విడాకులు: సర్వస్వం కోల్పోయిన భర్త!

[SivaSai]

2.

అర్జున్ కోర్టు మెట్ల మీద ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు. మధ్యాహ్నం ఎండ మండిపోతోంది, కానీ తనకి మాత్రం చుట్టూ చీకటి అలుముకున్నట్టు అనిపిస్తోంది. జేబులో చేయి పెట్టాడు. వంద రూపాయలు మాత్రమే ఉన్నాయి. బైకులో పెట్రోలు అయిపోయింది. ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళే పరిస్థితి కూడా లేదు.

అంతలో తన ఫోను మోగింది. తెర మీద 'అమ్మ' అని వెలిగింది.

ఫోను ఎత్తాలంటే అర్జున్‌కు భయం వేసింది. అమ్మ కచ్చితంగా టీవీలో వార్త చూసి ఉంటుంది, లేదా న్యాయవాది ఎవరైనా చెప్పి ఉంటారు. అమ్మతో ఏం చెప్పాలి? తన భార్య తనను రోడ్డు మీదకి లాగి, బిచ్చగాణ్ణి చేసి వెళ్ళిపోయిందని చెప్పాలా?

చాలా కష్టం మీద ఫోను ఎత్తాడు.

"హలో అమ్మా..."

"నాయనా, ఎప్పుడొస్తావురా?" అమ్మ గొంతు చాలా నీరసంగా వినిపించింది. "మీ నాన్నకు గుండెల్లో నొప్పి మళ్ళీ ఎక్కువైంది. మందులు కూడా అయిపోయాయి. వచ్చేటప్పుడు మందుల దుకాణానికి వెళ్ళిరా."

అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. కంటి మూలల నుండి నీటి చుక్క జారింది. గొంతులో దుఃఖాన్ని అణుచుకుని, "సరే అమ్మా... వస్తున్నాను. మందులు తీసుకునే వస్తున్నాను," అన్నాడు.

ఫోను సంభాషణ ముగించి ఆకాశం వైపు చూశాడు అర్జున్. ఈ రోజు నుండి తన పోరాటం మొదలైంది. తనకిప్పుడు భార్య లేదు, ఇల్లు లేదు, గౌరవం లేదు. ఉన్నాయి కేవలం కొండంత అప్పు, అనారోగ్యంతో ఉన్న అమ్మానాన్న.

మందుల దుకాణం కౌంటరు దగ్గర నిలబడి అర్జున్ జేబులు వెతుక్కున్నాడు. మందుల బిల్లు పన్నెండు వందల రూపాయలు అయింది. పర్సులో ఉన్నది కేవలం ఎనిమిది వందలు.

"అన్న, ఈ నాలుగు వందలు అప్పుగా ఉంచగలరా? రేపే ఇచ్చేస్తాను," అర్జున్ తల దించుకుని అడిగాడు. ఆ మందుల దుకాణం యజమాని, రత్నం గారు, అర్జున్‌ను చాలా ఏళ్లుగా ఎరుగును. కానీ ఈరోజు ఆయన కూడా కాస్త కొత్తగా చూశారు.

"అర్జున్ గారు, విన్నాను... మీకేదో... అంటే, కోర్టులో కేసు ఓడిపోయారట కదా?" రత్నం గారు గొంతు తగ్గించి అడిగారు. "బజార్లో చాలా మాట్లాడుకుంటున్నారు. మీరట మీ భార్యని..."

అర్జున్ ఆ మాట పూర్తి చేయనివ్వలేదు. మందుల ప్యాకెట్ చేతిలోకి తీసుకుని, "రత్నం అన్న, జనం మాటలు పట్టించుకోకండి. నాలుగు వందలు రేపు ఉదయాన్నే మీ చేతికి అందుతాయి," అని చెప్పాడు.

అతను వేగంగా దుకాణం నుండి బయటకు వచ్చేశాడు. గుండెల్లో మంటగా ఉంది. తీర్పు వచ్చి గంట కూడా కాలేదు, అప్పుడే ఈ వార్త వీధి మొత్తం పాకిపోయిందా? సామాజిక మాధ్యమాల యుగంలో పరువు తీయడానికి ఎంతో సేపు పట్టదు.

వీధి చివర అడుగుపెట్టగానే, టీ కొట్టు దగ్గర ఒక గుంపు కనిపించింది. శ్రీమతి రెడ్డి, శ్రీ చౌదరి చాలా ఉత్సాహంగా ఏదో చర్చిస్తున్నారు. అర్జున్‌ను చూడగానే అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు. సూది పడినా శబ్దం వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. కానీ అర్జున్ వాళ్ళను దాటి కొంచెం ముందుకు వెళ్ళగానే గుసగుసలు మొదలయ్యాయి.

"చూశారా, మొహం ఎలా వేలాడేసిందో? చూడటానికి పెద్ద మనిషిలా ఉంటాడు, కానీ ఇంట్లో పెళ్ళాన్ని సుఖ పెట్టలేదట!" శ్రీమతి రెడ్డి గొంతు కాస్త గట్టిగానే వినిపించింది.

"అదే మరి, ఊరికే విడాకులు అవుతాయా? ఏదో పెద్ద లొల్లే ఉంది. తాగుబోతని కూడా అంటున్నారు," శ్రీ చౌదరి వంత పాడారు.

వెనక్కి తిరిగి, "నేను మందు ముట్టుకోను కూడా! నేను శాంతి ఇవ్వలేదా, లేక తను నా శాంతిని లాగేసుకుందా?" అని గట్టిగా అరవాలనిపించింది అర్జున్‌కు. కానీ ఆగలేదు. ఇప్పుడు గొడవపడే ఓపిక తనకి లేదు. తన అమ్మానాన్న ఆ ఫ్లాటులో కూర్చుని ఉన్నారు, వాళ్ళకి తమ মাথার పైకప్పు పోతోందని ఇంకా తెలియదు.

లిఫ్టులో ఎక్కేటప్పుడు సెక్యూరిటీ గార్డు కూడా నమస్కారం చేయలేదు. పైగా అనుమానంగా చూశాడు. అర్జున్ ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, తాళంతో తన ఫ్లాటు తలుపు తెరిచాడు.

ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే మందుల ఘాటైన వాసన, నాన్న దగ్గు చప్పుడు వినిపించాయి. హాలులో అమ్మ చేతిలో జపమాలతో కూర్చుని ఉంది. అర్జున్‌ను చూడగానే ఆవిడ కంగారుగా లేచి వచ్చింది.

"నాయనా! వచ్చావా? ఎందుకింత ఆలస్యమైంది? కోర్టులో ఏమైంది? మాయ రాలేదా?" అమ్మ ఒకేసారి ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది.

అర్జున్ అమ్మ కళ్ళలోకి చూడలేకపోయాడు. మందుల ప్యాకెట్‌ను టేబులు మీద పెట్టాడు. లోపలి గది నుండి నాన్న కష్టంగా లేచి వచ్చి గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డారు.

"అర్జున్, తీర్పు ఏం చెప్పారురా? వాళ్ళు రాజీ పడతారా?" నాన్న ఆయాసపడుతూ అడిగారు.

అర్జున్ సోఫాలో ధభీమని కూలబడ్డాడు. రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని, "అంతా అయిపోయింది నాన్న. మాయ గెలిచింది. మనం ఈ ఫ్లాటు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోవాలి," అన్నాడు.

"ఏంటి!" అమ్మ గట్టిగా అరిచింది. "ఫ్లాటు ఖాళీ చేయడమా? ఇదేంటి? ఇదంతా నీ డబ్బుతో కట్టిందే కదా! ఈఎంఐలు కట్టేది నువ్వేగా!"

"కోర్టు అది ఒప్పుకోలేదు అమ్మా," అర్జున్ అలసిపోయిన గొంతుతో చెప్పాడు. "ఇల్లు మాయ పేరు మీదకి మార్చేయమని, ఇంకా నేను ప్రతీ నెలా యాభై వేల రూపాయలు తనకి ఇవ్వాలని కోర్టు చెప్పింది. ఇల్లు ఖాళీ చేయడానికి మనకి కేవలం ఏడు రోజులు మాత్రమే సమయం ఉంది."

నాన్న గుండె మీద చేయి వేసుకుని కూలబడ్డారు. "ఏడు రోజులా? ఈ వయసులో మనం ఎక్కడికి వెళ్తాంరా నాయనా? ఇంకా యాభై వేలా? నీ జీతంలోంచి అది ఇస్తే మనం ఏం తింటాం? నా వైద్యం ఖర్చులు..."

అర్జున్ నాన్న కాళ్ళ దగ్గర కూర్చున్నాడు. "నాన్న, నేనున్నాను కదా. మనం ఏదైనా చిన్న ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుందాం. కొంచెం కష్టంగా ఉంటుంది, కానీ నేను అన్నీ సర్దుకుంటాను. మీరేం దిగులు పడకండి."

అమ్మ ఏడుస్తూ, "ఆ దయ్యం మనల్ని రోడ్డున పడేసింది! దాన్ని నా కన్న కూతురిలా చూసుకున్నాను. అదీ మనకిచ్చిన బహుమతి..." అంది.

హఠాత్తుగా తలుపు మీద ఎవరో బలంగా బాదడం మొదలుపెట్టారు. ధమ్! ధమ్! ధమ్!

అందరూ ఉలిక్కిపడ్డారు. అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. "ఎవరు?"

బయట నుండి ఒక కఠోరమైన గొంతు వినిపించింది, "తలుపు తియ్యండి! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని పిలవకముందే మర్యాదగా తలుపు తియ్యండి!"

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా తలుపు తీశాడు. గుమ్మం అవతల గుండాల్లాంటి ముగ్గురు మనుషులు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళ వెనుక మాయ తమ్ముడు, అజయ్ నిలబడ్డాడు. అజయ్ ముఖంలో ఒక పైశాచికమైన నవ్వు ఉంది.

"ఏంటి అజయ్? మీరిక్కడేంటి?" అర్జున్ అడిగాడు.

అజయ్ పళ్ళు కొరుకుతూ అన్నాడు, "బావగారు... అయ్యో క్షమించండి, ఇప్పుడు బావగారు కాదు కదా! అక్క పంపించింది. కోర్టు ఇల్లు ఖాళీ చేయడానికి ఏడు రోజులు సమయం ఇచ్చింది కానీ, ఇంట్లో ఫర్నిచరు అంతా మా నాన్నగారు ఇచ్చిందే కదా. అందుకే అవన్నీ ఈరోజే తీసుకువెళ్ళమని చెప్పింది."

అర్జున్‌కు కోపంతో వళ్ళు మండిపోయింది. "అబద్ధం! ఈ మంచం, అల్మారా, ఏసీ—అన్నీ నా డబ్బుతో కొన్నవే! మీ నాన్న ఇచ్చింది కేవలం ఒక డ్రెస్సింగ్ టేబులు మాత్రమే."

అజయ్ జేబులోంచి ఒక కాగితం తీశాడు. "రసీదులు ఉన్నాయా? లేవు కదా? ఇవన్నీ కట్నం కింద ఇచ్చామని అక్క చెప్పింది. ఇదిగోండి జాబితా. మేమిప్పుడు అన్నీ తీసుకుపోతున్నాం."

"అసంభవం! మా నాన్నకు ఒంట్లో బాగాలేదు, ఇప్పుడీ మంచం తీసుకెళ్ళడానికి వీల్లేదు!" అర్జున్ తలుపుకు అడ్డంగా నిలబడ్డాడు.

అజయ్ సైగ చేశాడు. వెనకున్న గుండాలు అర్జున్‌ను బలంగా పక్కకు తోసేశారు. అర్జున్ ఎగిరి డైనింగ్ టేబులు మీద పడ్డాడు. నుదురు పగిలి రక్తం కారడం మొదలైంది.

"ఒంటి మీద చెయ్యేయొద్దు ఖబడ్దార్!" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు.

కానీ వాళ్ళు వినలేదు. ఆ మనుషులు నేరుగా పడకగదిలోకి దూసుకెళ్లారు.

"తీయండి అన్నీ! మంచం, అల్మారా, టీవీ—అన్నీ లారీలో ఎక్కించండి!" అజయ్ ఆదేశం జారీ చేశాడు.

లోపలి నుండి నాన్న ఆర్తనాదం వినిపించింది. "ఎవరు వీళ్ళు? నా మంచాన్ని ఎందుకు లాగుతున్నారు? నాకు ఊపిరాడటం లేదు!"

అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ పడకగదిలోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ, ఆ మనుషులు తన అనారోగ్యంతో ఉన్న నాన్నను మంచం మీద నుండి దాదాపు కిందకి దించుతున్నారు. అమ్మ వాళ్ళ కాళ్ళు పట్టుకుని బతిమాలుతోంది, "నాయనా, నా భర్తకు ఒంట్లో బాగాలేదు, దయచేసి మంచం తీసుకెళ్ళకండి!"

అజయ్ నవ్వుతూ అన్నాడు, "ఆంటీకి డ్రామాలు చేసే సరదా ఎక్కువ! ఒరేయ్, ఆ ముసలోణ్ణి కింద పడుకోబెట్టండి. మంచం ఖరీదైంది, గీతలు పడకుండా చూసుకోండి."

అర్జున్ నెత్తికి రక్తం ఎక్కింది. అతను టేబులు మీద ఉన్న బరువైన గాజు పూల కుండీని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి నిప్పులు చెరుగుతున్నాయి.

"ఇంకొక్కసారి మా నాన్న మీద చెయ్యేసావంటే," అర్జున్ గర్జించాడు, "నువ్వు మాయ తమ్ముడివని మర్చిపోతాను! నిన్ను ఇక్కడే చంపేస్తాను రా!"

అజయ్ వెనక్కి తిరిగాడు. జేబులోంచి ఫోను తీసి వీడియో చిత్రీకరించడం మొదలుపెట్టాడు. "కొడతావా? కొట్టు నన్ను! ఈ వీడియో కోర్టులో సమర్పిస్తే నీకు ఆ ఏడు రోజుల సమయం కూడా రద్దు అవుతుంది. నేరుగా జైలుకే పోతావ్. రా, కొట్టు!"

అర్జున్ ఆగిపోయాడు. చేతిలో ఉన్న పూల కుండీ వణుకుతోంది. ఒకవైపు అనారోగ్యంతో ఉన్న నాన్న నేల మీద పడి ఆయాసపడుతున్నాడు, అమ్మ ఏడుస్తోంది, మరోవైపు అజయ్ తనను ఇరికించడానికి వీడియో తీస్తున్నాడు. తానొక భయంకరమైన ఉచ్చులో చిక్కుకున్నానని అర్జున్‌కు అర్థమైంది.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో అర్జున్ ఫోను మోగింది. తెర మీద అపరిచిత నంబరు.

అర్జున్ ఫోను ఎత్తగానే, అవతలి నుండి ఒక యాంత్రికమైన ఆడ గొంతు వినిపించింది, "శ్రీ రావు? నేను బ్యాంకు నుండి మాట్లాడుతున్నాను. మీ జీతం ఖాతాను మేడమ్ (మాయ) గారి న్యాయవాది నోటీసు ప్రకారం నిలిపివేయబడింది. మీరు ప్రస్తుతానికి ఎలాంటి డబ్బు తీయలేరు.""

చేతిలోంచి ఫోను జారి కింద పడిపోయింది. అర్జున్ కళ్ళ ముందు అంతా చీకటి కమ్మింది. గుండాలు మంచాన్ని ఎత్తుకుపోతున్నారు, నాన్న నేల మీద పడి ఉన్నారు, ఇప్పుడు తన బ్యాంకు ఖాతా కూడా మూతపడింది. జేబులో ఉన్నది కేవలం నాలుగు వందల రూపాయలు.

అజయ్, అర్జున్ చెవి దగ్గరకు వచ్చి గుసగుసగా అన్నాడు, "నిన్ను నరకం చూపిస్తానని అక్క చెప్పింది. ఇది ట్రైలరు మాత్రమే, అసలు సినిమా ముందుంది!"