విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

19.

కాశీ సందులన్నీ దాటుకుని వాళ్ళు మణికర్ణికా ఘాట్ పైనున్న మెట్ల మీదకు వచ్చి నిలబడేసరికి గాఢమైన రాత్రి. కానీ ఇక్కడ కాలంతో పని లేదు. ఇక్కడ సూర్యుడు అస్తమించడు, ఎందుకంటే ఇక్కడి చితి మంటలు ఇరవై నాలుగు గంటలూ వెలుగుతూనే ఉంటాయి.

గాలిలో ఒక విచిత్రమైన వాసన తేలియాడుతోంది—కాలుతున్న మాంసం, గంధపు చెక్కలు, సాంబ్రాణి, ఇంకా కుళ్ళిపోయిన పువ్వుల తీవ్రమైన మిశ్రమం. ఆ వాసన పీలిస్తే ఏ సాధారణ మనిషికైనా వాంతి వస్తుంది, కానీ అర్జున్ వాళ్ళకు మాత్రం ఆ వాసనే ఇప్పుడు తమ ఏకైక సత్యం అనిపించింది.

కింద, గంగ నల్లని నీటి ఒడ్డున ఒకేసారి కనీసం యాభై చితులు మండుతున్నాయి. ఆ అగ్ని జ్వాలలు, ఏదో అతృప్త ఆత్మ విముక్తి కోసం ఆకాశం వైపు చేతులు చాస్తున్నట్టుగా పైకి ఎగసిపడుతున్నాయి. వేలాది మంది కోలాహలం, కానీ విచిత్రంగా ఆ గోలకి భాష లేదు. రాతి గోడలపై ఒకే ఒక ధ్వని మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రతిధ్వనిస్తోంది—"రామ్ నామ్ సత్య హై... రామ్ నామ్ సత్య హై..."

రజత్ మెట్ల రైలింగ్ పట్టుకుని నిలబడిపోయాడు. వాడి కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. వాడు కిందకు చూస్తూ గొణిగాడు, "మనం ఎక్కడికి వచ్చాం అర్జున్? ఇది భూమిలా లేదు, నరక ద్వారంలా ఉంది."

అర్జున్ రజత్ పక్కన నిలబడ్డాడు. చితి మంటల ఎర్రటి కాంతి అర్జున్ ముఖంపై పడుతోంది. అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఉంది.

"నరకం కాదు రజత్, ఇదే విముక్తి. చూడు, అక్కడ మండుతున్న ఆ చితి... అది బహుశా ఏదో పెద్ద ధనవంతుడిది కావచ్చు, దాని పక్కనే ఏదో బిచ్చగాడి శవం కాలుతోంది. నిప్పు ముందు అందరూ సమానమే. మన సమాజం, మన చట్టం, మన పెళ్ళాలు—అందరూ మనల్ని మన హోదాతోనే అంచనా వేశారు. కానీ ఈ నిప్పు? ఇది ఎవరినీ విమర్శించదు. ఇది కేవలం బూడిద చేస్తుంది."

విక్రమ్ తొందర పెట్టాడు. "నీ తత్వం తర్వాత చెప్పుకో అర్జున్. ముందు టిటు ఇచ్చిన సమయాన్ని వాడుకో. ఆ రహస్య వ్యక్తి ఎక్కడ?"

వాళ్ళు గుంపును తోసుకుంటూ కిందకి దిగడం మొదలుపెట్టారు. దహన సంస్కారాల కోసం పెద్ద పెద్ద కట్టెల కుప్పలు పోసి ఉన్నాయి. వాటి సందుల నుండి వాళ్ళు ముందుకు సాగారు. నలువైపులా బూడిద మంచులా ఎగురుతోంది. ప్రతి అడుగు చావు మీద వేస్తున్నట్టే అనిపిస్తోంది.

ఘాట్‌కు అసలు చివర, గంగా జలాలు రాళ్ళను తాకే చోటుకు వాళ్ళు చేరుకున్నారు. కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు. కేవలం సగం కాలిన ఒక దుంగ మీద ఎముకల గూడులా ఉన్న ఒక వ్యక్తి కూర్చుని ఉన్నాడు.

ఆ వ్యక్తి వయసు అంచనా వేయడం కష్టం. చర్మం ముడతలు పడి వేలాడుతోంది, కానీ కండరాలు ఇంకా రాళ్ళలా గట్టిగా ఉన్నాయి. ఒంటి మీద ఒక గోచి తప్ప ఏమీ లేదు. శరీరం మొత్తం చితి బూడిద పూసుకుని ఉన్నాడు. జుట్టు జడలు కట్టి పాముల్లా వీపు మీద పడి ఉంది. అతను ఒక పొడవాటి వెదురు కర్రతో మండుతున్న చితిలోని కట్టెలను కదుపుతున్నాడు. ఒక కాటికాపరి.

అర్జున్ అతని దగ్గరకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు. "వినండి? ఇక్కడికి ఒకరు రావాల్సి ఉంది."

ఆ కాటికాపరి ముఖం ఎత్తకుండానే చూశాడు. అతను చితిలోంచి మండుతున్న కట్టెను ఒకటి బయటకు తీసి, దూరంగా ఉన్న చీకటి వైపు సైగ చేశాడు. అక్కడ, ఘాట్ మూలలో, శిథిలాల కుప్పలా ఒక పురాతన, పాడుబడిన శివాలయం నిలబడి ఉంది. ఆ గుడిలో సగభాగం గంగా కోతకు గురై నదిలో మునిగిపోయింది, మిగిలిన భాగం ఒక పక్కకు ఒరిగి ఉంది. చితి మంటల వెలుగు అక్కడికి చేరడం లేదు.

ఆ కాటికాపరి తన గరుకైన గొంతుతో అన్నాడు, "బతికున్న మనుషుల సమాధానాలు అక్కడ దొరకవు బాబు. అక్కడ ప్రేతాత్మలు మాత్రమే ఉంటాయి. ధైర్యం ఉంటే వెళ్ళు."

సరిగ్గా అప్పుడే, ఘాట్ పై మెట్ల మీద నుండి పెద్ద గొడవ వినిపించింది. టిటు సృష్టించిన గందరగోళం ఎక్కువసేపు పనిచేయలేదు. నల్ల జాకెట్లు వేసుకున్న నలుగురైదుగురు వ్యక్తులు వేగంగా మెట్లు దిగుతున్నారు. వాళ్ళ మధ్యలో నడుస్తున్నాడు—అధికారి బసు.

"బసు!" రజత్ గొంతులోంచి అణచిపెట్టిన కేక వచ్చింది. "వాళ్ళు వచ్చేశారు!"

అర్జున్ వెంటనే నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. "దాక్కోండి! కట్టెల కుప్పల వెనుక!"

నలుగురూ పరిగెత్తి చితి కోసం పేర్చిన భారీ కట్టెల పర్వతం వెనుక ఆశ్రయం పొందారు. ఊపిరి బిగబట్టే దొంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఆట మొదలైంది.

అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్—నలుగురూ కట్టెల కుప్పల చాటున పాకుతూ ముందుకు సాగారు. వాళ్ళ లక్ష్యం ఆ పాడుబడిన శివాలయం. కానీ దారి సూటిగా లేదు. ప్రతి మలుపులోనూ చితి మండుతోంది, ఆ వెలుగుల మిణుకుమంటలు వాళ్ళను పట్టించేయవచ్చు.

ఇక్కడి పొగ వాళ్ళకు శత్రువు, మిత్రుడు కూడా. పొగ వల్ల బసు వాళ్ళు వీరిని చూడలేకపోతున్నారు, కానీ అర్జున్ వాళ్ళకు కూడా ఊపిరాడటం లేదు. సుమిత్‌కు ఉబ్బసం ఉంది, వాడు చేతితో నోరు నొక్కుకుని శ్వాస తీసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.

అకస్మాత్తుగా రజత్ కాలు సగం కాలిన వెదురు బొంగుకు తగిలి ‘ఖట్’ అని శబ్దం వచ్చింది.

బసు మెరుపులా తల తిప్పాడు. "అటువైపు! కట్టెల వెనుక! కాల్చండి!"

ఢాం! ఒక తూటా అర్జున్ చెవి పక్కనుంచి దూసుకెళ్ళి మండుతున్న శవం మీద పడింది.

"పరిగెత్తండి! గుడి వైపు!" అని అరిచాడు అర్జున్.

వాళ్ళు నలుగురూ మండుతున్న చితుల మధ్య నుండి ప్రాణాల కోసం పరుగుపెట్టారు. మంటల సెగ వాళ్ళ చర్మాన్ని కాల్చేస్తోంది. కాళ్ళ కింద వేడి బూడిద. వాళ్ళు ఎలాగోలా చీకటిలో ఉన్న ఆ పాడుబడిన గుడి ముఖద్వారం దాటి లోపలికి దూరిపోయారు.

గుడి లోపల చిమ్మచీకటి. గోడలు తేమగా ఉన్నాయి. పైకప్పు ఎప్పుడో కూలిపోయింది, కేవలం గర్భగుడి భాగం మాత్రమే మిగిలి ఉంది. గంగా జలాలు గుడి నేల కింద నుండి గలగలమంటూ ప్రవహిస్తున్నాయి.

రజత్ గోడకు ఆనుకుని కూలబడ్డాడు. వాడు ఆయాసంతో రొప్పుతున్నాడు. "అంతా అయిపోయింది అర్జున్. మనం ఇక బయటపడలేం. ఇది ఇక ముందు దారి లేదు. ముందు గంగ, వెనుక బసు."

విక్రమ్ జేబులోంచి తన రివాల్వర్‌ను తీశాడు. అందులో రెండే బుల్లెట్లు ఉన్నాయి. వాడు నీరసంగా నవ్వాడు. "రెండే బుల్లెట్లు ఉన్నాయి. రెండు శేఖర్ మనుషుల కోసమా, లేక మన కోసమా?"

సుమిత్ భయంతో వణికిపోతున్నాడు. "నేను చావాలనుకోవట్లేదు అన్న... నాకు అమ్మ లేదు, ఎవరూ లేరు... నేను చస్తే ఏడ్చేవాళ్ళు కూడా ఎవరూ లేరు."

అర్జున్ సుమిత్ ముఖాన్ని పట్టుకున్నాడు. "మనం చావం సుమిత్. కనీసం కుక్క చావు చావము."

బయట బరువైన బూట్ల శబ్దం. ఎండిన ఆకులను తొక్కుతున్న చప్పుడు. బసు, అతని బృందం గుడి ముఖద్వారం దగ్గర వచ్చి నిలబడ్డారు.

బసు టార్చ్ వెయ్యలేదు. ఎర లోపలే ఉందని అతనికి తెలుసు. అతను చీకట్లోనే మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. అతని గొంతు ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ ఆ ప్రశాంతత పాములా చల్లగా ఉంది.

"అర్జున్ గారు..." బసు గొంతు గుడి రాతి గోడలపై ప్రతిధ్వనించింది. "మీరు లోపలే ఉన్నారని నాకు తెలుసు. ఇక ఈ దాగుడుమూతలు ఆడి లాభం లేదు. మీ పరుగు ముగిసింది."

అర్జున్ వాళ్ళు ఊపిరి బిగబట్టి కూర్చున్నారు. విక్రమ్ రివాల్వర్‌ను గుమ్మం వైపు గురిపెట్టాడు, కానీ వాడి చేయి వణుకుతోంది.

బసు మళ్ళీ అన్నాడు, "మీరేమైనా హీరోలని అనుకుంటున్నారా? ఈ వ్యవస్థపై పోరాడుతున్నామని అనుకుంటున్నారా? పొరపాటు. మీరు ఈ వ్యవస్థ చక్రాల కింద నలిగిపోయే పురుగులు. టిటు మిమ్మల్ని బతికించలేదు, వాడు మీ సమాధిని తవ్వాడు. ఇప్పుడు బయటకు రండి. శేఖర్ గారు మాట ఇచ్చారు, మీరు లొంగిపోతే మిమ్మల్ని ఎన్‌కౌంటర్ చేయరు. కేవలం జీవితాంతం జైల్లో మగ్గిపోతారు."

రజత్ గుసగుసగా అన్నాడు, "జైల్లో మగ్గిపోవాలా? అర్జున్, నేను మళ్ళీ జైలుకు వెళ్ళలేను. దానికంటే చావడం మేలు."

బసు బయటి నుండి ఒక రాయిని లోపలికి విసిరాడు. ఆ రాయి గోడకు తగిలి శబ్దం చేసింది. వాడు వాళ్ళ నరాలను పరీక్షిస్తున్నాడు.

"ఏమైంది? సమాధానం ఇవ్వరేంటి? లేక భయంతో ప్యాంటు తడుపుకున్నారా?" బసు నవ్వాడు. "మీలాంటి మర్యాదస్తులతో ఇదే సమస్య. మీరు భావోద్వేగాలతో ఆలోచిస్తారు, మేము బుల్లెట్లతో ఆలోచిస్తాం. వినండి, నా చేతిలో ఏకే-47 ఉంది. నేను ఇప్పుడు గురిలేకుండా కాల్పులు మొదలుపెడితే, మీరంతా జల్లెడలా అయిపోతారు."

అర్జున్ సైగలతో అందరినీ నిశ్శబ్దంగా ఉండమన్నాడు. అతను అటూ ఇటూ చూస్తున్నాడు. తప్పించుకోవడానికి దారి లేదు. ఆ కాటికాపరి మాట అబద్ధమా? ఇక్కడ నిజంగా సమాధానం లేదా?

అకస్మాత్తుగా బసు బూట్ల శబ్దం చాలా దగ్గరగా వచ్చింది. అతను గుడి గడప మీద కాలు పెట్టాడు.

"సరే. మంచి మాటలతో పని అవ్వదు," బసు అన్నాడు. "అబ్బాయిలూ, సిద్ధంగా ఉండండి. లోపలికి వెళ్ళగానే కాల్చండి. ఎలాంటి సాక్ష్యాలను మిగల్చవద్దు."

తుపాకీ గొళ్ళెం తీసిన 'క్లిక్' శబ్దం ఆ చీకటిలో మృత్యు ఘంటల్లా మోగింది.

విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో నీళ్ళు. "అర్జున్, క్షమించు రా. నిన్ను కాపాడలేకపోయాను."

అర్జున్ విక్రమ్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "ఒకేసారి మొదలుపెట్టాం, ఒకేసారి ముగిద్దాం."

బసు నీడ గుడి ముఖద్వారం వద్ద పెద్దగా పడింది. బయటి చితి మంటలు అతని వెనుక ఉండటంతో, అతని ఆకారం ఒక భారీ రాక్షసుడిలా కనిపిస్తోంది. అతను నెమ్మదిగా గుడి గర్భగుడి వైపు అడుగు వేశాడు.

"వీడ్కోలు, అర్జున్ వర్మ."

బసు గుడి లోపల అడుగుపెట్టాడు. చీకటి గర్భగుడిలో ఇప్పుడు నలుగురు నిరాయుధులైన మనుషులు, ఒక సాయుధుడైన హంతకుడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో, గుడి పగిలిన పైకప్పు నుండి ఒక వెన్నెల రేఖ వచ్చి అర్జున్ ముఖం మీద పడింది. ఆ వెలుగులో అతని కళ్ళలో భయానికి బదులుగా ఒక విచిత్రమైన క్రోధం కనిపించింది.

వేటగాడు లోపలికి ప్రవేశించాడు. కానీ, మూలకు నెట్టబడిన జంతువు కొన్నిసార్లు వేటగాడి కన్నా భయంకరంగా ఉంటుందని వాడికి తెలుసా?