విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

12.

విక్రమ్ కారును పిచ్చెక్కిన వేగంతో నడుపుతున్నాడు. స్పీడోమీటర్ ముల్లు 120ని తాకబోతోంది. వైపర్లు వెర్రిగా కదులుతున్నాయి. వెనక సీట్లో అర్జున్ ఒక రాతిబొమ్మలా కూర్చున్నాడు. అతని చెవి దగ్గర ఇంకా నాన్న ఫోన్ ఉంది, నిజానికి లైన్ ఎప్పుడో కట్ అయిపోయింది.

హఠాత్తుగా అర్జున్ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ మళ్ళీ మోగింది. రత్నం బాబాయ్.

అవతలి నుంచి రత్నం బాబాయ్ గొంతు వినిపించింది. ఆయన చాలా దూరం పరిగెత్తి వచ్చినట్టు ఆయాసపడుతున్నారు. "నాయనా... నాయనా వింటున్నావా?"

"చెప్పు బాబాయ్! వాళ్ళు... వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారు?"

"బతికారురా... దేవుడే కాపాడాడు," రత్నం బాబాయ్ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది. "మనం సరైన సమయానికి తలుపులు పగలగొట్టాం. ఆ దుర్మార్గుడు లైటర్ విసిరాడు కానీ, అదృష్టం కొద్దీ మీ అమ్మ చీర తడిగా ఉండటంతో నిప్పు అంటుకోలేదు. నేను, విమల్, హరి కలిసి మీ అమ్మానాన్నల్ని చేతులతో ఎత్తుకుని బయటకు తీసుకొచ్చాం. గ్యాస్ సిలిండర్ కూడా ఆపేశాం."

అర్జున్ సీట్లో వెనక్కి వాలిపోయాడు. అతని గుండెల లోతుల్లోంచి ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు వచ్చింది. కన్నీళ్లు ఆగలేదు. "నాన్న? నాన్న బానే ఉన్నారా?"

"వినయ్ అన్న ఛాతీ మీద దెబ్బ తగిలింది, ఆ సైతాను వాడు కాలితో తన్నాడు. కానీ స్పృహలోనే ఉన్నారు. డాక్టర్ గారికి కబురు పెట్టాను. నువ్వు దిగులు పడకు నాయనా, నేను, ఊరిలోని కుర్రాళ్ళు ఈ రాత్రంతా కాపలా కాస్తాం. యమధర్మరాజు కూడా ఈ ఇంటి దరిదాపుల్లోకి రాలేడు. నువ్వు... నువ్వు మాత్రం ఆ దయ్యాన్ని వదలకు."

అర్జున్ కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. అతని కన్నీళ్లు ఇప్పుడు ఇంకిపోయాయి. వాటి స్థానంలో ఇప్పుడు అగ్నిపర్వతం లావా ఉంది. అతను శాంతమైన స్వరంతో, "వదలను బాబాయ్. మాట ఇస్తున్నాను. మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి," అన్నాడు.

ఫోన్ కట్ చేసి అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. చీకటి ఆకాశాన్ని చీలుస్తూ మెరుపులు మెరుస్తున్నాయి.

విక్రమ్ అన్నాడు, "దేవుడి దయ! అర్జున్, ఇప్పుడు మనం ఏం చేద్దాం? సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్దామా? FIR..."

"వద్దు," అర్జున్ అడ్డుకున్నాడు. అతని గొంతులోని ధ్వనికి విక్రమ్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఈ అర్జున్ అతనికి తెలియదు. ఈ అర్జున్ ఆ భయస్తుడైన, మధ్యతరగతి, మర్యాదస్తుడైన అర్జున్ కాదు. ఇతను గాయపడిన తల్లిదండ్రుల కొడుకు.

"సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి ఏం లాభం విక్రమ్? ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు డైరీ తీసుకోడు. సాక్ష్యం అడుగుతాడు. అంతలోపు మాయ ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ ముగించుకుని దుబాయ్ పారిపోతుంది. అది మా అమ్మానాన్నల్ని చంపాలనుకుంది. చట్టప్రకారం న్యాయం జరగడానికి పదేళ్ళు పడుతుంది. నాకు ఈరోజే న్యాయం కావాలి."

"ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు నువ్వు?"

"కారు తిప్పక్కర్లేదు. నేరుగా హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయకు పోనీ. మాయ తన ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్‌లో మా నాన్న మీద అబద్ధపు నిందలు వేయబోతోంది. నేను ఆ వేదిక మీదే దాని బండారం బయటపెడతాను. అది మా కుటుంబానికి నిప్పు భయం చూపించింది, నేను దానికి నిజమైన నిప్పు అంటే ఏంటో చూపిస్తాను."

విక్రమ్ నవ్వాడు. ఒక క్రూరమైన, సంతృప్తికరమైన నవ్వు. "అదేరా నా కొడుకు! సీట్ బెల్ట్ పెట్టుకో."

మాయ పెంట్‌హౌస్

తన ప్లాన్-బి విఫలమైందని, రాకా పారిపోయాడని, వినయ్ వర్మ గారు బతికే ఉన్నారని తెలిసినప్పుడు మాయా దేశాయ్ భయంతో వెనక్కి తగ్గలేదు. పైగా, ఆమె మరింత క్రూరంగా మారింది. దెబ్బతిన్న పాములా బుసలు కొడుతూ, ప్రాణాలకు తెగించింది.

ఆమె గొణుక్కుంది, "నువ్వు నా ప్లాన్-బి నాశనం చేశావు అర్జున్. నువ్వు మీ అమ్మానాన్నల ప్రాణాలు కాపాడావు. కానీ నేను చూస్తాను, నువ్వు వాళ్ళ 'మానం' ఎలా కాపాడతావో. సమాజంలో ప్రాణం కన్నా మానం గొప్పది."

ఆమె వేగంగా తన స్టడీ రూమ్‌లోకి వెళ్ళింది. డ్రాయర్ రహస్య అర నుంచి ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న ఫైల్‌ను బయటకు తీసింది— 'వినయ్ వర్మ: సర్వీస్ బుక్ (కాపీ)'. పసుపుపచ్చగా మారిన ఆ కాగితాలు మాయ చేతిలో ఒక్కో టైమ్ బాంబులా ఉన్నాయి.

ఆమె ఇంటర్‌కామ్‌లో తన పర్సనల్ సెక్రటరీ ప్రియను పిలిచింది. ప్రియ గదిలోకి రాగానే మాయ ఆ ఫైల్‌ను ఆమె వైపు విసిరింది. ఆ ఫైల్ ప్రియ కాళ్ళ దగ్గర శబ్దం చేస్తూ పడింది.

"ప్రియ, తక్షణం ఈ ఫైల్ యాభై కాపీలు తీయించు. ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్‌లోకి వెళ్ళే ముందు ప్రతి జర్నలిస్ట్ ప్రెస్ కిట్‌లో ఇది ఉండాలి. రేపటి అన్ని పేపర్లలో హెడ్‌లైన్ ఇదే అయ్యుండాలి, అది రాష్ట్రాన్ని కుదిపేయాలి."

ప్రియ ఫైల్‌ను నేల మీద నుంచి తీసుకుని, తడబడుతూ అంది, "మేడమ్, కానీ ఇది... ఇది మీ మామగారి చాలా పాత ప్రభుత్వ పత్రాలు. ఇది ఈ రోజు ఎజెండాకు సంబంధం ఉన్నదా? పైగా ఇవి లీక్ చేస్తే ఆయన పెన్షన్‌కి సమస్య రావచ్చు... ఆయన ఆరోగ్యం బాగాలేదు కదా..."

"నోరుముయ్!" మాయ ఎంత గట్టిగా అరిచిందంటే ప్రియ భయంతో వణికిపోయింది. మాయ కళ్ళలోంచి నిప్పులు చెరుగుతున్నట్టు ఉంది. "నేను చెప్పింది చెయ్యి! అర్జున్ నన్ను ప్రాణాలతో చంపడానికి ప్రయత్నించలేదా? నా మీద చెయ్యి చేసుకోలేదా? ఈ రోజు నేను వాళ్ళ నాన్నను సమాజంలో హత్య చేస్తాను. రేపు ఉదయం వినయ్ వర్మ సిగ్గుతో తలెత్తుకోలేనంతగా హెడ్‌లైన్ సృష్టిస్తాను. హెడ్‌లైన్ ఇలా ఉండాలి— 'అవినీతిపరుడైన మామగారి అక్రమాలను కప్పిపుచ్చడానికే, ఉద్యమకారిణి అయిన భార్యపై భర్త దాడి'. వెళ్ళు!"

ప్రియ మరో మాట మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేకపోయింది. ఫైల్ తీసుకుని వేగంగా బయటకు వెళ్ళిపోయింది.

మాయ డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందు నిలబడింది. అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకుంది. మెరూన్ రంగు గద్వాల్ చీర, మెడలో వజ్రాల నెక్లెస్, పెదాలపై ముదురు ఎరుపు రంగు లిప్‌స్టిక్. ఆమె ఈ రోజు ఒక మహారాణిలా కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ రాణి కళ్ళ లోతుల్లో ఒక సైతాను నీడ దాగి ఉంది. ఆమె మనసులో అనుకుంది, "అర్జున్, నువ్వు మీ అమ్మానాన్నల్ని నిప్పుల నుంచి కాపాడావు సరే, కానీ ఈ సమాజం అనే నిప్పు నుంచి ఎలా కాపాడతావు? పరువు పోతే బతికుండి చచ్చినట్లే."

హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయ, రాత్రి 9:00

విక్రమ్ కారు హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయ పోర్టికోలో ఆగేసరికి, ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ అప్పటికే మొదలైంది. హోటల్ బయట ఒక పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ ఏర్పాటు చేశారు, దానిపై లోపలి దృశ్యాలు లైవ్ టెలికాస్ట్ అవుతున్నాయి. వర్షం పడుతున్న రాత్రి కూడా కొంతమంది ఆసక్తిగా గొడుగులు పట్టుకుని ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు.

స్క్రీన్ మీద మాయ పెద్ద ముఖం కనిపిస్తోంది. ఆమె మైక్ పట్టుకుని కన్నీళ్ళతో కూడిన స్వరంతో చెబుతోంది, "మీరందరూ నన్ను ఒక విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్తగా ఎరుగుదురు. కానీ నమ్మండి, గత మూడు సంవత్సరాలుగా నేను నరకంలో ఉన్నాను. నా భర్త నన్ను మోసం చేయడమే కాదు, అతని కుటుంబం మొత్తం అవినీతి పునాదుల మీదే నిలబడింది. నేను నాన్నలా భావించే మామగారు కూడా, ప్రభుత్వ డబ్బును దుర్వినియోగం చేసి తన కొడుకు విలాసవంతమైన జీవితానికి వాడేవారు..."

ప్రేక్షకుల మధ్య "ఛీ ఛీ" అనే గుసగుసలు మొదలయ్యాయి. మాయ నటన ఆస్కార్‌కి అర్హమైనది.

కారు లోపల అర్జున్ స్క్రీన్ వైపే చూస్తున్నాడు. తన నాన్న మీద ఈ నీచమైన అబద్ధాలు వింటుంటే అతని ఒంటి మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. కానీ విచిత్రంగా, ఈ రోజు అతను కోపంతో అరవలేదు. అతని ముఖంలో తుఫానుకి ముందు ఉండే నిశ్శబ్దంలాంటి ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది.

విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "అర్జున్, సిద్ధమేనా? గుర్తుంచుకో, మనం రక్షణ ఆడటానికి రాలేదు, దాడి చేయడానికి వచ్చాం."

అర్జున్ జేబులో చేయి పెట్టి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తడిమాడు. అది ఇప్పుడు కేవలం ఒక ప్లాస్టిక్ ముక్క కాదు, అది సత్యం అనే బ్రహ్మాస్త్రం. అది తన తల్లిదండ్రుల అవమానానికి సమాధానం.

అతను కారు డోర్ తెరిచి కిందకు దిగాడు. వర్షపు జల్లు అతని ముఖాన్ని తాకింది. అతను పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ వైపు ఒకసారి చూశాడు, అక్కడ మాయ మొసలి కన్నీరు కారుస్తోంది. తర్వాత విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "పద విక్రమ్. మాయ యొక్క ఈ చివరి నాటకాన్ని చూసొద్దాం. తెరపడే సమయం వచ్చింది," అన్నాడు.

సెక్యూరిటీ గార్డులు వాళ్ళను ఆపడానికి ముందుకు వచ్చారు. "సార్, ఇన్విటేషన్ కార్డ్ లేకుండా లోపలికి వెళ్ళడానికి వీల్లేదు."

విక్రమ్ జేబులోంచి ఏమీ తీయలేదు, కేవలం గార్డు కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "మేము ఇన్విటేషన్ తీసుకురాలేదు, విచారణ తీసుకువచ్చాం. దారి వదలండి," అన్నాడు.

విక్రమ్ గొంతులో, అర్జున్ నడకలో ఈ రోజు అలాంటి దర్పం ఉంది కాబట్టి, గార్డులు వెనక్కి తగ్గక తప్పలేదు.

వాళ్ళు హోటల్ లాబీ దాటి బాల్‌రూమ్ వైపు నడిచారు. బాల్‌రూమ్ మూసి ఉన్న తలుపుల అవతలి నుంచి మాయ మైక్ చప్పుడు వినిపిస్తోంది. లోపల అబద్ధాల కొండ పేరుకుపోతోంది. మాయ ఈ విషపు ప్రసంగాన్ని ముగించేలోపే, వాళ్ళు నిజాన్ని బయటపెట్టగలరా? లేక అప్పటికే మీడియా వినయ్ వర్మ గారిని 'దొంగ'గా చిత్రీకరించి అర్జున్ కుటుంబానికి మకిలి అంటిస్తుందా?