విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

4.

ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు అర్జున్‌ను గట్టిగా లోపలికి తోసి లాకప్ తలుపు వేశారు. ఆ దెబ్బకి అర్జున్ అదుపుతప్పి, సిమెంట్ నేల మీద బోర్లా పడ్డాడు.
"సార్! దయచేసి, ఒక్క ఫోన్ చేసుకోనివ్వండి!" అర్జున్ లేచి నిలబడి, లాకప్ ఊచలు పట్టుకుని బతిమాలాడు. "మా నాన్నగారు గుండె రోగి, ఆ వర్షంలో తడిస్తే చనిపోతారు సార్! వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారో ఒక్కసారి కనుక్కోనివ్వండి!"
ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు తన కుర్చీలో కూర్చుని, కాలు మీద కాలేసుకున్నాడు. "ఫోనా? ముద్దాయిలు ఫోన్లు అడగరు. నీకు ఎలాంటి అవకాశం ఇవ్వొద్దని నీ మాజీ భార్య చెప్పి వెళ్ళింది. ఆవిడ డిసిపి గారికి బాగా తెలిసినవాళ్ళు, అర్థమైందా? నోరు మూసుకుని లోపల కూర్చో."
"సార్, అది అబద్ధపు కేసు! నేను ఏ నెక్లెస్ తీసుకోలేదు! కావాలంటే నన్ను వెతకండి!" అర్జున్ ఆక్రోశించాడు.
"వెతుకుతారులే. కానీ ఈ రాత్రికి నువ్వు ఇక్కడే ఉండాలి. ఇది పైనుంచి వచ్చిన ఆదేశం."
అర్జున్ నిరాశగా కింద కూలబడ్డాడు. లాకప్ మూలన ఇద్దరు చిల్లర దొంగలు కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళు అర్జున్‌ను చూసి దొంగచాటుగా నవ్వుకుంటున్నారు.
అర్జున్‌కు ఊపిరాడనట్లు అనిపించింది. ఇదేనా అర్జున్ వర్మ? నిన్నటి వరకు ఒక గౌరవనీయమైన ప్రభుత్వ అధికారి. మరి ఈ రోజు? ఈ రోజు దొంగ అనే నిందతో లాకప్‌లో ఉన్నాడు. మరి తన అమ్మానాన్న?
"నాన్నా..." అర్జున్ మోకాళ్ళలో ముఖం దాచుకున్నాడు.
బయట వర్షం శబ్దం పెరుగుతోంది. అర్జున్ కళ్ళ ముందు తన నాన్న నిస్సహాయమైన ముఖమే పదేపదే మెదులుతోంది. నాన్న ఇంకా బతికే ఉన్నారా? అమ్మ ఎవరినైనా సహాయం కోసం పిలవగలిగిందా?
ఆ రాత్రంతా అర్జున్‌కు కంటి మీద చుక్క నిద్రలేదు. దోమలు, ఉక్కపోత, అవమానంతో అతని శరీరం మండిపోతోంది. కానీ అతని మనసులో రగిలే అగ్ని అంతకన్నా తీవ్రంగా ఉంది. అతను ఒకవేళ రేపు ఉదయం బయటపడితే, ఇక ఏడవకూడదని, కేవలం పోరాడాలని ప్రతిన పూనాడు.
తెల్లవారుజామున ఒక కానిస్టేబుల్ వచ్చి లాకప్ తాళం తీశాడు. "ఏయ్ వర్మా! బయటకు రా."
అర్జున్ గతుక్కుమని లేచి నిలబడ్డాడు. "నన్ను వదిలేస్తున్నారా?"
ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు టీ తాగుతూ, "నీ అదృష్టం బాగుంది. నీ జేబులు, ఆ సంచి వెతికితే మందులు తప్ప ఏమీ దొరకలేదు. పైగా మేడమ్... అంటే మాయ గారు, ఉదయాన్నే ఫోన్ చేసి FIR పెట్టడం లేదని చెప్పారు. తన 'మాజీ భర్త' జైల్లో ఉంటే తనకే సమాజంలో పరువు పోతుందట."
ఇన్‌స్పెక్టర్ వంకరగా నవ్వాడు. "నీ మీద దయ చూపించారు. పో, వెళ్ళు ఇక్కడినుంచి. ఆ, ఇంకో విషయం, ఆ ఫ్లాట్ వైపు గానీ, మేడమ్ కంట పడేలా ఆ దరిదాపుల్లో గానీ మళ్ళీ కనబడ్డావంటే బాగోదు."
అర్జున్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఇది దయ కాదని, మాయ వేసిన మరో ఎత్తుగడ అని అతనికి తెలుసు. తనని అవమానించి, భయపెట్టి వదిలేశారు. జీవితాంతం మాయ పేరు చెబితేనే భయంతో చచ్చి బతకాలని వాళ్ళ ఉద్దేశం.
సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుంచి బయటకు రాగానే అర్జున్ పిచ్చివాడిలా పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. అతని శరీరం నీరసంగా ఉంది, కానీ మనోధైర్యంతో పరుగెడుతున్నాడు. నిన్న రాత్రి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనను ఎక్కడైతే ఎక్కించుకుపోయారో, ఆ వీధి మలుపు దగ్గరికి ఎలాగైనా చేరుకోవాలి.
అప్పటికే రోడ్డు మీద జనం రద్దీ మొదలైంది. అర్జున్ ఆ మలుపు దగ్గరికి వచ్చి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అక్కడ ఎవరూ లేరు.
ఫుట్‌పాత్ మీద బురద మరకలు తప్ప ఇంకేమీ లేదు. ఒక మూలన నాన్నగారి మందుల ఖాళీ స్ట్రిప్ ఒకటి పడి ఉంది.
"నాన్నా! అమ్మా!" అని అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు.
పక్కనే ఉన్న కిళ్ళీ కొట్టువాడు అప్పుడే షట్టర్ పైకి లేపుతున్నాడు. అర్జున్ బట్టలన్నీ బురదతో మురికిగా ఉండటం, జుట్టు చెదిరిపోయి ఉండటంతో అతను అర్జున్‌ను గుర్తుపట్టలేదు.
"అన్నయ్యా," అర్జున్ ఆ కొట్టువాడి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. "నిన్న రాత్రి... ఇక్కడ ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళను చూశారా? ఒక అనారోగ్యంతో ఉన్న ముసలాయన, ఒక ఆవిడ?"
ఆ కొట్టువాడు కనుబొమ్మలు ముడివేసి, "ఆఁ అవును! నిన్న భలే వర్షం కదా. ఆ ముసలాయన దాదాపు చనిపోయేలాగే ఉన్నాడు. తర్వాత మన కాలనీ కుర్రాళ్ళు వచ్చి ఒక అంబులెన్స్ పిలిచి ఎక్కించారు. పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది."
"ఎక్కడికి? ఏ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళారు?" అర్జున్ గొంతు పెగలలేదు.
"బహుశా ప్రభుత్వాసుపత్రికే అనుకుంటా. అదే, మన పెద్ద ఆసుపత్రి."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. బస్సు ఎక్కడానికి జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదు. పరుగు మొదలుపెట్టాడు. మూడు కిలోమీటర్ల దూరం. ఆకలి, దాహం, అలసట—అన్నీ మర్చిపోయి పరుగెత్తాడు.
ఆసుపత్రి అత్యవసర గేటు. జనంతో కిక్కిరిసి ఉంది, ఏడుపులు, మందుల వాసన.
అర్జున్ రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్లి ఆయాసపడుతూ అడిగాడు, "వర్మ... వినయ్ వర్మ పేరుతో నిన్న రాత్రి ఎవరైనా రోగి చేరారా? పక్షవాతం వచ్చిన రోగి..."
రిజిస్టర్ చూస్తూ ఆ నర్సు చెప్పింది, "వినయ్ వర్మా... ఆఁ, ఉన్నారు. మహిళల వార్డు వరండాలో చూడండి. పడకలు ఖాళీగా లేవు."
"వరండాలోనా?"
అర్జున్ లోపలికి పరుగెత్తాడు. కారిడార్ జనంతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. రోగులు నేల మీదే పడుకుని ఉన్నారు. అర్జున్ అటూ ఇటూ చూడసాగాడు.
ఉన్నట్టుండి ఒక మూలన, బాగా తెలిసిన చీర చెంగు అతని కంటపడింది.
"అమ్మా!"
అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాడు. అమ్మ నేల మీద కూర్చుని ఉంది, ఆమె ఒడిలో నాన్న తల పెట్టుకుని ఉన్నారు. నాన్న కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నారు, ముఖానికి ఆక్సిజన్ మాస్క్ ఉంది. గోడకు ఉన్న ఒక కొక్కేనికి సెలైన్ బాటిల్ వేలాడుతోంది.
అమ్మను చూస్తుంటే ఒక్క రాత్రిలోనే ఆమె వయసు పదేళ్ళు పెరిగిపోయినట్లు అనిపించింది.
"అమ్మా..." అర్జున్ ఆమె పక్కన కూలబడ్డాడు.
అమ్మ తలెత్తి చూసింది. అర్జున్‌ను చూసి, ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు కూడా రాలేదు. ఆమె గుసగుసగా అంది, "వచ్చావా నాయనా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను చంపేశారేమో అనుకున్నాను."
"నాన్న ఎలా ఉన్నారు?" అర్జున్ నాన్నగారి చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. ఆ చెయ్యి మంచులా చల్లగా ఉంది.
"డాక్టర్లు న్యుమోనియా అన్నారు. గుండె కూడా చాలా బలహీనంగా ఉందట. ఐసీయూలో పెట్టాలి, కానీ మన దగ్గర డబ్బుల్లేవని ఇక్కడ పడేశారు. మందులు కూడా కొనలేకపోయాను నాయనా."
అర్జున్ జేబులో చెయ్యి పెట్టాడు. ఖాళీ. నిన్నటి ఆ నాలుగు వందల రూపాయలు కూడా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గర పోయాయో, ఎక్కడైనా పడిపోయాయో తెలియదు.
సరిగ్గా అప్పుడే ఒక నర్సు వచ్చి గట్టిగా అరిచింది, "ఏయ్, రోగి బంధువులు ఎవరు? డాక్టర్ గారు రౌండ్స్‌కి వస్తున్నారు. మందులు కొన్నారా? కొనకపోతే బాండ్ మీద సంతకం పెట్టి తీసుకెళ్ళిపోండి. ఇక్కడ మేమేం ధర్మసత్రం నడపట్లేదు."
అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. ఆ నర్సు ముందు చేతులు జోడించి, "సిస్టర్, దయచేసి కొంచెం సమయం ఇవ్వండి. నేను ఏర్పాటు చేస్తాను. దయచేసి మా నాన్నగారిని ఇక్కడి నుంచి కదపకండి."
"సమయం లేదు. గంటలోగా ఆ ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే ఆయనకు ఆయాసం ఎక్కువైపోతుంది. దాని ఖరీదు రెండు వేల రూపాయలు." అని చెప్పి ఆ నర్సు వెళ్ళిపోయింది.
అర్జున్ ఆ కారిడార్ మధ్యలో నిశ్చేష్టుడై నిలబడిపోయాడు. రెండు వేల రూపాయలు. తన దగ్గర రెండు రూపాయలు కూడా లేవు. తన కళ్ళ ముందే తన నాన్న సరైన వైద్యం అందక నరకం అనుభవిస్తున్నారు. మరోవైపు, తన సర్వస్వం దోచుకున్న తన భార్య, బహుశా ఇప్పుడు జిమ్‌లో ట్రెడ్‌మిల్ మీద పరుగెడుతూ ఉండొచ్చు.
అర్జున్ ఆసుపత్రి గోడ వైపు చూశాడు. అతని చూపు మారింది. అందులోని నిస్సహాయత పోయి, దాని స్థానంలో ఒక కఠినమైన సంకల్పం కనిపించింది.
అతను అమ్మ వైపు తిరిగి, "అమ్మా, నువ్వు నాన్న దగ్గరే ఉండు. నేను ఇప్పుడే వస్తాను. డబ్బు తీసుకునే తిరిగి వస్తాను."
"ఎక్కడికి వెళ్తావు నాయనా? ఎవరిని అడుగుతావు?" అమ్మ భయంగా అడిగింది.
అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేదు. అడిగే రోజులు పోయాయని అతనికి తెలుసు. ఇప్పుడు లాక్కునే సమయం వచ్చింది. అతను ఆసుపత్రి గేటు దాటి బయటకు వచ్చాడు. అతని గమ్యం ఇప్పుడు ఒకటే—అక్కడ ఆత్మాభిమానాన్ని అమ్ముకోవాల్సిన అవసరం లేదు, కేవలం తన శ్రమను అమ్మితే చాలు.
కానీ విధి తనకోసం మరో క్రూరమైన పరిహాసాన్ని సిద్ధం చేసిందని అతనికి తెలియదు. ఆసుపత్రి గేటు బయట ఒక టీవీ స్క్రీన్ మీద బ్రేకింగ్ న్యూస్ వస్తోంది.
అర్జున్ ఆగిపోయాడు. ఆ వార్తల్లో మాయ కనిపిస్తోంది. ఆమె పక్కన రోహన్ నిలబడి ఉండగా, తను ఒక రిబ్బన్ కట్ చేస్తోంది. కింద స్క్రోలింగ్ లో ఇలా రాసి ఉంది — "ప్రముఖ మహిళా పారిశ్రామికవేత్త మాయ కొత్త బొటిక్ ప్రారంభోత్సవం."
అర్జున్ ఆ స్క్రీన్ వైపు చూసి నవ్వాడు. అదొక వింతైన, నీరసమైన నవ్వు.
ఆసుపత్రి గేటు దగ్గర నిలబడి, టీవీ తెరపై నవ్వుతున్న మాయను చూసిన అర్జున్‌కు, ఎవరో తన గుండెల్లో సలసల మరిగే నూనె పోసినట్టు అనిపించింది. తన జేబులో నాన్న ఇంజక్షన్ కోసం రెండు వేల రూపాయలు లేవు, కానీ మాయ కొన్ని లక్షల రూపాయల వ్యాపారాన్ని ప్రారంభిస్తోంది.
అర్జున్ నెమ్మదిగా ఆసుపత్రి ముందున్న పబ్లిక్ నల్లా దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ముఖం కడుక్కుని తనను తాను కొద్దిగా సవరించుకున్నాడు. ఇప్పుడు అతను డబ్బు సంపాదించాలి. ఎవరి దగ్గరికి వెళ్ళాలి? మాయ వల్ల తన స్నేహితులందరూ తనను దూరం పెడుతున్నారు. మాయ అందరి చెవుల్లో తన గురించి విషం నూరిపోసింది.
అర్జున్ తన ఆఫీస్‌లో పనిచేసే పాత సహోద్యోగి సుమిత్‌కు ఫోన్ చేశాడు. సుమిత్ ఒకప్పుడు తనను ఎంతో గౌరవించేవాడు.
"హలో, సుమిత్? నేను అర్జున్‌ను మాట్లాడుతున్నాను."
అవతలి నుంచి సుమిత్ గొంతు వినిపించింది, కానీ అందులో మునుపటి ఆప్యాయత లేదు. "ఆఁ అర్జున్, చెప్పు. కొంచెం తీరిక లేకుండా ఉన్నాను."
"సుమిత్, నేను చాలా కష్టాల్లో ఉన్నాను. నాన్నకు గుండెపోటు వచ్చింది, ఆసుపత్రిలో ఆక్సిజన్ మీద ఉన్నారు. నా ఖాతా స్తంభించిపోయింది, నీ దగ్గర ఒక రెండు వేల రూపాయలు అప్పుగా దొరుకుతాయా? వచ్చే వారంలోనే ఇచ్చేస్తాను..."
"అర్జున్," సుమిత్ మాట మధ్యలోనే ఆపేశాడు. "చూడు, నాకు అంతా తెలుసు. మాయ నాకు విడాకుల కాగితాలు వాట్సాప్ చేసింది. నువ్వు ఆమె మీద చెయ్యి చేసుకున్నావట, దొంగతనం కూడా చేశావట. ఆఫీస్‌లో కూడా నీ మీద విచారణ వేశారు."
టక్ మని ఫోన్ కట్ అయ్యింది. అర్జున్ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. మాయ సుమిత్‌ను కూడా కొనేసిందా? లేక లోకం ఎప్పుడూ గెలిచిన వాడి మాటే వింటుందా?
ఈసారి అతను తన ఆఫీస్ పెద్ద సార్‌కి ఫోన్ చేశాడు. కానీ నంబర్ బ్లాక్ చేయబడిందని వచ్చింది.
అతను పిచ్చి పట్టినట్టు నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. ప్రభుత్వ అధికారి అయిన అర్జున్ వర్మ ఈ రోజు ఒక బిచ్చగాడి కన్నా హీనంగా తయారయ్యాడు.
సరిగ్గా అదే సమయానికి, అమ్మ కళ్ళ నిండా నీళ్ళతో ఆసుపత్రి నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ బయటకు వచ్చింది. "నాయనా! నాయనా, తొందరగా రా!"
అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. "ఏమైంది అమ్మా? నాన్నగారు... నాన్నగారికి ఏమైనా..."