విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

3.

అజయ్, అతని ముఠా వెళ్ళిపోయిన తర్వాత ఆ ఇల్లు స్మశాన నిశ్శబ్దంలా మారిపోయింది. నేల మీద దుమ్ము, కొన్ని చిరిగిన కాగితం ముక్కలు తప్ప ఇంకేం లేవు. మంచం లేదు, బీరువా లేదు, కనీసం కూర్చోడానికి దివాన్ కూడా లేదు. నాన్న ఒక దుప్పటి మీద నేల మీదే పడుకుని ఆయాసపడుతున్నారు. అమ్మ గోడ వైపు చూస్తూ దిక్కుతోచని దానిలా కూర్చుండిపోయింది.
అర్జున్ నాన్న తల మీద చెయ్యి వేశాడు. "నాన్నా, లేవండి."
నాన్న కళ్ళు తెరిచారు. "ఎక్కడికి వెళ్ళాలి నాయనా? మనకి వెళ్ళడానికి చోటు కూడా లేదు కదా."
అర్జున్ గట్టి గొంతుతో అన్నాడు, "రోడ్డు మీద ఉంటాం, కానీ ఈ ఇంట్లో ఒక్క క్షణం కూడా ఉండొద్దు. వాళ్ళు మనల్ని ఇక్కడ ఉండనివ్వరు నాన్నా. ప్రతీ క్షణం అవమానిస్తారు. దానికంటే ఇప్పుడే, ఇక్కడి నుంచి బయలుదేరుదాం పదండి."
అమ్మ తన చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంది. "కానీ ఇంత రాత్రిపూట? నీ దగ్గర డబ్బులు కూడా లేవు కదా..."
"దేవుడున్నాడు అమ్మ. పదండి."
అర్జున్ రెండు పెద్ద సంచులలో వాళ్ళ బట్టలు, నాన్న మందులు సర్దాడు. వంటగదిలోంచి నీళ్ళ సీసా తీసుకున్నాడు. తర్వాత నాన్నను పట్టుకుని నెమ్మదిగా లేవదీశాడు. గత ఆరేళ్ళుగా తను ఎంతో ఇష్టంగా, అణువణువునా తీర్చిదిద్దుకున్న ఇల్లు, ఈ రోజు ఒక దెయ్యాల కొంపలా కనిపిస్తోంది.
తలుపుకి తాళం వేస్తున్నప్పుడు అర్జున్ చేతులు వణకలేదు. ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.
లిఫ్ట్ లోంచి కిందకి దిగగానే, జడివాన మొదలైంది. కాపలాదారుడు రాము బాబాయ్ ద్వారం దగ్గర నిల్చుని ఉన్నాడు. అర్జున్ సంచులతో, వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులతో కిందకి రావడం చూసి అతను ముందుకు వచ్చాడు.
"బాబు గారూ, ఇంత రాత్రి వానలో ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు? అమ్మగారు రేపు ఉదయం..."
అర్జున్ ఇంటి తాళం చెవిని రాము బాబాయ్ చేతిలో పెట్టాడు. "రాము బాబాయ్, ఈ తాళం చెవి మాయకి ఇచ్చెయ్యి. అర్జున్ వర్మ ఎవరి దయ మీద బతకడని చెప్పు."
రాము బాబాయ్ ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ సరిగ్గా అప్పుడే ద్వారం దాటగానే ముందు దీపాల తీవ్రమైన వెలుగు అర్జున్ ముఖం మీద పడింది. ఒక ఖరీదైన పెద్ద కారు వచ్చి ఆగింది. అర్జున్ పక్కకి జరగాలనుకున్నాడు, కానీ కారు తలుపు తెరుచుకుని మాయ దిగింది. ఆమె చేతిలో ఒక పెద్ద గొడుగు ఉంది, కానీ తను అర్జున్ వైపు గొడుగు పట్టలేదు. తనే గొడుగు కింద నిలబడి, తడిసి ముద్దవుతున్న అర్జున్ వైపు చూసి నవ్వింది.
వెనక నుంచి రోహన్ దిగాడు. అతని చేతిలో ఒక మందు సీసా ఉంది. అతను కారు ముందు భాగం మీద ఆనుకుని నిలబడి తమాషా చూడసాగాడు.
"ఆగు అర్జున్!" మాయ గొంతు కొరడా దెబ్బలా వినిపించింది.
అర్జున్ నాన్న చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని, "మమ్మల్ని వెళ్ళనివ్వు మాయ. నీకు కావాల్సినవన్నీ దొరికాయి కదా," అన్నాడు.
మాయ ముందుకు వచ్చి అర్జున్‌కి చాలా దగ్గరగా నిలబడింది. వర్షం శబ్దాన్ని మించి ఆమె గొంతు వినిపించింది, "అన్నీ దొరకలేదు. ఇంకా కొన్ని మిగిలే ఉన్నాయి."
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "ఇంకేం మిగిలాయి? ఇల్లు, డబ్బు, గౌరవం—అన్నీ తీసుకున్నావు కదా."
మాయ అర్జున్ ఎడమ చేతి వైపు సైగ చేసింది. అర్జున్ ఉంగరపు వేలికి ఒక ప్లాటినం ఉంగరం మెరుస్తోంది. అది పెళ్లి సమయంలో మాయ అతనికి తొడిగింది. దాని డబ్బులు కూడా అప్పు తీసుకుని అర్జునే ఇచ్చినా సరే.
"ఆ ఉంగరం," మాయ చెయ్యి చాచి అంది. "అది ఇప్పుడు నాది. భరణం కింద దాన్ని నేను స్వాధీనం చేసుకుంటున్నాను. దాని విలువ ఇప్పుడు బజారులో కనీసం అరవై వేల రూపాయలు ఉంటుంది. నా వ్యాయామశాల సభ్యత్వం డబ్బులొస్తాయి."
అర్జున్ నమ్మలేకపోయాడు. "మాయా? ఇది మన పెళ్లి ఉంగరం! మన చివరి జ్ఞాపకం..."
రోహన్ వెనక నుంచి నవ్వుతూ అన్నాడు, "అరే సోదరా, జ్ఞాపకాలతో కడుపు నిండుతుందా? ఇచ్చెయ్. మాయ ఎలాగూ నిన్ను ద్వేషిస్తుంది, ఆ ఉంగరం వేలికి ఉంచుకుని ఏం లాభం?"
అర్జున్ తల్లి వణుకుతున్న గొంతుతో అంది, "కోడలా, ఇంత నీచానికి దిగజారావా? నా కొడుకు వేలికున్న చివరి ఆధారాన్ని కూడా లాక్కుంటావా?"
మాయ గట్టిగా అరిచింది, "మీరు నోరుమూయండి! మీ కొడుక్కి పెళ్ళాన్ని పోషించే సత్తా లేదు, మళ్ళీ పెద్ద పెద్ద మాటలు!"
అర్జున్ రాయిలా బిగుసుకుపోయాడు. అతను నెమ్మదిగా వేలి నుంచి ఉంగరం తీశాడు. అతనికి ఉంగరం తీస్తున్నట్టు లేదు, తన గుండెను పెకిలించి తీస్తున్నట్టు అనిపించింది. అతను ఆ ఉంగరాన్ని మాయ అరచేతిలో పెట్టాడు.
మాయ ఉంగరాన్ని వెలుతురులో చూసింది. "మంచిది. కనీసం ఇదైనా పనికొస్తుంది."
అర్జున్ తల్లిదండ్రులను తీసుకుని నడకదారి మీద కొంచెం దూరం వెళ్ళాడో లేదో, వర్షం జోరందుకుంది. అర్జున్ భుజం మీద నాన్న శరీరం బరువెక్కిపోతోంది.
అకస్మాత్తుగా వెనక నుంచి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం సైరన్ శబ్దం వినిపించింది. తీవ్రమైన నీలి-ఎరుపు దీపాల వెలుగులో ఆ చీకటి రోడ్డు తళుక్కుమంది. అర్జున్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి చూశాడు.
ఒక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం కర్కశంగా శబ్దం చేస్తూ సరిగ్గా వాళ్ళ ముందు ఆగింది. చక్రాల నుంచి బురద చిమ్మి అర్జున్ తెల్ల చొక్కా మీద పడింది. వాహనం వెనకే మాయ నల్ల పెద్ద కారు కూడా వచ్చి ఆగింది.
వాహనంలోంచి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి నాయుడు చేతిలో లాఠీతో దిగారు.
"అర్జున్ వర్మ ఎవరు?" అధికారి గర్జించారు.
అర్జున్ నాన్నను పట్టుకునే ముందుకు వచ్చాడు. "నేనే అయ్యా. ఏమైంది?"
అధికారి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా అర్జున్ చెంప మీద బలంగా ఒక్కటిచ్చారు. "దొంగ నా కొడకా! మళ్ళీ పెద్ద పెద్ద మాటలా!"
అర్జున్ పక్కకు తూలి రోడ్డు పక్కన ఉన్న కంచెను గుద్దుకున్నాడు. నాన్న నిలదొక్కుకోలేక బురదలో పడిపోయారు. అమ్మ, "ఏంటిది! నా కొడుకుని ఎందుకు కొడుతున్నారు?" అని అరుస్తూ కేకలు పెట్టింది.
అధికారి అర్జున్ చొక్కా పట్టీ పట్టుకున్నారు. "ఎందుకు కొడుతున్నానా? నీ భార్య... అంటే మాజీ భార్య ఇప్పుడే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్యాలయానికి దూరవాణిలో మాట్లాడి, నువ్వు వెళ్తూ వెళ్తూ ఆమె మెడలోంచి వజ్రాల హారం లాక్కెళ్ళావని, చంపుతానని బెదిరించావని ఫిర్యాదు ఇచ్చింది!"
అర్జున్ నమ్మలేకపోయాడు. అతను మాయ కారు వైపు చూశాడు. మాయ కారు కిటికీ అద్దం దించింది. ఆమె ముఖంలో ఒక పైశాచికమైన నవ్వు ఉంది.
"చెప్పాను కదా అర్జున్?" మాయ నవ్వుతూ అంది. "నాతో పెట్టుకుంటే నిన్ను రోడ్డు మీద కాదు, జైల్లో మగ్గేలా చేస్తాను. నువ్వు నా ఉంగరం తిరిగిచ్చావు, కానీ నా అహంకారం ని దెబ్బ తీశావు. దానికి శిక్ష అనుభవించాల్సిందే."
అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు, "మాయా! ఇంత పెద్ద అబద్ధం చెప్పకు! మా నాన్న గుండె రోగి, వాళ్ళు రోడ్డు మీద చచ్చిపోతారు!"
మాయ భుజాలు ఎగరేసింది. "అది నువ్వు చూసుకోవాల్సిన విషయం, నాది కాదు. అధికారి, తీసుకెళ్ళండి ఇతన్ని."
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి నాయుడు అర్జున్ చేతులకు బేడీలు వేశారు. "చల్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్యాలయానికి. ఈ రాత్రికి నీకు జైలు గది గాలి పీల్పిస్తా."
అర్జున్ విలవిల్లాడాడు. "అయ్యా, నమ్మండి నేను దొంగతనం చేయలేదు! మా నాన్నకు ఒంట్లో బాగాలేదు, ఆయనకు కొంచెం సహాయం చేయండి... అయ్యా దయచేసి!"
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అర్జున్‌ను తోసుకుంటూ వాహనం వెనక్కి ఎక్కించారు.
బయట కుండపోత వర్షం కురుస్తోంది. అర్జున్ వాహనం వెనకున్న జాలీలోంచి చూశాడు, తన వృద్ధ తండ్రి బురదలో ఛాతీ పట్టుకుని విలవిలలాడుతున్నారు. అమ్మ, నాన్న తలని తన ఒడిలో పెట్టుకుని పిచ్చిదానిలా అరుస్తోంది, "అయ్యో ఎవరైనా ఉన్నారా! నా కొడుకుని తీసుకెళ్ళిపోయారు... నా భర్త చచ్చిపోతున్నాడు... కాపాడండి! ఎవరైనా కాపాడండి!"
కానీ రోడ్డు మీద ఏ కారూ ఆగలేదు. మాయ కారు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం పక్క నుంచి దూసుకుపోయింది. వెళ్తూ వెళ్తూ మాయ అర్జున్ వైపు చెయ్యి ఊపింది.
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం బయలుదేరింది. అర్జున్ కళ్ళ ముందే తన తల్లిదండ్రులు చిన్నగా అవుతూ చీకటిలో కలిసిపోయారు. నాన్న మళ్ళీ ఊపిరి తీసుకోగలరో లేదో అతనికి తెలియదు. రేపు ఉదయం తను జైలు బయట ఉంటాడో, లేక అనాథగా మిగిలిపోతాడో తెలియదు.
చుట్టూ సైరన్ శబ్దం, అర్జున్ గుండెల్లో మాత్రం లోతైన, చీకటి శూన్యం.
---
దొంగతనం నేరం, బెయిల్ రాని సెక్షన్, జేబులో చిల్లిగవ్వ లేదు. ఈ న్యాయపరమైన చక్రవ్యూహం నుంచి అర్జున్ బయటపడగలడా? లేక జైల్లో చిప్పకూడు తింటూ ఒక నిర్దోషి జీవితం ముగిసిపోతుందా?