21-05-2026, 10:45 PM
### **మహేంద్రపురం రాజమహల్ – రాజసభ, ఎనిమిదవ రోజు **
రాణి లలిత సభ ముగించి, కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న సమయంలో ఒక అధికారి త్వరగా లోపలికి వచ్చాడు. అతను గుర్రపు శాల అధికారి . వయసు సుమారు 45 ఏళ్లు. అతని ముఖం చెమటతో తడిసి ఉంది.
అతను రాణి ముందు తల వంచి నమస్కరించి చెప్పాడు:
"దేవి... సరిహద్దు నుంచి వార్తలు విని మేము కూడా ఆందోళన చెందుతున్నాం. యుద్ధానికి మంచి గుర్రాలు అవసరం కదా? మహారాజు గారు ఉత్తర దేశం నుంచి తెచ్చిన మేలు జాతి గుర్రాలు పది ఉన్నాయి. వాటిని సరిహద్దుకు పంపమంటారా? అవి చాలా బలమైనవి, వేగవంతమైనవి. యోధులకు బాగా ఉపయోగపడతాయి."
లలిత కాసేపు మౌనంగా ఆలోచించింది. ఆమె వయసు 25 ఏళ్లుమాత్రమే. కానీ ఆమె ముఖంలో ఉన్న గంభీరత్వం ఎవరినైనా ఆకట్టుకుంటుంది.
ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది:
".. ఆ పది మేలు జాతి గుర్రాలను ఇప్పుడు వాడొద్దు. వాటిని రాజమహల్లోనే ఉంచండి. అవి చాలా విలువైనవి. ."
ఆమె కొంచెం ఆగి, ఆపై దృఢంగా చెప్పింది:
"మిగిలిన మేలు జాతి గుర్రాలన్నీ — మన శాలలో ఉన్న బలమైన, అనుభవజ్ఞులైన గుర్రాలను ఎంపిక చేసి, రెండు వందల మంది యోధులతో సరిహద్దుకు పంపించండి. వాటితో పాటు మంచి సామగ్రి కూడా పంపించాలి. యోధులు ఎలాంటి కష్టాలు ఎదుర్కొన్నా గుర్రాలు బలహీనపడకూడదు."
అతను కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. కానీ రాణి ఆజ్ఞను వ్యతిరేకించడానికి ధైర్యం చాలలేదు.
"అలాగే దేవి..." అని తల ఊపి వెనక్కి వెళ్లాడు.
---
లలిత ఒంటరిగా మిగిలిన తర్వాత కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయట చూసింది. ఆమె మనసులో రెండు ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి — ఒకటి రాజు సురక్షితం కావాలనే ఆందోళన, రెండోది రాజ్యాన్ని సరిగ్గా నడిపించాలనే బాధ్యత.
ఆమె మెల్లగా నిట్టూర్చింది.
### **విక్రమనగరం రాజమహల్ – రాజసభ, ఆ రోజు మధ్యాహ్నం**
రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం మీద కూర్చొని ఉన్నాడు. సభలో మంత్రులు, సైన్యాధికారులు ఉన్నారు. అప్పుడే విక్రమనగరం గూఢచారి ఒకడు త్వరగా లోపలికి వచ్చి తల వంచి నివేదించాడు.
"మహారాజా... మహేంద్రపురం సరిహద్దులో తీవ్ర యుద్ధం జరుగుతోంది. యవనులు సరిహద్దు గుండా లోపలికి ప్రవేశించే ప్రయత్నం చేశారు. రాజు మహేంద్రవర్మ స్వయంగా 300 మంది యోధులతో వెళ్లి యుద్ధం చేస్తున్నారు. ఇప్పటికే మహేంద్రపురం సైన్యంలో నూరు మందికి పైగా వీరమరణం పొందారు. రాణి లలిత అదనపు రెండు వందల మంది యోధులను పంపించింది."
విక్రమాదిత్య ముఖం గంభీరంగా మారింది. అతను కాసేపు ఆలోచించి అడిగాడు,
"యవనులు ఎంత మంది ఉన్నారు? మహేంద్రవర్మ స్థితి ఏమిటి?"
"యవనుల సంఖ్య ఎక్కువ కాదు కానీ వారి దాడులు చాలా వేగంగా ఉన్నాయి. మహేంద్రవర్మ గాయపడ్డారని కూడా వార్తలు వస్తున్నాయి. యుద్ధం ఇంకా కొనసాగుతోంది."
విక్రమాదిత్య తన సైన్యాధికారిని చూసి చెప్పాడు,
"మహేంద్రపురం సరిహద్దులో ఏం జరుగుతుందో దగ్గరగా గమనించండి. యుద్ధం మన సరిహద్దుల వరకు వ్యాపించకుండా చూడాలి. అవసరమైతే సహాయం కూడా అందించాలి."
సభ ముగిసిన తర్వాత విక్రమాదిత్య తన అంతఃపురానికి వెళ్లాడు.
---
**రాణి శ్రావణి గది**
శ్రావణి తన గదిలో కూర్చొని ఉంది. ఆమె చేతిలో ఒక గ్రంథం ఉంది కానీ దాన్ని చదవడం లేదు.
ఆమె మనసు రంగడుతో జరిగిన ఆ తటాకం దగ్గరి సన్నివేశంలోనే మునిగి ఉంది.
ఆ సమయంలో విక్రమాదిత్య లోపలికి వచ్చాడు.
"శ్రావణి..."
ఆమె పుస్తకం పక్కన పెట్టి లేచి నిలబడింది. "స్వామీ... ఏమైంది?"
విక్రమాదిత్య ఆమె పక్కన కూర్చొని చెప్పాడు,
"మహేంద్రపురం సరిహద్దులో యుద్ధం జరుగుతోంది. యవనులు దాడి చేశారు. మహేంద్రవర్మ స్వయంగా యుద్ధం చేస్తున్నాడు. ఇప్పటికే చాలా మంది యోధులు మరణించారు."
శ్రావణి ముఖం కొంచెం మారిపోయింది. ఆమెకు మహేంద్రపురం రాజ్యం గురించి పెద్దగా అనుబంధం లేదు. కానీ ఈ వార్త వినగానే ఆమె గుండెలో **ఏదో తెలియని ఆందోళన** పెరిగింది.
"యుద్ధం మన సరిహద్దుల వరకు వస్తుందా స్వామీ?"
విక్రమాదిత్య ఆమె భుజం మీద చేయ వేసి, "ఇంకా అంత దూరం రాదు. కానీ జాగ్రత్తగా ఉండాలి" అన్నాడు.
కానీ శ్రావణి మనసులో ఆందోళన మాత్రం తగ్గలేదు. అది ఏదో అస్పష్టమైన, లోతైన భయం... .
ఆమె కిటికీ వైపు చూసి లోతైన నిట్టూర్పు విడిచింది.
---
### **మహేంద్రపురం రాజమహల్ – రాజసభ, ఎనిమిదవ రోజు **
రాణి లలిత సభ ముగించి, కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న సమయంలో ఒక అధికారి త్వరగా లోపలికి వచ్చాడు. అతను గుర్రపు శాల అధికారి . వయసు సుమారు 45 ఏళ్లు. అతని ముఖం చెమటతో తడిసి ఉంది.
అతను రాణి ముందు తల వంచి నమస్కరించి చెప్పాడు:
"దేవి... సరిహద్దు నుంచి వార్తలు విని మేము కూడా ఆందోళన చెందుతున్నాం. యుద్ధానికి మంచి గుర్రాలు అవసరం కదా? మహారాజు గారు ఉత్తర దేశం నుంచి తెచ్చిన మేలు జాతి గుర్రాలు పది ఉన్నాయి. వాటిని సరిహద్దుకు పంపమంటారా? అవి చాలా బలమైనవి, వేగవంతమైనవి. యోధులకు బాగా ఉపయోగపడతాయి."
లలిత కాసేపు మౌనంగా ఆలోచించింది. ఆమె వయసు 25 ఏళ్లుమాత్రమే. కానీ ఆమె ముఖంలో ఉన్న గంభీరత్వం ఎవరినైనా ఆకట్టుకుంటుంది.
ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది:
".. ఆ పది మేలు జాతి గుర్రాలను ఇప్పుడు వాడొద్దు. వాటిని రాజమహల్లోనే ఉంచండి. అవి చాలా విలువైనవి. ."
ఆమె కొంచెం ఆగి, ఆపై దృఢంగా చెప్పింది:
"మిగిలిన మేలు జాతి గుర్రాలన్నీ — మన శాలలో ఉన్న బలమైన, అనుభవజ్ఞులైన గుర్రాలను ఎంపిక చేసి, రెండు వందల మంది యోధులతో సరిహద్దుకు పంపించండి. వాటితో పాటు మంచి సామగ్రి కూడా పంపించాలి. యోధులు ఎలాంటి కష్టాలు ఎదుర్కొన్నా గుర్రాలు బలహీనపడకూడదు."
అతను కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. కానీ రాణి ఆజ్ఞను వ్యతిరేకించడానికి ధైర్యం చాలలేదు.
"అలాగే దేవి..." అని తల ఊపి వెనక్కి వెళ్లాడు.
---
లలిత ఒంటరిగా మిగిలిన తర్వాత కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయట చూసింది. ఆమె మనసులో రెండు ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి — ఒకటి రాజు సురక్షితం కావాలనే ఆందోళన, రెండోది రాజ్యాన్ని సరిగ్గా నడిపించాలనే బాధ్యత.
ఆమె మెల్లగా నిట్టూర్చింది.
### **విక్రమనగరం రాజమహల్ – రాజసభ, ఆ రోజు మధ్యాహ్నం**
రాజు విక్రమాదిత్య సింహాసనం మీద కూర్చొని ఉన్నాడు. సభలో మంత్రులు, సైన్యాధికారులు ఉన్నారు. అప్పుడే విక్రమనగరం గూఢచారి ఒకడు త్వరగా లోపలికి వచ్చి తల వంచి నివేదించాడు.
"మహారాజా... మహేంద్రపురం సరిహద్దులో తీవ్ర యుద్ధం జరుగుతోంది. యవనులు సరిహద్దు గుండా లోపలికి ప్రవేశించే ప్రయత్నం చేశారు. రాజు మహేంద్రవర్మ స్వయంగా 300 మంది యోధులతో వెళ్లి యుద్ధం చేస్తున్నారు. ఇప్పటికే మహేంద్రపురం సైన్యంలో నూరు మందికి పైగా వీరమరణం పొందారు. రాణి లలిత అదనపు రెండు వందల మంది యోధులను పంపించింది."
విక్రమాదిత్య ముఖం గంభీరంగా మారింది. అతను కాసేపు ఆలోచించి అడిగాడు,
"యవనులు ఎంత మంది ఉన్నారు? మహేంద్రవర్మ స్థితి ఏమిటి?"
"యవనుల సంఖ్య ఎక్కువ కాదు కానీ వారి దాడులు చాలా వేగంగా ఉన్నాయి. మహేంద్రవర్మ గాయపడ్డారని కూడా వార్తలు వస్తున్నాయి. యుద్ధం ఇంకా కొనసాగుతోంది."
విక్రమాదిత్య తన సైన్యాధికారిని చూసి చెప్పాడు,
"మహేంద్రపురం సరిహద్దులో ఏం జరుగుతుందో దగ్గరగా గమనించండి. యుద్ధం మన సరిహద్దుల వరకు వ్యాపించకుండా చూడాలి. అవసరమైతే సహాయం కూడా అందించాలి."
సభ ముగిసిన తర్వాత విక్రమాదిత్య తన అంతఃపురానికి వెళ్లాడు.
---
**రాణి శ్రావణి గది**
శ్రావణి తన గదిలో కూర్చొని ఉంది. ఆమె చేతిలో ఒక గ్రంథం ఉంది కానీ దాన్ని చదవడం లేదు.
ఆమె మనసు రంగడుతో జరిగిన ఆ తటాకం దగ్గరి సన్నివేశంలోనే మునిగి ఉంది.
ఆ సమయంలో విక్రమాదిత్య లోపలికి వచ్చాడు.
"శ్రావణి..."
ఆమె పుస్తకం పక్కన పెట్టి లేచి నిలబడింది. "స్వామీ... ఏమైంది?"
విక్రమాదిత్య ఆమె పక్కన కూర్చొని చెప్పాడు,
"మహేంద్రపురం సరిహద్దులో యుద్ధం జరుగుతోంది. యవనులు దాడి చేశారు. మహేంద్రవర్మ స్వయంగా యుద్ధం చేస్తున్నాడు. ఇప్పటికే చాలా మంది యోధులు మరణించారు."
శ్రావణి ముఖం కొంచెం మారిపోయింది. ఆమెకు మహేంద్రపురం రాజ్యం గురించి పెద్దగా అనుబంధం లేదు. కానీ ఈ వార్త వినగానే ఆమె గుండెలో **ఏదో తెలియని ఆందోళన** పెరిగింది.
"యుద్ధం మన సరిహద్దుల వరకు వస్తుందా స్వామీ?"
విక్రమాదిత్య ఆమె భుజం మీద చేయ వేసి, "ఇంకా అంత దూరం రాదు. కానీ జాగ్రత్తగా ఉండాలి" అన్నాడు.
కానీ శ్రావణి మనసులో ఆందోళన మాత్రం తగ్గలేదు. అది ఏదో అస్పష్టమైన, లోతైన భయం... .
ఆమె కిటికీ వైపు చూసి లోతైన నిట్టూర్పు విడిచింది.
---
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)