుల గొడవలో, అమ్మ చేతి ఆ మామూలు పప్పు రుచిని కూడా మర్చిపోయాడు.
పక్కనే కూర్చున్న రజత్, విక్రమ్ కూడా ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. రజత్ ముఖం తిప్పుకున్నాడు. అతని కళ్ళలో కూడా నీళ్ళు తిరిగాయి. మగవాళ్ళ బతుకులు భలే విచిత్రమైనవి అని ఆలోచిస్తున్నాడు. జీవితాంతం కుటుంబానికి నీడగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ చివరికి వాళ్ళు, వాళ్ళ తల్లులు—అందరూ ఒంటరివాళ్ళే.
తినడం ముగించి అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. ఆ అవ్వ చేతి భోజనం తిన్నప్పటి నుండి అతని మనసు మనసులో లేదు. ఇప్పుడు ఫోను చేయడం అవివేకమని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అన్నీ గమనిస్తున్నారని తర్కం చెబుతోంది. కానీ ఈరోజు భావోద్వేగం తర్కానికి లొంగడం లేదు. బహుశా ఇదే చివరి అవకాశం కావచ్చు. రేపు ఏం జరుగుతుందో ఎవరికి తెలుసు?
అర్జున్ నేరుగా మేనేజర్ గారి ఆఫీసు వైపు వెళ్ళాడు. టేబులు మీద చాలా పాత, దుమ్ము పట్టిన ల్యాండ్‌లైను ఫోను ఉంది.
"తాతయ్యా, ఒక ఫోను చేసుకోవచ్చా?" అని అడిగాడు అర్జున్.
మేనేజర్ గారు వార్తాపత్రిక చదువుతున్నారు. ఆయన కళ్ళజోడులోంచి చూశారు. "చేసుకో. కానీ ఎక్కువ సేపు మాట్లాడకు."
అర్జున్ రిసీవరు తీశాడు. అతను తన ఇంటి నంబరుకు డయలు చేయలేదు. అది ట్యాప్ అవుతోందని అతనికి తెలుసు. అతను తన తల్లికి బాగా తెలిసిన పక్కింటి విమల పిన్ని నంబరుకు డయలు చేశాడు. విమల పిన్ని వాళ్ళకు చాలా ఆత్మీయురాలు, అమ్మను చూసుకుంటూ ఉంటుంది.
మోగుతోంది... ఒకసారి... రెండుసార్లు...
"హలో?" అవతలి నుండి విమల పిన్ని గొంతు.
"పిన్నీ, నేను అర్జున్‌ని. అమ్మని కొంచెం పిలుస్తారా? చాలా అవసరం."
విమల పిన్ని ఏ ప్రశ్నలూ అడగలేదు. బహుశా అర్జున్ గొంతు వినగానే పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుంది. ఫోను కింద పెట్టిన శబ్దం వినిపించింది.
రెండు నిమిషాలు. అర్జున్‌కు ఆ రెండు నిమిషాలు అనంతకాలంలా అనిపించాయి. అతని చేతులు చెమటలు పడుతున్నాయి.
తర్వాత, అవతలి నుండి ఎంతో పరిచయమున్న, భయంతో వణుకుతున్న గొంతు వినిపించింది. "హలో? ఎవరు?"
అమ్మ గొంతు వణుకుతోంది. ఆ గొంతులో చెప్పలేనంత భయం, అణచుకున్న ఏడుపు ఉన్నాయి.
అర్జున్ గొంతు పెగలలేదు. అతను కేవలం గుసగుసగా, "అమ్మా..." అన్నాడు.
ఆ ఒక్క మాటతో అవతలి వైపు దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుంది. ఏడుపు శబ్దం వినిపించింది. "నాయనా! నాయనా ఎక్కడున్నావురా? నువ్వు బాగున్నావా? వాళ్ళు టీవీలో ఏవేవో చూపిస్తున్నారు! నువ్వేదో ఉగ్రవాదివట, దేశద్రోహివట! నా కొడుకు ఏ తప్పూ చేయలేదని నాకు తెలుసు. నేను అందరికీ చెబుతున్నాను, కానీ ఎవరూ వినట్లేదురా..."
అమ్మ నిస్సహాయమైన ఏడుపు అర్జున్‌ను లోపలి నుండి ముక్కలు చేసేసింది. అతను ధైర్యం తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
"నువ్వేడవకు అమ్మా. నేను బాగున్నాను. నాకేమీ కాలేదు. అన్నీ అబద్ధాలు. నేను చాలా త్వరగా అన్నీ సరిచేస్తాను. నేను తిరిగొస్తాను అమ్మా, నువ్వే చూస్తావు."
అమ్మ ఉన్నట్టుండి ఏడుపు ఆపేసింది. ఆమె గొంతు మారింది. అందులో ఒక విచిత్రమైన దృఢత్వం చోటుచేసుకుంది.
"వద్దు నాయనా. నువ్వు రావద్దు. పొరపాటున కూడా ఇంటికి వచ్చే ప్రయత్నం చేయకు."
"ఎందుకమ్మా?"
"ఎందుకంటే వాళ్ళు నిన్ను చంపేస్తారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మఫ్టీలో ఇంటి ముందు కాపలా కాస్తున్నారు. నిన్ను చూడగానే కాల్చేస్తామని చెబుతున్నారు. నువ్వు పారిపో నాయనా. నీకు ఎంత దూరం వీలైతే అంత దూరం వెళ్ళిపో."
"కానీ నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి..."
"నా గురించి ఆలోచించకు. నేను ముసలిదాన్ని, ఇంకెన్ని రోజులు బతుకుతాను? కానీ నువ్వు బ్రతికి ఉండు. నువ్వు బ్రతికున్నావన్న ఆ వార్తే నాకు సర్వస్వం. నువ్వే గనక నా దగ్గరికి రావాలని ప్రయత్నించి, వాళ్ళు నిన్ను చంపేస్తే... నేను ఇక బ్రతకను. నువ్వు నాకు మాట ఇవ్వు, నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉంటానని."
"అమ్మా..."
"మాట ఇవ్వు!" అమ్మ గొంతులో చిన్నప్పటి గద్దింపు స్వరం.
"మాట ఇస్తున్నానమ్మా. నేను బ్రతికే ఉంటాను."
లైను కట్ అయింది. అర్జున్ రిసీవరును చెవి దగ్గరే పట్టుకుని కాసేపు నిలబడ్డాడు. ఫోను అవతలి వైపు ఇప్పుడు కేవలం యాంత్రికమైన డయలు టోను. కానీ అర్జున్ చెవుల్లో అమ్మ చివరి మాటే మారుమోగుతోంది—"నువ్వు బ్రతికి ఉండు, అదే నాకు సర్వస్వం."
అర్జున్ ఫోను కింద పెట్టాడు. అతను కళ్ళు తుడుచుకోలేదు. ఈ కన్నీళ్లు అతన్ని బలహీనపరచవు, పైగా పట్టుదలను పెంచుతాయి. అతను వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నారు.
"మాట్లాడావా?" విక్రమ్ అడిగాడు.
"మాట్లాడాను," అన్నాడు అర్జున్. అతని గొంతులో ఇప్పుడు ఎలాంటి వణుకూ లేదు. "అమ్మ తిరిగి రావద్దంది. అంటే మన వెనకున్న దారులన్నీ మూసుకుపోయాయి. ఇప్పుడు ముందుకు వెళ్ళడం తప్ప మనకు వేరే దారి లేదు."
అర్జున్ గడియారం వైపు చూశాడు. ఉదయం తొమ్మిది గంటలైంది.
"పదండి, బయల్దేరాలి. నిషాద్ ఘాటుకు. ఈరోజు ఆపారా ఈపారా తేల్చుకోవాలి."
పడవవాడి వేషంలో నిషాద్ ఘాటులో అర్జున్ ఎవరిని కలవబోతున్నాడు? అతను స్నేహితుడా లేక యమదూతా? వందలాది పడవవాళ్ళ గుంపులో అర్జున్ వాళ్ళు కలిసిపోగలరా, లేక బసు పన్నిన కొత్త వలలో చిక్కుకోబోతున్నారా?