♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode 167 தொடர்ச்சி

வானம், இரு உடல்களின் மகா சங்கமத்தைக் கண்டு பரவசமடைந்தது போல, மீண்டும் மெல்லத் தன் குளிர் பன்னீரைத் தூறலாகத் தூவ ஆரம்பித்தது. அந்த மெல்லிய மழைத் துளிகள் பிரியங்காவின் தகித்துக் கொண்டிருந்த முகத்தில் பட்டு உருகி ஓடின.

வானம் பொழிந்த பன்னீர்த்துளிகள் பிரியங்காவின் கார்மேகக் கூந்தலை நனைத்து, அவளது வில் போன்ற புருவங்கள், மூக்கின் நுனி, மற்றும் காமத்தால் செவ்வானமாய் சிவந்திருந்த அவளது கன்னங்கள் எங்கும் முத்து முத்தாய் வந்து அமர்ந்தன. அந்தத் துளிகள் அவளது முகத்தின் சூட்டில் லேசாக வெதுவெதுப்பாக மாறின.



அவளது முகத்தில் வழிந்த அந்த நீர்முத்துக்களைக் கண்ட காத்தவராயன், தன் தடித்த இதழ்களை மெல்லக் குவித்து, அவளது நெற்றியிலிருந்து வழியத் தொடங்கிய நீர்த்துளிகளை அப்பட்டமாக உறிஞ்ச ஆரம்பித்தான். அவனது இதழ்கள், அவளது கன்னங்களில் தேங்கியிருந்த ஒவ்வொரு துளியையும் தாகத்தோடு பருகியது. அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் பட்டுத் தெறிக்க, அவனது நாவின் நுனி அவளது உதட்டோரத்து நீர் வளைவுகளை நக்கியபடி மேலேறியது.


பிரியங்காவின் பட்டுப் போன்ற நெற்றியிலும், எடுப்பான தோள்களிலும் பட்டுத் தெறித்து, அவளது கழுத்து வளைவின் வழியே மார்பின் ஆழத்திற்குள் மெல்ல நழுவிய அந்த மழைத்துளிகளை, காத்தவராயன் தன் தடித்த இதழ்களால் அப்பட்டமாக ருசித்துப் பருகினான். அவளது உடலின் சூட்டோடு கலந்து வந்த அந்த நீர்த்துளிகள் அவனது நாவில் அமுதமாய் உருகின. அவளது அக்குளின் சந்தனப் பள்ளத்தில் தேங்கியிருந்த அந்த வியர்வையும் மழையும் கலந்த பனி அமிர்தத்தை அவன் ஆழமாக நாவால் நக்கியபடி, காம வெறி ஏறிய குரலில் முனகினான்.

"பிரியங்கா... வான் பொழிந்த இந்த வெறும் மழைத்துளிகள் உன் மேனியில் பட்டு ஓடி வரும்போதே... அது தேவாமிர்தத்தை விடவும் அத்தனை தித்திப்பாய் என் நாவைச் சுட்டெரிக்கிறதேடி!" அவனது அனல் மூச்சு அவளது ஈரமான மார்புக் காம்புகளைச் சீண்டியது. "வெறும் தண்ணீருக்கே என் ஆண்மை இப்படிப் பித்துப் பிடித்துத் தத்தளிக்கும் போது... என் முரட்டுத்தனமான ஆக்கிரமிப்பால் உனக்குள் மூளப்போகும் அந்த விரகத் தீயில், உன் பெண்மையின் ஆழத்து ஊற்றிலிருந்து சுரந்து பொங்கி வழியப் போகும் அந்த ரகசியப் பன்னீரின் சுவை எந்த அளவு சொர்க்கமாய் இருக்கும்?"

"உன் அந்தரங்க நந்தவனம் வடியப்போகும் அந்த மதுரமான தேனை, என் ஆண்மையின் வீரியத்தால் நான் முழுமையாகக் குடித்து ருசிக்கும் போது, என் பிறவிப் பசியெல்லாம் அடங்கிப் போகும் அல்லவா!" என்று அவன் ஆவேசமாய் வினவியபடி, தன் இடுப்பை அவளது ஈரமான தொடைகளுக்கு இடையே இன்னும் ஆழமாகத் திணித்து அழுத்தினான். அவனது பேண்ட்டிற்குள் கட்டுக்கடங்காமல் துடித்த அந்த ஆண் குறியின் அசுர வேகம் அவளது பெண்மையின் வாசலை அப்பட்டமாக முட்டி மோதியது.


அவனது அந்த அதிதீவிரமான காம வார்த்தைகளும், அவனது நாவின் தகிக்கும் தீண்டலும் பிரியங்காவின் அடிவயிற்றை முற்றிலுமாகச் சுருட்டின. "ஆஹ்... காத்தவராயா... என்னைக் கொல்லாதேடா... அந்தச் சுவையை இப்போதே நீயே எடுத்துக்கொள்... எனக்குள் உருகிப் பொங்கும் அத்தனையையும் உன் ஆண்மைக்கு மட்டுமே தந்துவிடுகிறேன்..." என்று தாள முடியாத வேட்கையில், அவனது ஆணுறுப்பை ஆடையோடு சேர்த்துத் தன் ஈர விரல்களால் பிசைந்து இழுத்துக் கதறினாள்.

"ஆஹ்... பிரியங்கா..." என்று முனகியபடி, அவன் தன் குவிந்த இதழ்களால் அவளது மூக்கின் நுனியில் இருந்த பனித்துளியை உறிஞ்சி எடுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் பிரியங்காவின் கண்கள் இன்னும் ஆழமாகச் சொருகின. வான்மழை தரும் குளிர்ச்சியையும் தாண்டி, அவனது இதழ்கள் அவளது முகத்தில் ஏற்படுத்திய அந்த அழுத்தமான ஈர்ப்பு, அவளது நரம்புகளை மீண்டும் சுட்டெரித்தது.

அவனது முரட்டு முகத்தின் தகிப்பும், இதழ்களின் உறிஞ்சுதலும் அவளுக்குள் ஒரு புதிய போதையை ஏற்றியது. தன் முகம் எங்கும் அவனது இதழ்களின் ஈரமான ஆக்கிரமிப்பை உணர்ந்த பிரியங்கா, தாள முடியாத சுகத்தில் அவனது தோள்களைத் தன் கைகளால் இன்னும் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவனது கால்கள் தன் தொடைகளின் மேல் உரசிக்கொண்டிருக்க, அவனது இதழ்களின் இந்த லீலை அவளது பெண்மையின் ஆழத்துத் தவிப்பை அடியோடு கிளப்பியது.


பிரியங்காவின் கோவைப்பழக் கீழ் உதட்டின் நடுவே, ஒரு பெரிய மழைத்துளி பட்டுத் தெறித்து, அவளது இதழின் வெதுவெதுப்பான சூட்டில் உருகி நின்றது. அவளது இதழ்கள் தாளாத வேட்கையால் சற்றே பிரிந்து பிதற்றிக் கொண்டிருக்க, அந்த நீர்முத்து அவளது கீழ் உதட்டின் வளைவில் ஊசலாடியது. நிலவொளியில் மின்னிய அந்தத் துளி, அவனது ஆண்மையின் அத்தனை கட்டுப்பாடுகளையும் தகர்த்தெறிந்தது.

பிரியங்காவின் உதடுகள் இயற்கையிலேயே செம்பருத்திப் பூவின் இதழ்களைப் போன்ற மென்மையும், நன்கு பழுத்த கோவைப்பழத்தின் அடர் சிவப்பையும் கொண்டவை. அவளது மேல் உதடு ஒரு வில்லின் வளைவைப் போல கச்சிதமாகவும், கீழ் உதடு சற்றே தடிமனாய், மதனக் கிண்ணம் போலத் ததும்பி நிற்கும் பேரழகைக் கொண்டிருந்தது. தாளாத விரகத் தாகத்தால் அவள் தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்திருந்த போது, அந்தச் சிவப்பிற்கு நடுவே அவளது வெண்முத்துப் பற்கள் நிலவொளியில் லேசாக மின்னி, அவளது காம அழகை இன்னும் சிலமடங்கு கூட்டிக் காட்டின.

அவளது இதழ்களையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, தன் முகத்தை இன்னும் சில மில்லிமீட்டர்கள் நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்தான் காத்தவராயன். அவனது அனல் மூச்சு அவளது இதழின் மேல் பட்டு அந்த மழைத்துளியை ஆவியாக்க முயன்றது. "உன் பெண்மையின் ஆழத்தில் பொங்கி வழியப் போகும் அந்த ரகசியத் தேனை ருசிக்க இன்னும் நேரம் நிறைய இருக்கிறது பிரியங்கா... அதற்கு அவசரப்படத் தேவையில்லை..." என்று அவன் தன் முரட்டுக் குரலில் காமத்தைக் குழைத்து முனகினான்.

"ஆனால்... இதோ, உன் பவள இதழ்களில் தேங்கி நிற்கும் இந்த இதழ் தேனை, இந்த வான்மழைத் துளியோடு சேர்த்து ருசிக்கும் மகா நேரம் இப்போது வந்துவிட்டதுடி! பல பிறவிகளாய் என் நாக்கு ஏங்கிய மதுக்கிண்ணம் இதோ என் கண்முன்னே தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது!" என்று அவன் ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தான்.

காத்தவராயனின் நாசியிலிருந்து வெளிவந்த அந்த வெதுவெதுப்பான, தகிக்கும் மூச்சுக்காற்று பிரியங்காவின் ஈரமான உதடுகளில் பட்ட அடுத்த கணம்—அவளது அடிவயிற்றுப் பகுதியில் ஒரு விசித்திரமான சுருக்கம் ஏற்பட்டது. ஏதோ ஒரு காந்த ஈர்ப்பு அவளது மொத்த உடலையும் உள்ளிழுப்பது போல, அவளது இடுப்புப் பகுதி தன்னிச்சையாகச் சற்றே விறைத்து, புல்வெளியோடு இன்னும் ஆழமாக அழுந்தியது.

அவனது மூச்சுக்காற்றின் நெருக்கம் தந்த வசியத்தால், பிரியங்காவின் இதயத் துடிப்பு அசுர வேகத்தில் எகிறியது. அவளது ஆடை விலகிய மார்புப் பகுதி வான்மழையின் துளிகளைத் தூக்கி எறிவது போல வேகமாய் மேலெழுந்து தாழ்ந்தது. தாளாத அந்த விரகத் தகிப்பில், அவளது மார்புக் காம்புகள் இரண்டும் அந்த நள்ளிரவுக் குளிரையும் தாண்டி, அவனது இதழ் தீண்டலுக்காக அப்பட்டமாய் விறைத்து நின்று துடித்தன.

அவனது அனல் மூச்சு தன் உதட்டின் மேல் பரவப் பரவ, பிரியங்காவால் தன் சுயநினைவைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை. கண்கள் பாதியளவு சொருகி, நிலவொளியின் வெளிச்சம் மங்கலாகத் தெரிய, தன் இதழ்களை இன்னும் சற்றே பிரித்து அவனது மூச்சைத் தன் வாய்க்குள் இழுக்க முயன்றாள்.

வானம் பொழிந்த பன்னீர்த் துளிகளெல்லாம்,
உன் வதனம் எங்கும் முத்துக்களாய் உருண்டோட,
பாவி என் நெஞ்சைச் சுட்டெரிக்க வந்ததடி,
உன் பவள இதழின் மேல் விழுந்த ஒற்றைத் துளி!
கோவைப்பழ நிறத்து உன் கீழ் உதட்டின் வளைவில்,
கோடிப் பிறவிகளின் தாகமாய் அது தத்தளிக்க,
நிலவின் ஒளியில் மின்னும் அந்த நீர்முத்து,
என் நெஞ்சை உருக்கும் தீப்பிழம்பாய் மாறுதடி!
பெண்மையின் ஆழத்துத் தேனை நான் சுவைக்கும் முன்னே,
முன்னோட்டமாய் வந்த மதுக்கிண்ணமோ அந்தத் துளி?
உன் இதழின் வெதுவெதுப்பில் அது உருகி வழியும் முன்னே,
என் இதழ் குவித்து அதை உறிஞ்சிடவாடி என் அஞ்சுகமே!
சுற்றிலும் வான்மழை தன் குளிர்ச்சியைத் தெளிக்க,
உன் இதழ் முத்து தந்த அனலில் என் ஆண்மை துடிக்குதடி!
அந்த ஒரு துளி நீரோடு உன் இதழ் தேனையும் சேர்த்து,
இப்போதே நான் பருக என் ஆத்மாவும் ஏங்குதடி!

காத்தவராயன் காம வெறி ஏறிய கண்களோடு அவளது இதழ்களையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, தன் முகத்தை இன்னும் ஒரு மில்லிமீட்டர் நெருக்கினான். அவனது நாசியிலிருந்து அனல் பிழம்பாய் வெளிவந்த அந்தச் சூடான மூச்சுக்காற்று, பிரியங்காவின் கீழ் உதட்டின் மேல் பளபளத்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பனிக்கட்டி போன்ற மழைத்துளியின் மேல் நேராக மோதியது. அந்தக் குளுமையான நீர்முத்து, அவனது ஆண்மையின் அனல் காற்றுப் பட்ட அடுத்த நொடி, தன் வடிவத்தை இழந்து லேசாக நடுங்கி உருகத் தொடங்கியது.


காத்தவராயனின் அனல் மூச்சு வந்து மோதிய அந்த வினாடி, அந்த நீர்முத்து நிலைதடுமாறி அவளது இதழின் வளைவிலேயே மெல்ல உருண்டோடத் தொடங்கியது. அவளது கோவைப்பழ இதழின் சிவப்பில், அந்தத் தூய நீர்முத்து நகர்ந்து சென்ற காட்சி—பவளப் பாறையின் மீது ஒரு ஒற்ற வைரக் கல் உருண்டு ஓடுவதைப் போல அத்தனை கொள்ளை அழகாக இருந்தது. அது ஓடிய பாதையெல்லாம் அவளது இதழின் ஈரப்பதம் கூடி, நிலவின் ஒளியை அப்படியே எதிரொலிக்கும் ஒரு வெள்ளி நதியாய் மாறியது.

இதழோரத்தைக் கடந்த அந்தத் துளி, பிரியங்காவின் மென்மையான கன்னத்தின் சரிவில் இறங்கி, அவளது வெண்ணெய்க் குழைவு போன்ற தாடையின் வளைவை நோக்கி உருண்டது.

இனி ஒரு கணமும் தாமதிக்க முடியாதவனாக, காத்தவராயன் தன் முகத்தை இன்னும் கீழே இறக்கி, அவளது தாடைப் பள்ளத்தில் தேங்கியிருந்த அந்தத் துளியைத் தன் தடித்த இதழ்களால் எட்டிப் பிடித்தான். அவளது பட்டுச் சதையின் வெதுவெதுப்பான சூடும், வான்மழையின் குளிர்ச்சியும் கலந்த அந்தத் துளியை அவன் தன் நாசிக்குள் உறிஞ்சி, நாக்கின் நுனியால் சுவைத்து ருசித்தான்.

அவளது மேனியின் வாசனையோடு கலந்த அந்த நீர்மிர்தம் அவனது நாடி நரம்புகளுக்குள் பாய்ந்த அடுத்த நொடி—அத்தனையோ போர்க்களங்களைக் கண்ட அந்த மாவீரனின் கண்கள், இருண்ட காட்டில் திடீரென எரியும் ஆயிரம் வாட்ஸ் மின்விளக்கைப் போல அசுரத்தனமான காம ஒளியோடு பளபளத்து ஒளிர்ந்தன! அவனது விழிகளில் தெரிந்த அந்தத் தீவிரம், பிரியங்காவை மொத்தமாக விழுங்கிவிடத் துடிக்கும் ஒரு பசியோடு இருந்தது.

"பிரியங்கா... இந்த ஒரு துளி என்னை அடியோடு பைத்தியமாக்குதடி! இனி உன் இதழ் தேனை முழுமையாகக் குடிக்காமல் இந்த வினாடி கடந்து போகாது!" என்று அவன் காம வெறியில் முனகியபடி, அவளது கோவைப்பழ இதழ்களை நோக்கித் தன் முகத்தை அசுர வேகத்தில் நெருக்கினான். அவனது தடித்த உதடுகள் அவளது இதழ்களின் மேல் பட்டும் படாமலும் உரசி, அவளது மூச்சைத் தனக்குள் உறிஞ்சத் தொடங்கின.

அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்த அசுர ஒளியும், அவனது இதழ்களின் தகிக்கும் நெருக்கமும் பிரியங்காவின் அடிவயிற்றை முற்றிலுமாகச் சுருட்டிப் போட்டன. தாள முடியாத விரகத் தாகத்தில், அவளது மார்புக் காம்புகள் விறைத்து நிற்க, தன் இதழ்களை இன்னும் சற்றே விரித்து அவனது முத்தத்தின் அனல் வீச்சிற்காகத் தன் மொத்த பெண்மையையும் திறந்து காத்து நின்றாள்...

(அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, அந்த நள்ளிரவுத் தோட்டத்துப் புல்வெளியையே தீப்பிடிக்க வைக்கப் போகும் அந்த உன்னதமான சங்கமத்தின் விளிம்பில்... அந்த நள்ளிரவுக் காற்று சற்றே ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது!)