విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

16.

ఔటర్ రింగ్ రోడ్ (ORR) దాటి కారు చీకటి హైవే మీదకి చేరేసరికి రాత్రి రెండు గంటలు కావస్తోంది. బయట జోరుగా వర్షం కురుస్తోంది. కారు వైపర్లు, అర్జున్ వాళ్ళ మనసులోని తుఫానుతో పోటీ పడుతున్నాయా అన్నట్టు పిచ్చిగా కదులుతున్నాయి.
డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్న విక్రమ్ నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. పక్క సీట్లో అర్జున్ రాతి విగ్రహంలా కూర్చున్నాడు. అతని చేతిలో ఆ పెన్‌డ్రైవ్ గట్టిగా ఉంది. వెనుక సీట్లో సుమిత్, రజత్... ఎవరైనా వెంబడిస్తున్నారేమోనని మాటిమాటికీ వెనుక అద్దంలోంచి చూస్తున్నారు.
ఉన్నట్టుండి సుమిత్ అరిచాడు, "విక్రమ్ అన్నా! బండి ఆపు! బ్రేక్ వెయ్యి!"
విక్రమ్ గట్టిగా బ్రేక్ వేశాడు. తడి రోడ్డుపై చక్రాలు జారి, కీచుమని శబ్దం చేస్తూ రోడ్డు పక్కన ఆగిపోయాయి.
"ఏమైంది?" విక్రమ్ అడిగాడు.
సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్‌ను ముందు వైపుకు జరిపాడు. స్క్రీన్ మీద ఒక ప్రత్యక్ష పటం వెలుగుతోంది, దానిపై కొన్ని ఎర్రని చుక్కలు కదులుతున్నాయి.
సుమిత్ పాలిపోయిన ముఖంతో చెప్పాడు, "ముందు ప్రమాదం ఉంది. హైవే మీద తనిఖీ జరుగుతోంది. కానీ అది సెక్యూరిటీ అధికారి కాదు. నేను హ్యాక్ చేసిన ట్రాఫిక్ కెమెరా దృశ్యాలు చూడండి."
సుమిత్ ఒక వీడియో విండో తెరిచాడు. విజయవాడ హైవే వంతెన ముందు బారికేడ్లు పెట్టి ఉన్నాయి. కొన్ని నల్లటి స్కార్పియోలు ఆగి ఉన్నాయి. కార్లను తనిఖీ చేస్తున్న వాళ్ళు రెయిన్‌కోట్లు వేసుకున్నారు, కానీ వాళ్ళ చేతుల్లో ప్రభుత్వ లాఠీలు కాదు, ఆటోమేటిక్ రైఫిల్స్ ఉన్నాయి.
అర్జున్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ గుసగుసగా అన్నాడు, "బసు... మనం ఢిల్లీ వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తామని వాళ్ళకి తెలుసు. హైవేని బ్లాక్ చేసేశారు."
రజత్ భయంతో ఏడుపులంకించుకుని అన్నాడు, "మరి ఇప్పుడెలా? ఇక్కడే చచ్చిపోతామా? వెనక్కి వెళ్తే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, ముందు శేఖర్ గుండాలు!"
అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. చిమ్మచీకటి. రోడ్డుకి ఇరువైపులా దట్టమైన అడవి, వరి పొలాలు.
"కారు వదిలేయాలి," అర్జున్ నిర్ణయించుకున్నాడు. "దీన్ని తీసుకుని హైవే మీదకి వెళ్తే వాళ్ళు గుర్తుపట్టేస్తారు. మనం పల్లెటూరి దారి పట్టాలి."
"పల్లెటూరి దారా? ఈ వర్షంలోనా?" విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అవును. నడవాలి. కారుని ఇక్కడే పొదల చాటున దాచేద్దాం."
పది నిమిషాల్లో వాళ్ళు కారుని రోడ్డు పక్కన పాడుబడిన పెట్రోల్ పంప్ వెనుక ఉన్న పొదల్లో దాచేశారు. తర్వాత బురదతో నిండిన కాళ్ళతో పల్లెటూరి మట్టి రోడ్డు మీద నడవడం మొదలుపెట్టారు. వర్షం హోరు పెరుగుతోంది. అర్జున్ వేసుకున్న ఖరీదైన చొక్కా తడిసి శరీరానికి అతుక్కుపోయింది, కానీ ఆ ధ్యాస అతనికి లేదు.
దాదాపు మూడు కిలోమీటర్లు నడిచాక వాళ్ళు ఒక చిన్న ధాబా దగ్గరకు చేరుకున్నారు. ఆ ధాబా దాదాపు మూసివేశారు, కేవలం ఒక మినుకుమినుకుమంటున్న లాంతరు వెలుగుతోంది. బయట కొన్ని లారీలు ఆగి ఉన్నాయి.
అర్జున్ ధాబా యజమాని దగ్గరకు వెళ్ళబోతుండగా, ఒక లారీ కింద పడుకుని ఒక మెకానిక్ చక్రం బాగుచేయడం గమనించాడు. పక్కనే ఒక వయసు మళ్ళిన సర్దార్జీ డ్రైవర్, ఆందోళనగా ఏదో గొణుక్కుంటూ నిలబడి ఉన్నాడు.
అర్జున్ ముందుకు వెళ్ళాడు. "సర్దార్జీ, లారీ ఢిల్లీ వైపు వెళ్తుందా?"
ఆ సర్దార్జీ తలెత్తి చూశాడు. అతని కళ్ళలో వయసు భారం, అలసట ఆనవాళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన అర్జున్ వాళ్ళను ఆపాదమస్తకం చూశాడు—బట్టలు చూస్తే పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు, కానీ పరిస్థితి బిచ్చగాడి కన్నా హీనంగా ఉంది. ఒళ్లంతా బురద, చిందరవందరగా ఉన్నారు.
"పంజాబ్ వెళ్తుంది. కానీ ప్రయాణికులను ఎక్కించుకోను బాబూ. మిమ్మల్ని చూస్తుంటే పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కేసా ఏంటి?"
విక్రమ్ ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని ఆపాడు. అతను ముందుకు వెళ్లి సర్దార్జీ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు కాదు సర్దార్జీ, జీవితానికి సంబంధించిన కేసు. దయచేసి మమ్మల్ని కాస్త దాటించగలరా? డబ్బుల్లేవు, కానీ జీవితాంతం మీకు రుణపడి ఉంటాను."
సర్దార్జీ అర్జున్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఏం చూశాడో ఏమో, బహుశా తన పాత నీడను చూసుకున్నాడేమో. ఆయన ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, "ఎక్కండి. సరుకుల లారీ వెనుక టార్పాలిన్ కప్పి ఉంది. దాని కింద దాక్కోండి. హైవే మీద తనిఖీ జరుగుతోంది, అందుకే నేను పల్లెటూరి దారిలో ధన్‌బాద్ వైపు వెళ్తాను," అన్నాడు.
లారీ వెనుక ఎక్కి కూర్చున్నాక అర్జున్ వాళ్ళ శరీరాలు ఇక కదలనన్నాయి. రజత్, సుమిత్ బియ్యం బస్తాల మీద వాలిపోయారు. లారీ స్టార్ట్ అయింది, గొంతు పెట్టి మూలుగుతూ చీకట్లోకి ముందుకు సాగింది.
కొద్దిసేపటికి లారీ ఆగింది. డ్రైవర్ క్యాబిన్ చిన్న కిటికీ తెరుచుకుని సర్దార్జీ తొంగి చూశాడు. "బాబూ, ముందుకు రా. క్యాబిన్‌లో ఒకరికి చోటుంది. మిగతా వాళ్ళు వెనకే ఉండండి."
అర్జున్ క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. ఇంజిన్ వేడికి తడిసిన శరీరం కాస్త సేదతీరింది.
సర్దార్జీ ఒక చేత్తో స్టీరింగ్ పట్టుకుని లారీ నడుపుతున్నాడు. బయట వర్షం, చీకటి ఒక గోడలా అడ్డుగా ఉన్నాయి.
"పేరేంటి బాబూ?" సర్దార్జీ అడిగాడు.
"అర్జున్."
"నా పేరు బల్బీర్ సింగ్. ఒకప్పుడు నాకు సొంతంగా మూడు లారీలుండేవి బాబూ. నా సొంత రవాణా వ్యాపారం ఉండేది. ఈ రోజు నేను వేరే వాళ్ళ లారీ నడుపుతూ కూలీ నాలీ చేసుకుంటున్నాను."
అర్జున్ ఆసక్తిగా చూశాడు. "ఎందుకు? వ్యాపారంలో నష్టం వచ్చిందా?"
బల్బీర్ ఒక ఎండిన నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెయ్యేళ్ళ ఏడుపు కలిసున్నట్టుంది.
"నష్టం వస్తే డబ్బు పోయేది బాబూ, మళ్ళీ సంపాదించుకునేవాడిని. కానీ నా వంశమే అంతరించిపోయింది." బల్బీర్ స్టీరింగ్‌పై చేతిని నిమిరాడు. "నాకు రాజ్‌బీర్ అని ఒక కొడుకుండేవాడు. ఇంజనీర్. ఎంతో ఇష్టపడి పెళ్లి చేశాను. కోడలు ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టింది. ఇల్లంతా వెలుగు నిండుతుంది అనుకున్నాను. కానీ ఆరు నెలలు గడవకముందే, వేరే ఫ్లాట్ కావాలని, అత్తగారిని భరించలేనని చెప్పింది."
బల్బీర్ కాసేపు ఆగాడు. లారీ ఒక గుంతలో పడి కుదుపుకు లోనైంది.
"మేము ఒప్పుకోలేదు బాబూ. నా భార్యకు ఆరోగ్యం బాగోలేదు, ఆమెను వదిలి కొడుకు ఎలా వెళ్తాడు? అంతే, ఆట మొదలైంది. కోడలు పుట్టింటికి వెళ్లి, మా అందరి మీద సెక్షన్ 498-ఎ (వరకట్నం, గృహ హింస) కేసు పెట్టింది. మేము తనని కొట్టామని, డబ్బులు అడిగామని చెప్పింది. నేను, నా ముసలిది, నా కొడుకు—ముగ్గురినీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పట్టుకుపోయారు."
అర్జున్ గుండెల్లో ఒక కంపనం. అదే కథ. అదే స్క్రీన్‌ప్లే.
బల్బీర్ కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు. "నేను, నా భార్య ఆ అవమానాన్ని భరించాం. కానీ నా కొడుకు... వాడు చాలా సున్నితమైన మనసువాడు నాయనా. ఇంజనీర్, సమాజంలో పేరు ప్రఖ్యాతులున్నవాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాడికి బేడీలు వేసి కాలనీ వాళ్ళ ముందు తీసుకువెళ్తుంటే, వాడు తట్టుకోలేకపోయాడు. లాకప్‌లో రెండు రోజులు దెబ్బలు తిని మూగవాడైపోయాడు."
బల్బీర్ గొంతు పూడుకుపోయింది. "బెయిల్‌పై విడుదలయ్యాక చూస్తే, రాజ్‌బీర్ మునుపటి రాజ్‌బీర్ కాదు. వాడు పిచ్చివాడైపోయాడు బాబూ. రోజంతా గదిలో ఒక మూలన కూర్చుంటాడు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను చూస్తే చాలు—'చంపేస్తున్నారు! నన్ను చంపేస్తున్నారు!' అని అరుస్తాడు. వాడు ఎవరినీ గుర్తుపట్టడు. కన్నతల్లిని కూడా."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయాడు. "ఇప్పుడు... ఇప్పుడెక్కడున్నాడు?"
"గదిలో తాళం వేసి వచ్చాను బాబూ," బల్బీర్ గొంతు ఇప్పుడు చాలా చిన్నగా వస్తోంది. "వదిలేస్తే రోడ్ల మీదకి పరుగెడతాడు, జనం రాళ్ళు విసురుతారు. అందుకే గొలుసులతో కట్టి పడేయాలి. నా భార్య... తనకే మోకాళ్ళ నొప్పులు, నడవలేదు... ఆమె ఇప్పుడు ఆ పిచ్చి కొడుక్కి సేవలు చేస్తుంది. వాడికి స్నానం చేయించి, చేత్తో తినిపిస్తుంది. మరి నేను? నేను ఈ ముసలి వయసులో హైవే మీద బండి నడుపుతున్నాను. ఎందుకంటే కొడుకు పిచ్చి మందులకి, లాయర్ ఫీజుకి డబ్బులు కావాలి."
బల్బీర్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "కోడలు ఇప్పుడు కొత్త పెళ్లి చేసుకుని సుఖంగా ఉంది. నా ఇంజనీర్ కొడుకేమో చీకటి గదిలో గొలుసులతో కట్టేసిన కుక్కలా రోజులు గడుపుతున్నాడు. మా తప్పేంటి బాబూ? కొడుక్కి పెళ్లి చేశాం, ఇదేనా మేం చేసిన పాపం?"
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు. తన బాధ ఈ వృద్ధుడి యాతన ముందు చాలా చిన్నదిగా అనిపించింది. అతను కేవలం డబ్బు, పరువు మాత్రమే కోల్పోయాడు, కానీ ఈ తండ్రి తన కొడుకునే కోల్పోయాడు—బతికుండి కూడా చచ్చినవాడిలా.
అర్జున్ గుండె పిండినట్లయింది. ఈ బాధ కేవలం తన ఒక్కడిదే అనుకున్నాడు. తాను చదువుకున్న అధికారిని కాబట్టే ఇంత అవమానం అనుకున్నాడు. కానీ వార్తాపత్రికల్లో పేరు రాని ఈ నిరక్షరాస్యుడైన లారీ డ్రైవర్ బాధ కూడా అదే!
బల్బీర్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "నీ కళ్ళలో కూడా నేను అదే అగ్నిని చూస్తున్నాను బాబూ. నువ్వు కూడా..."
అర్జున్ తలదించుకున్నాడు. "అవును బల్బీర్. నేను కూడా సర్వం కోల్పోయాను. నా భార్య నన్ను బిచ్చగాడిని చేసింది, దొంగగా నిలబెట్టింది. ఈ రోజు నేను పరారీలో ఉన్నాను."
బల్బీర్ స్టీరింగ్‌పై ఒక చరుపు చరిచాడు. "పారిపోవడం ఎందుకు బాబూ? నేను పారిపోయాను కాబట్టే ఈ రోజు డ్రైవర్‌గా మిగిలాను. నువ్వు చదువుకున్నవాడివి. నువ్వు పారిపోవద్దు. పోరాడు. మాలాంటి మూగ జీవాల కోసం పోరాడు. తెలుసా, ఈ హైవే మీద ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళాలంటే భయపడే వేలాది డ్రైవర్లు ఉన్నారు. మేము లారీ చక్రాల కింద నలిగి చస్తాం, అయినా మా మాట ఎవరూ వినరు."
హఠాత్తుగా లారీ బ్రేక్ వేసింది. ముందు టార్చ్ లైట్ వెలుగు.
"తల దించుకో బాబూ! తనిఖీ!" బల్బీర్ గుసగుసగా అన్నాడు.
అర్జున్ సీటు కిందకి ముడుచుకుపోయాడు. అతని గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్లయింది. శేఖర్ మనుషులు పల్లెటూరి దారిలోకి కూడా వచ్చేశారా?
బయటి నుంచి కఠినమైన స్వరం వినిపించింది, "ఏయ్ సర్దార్! లారీలో ఏముంది? కిందకి దిగు!"
"ఉల్లిపాయలు అయ్యా, ఉల్లిపాయలు. ధన్‌బాద్ వెళ్తున్నాను."
"ఉల్లిపాయలా? లేక ఇంకేమైనా స్మగ్లింగ్ చేస్తున్నావా? తాళం తియ్!"
అర్జున్ రక్తం గడ్డకట్టినట్లయింది. వెనుక డాలాలో విక్రమ్ వాళ్ళున్నారు. డాలా తెరిస్తే సర్వనాశనమే!
బయట కొన్ని గుసగుసలు వినిపిస్తున్నాయి. డబ్బు నోట్ల చప్పుడు.
"అదేంటి అయ్యా, పేదవాడిని... కాస్త టీ ఖర్చులకి ఉంచుకోండి. వెనుక తాళం తుప్పు పట్టిపోయింది, తెరవాలంటే సుత్తి కావాలి. సరుకు పాడైపోతుంది అయ్యా... వెళ్ళనివ్వండి."
కొన్ని క్షణాల ఊపిరి బిగబట్టేంత నిశ్శబ్దం. ఆ కొన్ని క్షణాలు అనంతకాలంలా అనిపించాయి అర్జున్‌కి.
"పోరా! ఎక్కువ వాగకు."
లారీ మళ్ళీ స్టార్ట్ అయింది. బల్బీర్ క్యాబిన్‌లోకి ఎక్కి చెమట తుడుచుకున్నాడు.
"బతికిపోయావు బాబూ. రెండు వందలకు ఒప్పుకున్నారు. శేఖర్ గుండాలు కాదు, స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు. డబ్బులిస్తే దేవుణ్ణి కూడా వదిలేస్తారు."
అర్జున్ సీటు కింద నుంచి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని శరీరం వణుకుతోంది.
"బల్బీర్, ఈ రోజు మీరు మా ప్రాణాలు కాపాడారు."
"ప్రాణం నేను కాపాడలేదు బాబూ. పైన ఉన్నవాడు కాపాడాడు, నువ్వు ఏదో ఒకటి చేయాలనేమో. మనం సరిహద్దు దాటేశాం. ముందు కాశీ హైవే."
తెల్లవారుతోంది. వర్షపు మేఘాలు తొలగిపోయి దూరంగా ఎర్రని సూర్యుడు కనిపిస్తున్నాడు. లారీ ఒక నిర్మానుష్య ప్రదేశంలో ఆగింది.
"కిందకి దిగండి బాబూ. ఇక్కడి నుంచి కాశీ వెళ్ళడానికి బస్సు దొరుకుతుంది. నేను ఇంక ముందుకు వెళ్ళను."
విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ లారీ నుంచి దిగారు. వాళ్ళ ఒళ్ళు నొప్పులతో, కళ్ళలో నిద్ర లేకపోయినా, వాళ్ళు స్వేచ్ఛగా ఉన్నారు. కనీసం శేఖర్ హద్దుల అవతల ఉన్నారు.
బల్బీర్ లారీ స్టార్ట్ చేసే ముందు అర్జున్ వైపు చూసి అన్నాడు, "బాబూ, ఒక మాట గుర్తుంచుకో. లారీ అద్దం పగిలితే మార్చవచ్చు, కానీ స్టీరింగ్ చేయి జారితే లోయలో పడతాం. నీ జీవితం స్టీరింగ్‌ను ఇంకెప్పుడూ ఇతరుల చేతిలో పెట్టకు. పోరాడు, చివరి వరకు పోరాడు."
లారీ దుమ్ము రేపుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. అది కనుమరుగయ్యే వరకు అర్జున్ చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఈ సామాన్య లారీ డ్రైవర్ ఈ రోజు అతనికి నేర్పిన పాఠం, ఏ విశ్వవిద్యాలయం నేర్పించలేదు.
విక్రమ్ అర్జున్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "పదా. బస్ స్టాండ్ అటు వైపు ఉంది."
వాళ్ళు అడుగు ముందుకు వేయబోతుండగా, అప్పుడే అర్జున్ ఫోన్ మోగింది. అదే తెలియని నంబర్. అదే రహస్య వ్యక్తి.
అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తాడు. "హలో?"
అవతలి నుంచి అదే గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది, "కాశీ బస్సు ఎక్కవద్దు. అది ఒక ఉచ్చు. బస్ స్టాండ్‌లో శేఖర్ మనుషులు సివిల్ డ్రెస్‌లో నిలబడి ఉన్నారు. కుడి వైపు చూడు. అడవిలోకి ఒక సన్నని దారి గంగ వైపు దిగిపోతోంది. ఆ దారిలో నడవండి. రెండు కిలోమీటర్ల తర్వాత ఒక శ్మశాన వాటిక వస్తుంది."
"శ్మశాన వాటికా? ఎందుకు?" అర్జున్ గొంతు ఎండిపోయింది.
"ఎందుకంటే అన్నీ అంతమైన చోటే సత్యం పుడుతుంది. భయపడకండి అర్జున్ గారు. రండి... నా మనిషి ఎదురుచూస్తున్నాడు."
కాల్ కట్ అయింది.
అర్జున్ కుడి వైపున ఉన్న అడవి దారి వైపు చూశాడు. పొగమంచుతో కప్పబడిన ఆ దారి ఏదో మరో ప్రపంచంలోకి వెళ్తున్నట్లుంది.
విక్రమ్ అడిగాడు, "ఏమన్నారు?"
అర్జున్ ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకుని, "బస్ స్టాండ్ కాదు. శ్మశానం వైపు వెళ్ళాలి," అన్నాడు.
ఆ నలుగురు స్నేహితులు పొగమంచు కమ్మిన అడవి దారిలో అడుగుపెట్టారు. ఈ దారి వాళ్ళను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్తుందో వారికి తెలియదు—విముక్తి అనే వెలుగులోకా, లేక శేఖర్ చౌదరి పన్నిన ఏదైనా మృత్యు ఉచ్చులోకా?
______________________________
ఈ కథను ఇంతగా ఆదరిస్తున్న నా పాఠకులందరికీ హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు మరియు ప్రేమ.
ఈ కథ రాయడంలో నా ముఖ్య ఉద్దేశ్యం సమాజంలో అణచివేతకు గురవుతున్న పురుషుల మనసులోని మాటను బయటపెట్టడమే. అది నేను ఎంతవరకు చేయగలుగుతున్నానో మీరే చెప్పాలి. కాబట్టి మీకు నచ్చినా, నచ్చకపోయినా మీ అభిప్రాయాలను సమీక్షల ద్వారా తెలియజేయండి.
నచ్చితే, నన్ను అనుసరించడం మరియు సబ్‌స్క్రైబ్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. ఈ కథ చాలా దూరం వెళ్తుంది. మొదటిసారి పురుషుల కోసం కలం పట్టాను, కాబట్టి మీ అందరి మద్దతు నాకు ఎంతో అవసరం.