Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

அவள் இதயத்தின் மொழி கதாசிரியர், மதிப்பிற்குரிய யாழிணி ராம் அவர்களுக்கு…

“ஒரே இடத்தில் நின்ற நீர் கூட, ஒரு நாளைக்கு பிறகு சலிப்பைத் தரும்…”ன்னு பெரியவர்கள் சொல்லுவாங்க.
அதே மாதிரி கதையிலும் ஒரே உணர்ச்சி, ஒரே சுழற்சி, ஒரே முடிவில்லாத தடுமாற்றம் தொடர்ந்து வந்துகிட்டே இருந்தா, வாசகர்களோட மனசும் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல சோர்வடையும் கதாசிரியரே.

இந்தக் கமெண்ட் ஒரு குறை சொல்லுற நோக்கத்துல எழுதப்படல.
இந்த “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையை முதல் எபிசோட்ல இருந்து இப்போ வரைக்கும் உயிரோட வாசிச்ச ஒரு உண்மையான வாசகரோட மனசுல இருந்து வர்ற வார்த்தைதான் இது.

உங்க எழுத்து நடை பற்றி நான் எப்போதும் பெருமையாத்தான் பேசுவேன்.
ஒரு பெண்ணோட மனசுக்குள்ள நடக்கிற காமத் தடுமாற்றத்தையும், உடம்போட போராட்டத்தையும், பயத்தையும், ஆசையையும்…
அதை இவ்வளவு நுணுக்கமா, உயிரோட எழுதுற திறமை எல்லாருக்கும் வராது.

அதனால்தான் இந்த வெப்சைட்டுல நான் இவ்வளவு நாளா தொடர்ந்து படிக்கிற ஒரே கதை இதுதான்.

ஆனா கதாசிரியரே…
இப்போ கதையோட போக்கு மட்டும் என்னமோ ஒரே வட்டத்துக்குள்ள சுத்திக்கிட்டே இருக்கிற மாதிரி தோணுது.

ராஜ்…
பிரகாஷ்…
பவித்ரா…

இந்த மூணு பேரோட உணர்ச்சி சுழற்சிக்குள்ளே கதை திரும்பத் திரும்ப நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.

பவித்ராவுக்கு உணர்ச்சி வரும்…
அவள் தடுமாறுவாள்…
குடும்பம், கணவர், குழந்தை, சமூகம் எல்லாத்தையும் நினைப்பாள்…
அதுக்கப்புறம் அந்த விஷயம் அப்படியே பாதியில நின்னுரும்.

திரும்ப வேறொரு சூழ்நிலை…
திரும்ப அதே மயக்கம்…
திரும்ப அதே பயம்…
திரும்ப அதே நிறுத்தம்…

இப்படி நூற்றி எண்பது எபிசோட்க்கு மேல போயிட்டிருக்குது கதாசிரியரே.

“சுற்றி சுற்றி வந்த காற்று கூட, ஒருநாள் திசை மாறணும்…”

அதே மாதிரி கதையும் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல நகரணும்னு வாசகர்கள் எதிர்பார்ப்பாங்க.

நீங்க முன்னாடி சொன்னீங்க —
“இன்னும் கொஞ்சம் எபிசோட்ல எல்லாம் நார்மலாகிடும்…”ன்னு.
ஆனா அந்த “கொஞ்சம்”ன்னு சொன்னதுக்குள்ளேயே ஐம்பது எபிசோடு கடந்து போயிடுச்சு.

“முளைத்த செடி வளரணும்…
அதே மண்ணில நிக்கக்கூடாது…”

இந்தக் கதைக்கும் அது பொருந்தும்னு தோணுது கதாசிரியரே.

நான் திரும்பவும் ஒரு விஷயம் தெளிவா சொல்லிக்கிறேன் —
உங்களை குறை சொல்லணும்னு இல்ல.
உங்க கற்பனைக்குள்ள தலையிடணும்னும் இல்ல.
எழுதுறது முழுக்க முழுக்க கதாசிரியரோட உரிமை.

ஆனா இந்தக் கதையை மனசார நேசிச்ச ஒரு வாசகரா, இந்த உணர்வை சொல்லணும் போல இருந்தது.

புதியா படிக்கிறவர்களுக்கு இந்த உணர்ச்சி சுழற்சி இன்ட்ரெஸ்ட்டா இருக்கலாம்.
ஆனா முதல் எபிசோட்ல இருந்து படிச்சவங்களுக்கு, கதை எங்கே போயிட்டு எங்கே வந்தாலும் திரும்ப அதே இடத்துல நிக்கிற மாதிரி தோணுது.

“அடிக்கடி ஒரே பாடல் கேட்டாலும், ஒரு நேரத்துக்கு பிறகு காதுக்கு சோர்வு வரும்…”

அதே மாதிரி, ஒவ்வொரு தடவையும் கதை உச்சத்துக்கு போய் அப்படியே டிராப் ஆகுறது, வாசகர்களோட எதிர்பார்ப்பையும் மெதுவா சோர்வடைய வைக்குது.

இந்தக் கதையில முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா —
பவித்ராவுக்கு அவளோட கணவர் கார்த்திக்கிட்ட கிடைக்காத காம உணர்ச்சி, ராஜ்கிட்டயும் பிரகாஷ்கிட்டயும் கிடைக்குது.
ஆனா அந்த உணர்ச்சிகள் ஒவ்வொரு தடவையும் மேலோட்டமா வந்து நின்னுடுது.

தடவுதல்…
தழுவுதல்…
மயக்கம்…
பயம்…

இதோட முடிஞ்சிடுது.

ஒரு கட்டத்துக்கு மேல கதை நகரும்னு எதிர்பார்க்குற வாசகர்களுக்கு, அது திரும்பத் திரும்ப பாதியில நின்னுடுற மாதிரி தோணுது கதாசிரியரே.

“பாதி வழியில் நின்ற பயணம், மனசுக்குத்தான் அதிக சோர்வு தரும்…”

ஆனா இந்த எல்லாத்தையும் தாண்டி நான் ஒரு விஷயம் மட்டும் மறுக்க மாட்டேன் —
உங்க எழுத்து இன்னும் என்னை இந்தக் கதையை விடாம படிக்க வைக்குது.
அதுதான் உங்க மிகப்பெரிய வெற்றி.

எவ்வளவு விமர்சனம் இருந்தாலும், உங்க எழுத்து நடைக்கு என்னோட மரியாதை எப்போதும் குறையாது.
அதனால்தான் இந்த நீளமான கமெண்ட் கூட எழுதணும்னு தோணுச்சு.

இந்தக் கமெண்ட்ல ஏதாவது வார்த்தை உங்களுக்கு வருத்தம் கொடுத்திருந்தா, அதுக்கு மனசார மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.
ஆனா இந்த விமர்சனம் வெறுப்பால வந்தது இல்ல…
இந்தக் கதையை அதிகமா நேசிச்சதால வந்தது மட்டும் உண்மை கதாசிரியரே.”