20-05-2026, 05:08 PM
(This post was last modified: 20-05-2026, 05:18 PM by Shajith. Edited 1 time in total. Edited 1 time in total.)
**அவள் இதயத்தின் மொழி **
சில அணைப்புகள் உடம்பை மட்டும் சூடாக்காது…
உள்ளுக்குள்ள மறைஞ்சிருந்த காமத்தையும் எழுப்பிடும்…
சில பார்வைகள் கண்களால மட்டும் இல்ல…
தொடாத இடங்களையும் தீயா எரிக்கிடும்…
அந்த இரவுல,
மஞ்சள் வெளிச்சம் அவங்க ரெண்டு பேரோட நிர்வாணத்துக்கு சாட்சியா நின்னது…
சில்லுனு வீசுன காத்து,
பவித்ராவோட வெறும் உடம்பை வருடிச்சு போனது…
ஆனா பிரகாஷோட அணைப்பு மட்டும்,
அவள உடம்புல எரிஞ்ச காமத்துக்கு ஒரு போதையா மாறியது…
“ஆசைக்கு அளவே இல்ல”ன்னு சொல்வாங்க…
அந்த இரவுல அது நிஜம்னு பவித்ராவுக்கே புரிஞ்சது…
அவன் தொடும் ஒவ்வொரு தடவையும்
அவள உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா உருகிச்சு…
அவன் நெஞ்சுக்குள்ள முகம் புதைச்சுக்கிட்டு கிடந்த பவித்ரா,
அவன் இதயத் துடிப்பைக் கேட்டா…
ஆனா அந்த துடிப்புக்குள்ள கூட
அவளுக்காக எரிஞ்ச காமம் தான் அதிகமா இருந்தது…
“நெருப்பை மறைச்சாலும் புகை மறையாது…”
அதுபோல,
பிரகாஷோட கடந்த காலம்
அவன் உதட்டுல இருந்து ஒவ்வொரு கதையா வெளிய வந்துச்சு…
அவன் அனுபவிச்ச பெண்களோட கதைகள்,
பவித்ராவுக்குள்ள பொறாமையையும்…
அதே நேரம் ஒரு விதமான போதையையும் ஏத்திச்சு…
ஒரு பொண்ணோட மனசு விசித்திரம்…
தனக்குப் பிடிச்ச ஆம்பளை
வேற பொண்ணுங்க ஆசைப்பட்டிருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சா
கோபமும் வரும்…
அதே நேரம்,
“இவன் இவ்ளோ பேரை மயக்குற ஆளா?”ன்னு
ஒரு கர்வமும் வரும்…
அந்த கர்வத்துல தான்
பவித்ராவோட காமம் இன்னும் கொஞ்சம் ஏறிச்சு…
பிரகாஷ் சொல்லுற ஒவ்வொரு சம்பவமும்
அவள கற்பனையில நிர்வாணமா ஓடிச்சு…
அவன் உடம்பை வேற பெண்கள் ரசிச்சிருப்பாங்கன்னு நெனச்சதும்,
அவள தொடைக்கு நடுவுல மறுபடியும் ஈரம் சுரந்துச்சு…
“காமத்துக்கு கண் இல்ல…”
அந்த இருட்டான மாடியில
அது மட்டும் தான் உண்மையா இருந்தது…
அவன் அவள இடுப்பைப் பிடிச்ச விதம்…
அவன் உதடு அவள கழுத்துல பதிஞ்ச விதம்…
அவன் மூச்சு அவள ஸ்கின்ல உரசிய விதம்…
இது எல்லாமே
பவித்ராவோட உடம்பை மறுபடியும் கிளர்ச்சியடைய வெச்சது…
பிரகாஷோட அந்த கரடுமுரடான உடம்புக்குள்ள,
ஒரு அடங்காத காமம் ஒளிஞ்சிருந்தது…
அதை பவித்ரா ஒவ்வொரு நிமிஷமா ரசிக்க ஆரம்பிச்சா…
“வெளியில பவ்வியமா நிக்குறவன்,
உள்ளுக்குள்ள புயலா இருப்பான்…”
அந்த பழமொழிக்கே உயிர் கொடுத்த மாதிரி இருந்தான் பிரகாஷ்…
அவன் வாய்ல இருந்து வந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
பவித்ராவோட காதுல இல்ல…
நேரா அவள உடம்புல இறங்கிச்சு…
அந்த மாடி…
அந்த வயர் கட்டில்…
அந்த சில்லுனு வீசுற காத்து…
இதெல்லாம் சாட்சி…
அந்த இரவுல,
பவித்ரா ஒரு ஆம்பளைய மட்டும் அணைக்கல…
அவளுக்குள்ள எரிஞ்ச காமத்தையே
அவள் முழுசா கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டா…
— யாழினி ராமு ✍️
சில அணைப்புகள் உடம்பை மட்டும் சூடாக்காது…
உள்ளுக்குள்ள மறைஞ்சிருந்த காமத்தையும் எழுப்பிடும்…
சில பார்வைகள் கண்களால மட்டும் இல்ல…
தொடாத இடங்களையும் தீயா எரிக்கிடும்…
அந்த இரவுல,
மஞ்சள் வெளிச்சம் அவங்க ரெண்டு பேரோட நிர்வாணத்துக்கு சாட்சியா நின்னது…
சில்லுனு வீசுன காத்து,
பவித்ராவோட வெறும் உடம்பை வருடிச்சு போனது…
ஆனா பிரகாஷோட அணைப்பு மட்டும்,
அவள உடம்புல எரிஞ்ச காமத்துக்கு ஒரு போதையா மாறியது…
“ஆசைக்கு அளவே இல்ல”ன்னு சொல்வாங்க…
அந்த இரவுல அது நிஜம்னு பவித்ராவுக்கே புரிஞ்சது…
அவன் தொடும் ஒவ்வொரு தடவையும்
அவள உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா உருகிச்சு…
அவன் நெஞ்சுக்குள்ள முகம் புதைச்சுக்கிட்டு கிடந்த பவித்ரா,
அவன் இதயத் துடிப்பைக் கேட்டா…
ஆனா அந்த துடிப்புக்குள்ள கூட
அவளுக்காக எரிஞ்ச காமம் தான் அதிகமா இருந்தது…
“நெருப்பை மறைச்சாலும் புகை மறையாது…”
அதுபோல,
பிரகாஷோட கடந்த காலம்
அவன் உதட்டுல இருந்து ஒவ்வொரு கதையா வெளிய வந்துச்சு…
அவன் அனுபவிச்ச பெண்களோட கதைகள்,
பவித்ராவுக்குள்ள பொறாமையையும்…
அதே நேரம் ஒரு விதமான போதையையும் ஏத்திச்சு…
ஒரு பொண்ணோட மனசு விசித்திரம்…
தனக்குப் பிடிச்ச ஆம்பளை
வேற பொண்ணுங்க ஆசைப்பட்டிருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சா
கோபமும் வரும்…
அதே நேரம்,
“இவன் இவ்ளோ பேரை மயக்குற ஆளா?”ன்னு
ஒரு கர்வமும் வரும்…
அந்த கர்வத்துல தான்
பவித்ராவோட காமம் இன்னும் கொஞ்சம் ஏறிச்சு…
பிரகாஷ் சொல்லுற ஒவ்வொரு சம்பவமும்
அவள கற்பனையில நிர்வாணமா ஓடிச்சு…
அவன் உடம்பை வேற பெண்கள் ரசிச்சிருப்பாங்கன்னு நெனச்சதும்,
அவள தொடைக்கு நடுவுல மறுபடியும் ஈரம் சுரந்துச்சு…
“காமத்துக்கு கண் இல்ல…”
அந்த இருட்டான மாடியில
அது மட்டும் தான் உண்மையா இருந்தது…
அவன் அவள இடுப்பைப் பிடிச்ச விதம்…
அவன் உதடு அவள கழுத்துல பதிஞ்ச விதம்…
அவன் மூச்சு அவள ஸ்கின்ல உரசிய விதம்…
இது எல்லாமே
பவித்ராவோட உடம்பை மறுபடியும் கிளர்ச்சியடைய வெச்சது…
பிரகாஷோட அந்த கரடுமுரடான உடம்புக்குள்ள,
ஒரு அடங்காத காமம் ஒளிஞ்சிருந்தது…
அதை பவித்ரா ஒவ்வொரு நிமிஷமா ரசிக்க ஆரம்பிச்சா…
“வெளியில பவ்வியமா நிக்குறவன்,
உள்ளுக்குள்ள புயலா இருப்பான்…”
அந்த பழமொழிக்கே உயிர் கொடுத்த மாதிரி இருந்தான் பிரகாஷ்…
அவன் வாய்ல இருந்து வந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
பவித்ராவோட காதுல இல்ல…
நேரா அவள உடம்புல இறங்கிச்சு…
அந்த மாடி…
அந்த வயர் கட்டில்…
அந்த சில்லுனு வீசுற காத்து…
இதெல்லாம் சாட்சி…
அந்த இரவுல,
பவித்ரா ஒரு ஆம்பளைய மட்டும் அணைக்கல…
அவளுக்குள்ள எரிஞ்ச காமத்தையே
அவள் முழுசா கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டா…
— யாழினி ராமு ✍️
- Shajith


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)