విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

21.

డాబా మీద నుంచి అర్జున్ వాళ్ళు ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పరుగెడుతున్నారు. కాశీలోని ఆ పాత ప్రాంతంలో ఇళ్లన్నీ ఒకదానికొకటి అతుక్కుని, అదో పెద్ద ఇటుకల అడవిలా ఉన్నాయి. ఒక డాబా మీంచి ఇంకో డాబా మీదికి దూకడం పెద్ద కష్టమేమీ కాదు, కానీ అర్జున్ గాయపడిన భుజం, రజత్ భయంతో వణుకుతున్న శరీరం వాళ్ళ వేగాన్ని తగ్గించేస్తున్నాయి.

"ఇక ముందు డాబాలు లేవు అర్జున్!" విక్రమ్ ఆయాసపడుతూ అన్నాడు.

నిజంగానే ముందు దారి లేదు. ఆ డాబా తర్వాత ఒక ఇరుకైన సందు, దాని అవతల కాస్త కిందగా ఒక విశాలమైన పాత ఇంటి అరుగు కనిపిస్తోంది. ఆ అరుగు మసక చీకటిలో మునిగి ఉంది, అక్కడ మనుషుల అలికిడి ఏమాత్రం లేదు.

"మనం కిందకి దిగాలి," అర్జున్ కిందకి చూస్తూ అన్నాడు. ఎత్తు మరీ ఎక్కువ లేదు, ఓ పది అడుగులు ఉండొచ్చు. "రజత్, భయపడకు. సూటిగా దూకేయ్. మేమున్నాం కదా."

రజత్ కళ్ళు మూసుకుని దూకాడు. ధబ్ మని పడిన శబ్దం వినిపించింది. సుమిత్, విక్రమ్ కూడా దూకేశారు. అందరికన్నా చివరగా అర్జున్. దిగేటప్పుడు అతని గాయపడిన భుజంలోకి ఎవరో వేడి సూదితో గుచ్చినట్లు ఒక భరించలేని నొప్పి మెరుపులా పాకింది. అతను పళ్ళు బిగపట్టి ఆ బాధను గొంతులోనే మింగేశాడు.

వాళ్ళు దిగిన చోటు ఒక పెద్ద, విశాలమైన అరుగు. ఆ ఇల్లు చాలా పాత కాలం నాటిది, గోడల పెచ్చులు ఊడిపోతున్నాయి. కానీ విచిత్రమైన విషయం ఏమిటంటే, బయటి వీధుల్లో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ సైరన్ల గోల, పరుగులు పెడుతున్న అలికిడి ఉన్నా, ఈ ఇంటి ప్రాంగణంలో మాత్రం పూర్తి నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది. బయటి ఆ గందరగోళం ఈ గడప దాటి లోపలికి రావడానికి భయపడుతున్నట్లుంది.

గాలిలో సాంబ్రాణి, గంధం యొక్క ఘాటైన వాసన. దానితో పాటు వాడిపోయిన పువ్వుల వాసన కూడా కలిసి ఉంది. ఇంటి లోపలి నుంచి చాలా మెల్లగా సామూహిక జపం వినిపిస్తోంది—"రామ్ నామ్ సత్య హై... రామ్ నామ్ సత్య హై..."

విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు, "మనం ఎక్కడికొచ్చాం? ఇది మామూలు ఇల్లులా లేదు."

సుమిత్ గోడకు తగిలించి ఉన్న ఒక చిన్న సైన్‌బోర్డును చూపించాడు. మినుకుమినుకుమంటున్న బల్బు వెలుతురులో దానిపై ఇలా రాసి ఉంది—'కాశీ ముక్తి భవన్'.

అర్జున్ ఆ పేరు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఈ ప్రదేశం గురించి అతను విన్నాడు. కాశీలో ఇలాంటి కొన్ని ఇళ్లు ఉన్నాయి, మనుషులు కేవలం చనిపోవడానికే ఇక్కడికి వస్తారు. డాక్టర్లు చేతులెత్తేసిన తర్వాత, జీవితంలోని చివరి రోజుల్లో పుణ్యం సంపాదించుకోవాలనే ఆశతో ఇక్కడికి వచ్చి ఆశ్రయం పొందుతారు. మృత్యువు కోసం ఎదురుచూసే వృద్ధుల చివరి చిరునామా ఈ 'ముక్తి భవన్'.

"మనం శవాల గదిలోకి వచ్చేశామా ఏంటి?" రజత్ భయంగా అన్నాడు.

"కాదు, ఇది శవాల గది కాదు," అర్జున్ అన్నాడు. "ఇది వేచి ఉండే గది. మృత్యువు కోసం వేచి చూసే గది. చప్పుడు చేయకుండా ఉండండి, మనల్ని ఎవరూ చూడకూడదు."

వాళ్ళు గోడను ఆనుకుని చీకటిలో దాక్కుని కూర్చున్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా చుట్టుపక్కల లాడ్జీలలో, వీధుల్లో వెతుకుతూ ఉంటారు, కానీ ఇంత ప్రశాంతమైన, ఆధ్యాత్మిక వాతావరణంలోకి వాళ్ళు అంత తేలిగ్గా అడుగుపెట్టరు.

ఓ పది నిమిషాలు గడిచాక, వరండా వైపు నుంచి కర్ర టక్ టక్ మనే శబ్దం వినిపించింది.

ఒక వృద్ధుడు నెమ్మదిగా అరుగు మీదకు వచ్చారు. ఆయన మీద తెల్లటి పంచె, లాల్చీ ఉన్నాయి, కళ్ళకు మందపాటి ఫ్రేమ్ కళ్ళజోడు ఉంది. చేతిలో ఒక లాంతరు. వయసు డెబ్భై దాటినా వెన్నెముక నిటారుగా ఉంది. ఆయనే ఈ భవనం మేనేజర్.

ఆయన అరుగు మీద ఒక మూలన గుంపుగా ఉన్న చీకటి వైపు లాంతరును పైకెత్తి చూపారు.

"ఎవరక్కడ?" ఆయన స్వరం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. అందులో భయం గానీ, ఆశ్చర్యం గానీ లేవు. అర్ధరాత్రి పూట అపరిచితులను చూడటం కూడా ఆయనకు చాలా సాధారణ విషయంలా అనిపించింది.

విక్రమ్ జేబులో చేయి పెట్టాడు, రివాల్వర్ తీయబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

"ఆయుధం బయటకు తీయకు," అర్జున్ గుసగుసగా చెప్పి, నెమ్మదిగా వెలుగులోకి వచ్చాడు.

"మేము దొంగలం కాదు తాతయ్య," అర్జున్ అన్నాడు. అతని ఒళ్ళంతా దుమ్ము, భుజం మీద రక్తంతో తడిసిన కట్టు ఉంది. "ఒక చిక్కులో ఇరుక్కున్నాం. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మమ్మల్ని అపార్థం చేసుకున్నారు. మాకు కాస్త తలదాచుకోవడానికి చోటు కావాలి."

మేనేజర్ అర్జున్ వైపు, తర్వాత వెనుక చీకటిలో దాక్కున్న మిగతా ముగ్గురి వైపు చూశారు. ఆయన అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు మనుషుల ముఖాలను చూసే చాలా విషయాలు చదవగలవు. ఆయన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను గానీ, దొంగలను గానీ లెక్కచేయరు. ఆయన జీవితాంతం మృత్యువును చాలా దగ్గరగా చూశారు, కాబట్టి బతికున్న మనుషుల చిన్న చిన్న గొడవలు ఆయన్ని కదిలించలేవు.

"నాతో రండి. వరండాలో కూర్చోండి. అరుగు మీద మంచు పడుతోంది, చలిగా ఉంటుంది."

ఆ వృద్ధుడు వాళ్ళను తీసుకువెళ్ళి వరండాలోని ఒక పొడవాటి చెక్క బల్ల మీద కూర్చోబెట్టారు. సుమిత్, రజత్ భయంగా చుట్టూ చూస్తున్నారు. గదుల లోపలి నుంచి ఇంకా ఆ మెల్లని జపం వినిపిస్తూనే ఉంది. బహుశా ఏదో ఒక గదిలో ఎవరో చివరి శ్వాస తీసుకుంటున్నారు.

మేనేజర్ ఒక మట్టి కూజాలో నుంచి నీళ్ళు పోసి అర్జున్ వాళ్ళ వైపు అందించారు.

"నీళ్ళు తాగండి. మీ గొంతులు ఎండిపోయి ఉంటాయి."

రజత్ గటగటా నీళ్ళు తాగాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి.

"మనం ఇక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండటం మంచిది కాదు," అర్జున్ అన్నాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక్కడికి వస్తే..."

మేనేజర్ మ్లానంగా నవ్వారు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక్కడికి రారు నాయనా. ఇక్కడికి వచ్చేవారి కేసు వివరాలు పైన ఉన్నవాడి దగ్గరికి వెళ్ళిపోయింది. పైగా, ఈ ఇంట్లో సోదా చేసేంత ధైర్యం మామూలు కానిస్టేబుల్‌కు ఉండదు. శవాన్ని చూసి అందరూ భయపడతారు."

మేనేజర్ వాళ్లకు ఎదురుగా ఉన్న ఒక పేము పీట మీద కూర్చున్నారు. ఆయన అర్జున్ భుజం వైపు చూస్తూ అడిగారు, "తుపాకీ గుండు తగిలిందా?"

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "మీకెలా తెలిసింది?"

"ఇక్కడికి రోజూ ఎందరో వస్తుంటారు. కొందరి శరీరంలో క్యాన్సర్, కొందరి శరీరంలో వృద్ధాప్యం. మరికొందరి మనసులో గాయం. నీ శరీరానికి గాయం, మనసుకీ గాయం. కళ్ళు చూస్తేనే తెలిసిపోతుంది."

ఆయన లేచి లోపలికి వెళ్ళిపోయారు. అర్జున్ వాళ్ళు బల్ల మీదే ఒళ్ళు వాల్చారు. బయటి శబ్దాలు ఇప్పుడు చాలా దూరంగా వినిపిస్తున్నాయి. ఈ ఇంటి నిశ్శబ్దం వాళ్ళకు ఒక వింతైన ప్రశాంతతను ఇస్తోంది. బయటి ప్రపంచపు ఆ దొంగా సెక్యూరిటీ అధికారి ఆట, ఆ కేసు, ఆ పరుగు... అన్నీ అబద్ధంలా అనిపించసాగాయి. ఈ ముక్తి భవనే సత్యం అనిపించింది.

రాత్రి గడిచిపోయింది. అలసటతో సుమిత్, రజత్ నిద్రలోకి జారుకున్నారు. విక్రమ్ గోడకు ఆనుకుని కునుకు తీస్తున్నాడు. అర్జున్ మాత్రం మెలకువగానే ఉన్నాడు. భుజం నొప్పి సుర్రుమంటోంది.

తెల్లవారుజామున, చుట్టూ మసక చీకటి కమ్ముకుని ఉన్నప్పుడు, మేనేజర్ మళ్ళీ వచ్చారు. ఆయన చేతిలో ఒక చిన్నగా మడిచిన కాగితం ఉంది.

ఆయన అర్జున్ దగ్గరికి వచ్చి, మెల్లగా పిలిచారు, "మెలకువగానే ఉన్నావా?"

అర్జున్ లేచి కూర్చున్నాడు. "అవును తాతయ్య."

మేనేజర్ ఆ కాగితాన్ని అర్జున్ చేతిలో పెట్టారు.

"కొద్దిసేపటి క్రితం ఒక కుర్రాడు వచ్చాడు. అతను ఈ చీటీ ఇచ్చి, 'ఇక్కడ ఎవరైనా తెలుగు అబ్బాయి ఉంటే వాళ్ళకిమ్మని' చెప్పాడు."

అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. "మనం ఇక్కడికి వస్తామని అతనికి తెలుసా?"

"బహుశా తెలిసే ఉంటుంది. మీరు చాలా పెద్ద ఆపదలో ఉన్నారని చెప్పాడు."

అర్జున్ వేగంగా ఆ కాగితాన్ని విప్పాడు. లాంతరు వెలుతురులో ఆ చీటీని చదవడానికి ప్రయత్నించాడు. దస్తూరి పెద్దగా పరిచయం లేనిది, కానీ అందులోని విషయం చాలా స్పష్టంగా ఉంది.

చీటీలో ఇలా రాసి ఉంది:

అర్జున్ లాంతరు వెలుగులో కాగితం తెరిచాడు. దానిలో కేవలం రెండు లైన్లు రాసి ఉన్నాయి. అది పారిపోవడానికి సూచనో, మ్యాపో కాదు, ఒక సాధారణ ఆహ్వాన పత్రికలా ఉంది. దస్తూరి చాలా అందంగా, గుండ్రంగా ఉంది.

అందులో ఇలా రాసి ఉంది—

“రేపు ఉదయం 10 గంటలకు నిషాద్ ఘాట్‌లో అమ్మవారి పూజ ఉంది. ఈసారి అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు. కుటుంబసమేతంగా రండి.”

చీటీ కింద ఏ పేరూ లేదు. కేవలం ఒక చిన్న స్వస్తిక్ గుర్తు గీసి ఉంది.

“ఏం రాసి ఉందిరా?” విక్రమ్ కళ్ళు నులుముకుంటూ లేచి కూర్చున్నాడు. మిగతా వాళ్ళు కూడా ఆసక్తిగా చూశారు.

అర్జున్ ఆ చీటీని వాళ్ళ వైపు అందిస్తూ అన్నాడు, “ఆహ్వానం. పూజకు రమ్మని పిలుపు.”

రజత్ ఆశ్చర్యంగా, “పూజనా? నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా అర్జున్? ఈ పరిస్థితుల్లో మనం పూజ చూడటానికి వెళ్తామా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనకోసం వెర్రిగా వెతుకుతున్నారు, నువ్వేమో...” అన్నాడు.

అర్జున్ అతన్ని ఆపి, మ్లానంగా నవ్వాడు. “ఇది మామూలు పూజ కాదు రజత్ అన్న. ఇది భక్తితో ఇచ్చిన పిలుపు కూడా కాదు. ఇది ఒక కోడ్ భాష. ఒక సంకేతం.”

“అంటే?” సుమిత్ కనుబొమ్మలు ముడివేసి అడిగాడు.

అర్జున్ మెల్లగా వివరించసాగాడు, “నిషాద్ ఘాట్ అంటే పడవవాళ్ళ ఏరియా. ఇంకా 'అమ్మ పడవలో వస్తున్నారు' అని రాశారు—అంటే పడవవాళ్ళకు చెందిన ఏదో ఒక ప్రత్యేక పడవ మనకోసం ఎదురుచూస్తుంటుంది.”

విక్రమ్ తలూపి, “అర్థమైంది. మరి ఆ ‘కుటుంబసమేతంగా’?” అన్నాడు.

అర్జున్ తన స్నేహితుల వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన ఆప్యాయత. “కుటుంబసమేతంగా అంటే, మనమందరం కలిసే వెళ్ళాలి.”

ఆ మాట వినగానే రజత్, సుమిత్‌ల గుండెల్లోని దడ కాస్త తగ్గింది. తెలియని ఆపద మధ్యలో కూడా ఆ 'కుటుంబం' అనే మాట వాళ్లకు కాస్త ధైర్యాన్నిచ్చింది.

అర్జున్ ఆ చీటీని మడిచి జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అంటే ఆ రహస్య వ్యక్తి ఇంకా తమ మీద కన్నేసి ఉంచాడు. తాము డాబాల మీద నుంచి పారిపోయి ఈ పాత ప్రాంతంలోనే ఆశ్రయం పొందుతామని ఆయనకు ముందే తెలుసు. అందుకే ముందే ఇక్కడికి కబురు పంపాడు.

“అయితే రేపు ఉదయం 10 గంటలకా?” విక్రమ్ అడిగాడు. “పడవవాళ్ళ వేషం వేసుకోవాలా?”

“అవును,” అర్జున్ అన్నాడు. “మనం ఉదయం లోపల పడవవాళ్ళలా తుండు, బనియన్ సంపాదించాలి. ఆ రేవులో వేల పడవలు ఉంటాయి. గుంపులో కలిసిపోవడం తేలిక.”

“ఒకవేళ అది ఉచ్చు అయితే?” విక్రమ్ మళ్ళీ అడిగాడు, అతని స్వరంలో ఇంకా అనుమానం ఉంది.

“ఉచ్చు అయితే చస్తాం. లేదంటే బయటపడతాం. ఈ ముక్తి భవన్‌లో కూర్చుని కుమిలి కుమిలి చనిపోవడం కంటే ప్రయత్నించి చావడం మేలు.” అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని నిర్ణయంలో ఇక ఎలాంటి మార్పూ లేదు.

తెల్లవారుతోంది. ముక్తి భవన్ లోపలి నుంచి మళ్ళీ జపం మొదలైంది—“రామ్ నామ్ సత్య హై”. అర్జున్ మనసులో అనుకున్నాడు, ఈ రోజు బహుశా తమ జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయం మొదలవుతుంది, లేదా ఇదే తమ చివరి ప్రయాణం అవుతుంది.