♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Geneliarasigan]

Episode -168



பத்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய அந்த ஓலைச்சுவடியின் வர்ணனையும், அதன் ரகசியமும் ரியானின் அகந்தையைச் சுட்டெரித்தாலும், அடுத்த கணமே அவனது மனதிற்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான மகிழ்ச்சி வெள்ளம் போல் பொங்கி வழிந்தது.

"அவ்வளவுதானா! விஷயம் இவ்வளவுதானா!" – ரியானின் மனம் குஷியில் குதித்தது.
அவன் தன் மனதுக்குள் கணக்குப் போட்டான்

சிற்பிகா இந்த அந்தமானில் ஏதோ ஒரு மர்மப் பின்னணியோடு ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளைத் தேடி வந்த பொழுது பொக்கிஷம் போல இப்போது இந்த ஓலைச்சுவடி நம் கையில் இருக்கிறது. இதில் அவளது மூதாதையரான அருள்மொழி நாச்சியாரே 'நீ உன் தாய்நாட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும்' என்று விதியாக எழுதி வைத்திருக்கிறார். இதை நேராகக் கொண்டு போய் சிற்பிகாவிடம் காட்டினால், அவளுக்கு வேறு வழியே இல்லை, அவள் உடனே என்னுடன் சென்னைக்குக் கிளம்பி வந்துவிடுவாள்!*
தன் காதலி தன் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வந்துவிட்டதாக எண்ணிய ரியான், அந்த மகிழ்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல், அப்படியே டீக்கடைக்காரரிடம் தன் சந்தேகத்தைக் குதூகலத்துடன் கேட்டான்.

ரியான்(முகமெல்லாம் மலர, உற்சாகத்தோடு)"அண்ணே! அப்போ விஷயம் ரொம்ப சிம்பிள் அண்ணே... இந்த ஓலைச்சுவடியை நான் நேராகக் கொண்டு போய் சிற்பிகாகிட்ட கொடுத்தா, அவ மறுப்பு ஏதும் சொல்லாம என்கூட சென்னைக்கு வந்துடுவா, அப்படித்தானே அண்ணே?"

ரியான் அப்படிக் கேட்டதும், அந்தப் பழைய மண்டபத்தின் நிசப்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு டீக்கடைக்காரரிடமிருந்து ஒரு பலத்த சிரிப்பொலி வெளிப்பட்டது. அந்தச் சிரிப்பு சோழர் காலத்துத் தூண்களில் முட்டி எதிரொலித்தது.
அவர் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, ரியானின் தோளைப் பற்றித் தன் பக்கம் திருப்பினார்.

டீக்கடைக்காரர் :"காரியம் அவ்வளவு எளிதா இருந்தா... இதுல நீ எதற்கு தம்பி? வெறும் ஓலைச்சுவடியைக் கொண்டு போய் சிற்பிகாகிட்ட கொடுக்கிறது மட்டும்தான் காரியம்னா... அதை அருள்மொழி நாச்சியாரோட ஆட்களான நாங்களே செஞ்சிருக்க மாட்டோமா? இந்தச் சுவடியை நானே கொண்டு போய் அவகிட்ட கொடுத்தால் அவ நேராக சென்னை கிளம்பி போக கூடு‌ம் அல்லவா?அதுக்காகவா ஆயிரம் வருஷமா என் குலம் இதை இங்க காத்துக்கிட்டு இருக்கு?"

டீக்கடைக்காரரின் குரல் சட்டெனத் தீர்க்கமாகவும், எச்சரிக்கை உணர்வோடும் மாறியது.

டீக்கடைக்காரர்:"விளையாடாதே தம்பி! சிற்பிகாவோட ரகசியமும், அவளோட இந்த ஓலைச்சுவடியோட நிஜமான பின்னணியும் அந்தச் சென்டினல் தீவோட அடர்ந்த இருட்டுக்குள்ளதான் ஒளிஞ்சு கிடக்கு. நீ அவளைச் சென்னைக்குக் கூட்டிட்டுப் போகணும்னு நினைச்சா... சும்மா கரையில் நின்னு கைகாட்டினாப் பத்தாது. அவ பின்னாடியே அந்தச் சென்டினல் தீவோட எல்லைக்குள்ளயும் நீ கால் வைக்க வேண்டி இருக்கும்!" என்று எச்சரித்தார்.
ரியான் அதிர்ச்சியோடு பார்க்க, டீக்கடைக்காரர் அவனது சட்டைக் காலரைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்து, குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினார்: "ஆனா ஒண்ணு தம்பி... அந்தத் தீவுக்குப் போனவங்க யாரும் இதுவரைக்கும் உயிரோடு திரும்பினதா சரித்திரமே இல்லை. அங்க இருக்குற பூர்வகுடிகள் சோழ வம்சத்தின் ரத்தத்தைத் தவிர, வேற யாராவது அந்த மண்ணை மிதிச்சா... அவங்க உடம்பை அம்புகளாலேயே துளைச்சுடுவாங்க! சிற்பிகாவைத் தேடி நீ அங்க போனா... உன் உயிருக்கே ஆபத்து வரலாம்! உன் சடலம் கூடச் சென்னைக்குத் திரும்பாது!"

டீக்கடைக்காரர் சொல்லி முடித்தபோது, ரியானின் முகத்திலிருந்த அந்தத் துள்ளல் மறைந்து, அதன் இடத்தில் ஒரு விசித்திரமான  பயம் தொற்றிக் கொண்டது. அதே விநாடி, அவனது பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த உளவுப் பேனாவின் டிரான்ஸ்மிட்டர் விளக்கு, இருட்டில் ரகசியமாகச் சிவப்பு நிறத்தில் மின்னி மறைந்தது.

ரியான் தன் மொபைலில் இருந்த புகைப்படத்தைக் காட்டியபடி கேட்ட கேள்வி, டீக்கடைக்காரரின் முகத்தில் ஒரு புதிய யோசனையை வரவழைத்தது.

ரியான் தன் கைகளில் இருந்த மொபைல் திரையை டீக்கடைக்காரரின் முகத்திற்கு நேரே நீட்டி, தன் தொண்டையை நனைத்துக் கொண்டு அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டான். அவனது குரலில் ஆர்வம், பயம், தவிப்பு என எல்லாமே கலந்திருந்தது.

ரியான்: (மொபைல் திரையில் தெரியும் சென்டினல் தீவின் மங்கலான வரைபடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, அவசரமாக) "அண்ணே! நீங்க சொல்றதை வச்சுப் பார்த்தா, சிற்பிகாவோட ரகசியம் அந்தத் தீவுக்குள்ளதான் புதைஞ்சிருக்குன்னு புரியுது. ஆனா, அவளை நான் எப்போ, எப்படிப் பிடிக்கிறது? சொல்லுங்கண்ணே... சிற்பிகா மீண்டும் எப்போ அந்தச் சென்டினல் தீவுக்குச் செல்லக்கூடும்? அவளோட அடுத்த மூவ் எப்போ இருக்கும்?"

டீக்கடைக்காரர் தன் கைகளில் இருந்த துணியைச் சட்டென உதறிவிட்டு, ரியானின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தார். அந்த இருண்ட மண்டபத்தில் அவரது கண்கள் விசித்திரமாய் மின்னின.

டீக்கடைக்காரர்: (குரலை மிகத் தாழ்த்தி, தீர்க்கமாக) "தம்பி... அருள்மொழி நாச்சியாரின் ரத்தத்திற்குன்னு ஒரு காலக் கணக்கு இருக்கு. அதை அந்த விதியே நினைச்சாலும் மாத்த முடியாது. எப்பவும் சிற்பிகா... அமாவாசை வர்றதுக்குச் சரியா இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னாடி, அந்த நள்ளிரவு நேரத்துலதான் சென்டினல் தீவுக்குப் புறப்பட்டுச் செல்வாள். அது அவளோட குல வழக்கம்!"
டீக்கடைக்காரர் சொன்ன அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் ரியானின் முகம் சட்டென மாறியது. அவனது புருவங்கள் சுருங்கின. நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின.

ரியான் (திடுக்கிட்டு, ஆச்சரியத்தோடு குரலை உயர்த்தி) "என்னண்ணே சொல்றீங்க? அமாவாசைக்கு இரண்டு நாளைக்கு முன்னாடிதான் அவ போவாளா? ஆனா... ஆனா அது எப்படிண்ணே சாத்தியம்? நேற்று... நேற்று  விமானத்தில் வரும் பொழுது நானே என் கண்ணால அவளை அந்தத் தீவோட எல்லையில பார்த்தேனே! அவ அங்கதானே இருந்தா? அப்போ நேற்று அவ ஏன் அங்க போனா?"



ரியான் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், அந்தப் பழைய மண்டபத்தின் நிசப்தத்தில் ஒரு இடி போல விழுந்தன. டீக்கடைக்காரர் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றார்.

டீக்கடைக்காரர்(தீவிரமான யோசனையில் ஆழ்ந்து, தன் தாடியை மெல்லத் தடவியபடி) "நேற்று... நேற்றா தம்பி? (சற்று மௌனத்திற்குப் பின், பயமுறுத்தும் தொனியில்) நேற்று ஏன் சென்றாள் என எனக்குத் தெரியாது தம்பி! அது அருள்மொழி நாச்சியாரின் ஆத்மாவுக்கே வெளிச்சம். ஏதோ ஒரு பேராபத்து அவளை அச்சுறுத்தியிருக்கு, அதான் அவசரமா நேற்று ஓடியிருக்கா! ஆனா..."

அவர் "ஆனா" என்று இழுத்து, ரியானின் தோள்களைத் தன் கரடுமுரடான கைகளால் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டார். அவரது மூச்சுக்காற்று ரியானின் முகத்தில் சூடாய் அடித்தது.

டீக்கடைக்காரர்: "ஒண்ணு மட்டும் நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ... நேற்று அவ போனது விதியை மீறிய ஒரு அவசரப் பயணம். ஆனா, இந்த அமாவாசை வருவதற்கு இரு தினங்களுக்கு முன் இரவில்...அவள் கண்டிப்பாக, நூறு சதவீதம் மீண்டும் அந்தத் தீவுக்குச் சென்றே தீருவாள்! அதுமட்டுமில்ல தம்பி... அப்படி அவ அங்க போனா, அந்தப் பூர்வகுடிகளின் நடுவே, அந்த அடர்ந்த காட்டின் இருட்டுக்குள்ள... அந்த அமாவாசை நள்ளிரவு முடிந்து அடுத்த நாள் விடியும் வரை அங்கேதான் இருப்பாள். அதுவரை அவ அங்கிருந்து கிளம்பி வரமாட்டாள்... வரவும் முடியாது!"

டீக்கடைக்காரர் சொல்லி முடித்தபோது, அந்த அந்தமான் மண்ணின் பூகம்பம் போன்ற ஒரு அமைதி அந்த மண்டபத்தை ஆக்கிரமித்தது.


டீக்கடைக்காரரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ரியானின் கண்கள் சட்டெனப் பிரகாசித்தன. "அண்ணே! அப்படியென்றால், நாளை மறுநாள் அமாவாசை... அவளது வழக்கமான கணக்குப்படி பார்த்தால், மீண்டும் இன்று இரவு அவள் அந்தத் தீவுக்குப் புறப்பட வாய்ப்பு இருக்கிறதா?" என்று ஆவலோடு கேட்டான். டீக்கடைக்காரர் சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, "ஆம்... விதி அவளை இன்று இரவு மீண்டும் அந்த ஆபத்தான தீவை நோக்கித்தான் இழுத்துச் செல்லும்" என்று மெல்லத் தலையாட்டினார்.

இவர்கள் இருவரும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்த மண்டபத்தின் உடைந்த சோழர் காலத்துத் தூணிற்குப் பின்னால் நிழல் போல மறைந்திருந்த அந்த உருவத்தின் காதுகளில் அப்பட்டமாய் விழுந்தது. இருட்டோடு இருட்டாகக் காட்சியளித்த அந்த நபர், வேறு யாருமல்ல... 'இஷிதா' தான்!



இஷிதாவின் கையில் இருந்த நவீனக் கருவி, ரியான் மற்றும் டீக்கடைக்காரரின் உரையாடலைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தது. இஷிதா தன் உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள்.

"அப்படியானால் இன்று இரவுதான்  சென்டினல் தீவில் என் காரியத்தை சாதித்து கொள்ள சரியான நேரம்!" என்று தன் மனதிற்குள் கணக்குப் போட்டாள்.


ரியான் பாக்கெட்டில் இருந்த உளவுப் பேனா மட்டுமன்றி, இஷிதாவும் நேரடியாகவே களத்தில் இறங்கிவிட்டதை அந்தப் பேதை ரியான் அறியவில்லை.

முட்டாள்களா! சிற்பிகா ஏன் சென்டினல் தீவுக்கு ஓடுகிறாள் என்று தெரியாமல் அண்ணனும் தம்பியும் இங்கே சோதிடம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!" என்று தன் மனதிற்குள் நினைத்து முறுவலித்தாள் இஷிதா. அந்த சென்டினல் தீவின் பூர்வகுடிகளிடம் ஒளிந்திருக்கும், உலகையே உலுக்கக்கூடிய பேராற்றல் கொண்ட அந்த 'சியாமந்தக மாலை' மட்டும்தான் இஷிதாவின் ஒற்றை இலக்கு. சிற்பிகா அந்த மாலையின் ரகசியத்தைக் காக்கத்தான் அங்கே செல்கிறாள் என்பது இஷிதாவுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம் என்று அவளாய் நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஆனால், பேராசை பிடித்த இஷிதாவின் சிற்றறிவுக்கு எட்டாத ஒரு பிரம்மாண்டமான ரகசியம் அந்தப் பூர்வகுடி மண்ணில் புதைந்து கிடந்தது. சிற்பிகா சாதாரணப் பெண் அல்ல; அவள் அந்த வீரியம் கொண்ட காத்தவராயனின் நேரடி வம்சாவளி! அவளது உடலிலும் ரத்தத்திலும் காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான ஆதிக்கமும், அடக்க முடியாத காம-வீர சக்தியின் பாதிப்பும் மிக அதிகமாகவே இருந்தது.

ஒவ்வொரு அமாவாசை நெருங்கும் போதும், சிற்பிகாவின் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த காத்தவராயனின் வீரியம் அனலாய்க் கொதித்து வெளிப்படத் துடிக்கும். அந்த அசுர சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தவும், தன் பெண்மையின் தகிப்பைத் தணித்துக் கொள்ளவும் தான், அவள் எப்போதும் அமாவாசைக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே தனிமையை நாடி, அந்தச் சென்டினல் தீவின் அடர்ந்த காட்டுக்குள் அடைக்கலமாகி விடுவாள். இது அவளது குல ரகசியம்!

ஆனால், இந்த முறை வரப்போகும் அமாவாசை சாதாரணமானது அல்ல. இந்த முறை சிற்பிகா தன் வீரியத்தைக் கட்டுப்படுத்த சென்டினல் தீவுக்கு மட்டும் போனால் போதாது, அவள் அந்த மர்மங்கள் நிறைந்த 'மாயமலைக் காட்டுக்கு' சென்றாக வேண்டும். தான் சிற்பிகாவை சென்னைக்கு அழைத்துச் செல்ல வந்த 'கருவி' என்று ரியான் தன் கைப்பேசியைப் பார்த்துக் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இஷிதாவோ, ரியானைப் பயன்படுத்திச் சியாமந்தக மாலையைக் கைப்பற்றலாம் என்று கள்ளச் சிரிப்பு சிரிக்கிறாள்.

ரியான் (டீக்கடைக்காரரின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, பதற்றத்தோடு) "அண்ணே... இதோ இந்த ஓலைச்சுவடி என் கையில் இருக்கு. ஆனா அவளை நான் நேர்ல பார்க்காம எப்படிப் பேசுறது? சிற்பிகா இப்போ இங்கே எங்கு தங்கி இருக்கிறாள் அண்ணே? அவ இருக்கிற இடத்தை முதல்ல சொல்லுங்க!"

டீக்கடைக்காரர் ரியானை ஏளனமாகப் பார்த்துவிட்டு, மண்டபத்தின் வெளிப்பக்கமாய் நீண்டு கிடந்த அந்த இருட்டுப் பாதையை நோக்கிக் கை காட்டினார்.

டீக்கடைக்காரர்: "பெரிய இடத்து வாரிசு தம்பி அவ! இந்த அந்தமான்ல, அந்தப் பழைய **சர்க்குலர் ஹவுஸ் (Circular House)** இருக்கு இல்லையா... அதுக்குச் சரியா பின்னாடிதான் அவளுக்குச் சொந்தமான ஒரு தனி வீடு இருக்கு. அங்கதான் அவ தங்கியிருக்கா. ஆனா ஒண்ணு தம்பி... நீ இப்போ அவளைத் தேடிச் சென்றாலும், அவ உன்னை ஒரு ஆளா கூட மதிக்க மாட்டா! அவளோட திமிரும் வீரியமும் உன்னை அடியோடு சிதைச்சுடும்!"

ரியான் (தன் பாக்கெட்டில் இருக்கும் பேனாவைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டே, வைராக்கியத்துடன்) "பரவாயில்லை அண்ணே! என்னை அங்கே கூட்டிச் செல்லுங்கள். அவ என்னை மதிக்கிறாளா இல்லையான்னு அப்புறம் பார்ப்போம். இந்த ஆயிரம் வருஷத்துப் பழமையான ஓலைச்சுவடியை அவ கண்ணு முன்னாடி காட்டி, எப்படியாவது சென்னைக்கு வர வைக்க நான் முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன்!"

டீக்கடைக்காரர் ரியானின் அறியாமையைக் கண்டு நெஞ்சு குலுங்கச் சிரித்தார்.

டீக்கடைக்காரர்: "தம்பி... நீ ரொம்ப அப்பாவியா இருக்கே! ஒருவேளை, இந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தும் அவ உன்கூட சென்னைக்கு வர மறுத்துட்டா... வராமல் உன்னை விரட்டி அடிச்சிட்டா... நீ அடுத்து என்ன செய்வாய்?"

டீக்கடைக்காரர் எதேச்சையாகக் கேட்ட அந்த ஒரே கேள்வி, ரியானின் நெஞ்சில் சுத்தியலால் அடித்தது போல இருந்தது. அவ வரவில்லை என்றால்... அடுத்து என்ன? சென்டினல் தீவுக்குள் நுழைய வேண்டும்!
அங்குள்ள பூர்வகுடிகள், அவர்களின் நச்சு அம்புகள், மரணம்... சென்டினல் தீவின் அந்தப் பயங்கரமான மர்மங்கள் ரியானின் நினைவுக்கு வந்து அவனை அச்சுறுத்தின. அவனது தொண்டை வறண்டது. அடுத்து என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், அவன் அப்படியே மௌனமாக நின்றான்.
டீக்கடைக்காரர் அவனது முகத்தில் தெரிந்த மரண பயத்தைக் துல்லியமாகக் கணித்துவிட்டு, அவனது தோளைத் தட்டினார்.

டீக்கடைக்காரர்: "பயந்துட்டியா தம்பி? சரி, உனக்கு ஒரு கடைசி வாய்ப்பு தர்றேன். ஒருவேளை அவ வரச் சம்மதிக்கவில்லை என்றால்... நீ அவளுக்காக அந்த ஆபத்தான சென்டினல் தீவுக்குள்ளயும் போறதுல உறுதியா இருந்தா மட்டும் சொல்! இப்போதே உன்னைச் சிற்பிகா இருக்கும் இடத்திற்கு நானே கூட்டிச் செல்கிறேன். உன் முடிவு என்ன?"
ரியானின் நிலைமை இப்போது இருதலைக் கொள்ளி எறும்பைப் போல ஆனது! ஒருபுறம் சென்டினல் தீவின் மரண பயம்; மறுபுறம் சிற்பிகாவை அடைய வேண்டும் என்ற காமத் தவிப்பு. அவனது மனதுக்குள் சிற்பிகாவின் அந்தப் பேரழகும், அவளது பவள இதழ்களும், அந்த வசியக் கண்களும் மின்னல் போல வந்து போயின. அவளது அழகு அவனது மரண பயத்தை அப்படியே விழுங்கிவிட்டது!

ரியான்(தன் பயத்தை மறைத்துக் கொண்டு, கண்களில் ஒரு வெறியோடு) "நான் தயார் அண்ணே... என்னை அவகிட்ட கூட்டிட்டுப் போங்க... எஸ் (Yes)! நான் போறேன்!" என்று உறுதியாகச் சொன்னான்.

சர்க்குலர் ஹவுஸின் அடர்ந்த மரங்களின் நிழல்களுக்கு ஊடே, அந்தப் பாழடைந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் டீக்கடைக்காரர் முன்னால் நடக்க, ரியான் அவரைப் பின் தொடர்ந்தான். சோழ வம்சத்தின் நேரடி வாரிசு, அதுவும் உலகையே உலுக்கக்கூடிய சக்திகள் கொண்ட ஒரு பெண் வாழும் இடம் என்பதால், ஒரு பிரம்மாண்டமான பங்களாவையோ அல்லது ரகசியக் கோட்டையையோ தான் ரியான் தன் மனதிற்குள் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தான்.

அந்தப் பகல் வெளிச்சத்தில், அந்தமானின் அடர்ந்த பச்சை மரக் கூட்டங்களுக்கு நடுவே டீக்கடைக்காரர் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார்.

"இதோ பார் தம்பி... அந்தச் சின்ன மலைக் குன்று தெரியுது இல்லையா? அந்த உச்சியில இருக்குற அந்த எளிய ஓட்டுக் குடில்தான் நீ தேடி வந்த சிற்பிகாவோட வீடு!" என்று தூரத்தில் தெரிந்த அந்த இடத்தை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
அவர்கள் இருவரும் அந்த மலைக் குன்றின் அடிவாரத்தை வந்தடைந்தனர். குன்றின் மேலே ஏறும் ஒற்றையடிப் பாதை அங்கிருந்துதான் தொடங்கியது.

டீக்கடைக்காரர் அங்கேயே தன் காலடிகளை நிறுத்திக் கொண்டு, ரியானின் தோளை இறுக்கமாகப் பற்றினார். "தம்பி, என்னோட கடமை இத்துடன் முடிந்தது, நான் கிளம்பறேன். ஆனா நான் சொன்னதை மட்டும் எப்பவும் மறக்க வேண்டாம். சென்டினல் தீவோட ரகசியமும், அமாவாசை இரவோட ஆபத்தும் சாதாரணமானது இல்லை... உஷாரா இரு!" என்று திரில்லர் கலந்த எச்சரிக்கை தொனியில் விடைபெற்று, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றார்.

டீக்கடைக்காரர் அடிவாரத்தில் விடைபெற்றுச் சென்றபின், ரியான் அந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் தனியாகக் குன்றின் மீது ஏறிச் செல்லத் தொடங்கினான். பகல் வெளிச்சம் இருந்தாலும், அந்தப் பாதை முழுவதும் அடர்ந்த காடுகளின் ஆதிக்கத்தால் ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான சூழல் நிலவியது. அவன் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும், அந்தச் சூழலும் அங்கிருந்த செடிகொடிகளின் வாசமும் அவனது உணர்வுகளை அப்படியே வசியப்படுத்தின. அந்தப் பாதை முழுவதும் மனித நடமாட்டமே இல்லாத நிலப்பரப்பு போலக் காட்சியளித்தது. பாதையின் இருபுறமும் அடர்ந்து படர்ந்திருந்த அந்தமான் காட்டு மல்லிகையின் (Wild Jasmine) தீவிரமான நறுமணம், காற்றில் மிதந்து வந்து அவனது நாசியைத் துளைத்தது. அதோடு சேர்த்து, மழையீரத்தால் அழுகிய காட்டு இலைகளின் வாசமும், கரடுமுரடான காட்டு மூலிகைகளின் காரமான கசப்பு வாசமும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழைந்து, அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான போதையை ஏற்றியது. பெண்ணின் வசிய வாசனை போல ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு அந்தச் செடிகொடிகளின் நறுமணத்தில் ஒளிந்திருந்தது.

தலைக்கு மேலே வானமே தெரியாத அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமான ஆலமரங்களும், ஈட்டி மரங்களும், ராட்சதக் கொடிகளும் பின்னிப் பிணைந்து குடை போலப் படர்ந்திருந்தன. மதியச் சூரியனின் பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்கள், அந்த இலைகளின் இடுக்கில் புகுந்து, ஒற்றையடிப் பாதையின் மீது தங்கக் கம்பிகளைப் போல நீள நீளமாய் விழுந்து கிடந்தன. ரியான் அந்த ஒளிக் கீற்றுகளைக் கடந்து செல்லும்போது, அவனது நிழல் காட்டின் இருட்டோடு கண்ணாமூச்சி ஆடியது.

சுற்றிலும் காதுகளை அடைக்கும் அளவுக்கு ஒரு விசித்திரமான நிசப்தம் நிலவியது. ஆனால், அந்த நிசப்தத்திற்கு நடுவே, மனிதர்களைப் பார்த்திராத சில காட்டுப் பூச்சிகளின் ரீங்காரச் சத்தமும், மரங்கொத்திப் பறவைகள் மரத்தைத் தட்டும் *டக்... டக்...* என்ற ஓசையும் திரில்லர் படங்களின் பின்னணி இசை போலக் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தன. காற்றில் மரங்களின் இலைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிக்கொள்ளும் போது உண்டான சலசலப்பு, யாரோ தன் பின்னால் பின்தொடர்ந்து வருவது போன்ற ஒரு மாய பிரமையை ரியானுக்குள் ஏற்படுத்தியது.

குன்றின் மீது ஏற ஏற... காட்டின் அடர்ந்த நறுமணத்தோடு சேர்த்து, அடிவாரத்துக் கடலின் உப்புக் காற்றும் பலமாக வீசத் தொடங்கியது. காட்டின் வெதுவெதுப்பான மூலிகை வாசமும், கடலின் குளிர்ந்த ஈரக்காற்றும் ரியானின் மேனியில் ஒன்றாக மோதிய போது, அவனது உடல் சிலிர்த்தது. அவனது பாக்கெட்டில் இருந்த பேனாவின் அசைவும், மனதுக்குள் இருந்த சிற்பிகாவின் நினைவும் அவனது காலடிகளை வேகப்படுத்தின.
இந்த வசிய வாசனைக்கும் மர்மச் சூழலுக்கும் நடுவே, ரியான் இறுதியாகக் குன்றின் உச்சியை அடைந்து, சிற்பிகாவின் எளிய மரக்கதவின் முன்னே வந்து நிற்கிறான்.

அந்த மலைக் குன்றின் உயரத்திலிருந்து கீழே பார்த்தபோது, அந்தமானின் வங்காள விரிகுடாக் கடல் எல்லையே இல்லாத ஒரு பிரம்மாண்டமான நீல நிறப் பட்டுப் கம்பளத்தைப் போல விரிந்து கிடந்தது. கரையை நோக்கி வரும் ஆழமான நீல நிற அலைகள், குன்றின் அடிவாரத்துப் பாறைகளில் முட்டி, பால் போன்ற வெள்ளை நுரைகளாகச் சிதறித் தெறிக்கும் காட்சி கண்கொள்ளாக் கவிதையாக இருந்தது.

உச்சி வானில் இருந்த சூரியனின் பிரகாசமான கதிர்கள் கடலின் தூய்மையான நீர்ப்பரப்பின் மீது நேராக விழுந்தபோது, கடல் நீர் அப்படியே கோடிக்கணக்கான வைரங்களை அள்ளித் தெளித்தது போல ஜொலிஜொலித்தது. அந்த வெளிச்சத்தில், கடலின் ஆழத்தில் இருக்கும் பவளப்பாறைகளின் மங்கலான நிழல்களும், தூரத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்த சிறு படகுகளும் மிக அழகாகத் தெரிந்தன.

குன்றின் உச்சி என்பதால், கடலில் இருந்து வீசிய ஈரப்பதம் கலந்த பலமான காற்று ரியானின் முகத்தில் வந்து மோதியது. அந்த உப்புக் காற்றின் நறுமணமும், அலைகளின் ஓயாத பேரோசையும் அந்த இடத்தையே ஒரு மாய உலகத்தைப் போல மாற்றி வைத்திருந்தன. ஒருபுறம் அமைதியான கடல் பேரழகு, மறுபுறம் தான் சந்திக்கப் போகும் சிற்பிகாவின் மர்மம் என அந்த இடமே ஒரு விசித்திரமான திரில்லர் உணர்வைத் தந்தது.

ஒரு பேரரசின் இளவரசி தங்கியிருக்கும் அந்த இடம், அந்தமானின் பூர்வகுடி மக்கள் வாழும் ஒரு மிக மிக எளிய ஓட்டுக் குடிலைப் போலக் காட்சியளித்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த காட்டு மரங்களும், காடுகளுக்கே உரிய விசித்திரமான பூச்சிகளின் சத்தமும் அந்த வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்தன. நவீன உலகின் எந்த ஒரு ஆடம்பர அடையாளமும் அங்கே இல்லை.

அந்த வீட்டின் சுவர்கள் செங்கற்களால் ஆனவை அல்ல; களிமண்ணும் அந்தமான் காட்டு மரங்களின் கிளைகளும் கொண்டு பூசப்பட்டிருந்தன. காலம் கடந்து நின்ற அந்தச் சுவர்களின் மீது ஆங்காங்கே சோழர் காலத்து முத்திரைகளைப் போன்ற சில ரகசியக் கீறல்கள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. வாசலில் ஒரு சிறிய மரத்தாலான திண்ணை இருந்தது. அதன் மேல் வான்மழையின் ஈரப்பதம் அப்படியே படிந்திருந்தது.அந்தப் பச்சைக் காட்டுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய தீவு போல அந்த வீடு அமைந்திருந்தது. நவீன உலகின் எந்த ஒரு ஆடம்பர அடையாளமும், ஏன் ஒரு மின்சாரக் கம்பிக் கூட அந்தப் பகுதிக்கு வரவில்லை என்பது பகல் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.


வீட்டின் கூரையில் காய்ந்த பனை ஓலைகளும், புற்களும் கச்சிதமாக வேயப்பட்டிருந்தன. வாசலின் இருபுறமும் இரண்டு மண்பாண்டங்களில் தண்ணீர் வைக்கப்பட்டிருந்தது. மின்சாரம் இல்லாத அந்த எளிய வீட்டில், ஜன்னல் வழியே உள்ளே செல்லும் சூரிய வெளிச்சம் மட்டும்தான் ஒரே ஆதாரம்.

பகல் நேரமாக இருந்தாலும், அந்த வீட்டைச் சுற்றி ஒரு விசித்திரமான நிசப்தம் நிலவியது. காட்டின் அமைதியும், அந்த எளிய வீட்டின் தோற்றமும் ரியானுக்குள் ஒரு மர்மமான பயத்தை வரவழைத்தன.

மலையுச்சியின் அந்த எளிய குடிலுக்கு முன்னால் ரியான் இப்போது முற்றிலும் தனித்து நின்றான். சுற்றிலும் கடல் காற்றின் இரைச்சல் மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அவன் மெல்ல அடி எடுத்து வைத்து, அந்த எளிய மரக்கதவின் முன்னே நின்றான். அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கின. கையை உயர்த்தி, அந்தக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினான்.

*டாப்... டாப்... டாப்...

கதவு திறக்கப்படப் போகும் அந்த இடைப்பட்ட சில விநாடிகள், ரியானுக்குச் சாதாரண நொடிக் கணக்காகத் தோன்றவில்லை. அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான பயமும் பதற்றமும் அமிலமாகச் சுரந்து நெஞ்சைக் கடிப்பது போல் இருந்தது. அவனது தொண்டை வறண்டு, உமிழ்நீரைக் கூட விழுங்க முடியாமல் நாக்கு ஒட்டிக் கொண்டது.

குன்றின் மீது வீசிய கடலின் குளிர்ந்த உப்புக் காற்று அவனது முகத்தில் அடித்தாலும், அவனது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பி வழிந்தன. அவனது இதயம் அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறி, அவனது காதுகளிலேயே கேட்கும் அளவுக்கு அசுர வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது. கைகளில் இருந்த அந்த ஆயிரம் ஆண்டுப் பழமையான ஓலைச்சுவடியை எங்கே நழுவ விட்டுவிடுவோமோ என்ற பயத்தில், அதைத் தன் விரல்களால் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான்.

அவனது மூளைக்குள் இரண்டு விசித்திரமான பிம்பங்கள் மாறி மாறி வந்து அவனைப் பித்துப் பிடிக்க வைத்தன. 'ஒருவேளை... கதவைத் திறப்பது அந்தச் சென்டினல் பூர்வகுடிப் பையனாக இருந்தால்? அவனது கையில் நச்சு அம்பு பூட்டிய வில் இருந்தால் என் கதி என்ன? நான் இங்கேயே சடலமாக வீழ்வேனா?' என்ற மரண பயம் ஒருபுறம். 'இல்லை, நான் தேடி வந்த என் காதலி... சோழ வம்சத்தின் ரத்தமும் கொண்ட சிற்பிகாவே நேரடியாக வந்து கதவைத் திறந்தால் அவளை எப்படி எதிர்கொள்வது?' என்ற விரகத் தவிப்பு மறுபுறம்.

தாழ்ப்பாள் முழுமையாக நீங்கி, மரக்கதவு மெல்லப் பின்னோக்கி நகரும் அந்த ஒவ்வொரு மில்லிசெகண்டும் ரியானுக்கு ஒரு யுகத்தைப் போல நீண்டு கொண்டே போனது. சுற்றிலும் தெரிந்த கடலின் அழகோ, காட்டின் நறுமணமோ இப்போது அவனது உணர்வுகளில் இல்லை. அவனது மொத்த உலகமும், மொத்தக் கவனமும் அந்தத் திறக்கப்படும் எளிய மரக்கதவின் இடுக்கில் மட்டுமே உறைந்து போய் நின்றது.
மரக்கதவு முழுமையாகத் திறந்து வழிய விடுகிறது. ரியானின் கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் வியப்பிலும் விரிய, அவனுக்கு முன்னால் நிற்கப் போவது யார்?