విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

8.

తెల్లవారకముందే అర్జున్ ఆదర్శ మెస్ నుంచి బయటపడ్డాడు. గత మూడు రోజులుగా అతను పని కోసం పిచ్చిపట్టినట్టు తిరుగుతున్నాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం పోయాక, అతని వ్యక్తిగత వివరాలలో 'సస్పెండ్ చేయబడిన', 'అవినీతి ఆరోపణ' అనే పదాలు కంటికి కనబడని సిరాతో రాసినట్లున్నాయి. ఏ ఆఫీసూ, ఏ భద్రతా సంస్థ... ఎవరూ అతనికి పని ఇవ్వలేదు.

ఈ రోజు అతను బేగంబజార్‌లోని కూలీల అడ్డాకి వెళ్ళాడు. కూలీ పని చేయడానికి పెద్ద ప్రవర్తనా పత్రం అక్కర్లేదని అతని ఆలోచన. కానీ అక్కడ కూడా ఒక విచిత్రమైన అవమానం ఎదురైంది.

యాభై కిలోల బియ్యం బస్తా వీపు మీద ఎత్తుకోవడానికి అతను వరుసలో నిలబడినప్పుడు, గుత్తేదారుడు అతని వైపు చూసి వెటకారంగా నవ్వాడు. అర్జున్ వేసుకున్నది పాతదే అయినా శుభ్రంగా ఉన్న చొక్కా, కళ్ళల్లో ఒకప్పటి అధికారి హోదాకు చెందిన మర్యాద ఇంకా మిగిలే ఉంది.

గుత్తేదారుడు అన్నాడు, "ఓరి బాబు గారూ, ఈ పని మీ వల్ల కాదు. రెండు రోజులు బస్తాలు మోస్తే ఆ సుకుమారమైన భుజాల మీద చర్మం ఊడిపోతుంది. అప్పుడు మందులకి డబ్బులెవరు ఇస్తారు? వెళ్ళండి వెళ్ళండి, మరెక్కడైనా చూసుకోండి."

వరుసలోని మిగతా కూలీలందరూ గొల్లున నవ్వారు. ఆ నవ్వుల శబ్దం కొరడా దెబ్బల్లా అర్జున్ చెవుల్లో మోగింది. అవమానంతో, ఆకలితో అర్జున్ తలదించుకుని ఆ గుంపులోంచి బయటకు వచ్చేశాడు. గడిచిన 24 గంటల్లో అతని కడుపులో పడింది కేవలం నీళ్లు, రెండు బిస్కెట్లు మాత్రమే.

తిరిగి వస్తుండగా, ఒకచోట రక్తదాన శిబిరం కనిపించింది. అక్కడ 'రక్తాన్ని దానం చేయండి, ప్రాణాన్ని కాపాడండి' అని రాసి ఉంది. దాని పక్కనే ఒక దళారీ గుసగుసలాడుతూ, "రక్తం అమ్ముతారా అన్న? తాజా రక్తం అయితే మంచి ధర ఇస్తా" అన్నాడు.

అర్జున్ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. ఆ మాటలకి అతని ఒళ్ళు జలదరించింది. ఒకప్పుడు తానొక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి, అలాంటిది ఈ రోజు తన రక్తాన్నే అమ్ముకోవాలా? అతను వేగంగా అడుగులు వేస్తూ అక్కడి నుండి పారిపోయినట్టు వచ్చేశాడు.

మెస్‌కు తిరిగి వచ్చేసరికి మధ్యాహ్నం దాటి సాయంత్రం అవుతోంది. ఆకాశం నల్లగా మేఘావృతమై ఉంది. అర్జున్ బాల్కనీలోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు. జేబులో చేయి పెట్టి చూడగా ఫోన్ ఉంది. ఛార్జింగ్ దాదాపు అయిపోవచ్చింది. ఇప్పుడే అమ్మకు ఒక ఫోన్ చేయాలనిపించింది. మనసులో ఏదో కీడు శంకిస్తోంది. ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు అతన్ని హెచ్చరించి వెళ్ళాడు. మాయ అంతటితో ఆగదని అర్జున్‌కు తెలుసు.

అతను వణుకుతున్న చేతులతో అమ్మ నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.

"హలో? నాయనా?" అవతలి నుండి అమ్మ ఆందోళన నిండిన గొంతు వినిపించింది. "ఈ రోజు ఫోన్ చేయడానికి ఇంత ఆలస్యం చేశావేంటి? మీ నాన్నగారి ఆరోగ్యం బాగాలేదురా."

అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. గొంతులో దుఃఖం ముద్దలా అడ్డంపడింది. అతను తనను తాను బలవంతంగా నిగ్రహించుకుని, గొంతులో కృత్రిమమైన ఉత్సాహాన్ని తెచ్చుకున్నాడు.

"అమ్మా... విను, నీకో మంచి వార్త చెప్పడానికే ఫోన్ చేశాను."

"ఏం వార్త నాన్న? నువ్వు బాగున్నావు కదా? ఉద్యోగం..."

"అవునమ్మా, అంతా సర్దుకుంది," అర్జున్ తేలికగా అబద్ధం చెప్పాడు. "నా సస్పెన్షన్ ఎత్తేశారు. శాఖ నన్ను ఒక ప్రత్యేక విధి మీద పంపిస్తోంది. ఆంధ్రా-ఒడిశా సరిహద్దుకి. చాలా రహస్య కార్యకలాపం అమ్మా. దేశ సేవ."

"అమ్మో, అవునా? కానీ సరిహద్దుకా? అదెంతో దూరం కదా..." అమ్మ గొంతులో భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి.

"భయపడకు అమ్మా. నాకేమీ కాదు. కానీ అమ్మా, అక్కడ చాలా కఠినంగా ఉంటుంది. నెట్‌వర్క్ అస్సలు ఉండదు. అడవి లోపల విధి."

అవతల అమ్మ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. తల్లి మనసుకి బహుశా అంతా అర్థమయ్యే ఉంటుంది. కొడుకు గొంతులోని సన్నని వణుకు, ఈ హఠాత్తుగా 'సరిహద్దు'కి వెళ్ళే కథ—అన్నీ ఆమె పసిగట్టే ఉంటుంది. కానీ ఆ విషయాన్ని ఆమె పైకి అనలేదు. తన కొడుకు తనను ప్రశాంతంగా ఉంచడానికే అలా చెబుతున్నాడని ఆమెకు తెలుసు.

"చాలా జాగ్రత్తగా ఉండు నాన్న. సరిగ్గా తిను. మీ నాన్న రోజూ నీ గురించే అడుగుతున్నారు."

"సరే అమ్మా. నాన్నని కంగారు పడొద్దని చెప్పు. నాకు చాలా మంచి చోట పోస్టింగ్ వేశారు. నేను తిరిగొచ్చాక మీ ఇద్దరినీ ఇక్కడికి తీసుకొస్తాను. మీరు... మీరు బాగుండండి."

అర్జున్ ఇక మాట్లాడలేకపోయాడు. ఫోన్ కట్ చేసేశాడు. అతని కంటి నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క జారి ఫోన్ తెర మీద పడింది. అతను అబద్ధం చెప్పాడు. అమ్మను ప్రశాంతంగా ఉంచడం కోసం అబద్ధం చెప్పాడు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో మెస్ కింద గందరగోళం మొదలైంది. బరువైన బూట్ల చప్పుడుకి పాత చెక్క మెట్లు కంపించాయి. ఏం జరుగుతుందో అర్థమయ్యేలోపే, గది తలుపు 'ఢమాల్'మని తెరుచుకుంది.

అదే ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు. అతనితో పాటు మరో నలుగురు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు.

అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని గుండె జారిపోయినంత పనైంది, కానీ ఆ భయాన్ని కళ్ళల్లో కనిపించనీయలేదు. "ఏంటి అయ్యా? మళ్ళీ ఏం చేశాను నేను? నేను ఈ ఊరు విడిచి వెళ్ళడానికే సిద్ధమవుతున్నాను..."

నాయుడు ఎలాంటి పీఠిక లేకుండా, జేబులోంచి ఒక కాగితం తీసి అర్జున్ ముఖం ముందు పెట్టాడు. "నీ మీద అరెస్ట్ వారెంట్ ఉంది. కుటుంబ న్యాయస్థానం ఆదేశం."

"అరెస్టా? ఇది నేర కేసు కాదు కదా, సివిల్ వ్యవహారం..."

నాయుడు వంకరగా నవ్వాడు. "వ్యవహారం సివిల్ వ్యవహారమే, కానీ దాని పర్యవసానం నేరపూరితం. భరణం చెల్లించకపోవడం. గత మూడు నెలలుగా మాయ మేడమ్‌కి ఒక్క పైసా కూడా ఇవ్వలేదట. నెలకు 50 వేల చొప్పున లక్షా యాభై వేల రూపాయలు బకాయి. మేడమ్ అమలు పిటిషన్ దాఖలు చేశారు."

అర్జున్ మెస్‌లోని మిగతా నివాసితుల వైపు చూశాడు. హరి ప్రసాద్ గారు, సుమిత్, రజత్—అందరూ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళ కళ్ళల్లో భయం.

అర్జున్ నాయుడు వైపు తిరిగి, "అయ్యా, నా ఉద్యోగం లేదని మీకు తెలుసు. ఈ రోజు కూలీ పని వెతుక్కుంటూ కూలీల అడ్డాకి వెళ్తే, వాళ్ళు నన్ను పనిలోకి తీసుకోలేదు. నా జేబులో పదిహేడు రూపాయలున్నాయి. నేను నెలకు 50 వేల రూపాయలు ఎక్కడి నుంచి ఇస్తాను? నా పరిస్థితి న్యాయస్థానానికి తెలియదా?" అన్నాడు.

నాయుడు ముందుకు వచ్చి అర్జున్ చొక్కా కాలర్ పట్టుకున్నాడు. "చట్టం ఆ సొదంతా వినదు అర్జున్. న్యాయమూర్తి గారు ఆదేశంలో స్పష్టంగా రాశారు—నువ్వొక 'ఆరోగ్యవంతుడైన పురుషుడు' (శారీరకంగా దృఢమైన వ్యక్తి). నీకు కాళ్ళూ చేతులూ ఉన్నాయి. చట్టం ఏం చెబుతుందంటే—ఆరోగ్యంగా ఉన్న మగాడు మట్టి తవ్వినా, రిక్షా లాగినా, మూత్రపిండం అమ్ముకున్నా, దొంగతనం చేసినా—డబ్బు సంపాదించాల్సిందే. భార్యకు భరణం ఇవ్వడం భర్త యొక్క 'పవిత్ర చట్టపరమైన బాధ్యత'. ఇవ్వలేకపోతే జైలు శిక్ష అనుభవించు."

అర్జున్ ఈసారి తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. ఇన్నాళ్లుగా తనలో పేరుకుపోయిన ఆవేదన అగ్నిపర్వతంలా బద్దలైంది.

"బాధ్యతా? ఏం బాధ్యత అయ్యా?" అర్జున్ అరిచాడు. అతని గొంతులోని నరాలు తాడులా ఉబ్బిపోయాయి.

"ఏ ఆడదైతే పక్కా ప్రణాళికతో నా ఉద్యోగం తీయించిందో, నా సంతకాన్ని ఫోర్జరీ చేసిందో, అనారోగ్యంతో ఉన్న నా తండ్రిని రోడ్డు మీదకు తెచ్చిందో—ఆమెను పోషించే బాధ్యత నాదా? ఎందుకు? నేను మగాణ్ణి కాబట్టా? నా మూత్రపిండం ఒకటి అమ్మితే మాయ ఒక నెల అలంకరణ ఖర్చులొస్తాయి అయ్యా. నేను అదే చేయమంటారా? న్యాయస్థానం అదే కోరుకుంటోందా? నేను దొంగతనం చేయాలా? దోపిడీ చేయాలా? లేక చచ్చిపోవాలా? ఉద్యోగం లేని భర్త డబ్బు ఎక్కడి నుంచి తేవాలన్నది చట్టానికి అనవసరం, కేవలం డబ్బు ఇవ్వడమే న్యాయమా?"

"నోర్ముయ్!" నాయుడు అర్జున్ చెంప మీద బలంగా ఒక దెబ్బ కొట్టాడు. అర్జున్ పెదవి పగిలి రక్తం కారింది.

"నాటకాలు ఆపు! నా కొడకా, డబ్బులిచ్చే సత్తా లేదు, పెద్ద పెద్ద ఉపన్యాసాలు ఇస్తున్నావ్!" నాయుడు కానిస్టేబుల్స్‌కి సైగ చేశాడు. "తీసుకెళ్ళండి వీడిని."

కానిస్టేబుల్స్ అర్జున్‌ని ఈడ్చుకుంటూ కిందకు తీసుకెళ్లారు. అర్జున్ ప్రతిఘటించలేదు. రజత్ ముందుకు రాబోయాడు, కానీ అర్జున్ కళ్ళతోనే అతన్ని వారించాడు. రజత్‌కి కూడా కూతురుంది, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కేసులో ఇరుక్కుంటే అతను కూడా తన కూతురిని కోల్పోతాడు.

మెస్ ముందున్న దుమ్ము కొట్టుకుపోయిన రోడ్డు మీద అతన్ని జీపులోకి ఎక్కిస్తుండగా, కాలనీ చివర జనం గుమిగూడారు. ఎవరో అనడం వినిపించింది, "ఛీ ఛీ, చూడటానికి పెద్ద మనిషిలా ఉన్నాడు, చివరికి పెళ్ళాం డబ్బులు ఎగ్గొట్టి జైలుకి పోతున్నాడు."

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ జీపు స్టార్ట్ అయింది. కిటికీ బయట జోరుగా వర్షం మొదలైంది. వర్షపు నీరు, అర్జున్ చెంపపై రక్తం కలిసిపోయాయి.

జీపు నగరం యొక్క మెరిసే రోడ్ల మీద దూసుకుపోతుండగా, అర్జున్‌కు అనిపించింది—బహుశా ఇదే ఈనాటి మగవాళ్ళ తలరాత. వాళ్ళు తమను తాము కాల్చుకుని బూడిదైపోతారు, అయినా చివరి క్షణం వరకు కుటుంబం ముందు వీరుల్లా ఉండాలని కోరుకుంటారు. మూత్రపిండం అమ్ముకున్నా, రక్తం అమ్ముకున్నా, లేదా జైలుకి వెళ్ళినా—వాళ్ళు కేవలం 'ఇస్తూనే' ఉండాలి. బదులుగా, చుక్క సానుభూతి కూడా వాళ్ళకు దక్కదు.

నగరంలోని ఒక కూడలిలో ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర జీపు ఆగింది. అర్జున్ కళ్ళు రోడ్డుకు అవతల ఉన్న పెద్ద డిజిటల్ ప్రకటనల బోర్డు మీద పడ్డాయి. ఆ ప్రకటనల బోర్డుపై మాయ నవ్వుతున్న ముఖం. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ కొత్త గృహ నిర్మాణ ప్రాజెక్ట్ ప్రకటన. మాయ నవ్వుతోంది, ఆమె నవ్వు కింద, ఇనుప జాలీ వెనుక నుండి అర్జున్ ఆ నవ్వు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

జీపు స్టార్ట్ అయింది. దుమ్మునీ, పొగనీ రేపుకుంటూ జీపు సందులోంచి బయటకు వెళ్ళగానే, ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు హాయిగా సీటులో వెనక్కి వాలి జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు.

"హలో మేడమ్? ఆఁ, పనైపోయింది. వాడిని పట్టుకున్నాం. భరణం చెల్లించలేదని. పెట్టిన సెక్షన్లకు కనీసం ఆరు నెలలు బెయిల్ రాదు... మీరు నిశ్చింతగా టెండర్ వేడుక చేసుకోండి."

నాయుడు ఫోన్ కట్ చేసి, హాయిగా ఒక సిగరెట్ వెలిగించాడు. ఆ పొగను కావాలనే అర్జున్ ముఖం మీదకు వదులుతూ, "విన్నావా వీరుడా? దీన్నే అధికారం అంటారు. నువ్వు రేపట్నుంచి జైల్లో చిప్పకూడు తింటావ్, మేడమ్ ఏసీ గదిలో కూర్చుని టెండర్ వచ్చిన ఆనందంలో షాంపేన్ తాగుతుంది. ఇదేరా ప్రపంచం తీరు. మగాడంటే చెరుకు పిప్పిలాంటోడు—రసం పిండేసి పారేసే వస్తువు."

జీపు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ గేటులోకి ప్రవేశించగానే అకస్మాత్తుగా బ్రేక్ వేసింది. దారికి అడ్డంగా ఒక నల్ల మెర్సిడెస్ ఆగి ఉంది.

ఆ కారులోంచి పొడవాటి అపరిచితుడు ఒకరు దిగారు. ఒంటి మీద ఖరీదైన సూట్, కళ్ళకు సన్ గ్లాసెస్. వర్షాన్ని లెక్కచేయకుండా అతను నేరుగా ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు ఉన్న జీపు కిటికీ దగ్గరకు వచ్చాడు.

"ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు?" ఆ యువకుడు ఒక ఫైల్‌ను నాయుడు వైపు అందిస్తూ ప్రశాంతంగా కానీ దృఢమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మిస్టర్ అర్జున్ వర్మ ముందస్తు బెయిల్ పత్రాలు. హైకోర్టు ఈ సాయంత్రమే మంజూరు చేసింది. మీరు ఆయన్ని లాకప్‌లో పెట్టడానికి వీల్లేదు."

నాయుడు విసుగ్గా ఆ ఫైల్ అందుకున్నాడు. కాగితాల మీద ఉన్న అధికారిక ముద్ర చూసి అతని ముఖం పాలిపోయింది. అవి చట్టపరమైన పత్రాలు, ధిక్కరించే అధికారం అతనికి లేదు.

అర్జున్ మసకబారిన కళ్ళతో చూశాడు. వర్షానికి తడిసిన కళ్ళజోడు తీసి ఆ యువకుడు నవ్వాడు. అర్జున్ అతన్ని గుర్తుపట్టలేకపోయాడు. ఎవరీ వ్యక్తి?

అర్జున్ అయోమయంగా చూస్తుండటం గమనించి, ఆ వ్యక్తి అతని దగ్గరకు వచ్చి, చెవిలో గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు, "ఒక్క ఫోన్ చేయలేకపోయావా ఒరేయ్ వెధవా? నేను చచ్చిపోయాననుకున్నావా లం** కొడకా!!"

ఆ సుపరిచితమైన గొంతు విని అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. వర్షంలో నిలబడి అతను ఆశ్చర్యంగా ఆలోచించాడు, ఈ అపత్కాలంలో ఈ వ్యక్తి హఠాత్తుగా ఎక్కడి నుండి వచ్చాడు, అసలు ఈ న్యాయపోరాటంలో అతను నిజంగా అర్జున్‌ను కాపాడగలడా?

ఈ చట్టపరమైన పత్రాలు అర్జున్ విడుదలకి ఆరంభమా, లేక జైలు బయట ఇంతకన్నా పెద్ద ప్రమాదం ఎదురుచూస్తోందా?