విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

5.

అమ్మ ఏడుపులోనే అంది, "నాయనా! మీ నాన్నగారికి ఏదో అయిపోతోందిరా! కళ్ళు తేలేస్తున్నారు, డాక్టర్ గారు ఇప్పుడే ఆ ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే..." అంటూ ఆవిడ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది.

అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. కారిడార్‌లోని జనాన్ని తోసుకుంటూ తుఫానులా వార్డులోకి దూసుకెళ్లాడు. ఆ దృశ్యం చూడగానే అతని రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. నాన్నగారి పీలగా ఉన్న శరీరం ఒక విల్లులా వంగిపోతోంది. ఏదో అదృశ్య శక్తి ఆయన ప్రాణాన్ని శరీరం నుంచి పెరికేస్తున్నట్టుగా ఉంది. డాక్టర్ గారు ప్రాణం పెట్టి నాన్నగారి ఛాతీ మీద పంప్ చేస్తున్నారు, ఆయన నుదుటి మీద చెమట బిందువులు పట్టి ఉన్నాయి. నర్సులు ఆక్సిజన్ సిలిండర్లు, ఇంజక్షన్లతో పరుగులు పెడుతున్నారు.

డాక్టర్ గారు పంప్ చేస్తూనే తల పైకెత్తి అర్జున్‌ను చూశారు. ఆయన కళ్ళలో తీవ్రమైన విసుగు, తొందరపాటు కనిపించాయి. ఆయన గద్దించారు, "నిలబడి తమాషా చూస్తున్నారా? ఆ ఇంజక్షన్ ఇప్పుడే కావాలని చెప్పాను కదా? ఇంకా పదిహేను నిమిషాలు మాత్రమే సమయం ఉంది! ఈలోపు ఆ ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే ఆయన గుండె ఆగిపోతుంది. ఆయన్ని మనం కాపాడలేం. వెళ్ళండి! ఇక్కడ నిలబడకండి!"

'పదిహేను నిమిషాలు!'—ఆ మాట అర్జున్ చెవిలో సుత్తితో మోదినట్టు తగిలింది.

అర్జున్ తూలుతూ కారిడార్‌లోకి వచ్చాడు. అతని జేబు ఖాళీ, పర్సు పోయింది, ఒంటి మీద ఉన్న చొక్కా చెమటతో, బురదతో తడిసి ముద్దయింది. సమయం పదిహేను నిమిషాలు, కావాల్సింది రెండు వేల రూపాయలు. ఈ మహా నగరంలో, ఈ తెలియని జనసంద్రంలో ఎవరి దగ్గర చెయ్యి చాచాలి? ఎవరు తనను నమ్ముతారు? అతని కళ్ళ ముందు నాన్నగారి నీలంగా మారిపోతున్న ముఖం కదులుతోంది. మృత్యువు వచ్చి తలుపు తట్టినప్పుడు, ఆత్మాభిమానం, సిగ్గు... అన్నీ అర్థంలేనివిగా మారిపోతాయి. కానీ అడగాలన్నా ఎవరిని అడగాలి?

అకస్మాత్తుగా అతని మెదడులో మెరుపులా ఒక జ్ఞాపకం మెరిసింది. కాసేపటి క్రితమే ప్రభుత్వాసుపత్రి గేటు బయట ఉన్న పెద్ద టీవీ స్క్రీన్ మీద బ్రేకింగ్ న్యూస్ చూశాడు. 'మాయా'స్ ఎక్స్‌క్లూజివ్'—మాయ కొత్త బొటిక్ ప్రారంభోత్సవం. ఆ షాపు ఈ హాస్పిటల్ వెనకాల ఉన్న ప్రధాన రహదారి మీదే ఉందని వార్తల్లో చెప్పారు. నడిచి వెళ్తే మహా అయితే ఐదు నుండి ఏడు నిమిషాలు.

అర్జున్ ఇంకేమీ ఆలోచించలేదు. కాళ్ళకు చెప్పులు లేవు, ఒట్టి కాళ్ళతోనే ఉన్నాడు. అతను పరిగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. హాస్పిటల్ పొడవైన కారిడార్ దాటి, గేటు నుంచి రోడ్డు మీదకు రాగానే, మధ్యాహ్నపు మండుటెండ మండిపోతున్న తారు రోడ్డులా దహించివేస్తోంది. అతని అరికాళ్ళు మండిపోతున్నాయి, గాజు పెంకులు, రాళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ అర్జున్ ఆగలేదు. అతని గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్టయింది, ఊపిరితిత్తులు బద్దలైపోతాయేమో అనిపించింది. రోడ్డు మీద జనం అతన్ని వింతగా చూస్తున్నారు. కొందరు పిచ్చోడనుకుని పక్కకు తప్పుకుంటున్నారు, మరికొందరు విసుగ్గా తిడుతున్నారు.

"పక్కకి జరగండి! దారివ్వండి!" అర్జున్ అరుస్తూ పరిగెత్తాడు. అతను ఎవరినీ చూడట్లేదు, ఏ అవమానం అతనికి అంటట్లేదు. అతని కళ్ళ ముందు ఒకటే కౌంట్‌డౌన్ నడుస్తోంది—పద్నాలుగు నిమిషాలు... పదమూడు నిమిషాలు...

ప్రధాన రహదారి మీదకు రాగానే ఆ మిలమిలలాడే కొత్త షాపు కంటపడింది. 'MAYA'S EXCLUSIVE'. నల్లటి అద్దాలు, బంగారు రంగు బోర్డర్‌తో అదొక రాజమహల్‌లా ఉంది. బయట పెద్ద పెద్ద పూల బొకేలు, రంగురంగుల బెలూన్లు, పార్కింగ్‌లో ఖరీదైన మెర్సిడెస్, బీఎండబ్ల్యూ కార్ల వరుస. లోపల లైట్ల వెలుగులు జిగేల్మంటున్నాయి. అద్దాల తలుపు అవతల మాయ, రోహన్ షాంపేన్ గ్లాసులు చేతపట్టుకుని నగరంలోని ప్రముఖులతో నవ్వుతూ మాట్లాడుతుండటం అస్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. వాళ్ళ ఒంటి మీద లక్షల రూపాయల బట్టలు, ముఖాల్లో గెలుపు నవ్వు. ఇంకా బయట నిలబడి ఉన్నాడు అర్జున్—చితికిపోయి, నిస్సహాయంగా.

అర్జున్ తలుపు వైపు వెళ్లగానే భారీ కాయంతో ఉన్న బౌన్సర్ అతన్ని అడ్డగించాడు. వాడి కళ్ళకు నల్ల కళ్ళద్దాలు, ఒంటి మీద సఫారీ సూట్. వాడు అర్జున్ కాలర్ పట్టుకోబోతూ అన్నాడు, "ఏయ్ పిచ్చోడా! పో ఇక్కడి నుంచి! ఇది బిచ్చగాళ్ళ స్థలం కాదు. డబ్బులు కావాలంటే గుడికి పో, ఇక్కడికెందుకు వచ్చావ్?"

అర్జున్ బుర్ర వేడెక్కిపోయింది. నాన్నగారి చావుబతుకుల సమస్య ముందు ఈ బౌన్సర్ అడ్డు ఒక లెక్కలోనిది కాదనిపించింది అర్జున్‌కి. అతను తన శక్తినంతా కూడదీసుకుని ఆ బౌన్సర్‌ను ఒక్క తోపు తోశాడు.

"పక్కకి జరుగు! నేను బిచ్చగాణ్ణి కాదు!" అర్జున్ గొంతులో ఎంత ఆవేశం ఉందంటే, ఆ బౌన్సర్ బ్యాలెన్స్ చేసుకోలేక పక్కకు తూలిపడ్డాడు.

అర్జున్ ఆ బరువైన అద్దాల తలుపును తోసుకుని తుఫానులా లోపలికి ప్రవేశించాడు.

ఒక్క క్షణంలో వాతావరణం మారిపోయింది. బయటి దుమ్ము, వేడి, గందరగోళానికి బదులుగా లోపల ఏసీ హాల్ చల్లదనం, ఖరీదైన ఫ్రెంచ్ పర్ఫ్యూమ్ సువాసన. నేపథ్య సంగీతంగా పియానో మంద్రంగా వినిపిస్తోంది. కానీ అర్జున్ లోపలికి అడుగుపెట్టగానే ఆ సంగీతం ఆగిపోయినట్టయింది. అతన్ని చూడగానే హాలంతా పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. అతిథులు చేతుల్లోని గ్లాసులను కింద పెట్టేశారు. అందరూ ఆ మురికి బట్టలతో, బురదతో, చెదిరిన జుట్టుతో ఉన్న వ్యక్తి వైపే చూస్తున్నారు. వాళ్ళ కళ్ళలో ఆశ్చర్యం, అసహ్యం, వెటకారం.

మాయ షాంపేన్ గ్లాసును పెదవుల దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళి, అర్జున్‌ను చూసి దాన్ని కింద పెట్టేసింది. ఆమె కళ్ళలో తీవ్రమైన విసుగు, కోపం తొంగిచూశాయి. పక్కనే నిలబడ్డ రోహన్ అర్జున్‌ను చూసి నవ్వాడు—అదే వంకర, అవమానకరమైన నవ్వు.

రోహన్ జేబులోంచి చేతులు తీసి ముందుకు వచ్చాడు. "అరే! ఏంటి అర్జున్ గారు? పార్టీ క్రాష్ చేయడానికి వచ్చారా? లేక మా క్యాటరింగ్ వాళ్ళ దగ్గర పని ఏమైనా కావాలా? మీ ఈ గెటప్ మాత్రం అదిరింది, అచ్చం 'నిజమైన బిచ్చగాడిలా' ఉన్నారు!"

అర్జున్ రోహన్ వైపు చూడలేదు. అతని దగ్గర సమయం లేదు. పది నిమిషాలు... తొమ్మిది నిమిషాలు...

అతను నేరుగా మాయ ముందుకెళ్ళి నిలబడ్డాడు. పరుగెత్తి రావడం వల్ల అతని ఛాతీ పైకీ కిందకీ కదులుతోంది. ముఖం చెమటతో తడిసిపోయింది. అతను ఆయాసపడుతూ అన్నాడు, "మాయా... డబ్బులు... రెండు వేల రూపాయలు ఇవ్వు. కేవలం రెండు వేలు."

మాయ కనుబొమ్మలు ముడిచి, ముక్కు చిట్లించి అంది, "ఏమిటి? డబ్బులు అడగడానికి వచ్చావా? సెక్యూరిటీ నిన్ను లోపలికి ఎలా రానిచ్చింది?"

"మాయా, దయచేసి!" అర్జున్ ఆర్తనాదం చేశాడు. "నాన్న హాస్పిటల్‌లో ఉన్నారు... డాక్టర్ ఇప్పుడే ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే గుండె ఆగిపోతుంది అన్నారు. నా దగ్గర ఏమీ లేదు. వాళ్ళు నాన్నను చంపేస్తారు మాయా!"

మాయ చల్లని కళ్ళతో చూసింది. ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి భావమూ లేదు. "అయితే? చనిపోతే నాకేంటి? నేనేమైనా ఇక్కడ ధర్మసత్రం నడుపుతున్నానా? ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు వచ్చి డబ్బులు అడగడానికి?"

"మాయా, దయ చూపించు!" అర్జున్ గొంతు పగిలి ఏడుపులా బయటకొచ్చింది. "నువ్వు నా సర్వస్వం లాక్కున్నావు. ఫ్లాట్, డబ్బు, నగలు—అన్నీ. నాన్నగారి వైద్యం కోసం నా జీతం ఖాతాలో దాచుకున్న డబ్బును కూడా నువ్వు ఫ్రీజ్ చేయించావు. నేను నిన్ను భిక్షం అడగట్లేదు మాయా! ఇది నేను సంపాదించిన డబ్బే. అందులోంచి కేవలం రెండు వేల రూపాయలు అప్పుగా ఇవ్వు. మాట ఇస్తున్నాను, నేను కూలీ నాలీ చేసి అయినా నీ డబ్బు నీకు తీర్చేస్తాను. మా నాన్నను బ్రతకనివ్వు!"

అతిథులు ఒకరి చెవిలో ఒకరు గుసగుసలాడుకుంటున్నారు. కొందరు వెటకారంగా నవ్వుతున్నారు. వాళ్ళకిది ఒక ప్రత్యక్ష నాటకం, ఒక వినోదం.

మాయ చుట్టూ ఒకసారి చూసింది. అందరి చూపులూ తన మీదే ఉన్నాయి. ఇది తన అధికారాన్ని ప్రదర్శించడానికి సరైన అవకాశమని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె నెమ్మదిగా తన ఖరీదైన డిజైనర్ పర్సును తెరిచింది. అందులోంచి ఒక కట్ట కొత్త ఐదొందల రూపాయల నోట్లను బయటకు తీసింది.

అర్జున్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది. అతను చెయ్యి చాపాడు. నాన్న బ్రతికేస్తారనిపించింది. దేవుడు కరుణించాడనిపించింది.

మాయ ఆ నోట్లను అర్జున్ చాపిన చేతి వైపు తీసుకెళ్ళింది. అర్జున్ వాటిని తాకబోయే క్షణంలో, మాయ తన చేతిని వెనక్కి లాక్కుంది. ఆమె పెదవుల చివర ఒక క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.

తరువాత ఆమె ఆ నోట్లను అర్జున్ చేతిలో పెట్టకుండా, నేల మీద, తన ఖరీదైన హీల్స్ చెప్పుల దగ్గర విసిరేసింది. మిలమిలలాడే మార్బుల్ నేల మీద ఆ డబ్బులు చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి.

"తీసుకో," మాయ వీధి కుక్కకు రొట్టెముక్క వేస్తున్నట్టుగా అంది. "నీలాంటి కుక్కకి ఇదే సరైనది. చేత్తో డబ్బులు అందుకునేంత స్థాయి నీకు లేదు. నా కాళ్ళ దగ్గర నుంచి ఏరుకో. ఇంకో విషయం గుర్తుపెట్టుకో, ఇది అప్పు కాదు, నీ మాజీ భార్య తరఫున మీ నాన్న శవపేటిక గుడ్డ కోసం ఇస్తున్న దానం."

హాలంతా ఒక్కసారిగా నవ్వులతో దద్దరిల్లింది. రోహన్, అతని స్నేహితులు పగలబడి నవ్వారు. రోహన్ జేబులోంచి ఫోన్ తీసి వీడియో తీయడం మొదలుపెట్టాడు. "తీయ్ తీయ్! ఈ దృశ్యం మిస్ అవ్వకూడదు!"

అర్జున్ చెవుల్లోంచి వేడి ఆవిర్లు వస్తున్నట్టు అనిపించింది. అతని ఒంట్లోని ప్రతి నరం అరుస్తోంది—'వద్దు! తీయకు! ఆ డబ్బుని కాలితో తన్ను! మాయ గొంతు పిసికెయ్!' అవమానంతో, కోపంతో అతని చూపు మసకబారింది. ఈ అలంకరించిన షాపును, ఈ అద్దాల గోడలను పగలగొట్టేయాలనిపించింది.

కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో అతని కళ్ళ ముందు హాస్పిటల్‌లోని దృశ్యం మెదిలింది. విల్లులా వంగిపోయిన నాన్నగారి శరీరం, అమ్మ నిస్సహాయమైన ముఖం. నాన్నగారి ప్రాణం ముందు తన ఆత్మాభిమానం, తన అహం—అన్నీ చాలా తుచ్ఛమైనవి. అత్యంత తుచ్ఛమైనవి.

అర్జున్ బిగించిన పిడికిలిని వదులు చేశాడు. అతను నెమ్మదిగా మోకాళ్ళ మీద కూర్చున్నాడు. తళతళలాడే ఆ మార్బుల్ నేల మీద తల వంచాడు. మాయ హీల్స్ చెప్పుల పక్క నుంచి, వణుకుతున్న చేతులతో నేల మీద పడి ఉన్న నోట్లను ఒక్కొక్కటిగా ఏరుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. ప్రతి నోటును తీస్తున్నప్పుడు, అతను డబ్బులు కాదు, తన గుండె ముక్కలను ఏరుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. అతని కళ్ళ నుంచి నీళ్ళు టపటపా నేల మీద పడ్డాయి, కానీ అతను శబ్దం చేసి ఏడవలేదు.

రోహన్ వీడియో తీస్తూ అన్నాడు, "మంచి అబ్బాయి! వీడియో భలే వచ్చింది. పక్కా వైరల్ కంటెంట్! క్యాప్షన్ పెడతాను—'మాజీ భర్త ప్రస్తుత పరిస్థితి'!"

నాలుగు ఐదొందల రూపాయల నోట్లు. రెండు వేల రూపాయలు. అర్జున్ ఆ డబ్బును పిడికిలిలో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. తరువాత లేచి నిలబడ్డాడు.

అతను మాయ వైపు చూసినప్పుడు, మాయ ఉలిక్కిపడింది. అర్జున్ కళ్ళలో ఆ నిస్సహాయత ఇప్పుడు లేదు. కన్నీళ్ళు ఆవిరైపోయి అక్కడ ఇప్పుడు ఒక చల్లని అగ్ని మండుతోంది. అది వేడుకునే చూపు కాదు, ప్రతిన పూనే చూపు.

పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్‌లో అర్జున్ గుసగుసగా అన్నాడు, కానీ అతని గొంతు ఎంత బరువుగా ఉందంటే, అది హాల్ చివరి వరకు వినిపించింది.

"ఈరోజు నేను తలదించుకున్నాను మాయా, ఎందుకంటే మా నాన్న చావుబతుకుల్లో ఉన్నారు. నాన్నగారి ప్రాణం కోసం ఈరోజు నా ఆత్మాభిమానాన్ని నీ కాళ్ళ దగ్గర అమ్ముకున్నాను." అర్జున్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. "కానీ గుర్తుపెట్టుకో మాయా, కాలం మారడానికి ఎంతో సేపు పట్టదు. దేవుడి దెబ్బకు శబ్దం ఉండదు. ఈరోజు నువ్వు నన్ను ఎక్కడ పడేశావో, అక్కడి నుంచే నేను పైకి లేస్తాను. ఇంకా అలా లేచి వచ్చిన రోజు, ఈ కన్నీళ్లకు, ఈ అవమానానికి నేను పైసాతో సహా, వడ్డీతో సహా లెక్క సరిచేస్తాను. ఇది ఏదో సినిమా డైలాగ్ కాదు, ఇది అర్జున్ వర్మ శపథం."

అర్జున్ సమాధానం కోసం ఎదురుచూడలేదు. అతను వెనక్కి తిరిగి పరిగెత్తాడు. అతని వెనుక ఆశ్చర్యపోయిన మాయ ముఖం, రోహన్ కెమెరా, ఇంకా విగ్రహాల్లా నిలబడిపోయిన అతిథులు మిగిలిపోయారు.

అర్జున్ మళ్ళీ రోడ్డు మీదకు వచ్చినప్పుడు, అతని అలసట మాయమైంది. అతని శరీరంలోకి ఇప్పుడు అసుర బలం వచ్చింది. అతను పరిగెడుతున్నాడు. ఇంకా మూడు నిమిషాల సమయం మాత్రమే ఉంది.

హాస్పిటల్ గేటు నుంచి మందుల షాపు దగ్గరకు చేరుకునేసరికి అతని శరీరం మొత్తం వణుకుతోంది. కౌంటర్‌లో డబ్బు విసిరికొట్టి, "ఇంజక్షన్! ఇప్పుడే!" అని అరిచాడు.

మందు సీసాను లాక్కుని మళ్ళీ వార్డు వైపు పరిగెత్తాడు. లిఫ్ట్ కోసం ఆగకుండా, మెట్ల మీదుగా ఒక్క ఊపిరిలో మూడో అంతస్తుకు చేరుకున్నాడు.

వార్డులోకి వెళ్లి చూసేసరికి, డాక్టర్ గారు నిరాశగా తల ఊపుతున్నారు. నర్స్ మెషిన్ తీసేయడానికి సిద్ధమవుతోంది.

"డాక్టర్ గారు!" అర్జున్ అరిచాడు.

డాక్టర్ గారు ఉలిక్కిపడి చూశారు. అర్జున్ ఆయన చేతిలో ఇంజక్షన్‌ను పెట్టాడు.

"ఇంకొక్క నిమిషం ఆలస్యమై ఉంటే మేము ఏమీ చేయలేకపోయేవాళ్ళం," అంటూ డాక్టర్ గారు వేగంగా సిరంజి తీసుకున్నారు.

ఇంజక్షన్ ఇచ్చిన తర్వాత కొన్ని క్షణాలు అనంతకాలంలా గడిచాయి. మానిటర్‌పై అస్తవ్యస్తంగా ఉన్న గీతలు వణుకుతూ, హఠాత్తుగా ఒక స్థిరమైన లయలోకి రావడం మొదలుపెట్టాయి. నాన్నగారికి వస్తున్న ఆయాసం, ఆ భయంకరమైన మూలుగు తగ్గింది. ఛాతీ కదలిక సాధారణ స్థితికి వచ్చింది.

డాక్టర్ గారు స్టెతస్కోప్ తీసి నిట్టూర్చారు. "ఆయన ఇప్పుడు స్థిరంగా ఉన్నారు. ప్రమాదం తప్పిపోయింది. మీరు నిజంగా అద్భుతం చేశారు."

అర్జున్ ఇక నిలబడలేకపోయాడు. అతను ధబ్బున నాన్నగారి కాళ్ళ దగ్గర నేల మీద కూలబడిపోయాడు. అతని శక్తంతా హరించుకుపోయింది. అమ్మ నాన్నగారి తల దగ్గర కూర్చుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది, కానీ ఈ ఏడుపులో నిమ్మది ఉంది. అమ్మ వచ్చి అర్జున్ వీపు మీద చెయ్యి వేసింది, ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం చెమటతో తడిసిన కొడుకు తల మీద చేయి పెట్టి నిమిరింది.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట అప్పటికే సాయంత్రం అవుతోంది. నల్ల మబ్బులు తొలగిపోయి, ఒక సన్నని ఎండ కిరణం కిటికీ గ్రిల్స్ మధ్య నుంచి వచ్చి నేల మీద పడింది.

అతను జేబులో చేయి పెట్టాడు. అక్కడ మాయ ఇచ్చిన డబ్బులో మిగిలిన కొన్ని చిల్లర పైసలు ఉన్నాయి. అర్జున్ మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు. ఒక ఎండిపోయిన, కఠినమైన నవ్వు. ఈ రోజును అతను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేడు.

అతను నాన్న పాదధూళిని తీసుకుని నుదుట రాసుకున్నాడు. ఆట ఇప్పుడే మొదలైంది.