విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

17.

రజత్ భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు. పట్టణంలో పెరిగిన అతని శరీరం ఈ శ్రమను ఇక తట్టుకోలేకపోతోంది. అతను ఏడుపు ముఖంతో, గొంతు పూడుకుపోగా అన్నాడు, "నదీ మార్గమా? ఈ పొగమంచులోనా? అర్జున్, మనం తప్పు చేయడం లేదు కదా? ఎవరో తెలియని వ్యక్తి ఫోనులో చెప్పిన మాటలు నమ్మి మనం ప్రధాన రహదారిని వదిలి ఈ దట్టమైన అడవిలోకి వచ్చేశాం... ఒకవేళ ఇది శేఖర్ పన్నిన పన్నాగమే అయితే? మనల్ని ఇక్కడికి రప్పించి చంపేయడానికి వేసిన పథకం అయితే?"
అర్జున్ వెనక్కి తిరిగి రజత్ భుజంపై తన చేతిని గట్టిగా వేసి నొక్కాడు. రజత్ శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది, కళ్ళలో తీవ్రమైన భయం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది.
"రజత్ అన్నా, మనకు వేరే దారి లేదు. ప్రధాన రహదారి మీద అడుగు పెడితే మనం చస్తాం. ఒకవేళ ఈ వ్యక్తి మనల్ని చంపాలనుకుంటే, ట్రక్కులోనే చంపేసేవాడు. మనం నమ్మాలి."
"నమ్మకమా? ఎవరిని?" రజత్ బుసకొట్టినట్టు అన్నాడు, అతని స్వరంలో నిరాశ తీవ్రంగా ధ్వనించింది. "చట్టాన్ని నమ్మాను, అది నన్ను బిచ్చగాడిగా మార్చింది. ఇప్పుడు ఎవరో తెలియని వ్యక్తి ఫోను పిలుపును నమ్మి శ్మశానానికి వెళ్తున్నానా? మనం చావడానికే వెళ్తున్నామా అర్జున్?"
విక్రమ్ గద్దించాడు, "నోర్ముయ్ రజత్! అస్సలు మాట్లాడకు! ఆందోళన పడడానికి ఇది సమయం కాదు. మనం చావడానికి రాలేదు, చంపడానికి వచ్చాం. నడుస్తూ ఉండు!"
వాళ్ళు అడవిలో బురదతో నిండిన జారుడు దారిలో నడవడం మొదలుపెట్టారు. తెల్లవారుతున్నా, నదీ తీరాన దట్టమైన పొగమంచు కారణంగా చుట్టూ ఉన్నదంతా అస్పష్టంగా ఉంది. ఆకుల గలగల శబ్దం, వెనుక యమదూతలా శేఖర్ చౌదరి పంపిన కిరాయి హంతకుడు—బసు—తరుముకొస్తున్నాడని ప్రతిక్షణం గుర్తుచేస్తున్నట్టుగా ఉంది.
దాదాపు రెండు కిలోమీటర్లు నడిచిన తర్వాత అడవి హఠాత్తుగా ముగిసింది. ఎదురుగా గంగ. కానీ ఇది కాశీలోని రద్దీగా ఉండే రేవు కాదు. ఇది ఒక పాడుబడిన రేవు. కొన్ని రాతి మెట్లు నాచుతో జారుడుగా ఉన్నాయి, ఇటుకల సందుల్లో నల్లటి ఆకుపచ్చ నాచు పేరుకుపోయింది. ఇక్కడి నదీ జలాలు నల్లగా, నిశ్శబ్దంగా, భయంకరమైన లోతుతో ఉన్నాయి.
ఆ రేవు చివరి మెట్టుకు శిథిలావస్థలో ఉన్న ఒక చెక్క పడవ కట్టి ఉంది. పడవ రంగు వెలిసిపోయింది, అడుగు భాగాన్ని తారుతో ఎలాగోలా అతుకులు వేశారు. దాని మీద ఎముకల గూడులాంటి ఒక వృద్ధుడు కూర్చుని ఉన్నాడు. ఒంటి మీద చర్మం ముడతలు పడి వేలాడుతోంది, పక్కటెముకలు లెక్కపెట్టవచ్చు. ఒంటి మీద కేవలం ఒక మురికి గోచి ఉంది. అర్జున్ వాళ్ళను చూడగానే అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా లేచి నిలబడ్డాడు. అతని కళ్ళలో ఏ ఆశ్చర్యం లేదు, వాళ్ళు వస్తారని అతనికి ముందే తెలిసినట్టుగా ఉంది.
అతను పడవ ఎక్కమని సైగ చేశాడు.
విక్రమ్ అనుమానంగా అడిగాడు, "మీరేనా మమ్మల్ని నది దాటించేది?"
ఆ వృద్ధుడు సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను నెమ్మదిగా నోరు తెరిచి, తన నాలుకను బయటకు చూపించాడు. సగం నాలుక తెగిపోయి ఉంది. అతను మూగవాడు.
అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని పట్టుకుని గుసగుసగా అన్నాడు, "ఇతనే ఆ వ్యక్తి విక్రమ్. ఇంకేమీ అడగకు. ఎక్కు."
నలుగురూ జాగ్రత్తగా కదులుతున్న పడవలోకి ఎక్కారు. పడవవాడు గడతో పడవను నీటిలోకి నెట్టాడు. పడవ నడి నదికి చేరేసరికి, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మాయమైపోయింది. కేవలం తెల్లటి పొగమంచు దుప్పటి, తెడ్డు వేస్తున్న చప్ చప్ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి. అప్పుడప్పుడూ ఏదో పేరు తెలియని పక్షి అరుపు ఆ నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు కొడుతోంది.
అర్జున్ పడవ ఒక చివర కూర్చుని నీటి వైపు చూస్తున్నాడు. ఈ నదే ఇప్పుడు జీవన్మరణాల మధ్య గోడలా అనిపించింది అతనికి.
హఠాత్తుగా దూరంగా ఒక యంత్ర శబ్దం వినిపించింది. మొదట అస్పష్టంగా, తర్వాత క్రమంగా బలపడసాగింది. అది ఒక యాంత్రిక గర్జన.
పడవవాడు ఒక్కసారిగా తెడ్డు వేయడం ఆపేశాడు. ఇంతసేపూ ప్రశాంతంగా ఉన్న అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి. అతను త్వరగా సైగ చేస్తూ అందరినీ పడవ అడుగుభాగంలో పడుకోమని చెప్పాడు.
విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు, "వేగ పడవ! బసు మనుషులు గస్తీ తిరుగుతున్నారు!"
రజత్ భయంతో లేచి నిలబడబోయాడు, "వాళ్ళు మనల్ని చూసేస్తారు! మన పని అయిపోయింది!"
సుమిత్ వెంటనే రజత్ మీదకు దూకి అతని నోటిని చేత్తో గట్టిగా మూసేశాడు. రజత్ శరీరం చేపలా గిలగిలా కొట్టుకుంటోంది, కానీ సుమిత్ అతన్ని కదలనివ్వలేదు. "నోర్ముయ్ రజత్! అస్సలు మాట్లాడకు! శబ్దం చేస్తే చస్తాం!" సుమిత్ గొంతులోని నరాలు ఉబ్బిపోయాయి.
పొగమంచును చీల్చుకుంటూ ఒక శక్తివంతమైన శోధన కాంతి వెలుగు నదిపై అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది. యంత్ర శబ్దం ఇప్పుడు గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. ఆ వెలుగు పాములా మెలికలు తిరుగుతూ నీటిపై వస్తోంది. అర్జున్ పడవ చెక్క అడుగుభాగంలో ముఖం దాచుకుని పడుకున్నాడు. చెక్కల సందులోంచి అతను చూశాడు—ఆ వెలుగు వాళ్ళ పడవకు చాలా దగ్గరగా, కేవలం పది అడుగుల దూరం నుండి వెళ్ళిపోయింది.
ఒక్క క్షణం ఆ వెలుగు పడవ పైకప్పు మీద పడింది, కానీ పొగమంచు ఎంత దట్టంగా ఉందంటే లోపల ఉన్న మనుషులు కనిపించలేదు. వేగ పడవ భయంకరమైన వేగంతో అలలను సృష్టిస్తూ పక్కనుండి వెళ్ళిపోయింది. ఆ అలల తాకిడికి శిథిలావస్థలో ఉన్న పడవ ఇప్పుడే మునిగిపోతుందా అన్నట్టుగా ఊగింది. నీళ్ళు లోపలికి చిమ్మాయి.
ఐదు నిమిషాల తర్వాత అంతా నిశ్శబ్దంగా మారింది. వేగ పడవ శబ్దం దూరంగా కలిసిపోయింది. కానీ గుండె దడ మాత్రం తగ్గడం లేదు.
అర్జున్ లేచి కూర్చున్నాడు. అతను నీటి వైపు చూశాడు. అలల తాకిడికి నదిలోని గుర్రపుడెక్కతో పాటు ఒక పెద్ద వెదురు చట్రం కొట్టుకువస్తోంది. ఏదో పండగకు నిమజ్జనం చేసిన విగ్రహ చట్రం అది. గడ్డి బయటకు వచ్చేసింది, మట్టి పూత కొట్టుకుపోయింది, కేవలం అస్థిపంజరం మాత్రమే మిగిలింది. చెక్కకు అంటుకుని ఉన్న కాస్త మెరిసే కాగితం కూడా ఇప్పుడు రంగు వెలిసిపోయింది.
అర్జున్ రెప్పవాల్చకుండా దానివైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని చూపు మసకబారింది. అది ఒక నిర్జీవ వస్తువులా కాదు, తన ప్రతిబింబంలా అనిపించింది.
"చూస్తున్నావా విక్రమ్?" అర్జున్ ఆ చట్రం వైపు వేలు చూపించాడు. అతని గొంతు పూడుకుపోయింది.
విక్రమ్ చూశాడు. "ఏంటది? విరిగిన చట్రం కదా!"
"కాదురా... అది కేవలం చట్రం కాదు. అది మనం. ఈనాటి మగవాళ్ళం." అర్జున్ స్వరంలో ఒక లోతైన ఆర్తనాదం కలిసింది. "చూడు, మట్టి పూత ఉన్నంత వరకు, ఒంటి మీద రంగు ఉన్నంత వరకు పూజలు అందుకుంది. అందరూ తలవంచి, భక్తితో నమస్కరించారు. మరి ఈ రోజు? పండగ అయిపోయింది. అవసరం తీరిపోయింది. అందుకే నదిలో విసిరి పారేశారు. ఇప్పుడు అది చెత్త. గడ్డి, వెదురు అస్థిపంజరం తప్ప ఇంకేమీ కాదు."
పడవ అవతలి వైపు కూర్చున్న సుమిత్, రజత్ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. అర్జున్ మాటలు బాణాల్లా వాళ్ళ గుండెల్లోకి గుచ్చుకున్నాయి.
అర్జున్ నీటి వైపు చూస్తూనే చెప్పసాగాడు, "నేను కూడా ఈ చట్రం లాంటి వాడినేరా. జీతం ఉన్నంత వరకు, హోదా ఉన్నంత వరకు, మాయ నన్ను పూజించింది. 'నువ్వు లేకపోతే నా జీవితం లేదు' అనేది. ఉద్యోగం పోగానే, డబ్బు పోగానే—వెంటనే నిమజ్జనం చేసేసింది.
సమాజం మనల్ని ప్రేమించేది మన దగ్గర ఇచ్చేందుకు ఏదైనా ఉన్నంత వరకే. మనం రక్తం, మాంసం ఉన్న మనుషులం కాదు విక్రమ్, మనం ఈ సమాజానికి 'వాడుకుని పారేసే' వస్తువులం. మన ఏడుపు వినేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు, ఎందుకంటే విగ్రహ నిమజ్జనం తర్వాత ఆ చట్రం ఎక్కడికి కొట్టుకుపోయిందో అని ఎవరూ తిరిగి చూడరు."
అర్జున్ నీటిలో చేయి పెట్టి ఆ చట్రాన్ని తాకడానికి ప్రయత్నించాడు, చివరిసారిగా తన గతాన్ని తాకాలని ఆశిస్తున్నట్టుగా. కానీ నది యొక్క క్రూరమైన ప్రవాహం దాన్ని దూరంగా తీసుకుపోయింది. మాయ తనను ఎలాగైతే వదిలేసిందో—ఏ తప్పు లేకుండా, ఏ కరుణ లేకుండా—అలాగే.
పడవవాడు గడతో పడవను అవతలి ఒడ్డుకు చేర్చాడు. ఆ ప్రదేశం బీహార్ సరిహద్దు దగ్గర ఒక మారుమూల గ్రామం. జనసంచారం దాదాపు లేదు.
పడవవాడు పడవ దిగలేదు. అతను అడుగుభాగం నుండి ఒక మురికి గోనె సంచిని తీసి రేవు మీదకు విసిరాడు. తర్వాత వెళ్ళిపోమని సైగ చేశాడు. అతని కళ్ళలో తొందర కనిపిస్తోంది.
అర్జున్ వాళ్ళు ఆ సంచిని విప్పారు. లోపల ఆయుధాలు లేవు, డబ్బు లేదు. నాలుగు జతల కాషాయ వస్త్రాలు, రుద్రాక్ష మాలలు, నాలుగు చిన్న ఇత్తడి చెంబులు ఉన్నాయి.
రజత్ ఆశ్చర్యంగా ఒక చెంబును చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. "ఇవేంటి? మనం సాధువుల వేషం వేసుకుందామా?"
విక్రమ్ సంచి అడుగున ప్లాస్టిక్‌లో చుట్టిన ఒక చిన్న చీటీని కనుగొన్నాడు. దానిపై గుండ్రని అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది—
"సైతాను కళ్ళలో దుమ్ము కొట్టాలంటే, దేవుడి భక్తుల గుంపులో కలిసిపోవాలి. వేలాది మంది తీర్థయాత్రికులు కాశీ వైపు వెళ్తున్నారు. వాళ్ళ గుంపులో కలిసిపొండి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ, శేఖర్ మనుషులు గానీ—భక్తిపరులైన 'బోల్ బమ్' యాత్రికుల వాహనాలను తనిఖీ చేసే లేదా వారిని సోదా చేసే ధైర్యం చేయరు. కాశీ వరకు ఇదే మీకు ఏకైక రక్షా కవచం. గుర్తుంచుకోండి, మీరు ఇప్పుడు పరారీలో ఉన్నవాళ్ళు కాదు, మీరు తీర్థయాత్రికులు।"
అరగంటలో, అడవి చాటున నలుగురి రూపురేఖలు మారిపోయాయి.
ఖరీదైన చొక్కాలు, ప్యాంట్లు, కంఠబంధం, పైకోటు—అన్నీ తీసి నేలలో పాతిపెట్టారు. ఇప్పుడు ఒంటి మీద కేవలం కాషాయ బనియన్, నిక్కరు ఉన్నాయి. నుదుట విభూది బొట్టు. కాళ్ళకు చెప్పులు లేవు. భుజంపై వెదురు కర్రకు వేలాడుతున్న చెంబు.
ప్రధాన రహదారి మీద అప్పుడు వేలాది కాషాయ వస్త్రధారుల ప్రవాహం. మైకుల్లో "బోల్ బమ్, తారక్ బమ్" అని మారుమోగుతోంది. డీజే మోగుతోంది, జనం నాట్యం చేస్తున్నారు, భక్తి ప్రవాహంలా పారుతోంది. ఆ మహా జనసంద్రంలో అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ కలిసిపోయారు.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు నగరం నుండి పరారైన నిందితులు, ప్రముఖ న్యాయవాది, సమాచార సాంకేతిక నిపుణులు అయిన వాళ్ళు—ఇప్పుడు కేవలం అలసిపోయిన తీర్థయాత్రికులు.
నడుస్తూ నడుస్తూ సుమిత్ గుసగుసగా అన్నాడు, "అన్నా, ఆలోచన అద్భుతంగా ఉంది! ముఖ గుర్తింపు కెమెరాలు ఉన్నా, ఈ లక్షలాది మంది గుంపులో మనల్ని కనుక్కోవడం అసాధ్యం. శేఖర్ చౌదరి మనం ఇలా వస్తామని ఊహించను కూడా ఊహించలేడు."
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. అతను నడుస్తున్నాడు. తారు దారిపై చెప్పులు లేకుండా నడిచే అలవాటు అతనికి లేదు. పాదాల కింద బొబ్బలు వస్తున్నాయి, కంకర రాళ్లు గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ అతను ఆగడం లేదు. ఈ యాత్ర అతనికి ఒక ప్రాయశ్చిత్తంలా అనిపించింది. అతని పాత 'అర్జున్' అనే వ్యక్తిత్వం ప్రతి అడుగులోనూ చెరిగిపోతున్నట్టుగా ఉంది. ఎండ వేడికి వీపు కాలిపోతోంది, కానీ మనసులోని అగ్ని అంతకంటే తీవ్రంగా ఉంది.
దాదాపు పది కిలోమీటర్లు నడిచిన తర్వాత వాళ్ళు దారి పక్కన ఉన్న ఒక అన్నదాన సత్రంలో ఆగారు. రెండు రోజులుగా కడుపులో తిండి నీళ్లు లేవు. ఆకలికి పేగులు మెలిపెడుతున్నాయి.
గుంపులో అర్జున్ నీళ్ళ కోసం వరుసలో నిలబడ్డాడు. అతని వెనుకే ఒక జటాధారి నిలబడి ఉన్నాడు. ఒళ్లంతా విభూది పూసుకుని, చేతిలో ఒక పెద్ద చిమటా, మెడలో ఎముకల దండ ఉన్నాయి. కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి.
అర్జున్ నీళ్ళు తీసుకుని తిరగగానే ఆ జటాధారితో ఢీకొన్నాడు. నీళ్ళు చిలికి అతని కాళ్ళ మీద పడ్డాయి.
"క్షమించండి బాబాగారు," అర్జున్ చేతులు జోడించి పక్కకు జరిగాడు. "నేను గమనించలేదు."
ఆ సాధువు ఏ కోపం చూపించలేదు. అతను అర్జున్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో అర్జున్ గుండెలను కదిలించేంత పదునైన, సమ్మోహనమైన చూపు ఉంది. ఆ కళ్ళు అర్జున్ ఆత్మ వరకు చూడగలవనిపించింది.
ఆ సాధువు హఠాత్తుగా అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని చేతి చర్మం గరుకుగా ఉంది, కానీ పట్టు పులి పంజా లాగా ఉంది. అర్జున్ చేతిని విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ முடியவில்லை.
ఆ సాధువు అర్జున్ చెవి దగ్గరకు వంగి గుసగుసగా అన్నాడు. అర్జున్ ఏదో మతపరమైన మాట లేదా ఆశీర్వాదం ఆశించాడు. కానీ ఆ సాధువు నోటి నుండి వచ్చింది ధారాళమైన, సంస్కారవంతమైన, పట్టణ యాసతో కూడిన తెలుగు—
"మీ మారువేషం బాగుంది అర్జున్ గారు. కానీ గుర్తుంచుకోండి, మీరు అగ్ని నగరానికి వెళ్తున్నారు. చితి మంటలు పాపాత్ములను, పుణ్యాత్ములను వేరుగా కాల్చవు. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండండి, శేఖర్ చౌదరి 'మూడో కన్ను' ఈ గుంపులోనే మీతో పాటు నడుస్తోంది।"
అర్జున్ ఉలిక్కిపడి, తన చేతిని ఒక్క ఉదుటున విడిపించుకున్నాడు. విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్టుగా వెనక్కి జరిగాడు. "ఎవరు మీరు? ఏమన్నారు?"
అతను సరిగ్గా చూడబోయాడు, కానీ క్షణాల్లో ఆ జటాధారి వేలాది కాషాయ వస్త్రధారుల గుంపులో, అగరుబత్తి పొగలో ఎటో మాయమైపోయాడు. గాలిలోంచి వచ్చి గాలిలో కలిసిపోయినట్టుగా.
అర్జున్ గుంపులో పిచ్చివాడిలా వెతికాడు. లేడు. ఎక్కడా లేడు. కేవలం మైకులో మారుమోగుతున్న 'బోల్ బమ్' ధ్వని మాత్రమే.
విక్రమ్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు, అర్జున్ పాలిపోయిన ముఖం చూసి ఆందోళనగా అడిగాడు. "ఏమైంది అర్జున్? దెయ్యాన్ని చూశావా ఏంటి?"
అర్జున్ వణుకుతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది. అతను గుంపు వైపు చూస్తూ అన్నాడు, "దెయ్యం కన్నా భయంకరమైనది విక్రమ్. మనతో పాటు ఎవరో నడుస్తున్నారు. ఎవరో ఒకరు మన ప్రతి అడుగును గమనిస్తున్నారు. శేఖర్ మనుషులా? లేక ఆ రహస్య స్నేహితుడి మనుషులా? నాకు తెలియదు. కానీ మనం ఒంటరిగా లేము."
దూరంగా కాశీకి వెళ్ళే దారి కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ దారి ఇప్పుడు అర్జున్‌కు విముక్తి మార్గంలా అనిపించడం లేదు. ఒక పెద్ద చదరంగం బల్లలా అనిపిస్తోంది, దానిపై వాళ్ళు తెలియని చెక్ మేట్ వైపు నడుస్తున్నారు.
గుంపులో ఏ కళ్ళు వాళ్ళను చూస్తున్నాయి? ఆ 'మూడో కన్ను' ఎవరు? కాశీ రేవుకు చేరకముందే ఆ అదృశ్య శత్రువు వాళ్ళను అంతం చేస్తాడా?