విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

11.

జూబ్లీ హిల్స్‌లోని అతిథి గృహం సమావేశ మందిరంలో అప్పుడు ఒక వింతైన, బరువైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. బయట ఆకాశం నల్లగా మేఘావృతమై ఉంది, మధ్యమధ్యలో మెరుపుల వెలుగుకు గది అంతా నీలిరంగు కాంతితో నిండిపోతోంది. అర్జున్ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు, ఆ తుఫాను బయట మాత్రమే కాదు, తన జీవితంలో కూడా చెలరేగుతోందని అతనికి అనిపించింది. బల్ల మీద చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న వేలాది కాగితాలు—మాయ చేసిన అవినీతికి సాక్ష్యాలు. కానీ అర్జున్ మనసు అక్కడ లేదు. మాయ చివరిసారి చేసిన ఫోన్ పిలుపు—"రోడ్డు బాగోలేదు"—అన్న మాటలు అతని తలకి సుత్తితో కొట్టినట్టు ఉన్నాయి.

విక్రమ్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు నుండి తల పైకెత్తి కళ్ళజోడు తీశాడు. అతను ఏదో చెప్పబోయేంతలో, అతని వ్యక్తిగత సురక్షితమైన ఫోన్ మోగింది. ఎడతెరిపి లేకుండా, కర్కశంగా. ఫోన్ తెర మీద పేరు వెలిగింది—'శేఖర్ అన్న' (ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్).

విక్రమ్ ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. "చెప్పు శేఖర్ అన్నా."

అవతలి నుండి శేఖర్ అన్న గొంతు వినిపించింది. కానీ ఆ గొంతులో వృత్తిపరమైన ప్రశాంతత లేదు, రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఉత్కంఠ ఉంది. "సార్, అత్యవసరం! రెడ్ అలర్ట్! నేను మాయ ఎన్‌క్రిప్టెడ్ కాల్ రికార్డ్‌ను ఛేదించగలిగాను. ఇది కేవలం బ్లాక్‌మెయిల్ వ్యవహారం కాదు సార్, మాయ 'రాకా' అనే పేరుమోసిన సుపారీ కిల్లర్‌తో ఒప్పందం ఖరారు చేసింది."

విక్రమ్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "రాకా? అంటే ఆ హైవే కిల్లరా? కానీ ఎందుకు?"

"లక్ష్యం అర్జున్ గారు కాదు. లక్ష్యం పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా. రాకా ఫోన్ టవర్ స్థానం తాడేపల్లిగూడెం హైవే దాటుతున్నట్టు చూపిస్తోంది. వాడు వేగంగా అర్జున్ గారి సొంత ఊరి వైపు వెళ్తున్నాడు. మాయ ఇచ్చిన సూచనలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి—'ప్రమాదవశాత్తు మరణం'. గ్యాస్ లీక్ లేదా ఎలక్ట్రిక్ షార్ట్ సర్క్యూట్—ఏదో ఒకటి సృష్టించి వినయ్ వర్మ గారిని, సావిత్రి గారిని అంతమొందించాలని ప్రణాళిక. సమయం చాలా తక్కువగా ఉంది సార్."

విక్రమ్ చేతిలోంచి ఖరీదైన 'మాంట్ బ్లాంక్' కలం జారి కిందపడింది. అతని ముఖం పాలిపోయింది. అతను గట్టిగా అరిచాడు, "అర్జున్! వెంటనే ఇంటికి ఫోన్ చెయ్! ఇప్పుడే!"

అర్జున్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్ కళ్ళలో అలాంటి భయాన్ని అతను ముందెప్పుడూ చూడలేదు. "ఎందుకు? ఏమైంది?"

విక్రమ్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అర్జున్ భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "మాయ కేవలం బెదిరించట్లేదు, సుపారీ ఇచ్చింది! రాకా అనే కిల్లర్ మీ ఊరి వైపు వెళ్తున్నాడు. గ్యాస్ లీక్ లేదా నిప్పు పెట్టడం—ఏదో ఒకటి చేసి మీ అమ్మానాన్నల్ని చంపేయాలని ప్రణాళిక వేసింది! త్వరగా! వాళ్ళని హెచ్చరించు!"

అర్జున్ ఒక్క క్షణం పాటు నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. అతని కాళ్ళ కింద భూమి కదిలినట్టు అయ్యింది. మాయ ఇంత దూరం వెళ్తుందా? అతను వణుకుతున్న చేతులతో జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. చేతులు ఎంతగా వణుకుతున్నాయంటే, ప్యాటర్న్ లాక్ తీయడానికి మూడుసార్లు తప్పు చేశాడు.

చివరికి అమ్మ నంబర్‌కి డయల్ చేశాడు.

ఫోన్ స్పీకర్‌పై పెట్టాడు. రింగ్ అవుతోంది... రింగ్ అవుతోంది...

"ఎత్తమ్మా... దయచేసి ఫోన్ ఎత్తు..." అర్జున్ గొణుగుతున్నాడు. అతని కళ్ళ ముందు అమ్మ రూపం కదలాడింది—సొంత ఊరిలో సాయంత్రం వేళ తులసి కోట దగ్గర దీపం పెడుతున్న దృశ్యం. చీకటి మాటున యమదూత తనవైపే వస్తున్నాడని ఆ తల్లికి తెలియదు.

ఎవరూ ఫోన్ ఎత్తడం లేదు. అవతలి నుంచి కేవలం ఏకరీతిగా రింగ్ అవుతున్న శబ్దం.

సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ తెరిచాడు. అతని వేళ్ళు తుఫాను వేగంతో కీబోర్డుపై కదులుతున్నాయి. "అర్జున్ అన్నా, ఊళ్ళో ఎవరైనా చుట్టుపక్కల వాళ్ళ నంబర్ ఉందా? నేను స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ ఐసీ నంబర్ కోసం ప్రయత్నిస్తున్నా, కానీ కలవట్లేదు."

విక్రమ్ అన్నాడు, "స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని నిర్వహించడానికి సమయం పడుతుంది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరేలోపే రాకా పని కానిచ్చేస్తాడు. అర్జున్, నాన్నకి ప్రయత్నించు! ల్యాండ్‌లైన్‌కి చెయ్!"

అర్జున్ మళ్ళీ డయల్ చేశాడు. ఈసారి నాన్న మొబైల్‌కి. రింగ్ అవుతూనే ఉంది. ప్రతి రింగ్ శబ్దం తన గుండె చప్పుడును ఆపేస్తున్నట్టు అనిపించింది అర్జున్‌కి. బయట వర్షం పెరుగుతోంది, బహుశా ఊళ్ళో కూడా తుఫాను వస్తుండొచ్చు, అందుకే నాన్న రింగ్ వినడం లేదేమో. లేక... లేక అన్నీ అయిపోయాయా?

హఠాత్తుగా లైన్ కలిసింది.

"హలో?" నాన్న బలహీనమైన, దగ్గుతో కూడిన గొంతు.

"నాన్నా!" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు. అతని గొంతు నరాలు తెగిపోయేలా ఉన్నాయి. "మీరు ఎక్కడున్నారు? ఇంట్లోనా?"

"అవునురా నాయనా, ఇంట్లోనే. మీ అమ్మ వంటగదిలో సాయంత్రం దీపారాధన చేస్తోంది... బయట పెద్ద తుఫానురా. ఎందుకు? నువ్వు బానే ఉన్నావా?"

"నాన్నా, నేను చెప్పేది వినండి! ఏ ప్రశ్నలూ అడగొద్దు! వెంటనే ఇంట్లోంచి బయటకు రండి! ఇప్పుడే! వంటగదిలోకి వెళ్ళొద్దు! గ్యాస్ సిలిండర్ దగ్గరకు వెళ్ళొద్దు! ఎవరినీ ఇంట్లోకి రానివ్వొద్దు!"

అవతల నాన్న అయోమయంలో ఉన్నారు. వయసు పైబడటంతో ఆయన మాటల్ని వెంటనే అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నారు. "ఏం మాట్లాడుతున్నావు నాయనా? గ్యాస్ కట్టేసే ఉంది. పైగా బయట కుండపోత వర్షం... ఈ తుఫానులో ఎవరు వస్తారు?"

"నాన్నా దయచేసి! ప్రమాదం వస్తోంది! మాయ మిమ్మల్ని చంపడానికి మనుషుల్ని పంపింది. మీరు వెనక దారి నుంచి రత్నం బాబాయ్ వాళ్ళింటికి వెళ్ళిపోండి. ఫోన్ ఆన్‌లోనే ఉంచి పరుగెత్తండి!"

"మాయా? అదేంటిరా... మమ్మల్ని చంపుతుందా?" నాన్న గొంతు వణికింది. తన కొడుకు భార్య తమను చంపడానికి మనుషుల్ని పంపగలదని ఆయన నమ్మలేకపోతున్నారు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో అర్జున్‌కి ఫోన్ అవతలి నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది. గేటు ముందు ఒక మోటర్‌బైక్ ఆగిన శబ్దం. ఆ తర్వాత బరువైన బూట్ల చప్పుడు తడి అరుగు మీద వినిపిస్తోంది. ఖట్... ఖట్... ఖట్...

అర్జున్ అరిచాడు, "నాన్నా! పారిపోండి! ఎవరో వచ్చారు!"

అవతలి నుంచి నాన్న భయంతో కూడిన గొంతు వినిపించింది, "ఎవరు? ఎవరు అక్కడ? ఏం కావాలి?"

పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, సొంత ఊరు

బయట అప్పుడు ప్రళయ భీకరమైన తుఫాను. రేకుల షెడ్డుపై పడుతున్న వర్షపు చప్పుడుకు చెవులు చిల్లులు పడుతున్నాయి. వినయ్ వర్మ గారు ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకుని వణుకుతున్న కాళ్ళతో తలుపు వైపు నడిచారు.

తలుపు తెరిచే ఉంది. మెరుపు వెలుగులో తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్న ఒక పొడవాటి నీడ ఆకారం కనిపించింది. నల్లటి రెయిన్‌కోట్, ముఖానికి హెల్మెట్. చేతులకు నల్లటి గ్లౌజులు.

వినయ్ వర్మ గారు వెనక్కి తగ్గారు. "ఎవరు నువ్వు? ఏం కావాలి?"

రాకా ఏ సమాధానం ఇవ్వలేదు. వాడు ఒక వృత్తిపరమైన కిల్లర్. మాట్లాడి సమయం వృథా చేయడు. వాడు ముందుకు వచ్చి బరువైన బూటుతో వినయ్ వర్మ గారి ఛాతీ మీద బలంగా తన్నాడు.

ఆ వృద్ధుడు వెనక్కి ఎగిరి గోడకు ఉన్న అల్మరాకు గుద్దుకున్నారు. ఛాతీ ఎముకలు విరిగిన శబ్దం వచ్చింది. నొప్పితో మూలుగుతూ ఆయన నేల మీద కుప్పకూలిపోయారు. చేతిలోంచి ఫోన్ జారి నేల మీద పడింది, కానీ అదృష్టవశాత్తూ లైన్ కట్ అవ్వలేదు.

రాకా నేరుగా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు. అక్కడ అర్జున్ తల్లి సావిత్రి గారు అప్పుడే పూజ గదిలోంచి బయటకు వచ్చారు. చేతిలో దీపం పళ్లెం ఉంది. తన ముందు యమదూతలా నిలబడి ఉన్న రాకాని చూసి ఆమె అరవబోయేంతలోనే, రాకా జేబులోంచి క్లోరోఫామ్ కలిపిన రుమాలు తీసి ఆమె ముక్కుకు అదిమాడు.

సావిత్రి గారు తన బలహీనమైన చేతులతో రాకా రెయిన్‌కోట్‌ను పట్టుకున్నారు, కానీ ఆ అసుర బలం ముందు ఆమె శక్తి సరిపోలేదు. కొన్ని క్షణాల పెనుగులాట, తర్వాత సావిత్రి గారు కూడా నేల మీద పడిపోయారు. చేతిలోని దీపం ఆరిపోయి నేల మీద దొర్లింది.

రాకా వేగంగా గ్యాస్ స్టవ్ నాబ్ తిప్పేశాడు.

బుస్సుస్స్...

గ్యాస్ బయటకు వస్తున్న శబ్దం. ఆ విషపూరితమైన వాసన క్షణాల్లో ఆ చిన్న వంటగది అంతా వ్యాపించడం మొదలైంది. రాకా జేబులోంచి ఖరీదైన జిప్పో లైటర్ తీశాడు. వాడు కిటికీ దగ్గర నిలబడ్డాడు. గ్యాస్ ఇంకాస్త వ్యాపించాలి. ఆ తర్వాత ఒక చిన్న నిప్పురవ్వ, అంతే, ఇల్లంతా బూడిదైపోతుంది. మాయ ఆదేశం—ప్రమాదం.

కానీ రాకాకి తెలియదు, హాలులో నేల మీద పడి ఉన్న ఫోన్ అవతలి వైపు అర్జున్ అన్నీ వింటున్నాడని. నాన్న ఆర్తనాదాలు, అమ్మ పెనుగులాట శబ్దం, ఇంకా గ్యాస్ బుసలు కొడుతున్న శబ్దం.

అర్జున్ అతిథి గృహంలో కూర్చునే మరో ఫోన్ నుండి ఊళ్ళోని కేర్‌టేకర్‌ రత్నం బాబాయ్‌కి ఫోన్ చేశాడు.

"రత్నం బాబాయ్! వెంటనే గోడ దూకి లోపలికి వెళ్ళు! నాన్నని చంపేశారు! గ్యాస్ లీక్ చేస్తున్నాడు! ఇప్పుడే వెళ్ళు!"

రాకా లైటర్ వెలిగించబోయేంతలో, బయట ప్రధాన ద్వారం మీద గట్టిగట్టిగా తన్నే శబ్దం వినిపించింది.

"వినయ్ అన్నా! ఓ వినయ్ అన్నా! తలుపు తీయండి!" రత్నం బాబాయ్ గొంతు. అతనితో పాటు మరో పది, పన్నెండు మంది గ్రామస్థుల అరుపులు. "నిప్పు! నిప్పు!"

"తలుపు పగలగొట్టండి! పగలగొట్టమంటున్నా!" రత్నం బాబాయ్ అరుపు ఫోన్‌లో వినిపించింది. ఢాం! ఒక భయంకరమైన శబ్దం. తలుపు విరిగిపడిన చప్పుడు. అర్జున్ ఊపిరి బిగబట్టి ఎదురుచూస్తున్నాడు. అవతల ఇప్పుడు కేవలం గందరగోళం. "పట్టుకోండి వాడిని! పారిపోతున్నాడు! కిటికీలోంచి పారిపోతున్నాడు!" ఎవరో ఒక గ్రామస్థుడి అరుపు.

ఆ తర్వాత పెనుగులాట శబ్దాలు. అద్దాలు పగిలిన చప్పుడు. వినయ్ వర్మ గారు బ్రతికే ఉన్నారా? అమ్మ బానే ఉందా? అర్జున్‌కి ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. హఠాత్తుగా తుఫాను శబ్దాన్ని మించి ఒక తుపాకీ పేలిన శబ్దం వినిపించింది.

ఢాం!

ఎవరి తుపాకీ అది? రాకాదా? లేక గ్రామస్థులలో ఎవరిదైనానా? ఫోన్ అవతలి నుంచి నాన్న ఆర్తనాదం వినిపించింది, "వద్దు! చంపొద్దు..." ఆ తర్వాత లైన్ కట్ అయింది.

అర్జున్ హలో, హలో అని అరుస్తూనే ఉన్నాడు, కానీ అవతలి నుంచి ఏ సమాధానం రాలేదు. విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో కూడా ఇప్పుడు భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి.

"అర్జున్, శాంతించు. మనం దాదాపుగా చేరుకున్నాం." కానీ అర్జున్‌కి తెలుసు, ఆ ఒక్క తూటా అన్నీ ముగించేయగలదని. ఆ తూటా ఎవరి గుండెల్లోకి దూసుకెళ్ళింది? నాన్నకా? లేక అమ్మకా?