విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

20.

బసు టార్చిలైట్ వెలుగు చీకటిని చీల్చుకుంటూ నేరుగా అర్జున్ కళ్ళపై పడింది. ఆ వెలుగుకు కళ్ళు చిట్లించి, అర్జున్ తన చేతిని అడ్డుపెట్టుకున్నాడు. పాడుబడిన శివాలయంలోని తేమగా ఉన్న గర్భగుడిలో అప్పుడు స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. కింద రాళ్ళను తాకుతున్న గంగా ప్రవాహపు హోరు, ఆ నలుగురి వేగమైన శ్వాస శబ్దం తప్ప అక్కడ మరే చప్పుడు లేదు.
బసు ఒక అడుగు ముందుకేశాడు. అతని చేతిలో ఉన్న నల్లటి పిస్టలు అర్జున్ గుండెకు గురిపెట్టి ఉంది. బసు ముఖంలో ఒక క్రూరమైన నవ్వు. తన ఎర ఇక ఎక్కడికీ తప్పించుకోలేదని వేటగాడికి తెలిసిపోయింది.
"చెప్పాను కదా అర్జున్ గారు, వ్యవస్థతో పెట్టుకోకూడదని?" బసు ఏదో క్లాసులో పాఠం చెప్తున్నంత ప్రశాంతంగా అన్నాడు. "మీరు కాశీ జనసంద్రంలో కలిసిపోతామని అనుకున్నారా? కానీ ఒక విషయం మర్చిపోయారు, నేను ఒక వేట కుక్కని. వాసన పసిగట్టి కచ్చితంగా వెతుక్కుంటూ వచ్చేస్తాను."
విక్రమ్, అర్జున్‌కి అడ్డుగా వచ్చి నిలబడబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని చేతితో ఆపేశాడు. ఆవేశంతో బసుని ఆపలేమని అతనికి తెలుసు.
బసు పిస్టలు సుత్తిని వెనక్కి లాగాడు. ఆ ‘క్లిక్’ శబ్దం అర్జున్ చెవులకు పిడుగుపాటులా వినిపించింది. సుమిత్ భయంతో కళ్ళు మూసుకున్నాడు. రజత్ గోడకు తల ఆనించి, గొణుగుతూ తన కూతురి పేరును జపిస్తున్నాడు.
"గుడ్‌బై, జెంటిల్‌మెన్." బసు ట్రిగ్గర్‌పై వేలు నొక్కబోతుండగా...
సరిగ్గా అదే సమయానికి, గుడి శిథిలమైన పైకప్పు మీద నుండి ఒక వింత శబ్దం వచ్చింది. ఆకాశం విరిగి మీద పడుతున్నట్లుగా అనిపించింది.
ఝం ఝం! ఖటాస్!
చీకటిగా ఉన్న పైకప్పు నుండి పెద్ద పెద్ద రాళ్ళ వాన కురిసినట్లు బసు, అతని మనుషుల మీద పడ్డాయి.
"అరేయ్! ఏమవుతోంది! ఆహ్!" బసు చేతిలోని పిస్టలు గురి తప్పింది. ఒక ఇటుక ముక్క వచ్చి బలంగా బసు భుజానికి తగిలింది. అతని చేతిలోంచి టార్చిలైట్ కిందపడి ఆరిపోయింది.
క్షణాల్లో పరిస్థితి తలకిందులైంది. చీకట్లో మళ్లీ గందరగోళం. గుడి ముఖద్వారం, పగిలిన పైకప్పు, కిటికీల నుండి—అన్ని వైపుల నుండి నీడల్లాంటి ఆకారాలతో దాదాపు పదిహేను మంది ప్రత్యక్షమయ్యారు. వాళ్ళ చేతుల్లో మండుతున్న కాగడాలు, పెద్ద వెదురు కర్రలు, చితిలో కాలిన కట్టెలు ఉన్నాయి. వాళ్ళందరి ఒంటికీ విభూది పూసి ఉంది.
వాళ్ళు కాటికాపరులు. మణికర్ణికా ఘాట్‌కి కాపలాదారులు.
అందరికన్నా ముందు నిలబడి ఉన్న కాటికాపరుల నాయకుడు గట్టిగా అరిచాడు, "గన్ను కింద పడెయ్! ఇది శ్మశానం! ఇక్కడ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దాదాగిరి నడవదు!"
బసు భుజాన్ని రుద్దుకుంటూ లేచి నిలబడ్డాడు. అతనికి ఒళ్ళు మండిపోతోంది. "నీకెంత ధైర్యం రా! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లనే అడ్డుకుంటావా?"
బసు పిస్టలు పైకి ఎత్తబోయాడు. కానీ కాటికాపరుల నాయకుడు భయపడలేదు. అతను తన చేతిలోని మండుతున్న కాగడాను నేరుగా బసు మనిషి మీదకి విసిరాడు. వాడు హాహాకారాలు చేశాడు. ఒకటే గందరగోళం, కొట్లాట మొదలైంది.
ఈ అవకాశాన్ని వాడుకుంటూ, కాటికాపరుల నాయకుడు అర్జున్ వైపు చూసి సైగ చేశాడు. "వెనక తలుపులోంచి గంగ వైపు వెళ్ళండి! పడవ సిద్ధంగా ఉంది!"
అర్జున్ వాళ్ళు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. ఆ గందరగోళాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని పరుగు లంఘించుకున్నారు.
"ఆగండిరా! ఫైర్! ఫైర్!" బసు అరుస్తున్నాడు. కానీ కాటికాపరులు విసురుతున్న రాళ్ళ వాన వల్ల వాళ్ళు సరిగ్గా గురిపెట్టలేకపోతున్నారు.
అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ గుడి వెనకున్న పాత తలుపులోంచి ఒక్క గెంతులో బయటపడ్డారు. ఎదురుగా గంగ. చిమ్మచీకటిలో నల్లగా ప్రవహిస్తోంది. ఒక చిన్న పడవ రాళ్లకు కట్టి ఉంది.
"త్వరగా! పడవ ఎక్కండి!" విక్రమ్ తాడు విప్పడంలో నిమగ్నమయ్యాడు.
సుమిత్, రజత్ పడవలోకి దూకారు. అర్జున్ పడవ వెనుక భాగాన్ని నెట్టి నీళ్ళలోకి జార్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.
అప్పటికే బసు కాటికాపరుల వ్యూహాన్ని ఛేదించుకుని బయటకు వచ్చాడు. అతని నుదుటి మీద గాయమై రక్తం కారుతోంది. అర్జున్ వాళ్ళు పడవను నీళ్ళలోకి జార్చడం చూశాడు.
"నిన్ను వదలనురా అర్జున్!" బసు పరుగెత్తుకుంటూ రేవు చివరకు వచ్చాడు. అతను పిస్టలు పైకెత్తాడు.
ఢాం! ఢాం!
వరుసగా రెండు తూటాలు. మొదటిది నీళ్ళలో పడి చిట్లిపోయింది. కానీ రెండో తూటా గురి తప్పలేదు.
"అబ్బా!" అంటూ అర్జున్ ఒక కుదుపుకు గురై పడవ అడుగుభాగంలో పడిపోయాడు. తూటా అతని ఎడమ భుజం కండను ఒరుసుకుంటూ దూసుకుపోయింది. ఒళ్ళంతా మంట పుట్టినట్లు అనిపించింది.
"అర్జున్!" విక్రమ్ గట్టిగా అరిచాడు.
"నేను బాగానే ఉన్నాను... నడపండి! పడవ నడపండి!" అర్జున్ నొప్పితో పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. అతని కాషాయ బనియను రక్తంతో తడిసిపోతోంది.
విక్రమ్, సుమిత్ కలిసి ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని తెడ్లు వేయడం మొదలుపెట్టారు. ప్రవాహ వేగానికి పడవ వేగంగా చీకటిలోకి జారుకుంటోంది. బసు ఒడ్డున నిలబడి మరి కొన్ని రౌండ్లు కాల్పులు జరిపాడు, కానీ పొగమంచు, చీకటి అనే దుప్పటి అర్జున్ వాళ్ళను కప్పేసింది.
గంగ అవతలి ఒడ్డున పాడుబడిన కోట శిధిలాలు ఉన్నాయి. పైకప్పు లేదు, గోడలు మాత్రం అస్థిపంజరాల్లా నిలబడి ఉన్నాయి. పడవ ఇసుక తిన్నెను తాకేసరికి రాత్రి మూడు గంటలైంది.
అర్జున్ పడవ అడుగుభాగంలో పడుకుని ఉన్నాడు. అతని ముఖం పాలిపోయింది. భుజం గాయం నుండి రక్తం కారుతోంది.
రజత్, సుమిత్ పట్టుకుని అర్జున్‌ను కిందకి దించారు.
"రక్తం ఆగట్లేదు విక్రమ్!" రజత్ భయంతో ఏడ్చేంత పనిచేశాడు.
"తుండుతో కట్టు," అర్జున్ గొణుగుతూ చెప్పాడు. "ఇప్పుడేం చేయలేం. తెల్లవారేలోపు ఇక్కడి నుండి కదలాలి."
వాళ్ళు ఆ పాడుబడిన కోట శిధిలాల్లో ఒక మూలన ఆశ్రయం పొందారు. సుమిత్ తన ఒంటికున్న తుండును చింపి అర్జున్ భుజానికి గట్టిగా కట్టాడు. అర్జున్ నొప్పితో ఒక్కసారి కళ్ళు మూసుకున్నాడు, కానీ స్పృహ కోల్పోలేదు. తాను కుప్పకూలితే మిగిలిన వాళ్ళు దిక్కుతోచని స్థితిలో పడతారని అతనికి తెలుసు.
తెల్లవారకముందే వాళ్ళు మళ్ళీ ప్రయాణం మొదలుపెట్టారు. తాము నది దాటామని బసుకి తెలుసని, అందుకే ఈ ప్రాంతంలో గాలింపు కచ్చితంగా ఉంటుందని వాళ్ళకు తెలుసు.
నగరం లోపలి ఇరుకైన సందులు, బస్తీల మధ్య ఒక పాత లాడ్జి. పేరు "సూర్య లాడ్జ్." దాని సైన్‌బోర్డు రంగు వెలిసిపోయింది. లాడ్జి యజమాని ఒక ముసలాయన, కౌంటరు దగ్గర కూర్చుని కునికిపాట్లు పడుతున్నాడు.
విక్రమ్ వెళ్లి కౌంటరు దగ్గర నిలబడ్డాడు. "రూము దొరుకుతుందా? నలుగురం."
ఆ ముసలాయన కళ్ళు మిటకరించి చూశాడు. వాళ్ళ పరిస్థితి ఘోరంగా ఉంది. చిరిగిన బట్టలు, ఒంటి నిండా బురద, అర్జున్ భుజానికి రక్తంతో తడిసిన కట్టు.
"ఐడీ కార్డు?" ముసలాయన అడిగాడు.
విక్రమ్ జేబులోంచి తడిసిన కొన్ని 500 రూపాయల నోట్లు తీసి కౌంటరుపై పెట్టాడు. "ఐడీ పోయింది బాబాయ్. యాక్సిడెంటు అయింది. ఒక్క రోజు ఆశ్రయం కావాలి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, గొడవలు వద్దు."
ఆ ముసలాయన డబ్బు వైపు, తర్వాత అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని అనుభవజ్ఞులైన కళ్ళు చాలా గ్రహించాయి. అతను ఆ డబ్బును డ్రాయరులో పెట్టి ఒక తాళం చెవి ఇచ్చాడు.
"మొదటి అంతస్తులో 22వ నంబరు గది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వస్తే నాకు మీరెవరో తెలీదు. డాక్టరు కావాలంటే చెప్పండి, నాకు తెలిసిన నాటు వైద్యుడు ఉన్నాడు."
విక్రమ్ తలూపి తాళం తీసుకుని పైకి వెళ్ళాడు.
22వ నంబరు గది చిన్నగా, మగ్గిన వాసనతో ఉంది. ఒక ఫ్యాను కీచుమని శబ్దం చేస్తూ తిరుగుతోంది. అర్జున్‌ను మంచం మీద పడుకోబెట్టారు. విక్రమ్ లాడ్జి అబ్బాయితో కొన్ని యాంటీసెప్టిక్, పెయిన్‌కిల్లర్లు తెప్పించాడు. అర్జున్ భుజం శుభ్రం చేస్తున్నప్పుడు అతను నొప్పితో ముడుచుకుపోయాడు, కానీ ముఖంలో నవ్వు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
"చాలా నొప్పిగా ఉందా?" విక్రమ్ అడిగాడు.
"ఉంది," అర్జున్ అన్నాడు. "కానీ చచ్చిపోలేదుగా. మాయ ప్లాను బెడిసికొట్టింది, అదే శాంతి."
రోజంతా వాళ్ళు భయంతో గడిపారు. ప్రతి అడుగుల శబ్దానికీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లే వచ్చారేమోననిపించింది. ఆ రహస్య వ్యక్తి నుండి ఏ సమాచారం లేదు. ఫోను స్విచ్ ఆఫ్ అయి ఉంది. అనిశ్చితి అనే మేఘం అందరి మనసుల్లోనూ కమ్ముకుంటోంది.
రాత్రి ఎనిమిది గంటలు. లాడ్జి కారిడారులో నిశ్శబ్దం.
హఠాత్తుగా తలుపు తట్టిన శబ్దం. టక్ టక్.
నలుగురూ ఉలిక్కిపడ్డారు. విక్రమ్ వేగంగా కిటికీ దగ్గర నుండి పక్కకు జరిగాడు. అర్జున్ కళ్ళతోనే అందరికీ శబ్దం చేయవద్దని సైగ చేశాడు.
మళ్ళీ శబ్దం. టక్ టక్ టక్. చాలా నెమ్మదిగా.
అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతను తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళాడు, కానీ తెరవలేదు.
"ఎవరు?" అర్జున్ చిన్న స్వరంతో అడిగాడు.
బయట నుండి ఏ సమాధానం రాలేదు. కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం. తర్వాత ఎవరో నెమ్మదిగా నడిచి వెళ్ళిపోతున్న అలికిడి వినిపించింది.
అర్జున్ మరికొంత సేపు ఆగాడు. తర్వాత చాలా జాగ్రత్తగా గడియ తీసి తలుపును కొద్దిగా తెరిచాడు.
కారిడారు ఖాళీగా ఉంది. ఎవరూ లేరు. కానీ తలుపుకు సరిగ్గా బయట, డోర్‌మ్యాట్ మీద ఒక పెద్ద స్టీలు టిఫిన్‌ క్యారియరు పెట్టి ఉంది.
అర్జున్ అటూ ఇటూ చూశాడు. మెట్ల దగ్గర ఒక నీడ కదిలినట్లు అనిపించింది. అతను ఆ టిఫిన్‌ క్యారియరును తీసుకుని వేగంగా తలుపు మూసేశాడు.
"ఏంటది?" విక్రమ్ గుసగుసగా అడిగాడు.
అర్జున్ ఆ టిఫిన్‌ క్యారియరును నేల మీద పెట్టాడు. "భోజనంలా ఉంది."
"భోజనమా? ఎవరు పంపుతారు?" రజత్ అనుమానం వ్యక్తం చేశాడు. "విషం గిషం ఏమీ లేదు కదా?"
అర్జున్ మూత తీశాడు. లోపల వేడి రొట్టెలు, కూర, పప్పు ఉన్నాయి. అన్నింటికన్నా పై గిన్నెలో ఒక చిన్న చీటీ ఉంది. దానిపై చేతిరాతతో కొన్ని పదాలు ఉన్నాయి:
"రాత్రి 1 గంట. లాడ్జి వెనక సందు. నీలం రంగు టాటా సుమో. తాళం కారు వెనక చక్రం మీద ఉంటుంది. డ్రైవ్ చేసుకుంటూ నేరుగా హైవే ఎక్కండి. కాశీ దాటాక నేను సంప్రదిస్తాను."
ఆ చీటీ మీద పేరు లేదు. సంతకం లేదు.
విక్రమ్ ఆ చీటీని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. "కారు ఇస్తున్నాడా? అంటే ఆ వ్యక్తి నిజంగానే మనల్ని బయట పడేయాలనుకుంటున్నాడు."
సుమిత్ భోజనం వాసనకి తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అర్జున్, "తినేయండి. ఒంట్లో శక్తి కావాలి," అన్నాడు.
భోజనం పూర్తయ్యాక అర్జున్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు. కిటికీ అద్దం పగిలి ఉంది, దానికి ఒక కార్డ్‌బోర్డు అంటించి ఉంది. అతను ఆ కార్డ్‌బోర్డును కొద్దిగా పక్కకు జరిపి రోడ్డు వైపు చూశాడు. లాడ్జి ఇరుకైన సందులో ఉంది. రోడ్డు మీద పెద్దగా వెలుతురు లేదు.
అర్జున్ గడియారం వైపు చూశాడు. రాత్రి పది గంటలైంది.
"మనం ఒంటిగంట వరకు ఆగక్కర్లేదు," అర్జున్ హఠాత్తుగా అన్నాడు.
విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఎందుకు? కారు ఒంటిగంటకే వస్తుందని చెప్పారు కదా."
"ఎందుకంటే ఈ భోజనం తెచ్చినవాడు లాడ్జి మనిషి కావచ్చు. కానీ ఈ లాడ్జి యజమాని మనల్ని ఐడీ లేకుండా ఉంచింది కేవలం డబ్బు ఆశతో. ఒకవేళ వాడు పేపరులో గానీ, టీవీలో గానీ మన ఫోటోలు చూసుంటే, లేదా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రొటీన్ చెకింగ్‌కు వస్తే, మనల్ని అందరికన్నా ముందే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు పట్టిస్తాడు. ఒంటిగంట అంటే చాలా ఆలస్యం."
"మరి?"
"మనం ఇప్పుడే బయటపడాలి. కానీ లాడ్జి మెయిన్ గేటు నుండి కాదు."
అర్జున్ కిటికీకి ఉన్న కార్డ్‌బోర్డును పూర్తిగా తీసేశాడు. కిటికీకి సరిగ్గా కింద ఒక సన్నటి సన్‌షేడ్ ఉంది. దానికి మూడు అడుగుల దూరంలో పక్క ఇంటి పైకప్పు ఉంది.
"మనం పైకప్పు మీద నుండి పారిపోదాం. ఒంటిగంటకు వెనక సందులో కారు ఉంటే మంచిది, లేకపోతే మనం వేరే ఏర్పాటు చూసుకుందాం. కానీ ఈ గదిలో కూర్చోవడం అంటే చావు కోసం ఎదురుచూడటమే."
సరిగ్గా అప్పుడే కింద నుండి ఒక కారు శబ్దం వినిపించింది. సైరన్ కాదు, మామూలు జీపు కర్కశంగా బ్రేకులు వేసిన శబ్దం. ఆ తర్వాత బరువైన బూట్ల చప్పుడు, లాడ్జి యజమాని గట్టిగా అరుస్తున్న స్వరం.
"సార్, నాకు తెలీదు సార్! వాళ్ళు తీర్థయాత్రికులని చెప్పారు! మొదటి అంతస్తులో ఉన్నారు!"
విక్రమ్ ముఖం పాలిపోయింది. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు! వాళ్ళు వచ్చేశారు అర్జున్! నువ్వు చెప్పిందే నిజమైంది."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. "కిటికీ తెరువు! త్వరగా!"
తలుపు మీద గట్టిగా తన్ను పడింది. ఢాం!
"22వ నంబరు! తలుపు తెరువు!"
అర్జున్ టేబులును లాగి తలుపుకు అడ్డుపెట్టాడు. "సుమిత్, నువ్వు ముందు వెళ్ళు. తర్వాత రజత్‌ను లాక్కో. విక్రమ్, నువ్వు చివర. నేను కవరు చేస్తాను."
"నీకు గాయమైంది అర్జున్, నువ్వు ముందు వెళ్ళు!"
"తర్కం వద్దు! వెళ్ళు!" అర్జున్ గద్దించాడు.
సుమిత్ కిటికీలోంచి జారి పక్క ఇంటి పైకప్పు మీదకి దూకాడు. రజత్ వణుకుతూ కిటికీ ఎక్కాడు. తలుపు చెక్క కరకరమని విరుగుతోంది.
రజత్ దూకబోయి కాలు జారాడు. అర్జున్ తన మంచి చేత్తో అతన్ని పట్టుకున్నాడు. భుజానికి తీవ్రమైన నొప్పి కలిగింది, కానీ అతను వదల్లేదు. సుమిత్ అటువైపు నుండి రజత్‌ను లాక్కున్నాడు.
తలుపు పగలగొట్టుకుని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గదిలోకి దూకారు. "అదిగో! పారిపోతున్నారు!"
అర్జున్ చివరి క్షణంలో కిటికీలోంచి దూకాడు. ఒక తూటా కిటికీ అద్దాన్ని తాకి ముక్కలైపోయింది.
చీకటిగా ఉన్న పైకప్పుల మీద వాళ్ళు పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టారు. కాశీలోని పాత ఇళ్ళను ఆనుకుని ఉన్న పైకప్పులే ఇప్పుడు వాళ్ళ పలాయన మార్గాలు. కింద సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సైరన్లు మోగుతున్నాయి. లాడ్జిని చుట్టుముట్టారు.
పరుగెడుతూ అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు. ఆ కారు ఒక వల కావచ్చు, లేదా సహాయం కావచ్చు—అతనికి తెలీదు. కానీ అతనికి ఒక్కటి మాత్రం తెలుసు, ఆ నగరం వాళ్ళను మింగేయడానికి వస్తోంది. వాళ్ళు బ్రతకాలంటే, ఈ పద్మవ్యూహం నుండి బయటపడాల్సిందే.

" 20. " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి