విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

7.

రైల్వే స్టేషన్ ప్రాంగణం దాటిన అర్జున్, నేరుగా పాత బస్తీలోని ఒక ఇరుకైన సందు వైపు నడక సాగించాడు. అంతకుముందు రోజే కూలీల అడ్డాలో ఒక లారీ డ్రైవర్ దగ్గర ఇక్కడ చవకగా ఉండటానికి గదులు దొరుకుతాయని కనుక్కున్నాడు.

'ఆదర్శ వసతి గృహం'. పాతకాలం నాటి ఉప్పు పట్టిన గోడలు, సన్నగా మెలికలు తిరిగిన మెట్లు. రెండో అంతస్తులో ఒక తేమగా ఉన్న గది. నెలకి అద్దె పన్నెండు వందల రూపాయలు, దాంతో పాటు రెండు పూటలా పప్పు-అన్నం.

మేనేజరు ఒక జిడ్డుపట్టిన రిజిస్టర్‌ను ముందుకు తోసి, కఠినమైన స్వరంతో అన్నాడు, "పేరు, వివరాలు రాయండి. ఇంకో విషయం వినండి, రాత్రి పది తర్వాత గేటు మూసేస్తారు. ఇక్కడ తాగుడు గీగుడు లాంటివి నడవవు. ప్రతీ నెలా ఒకటో తారీఖున అద్దె కట్టాలి. ఆలస్యమైతే మీ సామాన్లు రోడ్డు మీద ఉంటాయి."

అర్జున్ మౌనంగా సంతకం చేశాడు. ఈ రోజు నుంచి అతను 'అర్జున్ వర్మ, గౌరవనీయమైన ప్రభుత్వ అధికారి' కాదు. ఈ రోజు నుంచి అతను ఈ వసతి గృహంలో ఉండే పద్నాలుగో సంఖ్య వసతిదారుడు.

గది చిన్నది, అయినా అందులో నాలుగు నవారు మంచాలు ఇరికించి ఉన్నాయి. అర్జున్ వాటాకి కిటికీ పక్కన ఉన్న మంచం వచ్చింది. పరుపు అణిగిపోయి ఉంది, దాని మీద ఎన్నో ఏళ్ళ చెమట, నూనె మరకలు. గదిలోని ఒక మూల తాడు మీద ఇతరుల తుండులు, లుంగీలు వేలాడుతున్నాయి. గాలిలో ఒకరకమైన ఉక్క వాసన, చవకబారు కాయిల్ పొగ నిండి ఉన్నాయి.

అర్జున్ తన సంచిని మంచం కింద పెట్టి, ల్యాప్‌టాప్ తీసి ఒళ్ళో పెట్టుకోగానే, పక్క మంచం మీద ఉన్న కుర్రాడు—అతని పేరు సుజన్, గ్రూప్స్ పరీక్ష కోసం చదువుతున్నాడు—పుస్తకంలోంచి తల ఎత్తి అడిగాడు, "అన్నా, కొత్తగా వచ్చారా? ఏం చేస్తుంటారు?"

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ నల్లటి తెరపై తన ప్రతిబింబం వైపు చూస్తూ నీరసంగా నవ్వాడు. "ఒకప్పుడు ఉద్యోగం చేసేవాడిని తమ్ముడూ. ఇప్పుడు... ఇప్పుడు కేవలం రోజులు లెక్కపెట్టుకుంటున్నాను."

సుజన్ ఇంకేమీ అడగడానికి సాహసించలేదు. అర్జున్ కళ్ళలో ఏదో తెలియని బాధ అతన్ని ఆపేసింది.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట మళ్ళీ చిన్నగా చినుకులు పడటం మొదలైంది. నిన్న రాత్రి అతను తన తల్లిదండ్రులను వర్షం నుండి కాపాడలేని ఒక నిస్సహాయ కొడుకు. ఈ రోజు అతను ఒంటరి. అతని తల మీద కప్పు ఉంది, కానీ గుండెల్లో ఏదో వెలితి.

జేబులో చెయ్యి పెట్టి చూసుకున్నాడు, అమ్మ ఇచ్చిన చివరి వంద రూపాయల నోటు ఇంకా ఉంది. అమ్మ బలవంతంగా జేబులో కుక్కింది. ఆ నోటును చేతిలో పట్టుకుని అర్జున్ చాలాసేపు కూర్చుండిపోయాడు. గట్టిగా అరిచి ఏడవాలనిపించింది, కానీ ఏడవలేదు. కన్నీళ్లు కార్చడం కూడా ఇప్పుడు అతనికి ఒక విలాసమే.

సాయంత్రం కావస్తున్న కొద్దీ, వసతి గృహం అసలు స్వరూపం అర్జున్‌కు స్పష్టంగా అర్థమైంది. కింద భోజనశాలలో తినడానికి వెళ్ళినప్పుడు, పొడవైన బెంచీలపై కూర్చుని తింటున్న ప్రతీ ఒక్కరి ముఖంలోనూ తీవ్రమైన విషాదం కనిపించింది.

అతనికి సరిగ్గా ఎదురుగా హరి ప్రసాద్ గారు కూర్చుని ఉన్నారు. వయసు అరవైలలో ఉంటుంది. పదవీ విరమణ అయిన సర్కారు గుమాస్తా. పప్పు గిన్నెలోంచి కొద్దిగా తాగుతూ ఆయన అర్జున్‌తో అన్నారు, "కొత్తగా వచ్చావా బాబూ? నేనూ ఒకప్పుడు కొత్తవాడినే. పదవీ విరమణ తర్వాత వచ్చిన డబ్బులన్నీ పెట్టి కొడుకుకి ఫ్లాట్ కొనిచ్చాను. చివరి రోజులు మనవళ్లు, మనవరాళ్ళతో గడుపుదామనుకున్నా. రెండు నెలలకే, మామగారి దగ్గు వల్ల తన నిద్ర పాడు అవుతోందని కోడలు అంది. 'నాన్నా, మీరు వసతి గృహంలో ఉండండి, నేను నెల నెలా డబ్బు పంపిస్తా' అని కొడుకు చెప్పాడు."

హరి ప్రసాద్ గారు ఎండిపోయిన నవ్వు నవ్వారు, "డబ్బు పంపడు బాబూ. పైగా ఉమ్మడి ఖాతాలో ఉన్న మిగతా పింఛను డబ్బులు కూడా వాళ్ళే తీసేసుకున్నారు. నేను ఇక్కడ ట్యూషన్లు చెప్పుకుని వసతి గృహం ఖర్చులు నడుపుతున్నాను."

పక్క సీట్లో సుమిత్ కూర్చుని ఉన్నాడు. వయసు ఇరవై ఏడు, ఇరవై ఎనిమిది ఉంటుంది. ఒక ఐటీ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేసేవాడు. అర్జున్ విన్న దాని ప్రకారం, పెళ్ళైన మూడు నెలలకే అతని భార్య పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయి, సుమిత్ మీదా, అతని ముసలి తల్లి మీదా సెక్షన్ 498-ఎ (వరకట్నం, గృహ హింస) కేసు పెట్టింది. సుమిత్ ఉద్యోగం పోయింది, తల్లి ఇప్పుడు గుండె రోగి, ఇక సుమిత్ పగలంతా కోర్టుల చుట్టూ చెప్పులరిగేలా తిరిగి, రాత్రికి ఈ వసతి గృహానికి వచ్చి తలగడలో ముఖం దాచుకుని ఏడుస్తాడు.

అర్జున్‌కు అర్థమైంది, ఇది సాధారణ వసతి గృహం కాదు. ఇది సమాజానికి 'అక్కర్లేని' వాళ్ళుగా మిగిలిపోయిన మగవాళ్ల చెత్తకుండీ. వీళ్ళలో ఎవరూ బలాత్కారులు కారు, హంతకులు కారు—కేవలం పరిస్థితుల వల్ల బాధితులుగా మారినవారు.

రాత్రి చాలా పొద్దుపోయింది. వసతి గృహంలో అందరూ నిద్రపోయారు, కేవలం అర్జున్, మూల సీట్లో ఉన్న వ్యక్తి తప్ప. అతని పేరు రజత్. వయసు పెద్దగా ఉండదు, ముప్పై ఐదు, ముప్పై ఆరు ఉంటుంది, కానీ అప్పుడే జుట్టు రాలిపోయి బట్టతల వచ్చింది. కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు. అతను ఎవరితోనూ పెద్దగా మాట్లాడడని అర్జున్ గమనించాడు, కార్యాలయం నుండి రాగానే పడుకుంటాడు. కానీ ఈ రాత్రి అతని శరీరం వణుకుతోంది. అణచుకుంటున్న ఏడుపు శబ్దం వినిపిస్తోంది.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ పక్కన పెట్టి, నెమ్మదిగా రజత్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. "రజత్ అన్నా? ఒంట్లో బాగోలేదా?"

రజత్ ఉలిక్కిపడి తలెత్తాడు. అతని చేతిలో ఒక స్మార్ట్‌ఫోన్ ఉంది. తెర మీద ఐదారు ఏళ్ళ ముద్దులొలికే ఒక పాప ఫోటో ఉంది. రజత్ తొందరగా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు, "లేదు లేదు, ఏమీ లేదు తమ్ముడూ. ఊరికే..."

కానీ అతని గొంతు పూడుకుపోయింది. అర్జున్ పక్కన కూర్చున్నాడు. "మీ పాప?"

రజత్ ఫోన్ తెర వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు, అదే తన ప్రాణవాయువు అన్నట్టు. "అవును. పేరు రియా. ఈరోజుకి ఐదేళ్ళు నిండాయి. పుట్టినరోజున ఐదు నిమిషాలు వీడియో కాల్ మాట్లాడుకోడానికి కోర్టు అనుమతి ఇచ్చింది. కేవలం ఐదు నిమిషాలు."

"మాట్లాడారా?" అని అర్జున్ అడిగాడు.

రజత్ చేదుగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వు ఏడుపు కన్నా దయనీయంగా ఉంది. "మాట్లాడటమా? అది నా వైపు చూడనే లేదు. వాళ్ళ అమ్మ పక్కనుండి నరపోస్తుంటే, అది చిలకపలుకుల్లా వల్లించింది—'నువ్వు చెడ్డవాడివి. అమ్మని బాధపెట్టావు. ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళిపో.'"

రజత్ చేతులు వణుకుతున్నాయి. అతను ఫోన్‌ను మంచం మీద పెట్టాడు. మంచం కింద ఒక అట్టపెట్టెలో బొమ్మలు, చాక్లెట్లు నిండిపోయి ఉన్నాయి. "తెలుసా అర్జున్, గత మూడేళ్ళుగా ప్రతీ నెలా తనకోసం బొమ్మలు కొంటున్నాను. కలవడానికి ఒప్పుకుంటే ఇద్దామనుకున్నాను. కానీ వాళ్ళు కలవనివ్వరు. అల్మారా నిండిపోయింది, అయినా కొంటూనే ఉన్నాను... ఎప్పటికైనా..."

రజత్ ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. "కోర్టు ఆదేశం ప్రకారం నెలకి ఇరవై వేల రూపాయలు సరిగ్గా పంపిస్తాను. ఒక్క రోజు ఆలస్యమైనా నా మీద వారెంట్ వస్తుంది. నేను తండ్రిగా బాధ్యత నెరవేర్చట్లేదట. నేను వాళ్ళకి మనిషిని కాదు అర్జున్, నేను ఒక నడిచే ఏటీఎం యంత్రాన్ని. డబ్బులిస్తాను, దాంతో నా బాధ్యత తీరిపోతుంది. కానీ నా కూతురి చెవిలో రోజూ విషం నూరిపోస్తున్నారు. ఈరోజు వీడియో కాల్‌లో అది నాతో, 'నువ్వు ఇచ్చే బొమ్మలు నాకు వద్దు, నువ్వు చచ్చిపోతే మేము సంతోషిస్తాం' అంది. ఐదేళ్ళ పాప నోట ఈ మాట! ఇది దాని మాటా అర్జున్? లేక వాళ్ళమ్మ నరపోసిన మాటలా?"

రజత్ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. "న్యాయమూర్తి గారు అంటారు—'పిల్లల మంచి కోసం తండ్రి దూరంగా ఉండాలి' అని. మరి డబ్బులు తీసుకునేటప్పుడు ఆ మంచి ఎక్కడికి పోతుంది తమ్ముడూ? నా కూతురిని ఒక్కసారి ముట్టుకోలేనంత చెడ్డవాడినా నేను?"

అర్జున్ రజత్ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు. ఈ నగరంలో తను ఒంటరి కాదని అతనికి అర్థమైంది. మాయ లాంటి వాళ్ళు భర్తలను రోడ్డు మీదకి తేవడమే కాదు, తండ్రులను కూడా చంపేస్తారు. హరి ప్రసాద్ గారు, సుమిత్, రజత్—వీళ్ళంతా బతికున్న శవాలు. సమాజం వీరి ఏడుపును వినదు, ఎందుకంటే 'మగాళ్ళు ఏడవకూడదు'.

"ఏడవకు రజత్ అన్నా," అర్జున్ గొంతు ఉక్కులా కఠినంగా వినిపించింది. "ఈ విషాన్ని కన్నీళ్లతో కడగలేం. వాళ్ళకి మన బలహీనత తెలుసు. మనం పిల్లల ముఖం చూసి, సంసారం గురించి ఆలోచించి మౌనంగా ఉంటామని వాళ్ళకి తెలుసు. అదే అదునుగా తీసుకుంటారు."

రజత్ కళ్ళు పైకెత్తి చూశాడు. "ఏం చేయను తమ్ముడూ? న్యాయపరమైన చిక్కుల్లో పూర్తిగా చిక్కుకుపోయాను. పోరాడి పోరాడి అలసిపోయాను."

అర్జున్ ఏ సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు. దొంగ ఓదార్పులు ఇవ్వడం అతనికి రాదు. సర్వస్వం కోల్పోయిన ఒక పెద్ద మనిషి చిన్న పిల్లాడిలా వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మాత్రమే అతను చూడగలిగాడు.

అతను ఒకసారి ఎదురుగా ఉన్న మంచం వైపు చూశాడు. హరి ప్రసాద్ గారు నిద్రలో ఏదో గొణుగుతున్నారు—బహుశా కలలో తన మనవడిని పిలుస్తున్నారేమో. సుమిత్ పక్కకి తిరిగాడు, కోర్టుల చుట్టూ తిరిగి అలసిపోయిన అతని ముఖంలో ఆ నిస్సత్తువ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ తెరను మెల్లగా మూసేశాడు. చీకటి గదిలో కూర్చుని, ఈ నాలుగు గోడల మధ్య పేరుకుపోయిన నిట్టూర్పులను బయటి వాళ్ళు ఎవరైనా వింటే, బహుశా ఈ నగరం కంపించిపోతుందేమో అనిపించింది. కానీ ఎవరూ వినరు. ఎందుకంటే వీళ్ళు మగవాళ్ళు, వీళ్ళు రాళ్ళలా ఉండాలి.

రజత్ కన్నీళ్లు తుడుచుకుని గుసగుసగా అన్నాడు, "మనం ఇలాగే అంతమైపోతామా అర్జున్? మన కథను ఎవరూ నమ్మరా?"

అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. దూరంగా ఒక రైలు వెళ్తున్న శబ్దం. అతను ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "తెలియదు రజత్ అన్నా. కానీ చచ్చిన వాడికి చావు భయం ఉండదు. మనం పోగొట్టుకోవడానికి ఇంకేం మిగిలింది?"

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్‌ను మళ్ళీ తెరిచాడు. తెర నీలి కాంతిలో అతని అలసిన ముఖం వింతగా కనిపించింది. అతను రజత్ వైపు చూసి అన్నాడు, "కన్నీళ్లు తుడుచుకో. ఏడిస్తే న్యాయం జరగదు. కానీ మాయ చేసే ఒక్క తప్పు... కేవలం ఒక్క చిన్న తప్పే మన కథని మార్చేయగలదు."

అర్జున్ కీబోర్డు మీద చేతులు పెట్టాడు. బయట వర్షం ఇంకా ఆగలేదు, కానీ గదిలోని ఉక్కపోత మాత్రం కాస్త తగ్గినట్టు అనిపించింది. ఓడిపోయిన మనుషులు ఇక భయపడనప్పుడు వాళ్ళు ఏం చేయగలరో చూడటానికి ఆ రాత్రి ఎదురుచూస్తోంద