20-05-2026, 11:25 AM
அன்புள்ள யாழினி ராம் அவர்களுக்கு… ❤️
நேரம் நகர்கிறது…
நாட்கள் கடக்கிறது…
ஆனா “அவள் இதயத்தின் மொழி” அப்டேட் மட்டும் இன்னும் வரவில்லை…
எங்களுக்கே sometimes தோணுது…
பவித்ரா பிரகாஷை நினைத்து எப்படித் துடிக்கிறாளோ…
அதே மாதிரி தான்
நாங்களும் அடுத்த அப்டேட்டுக்காக துடிக்கிறோம் என்று… ❤️
“நெருப்பை மறைத்தாலும் புகை வெளியில் தெரியும்…
ஆசையை மறைத்தாலும் கண்களில் தெரியும்…”
அந்த கதையில இருக்கும்
அந்த அடக்கி வைத்த பார்வைகள்…
மெதுவான நெருக்கங்கள்…
தவிப்பில் கலந்த காம உணர்ச்சிகள்…
அதுதான் எங்களை இவ்வளவு கட்டிப்போட்டிருக்கிறது எழுத்தாளரே…
இரவு அமைதியாக இருந்தாலும்
மனசு மட்டும் அமைதியாக இல்லை…
“இன்று அப்டேட் வருமா?”
என்ற எண்ணம் தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது…
.
“சில உணர்வுகளுக்கு பெயரே இருக்காது…
ஆனா அவை இதயத்தை முழுக்க ஆட்கொண்டு விடும்…”
உங்களுடைய எழுத்து அப்படித்தான்…
ஒரு வரி படித்தாலே
அடுத்த வரிக்காக உயிரே காத்திருக்கும்…
“ஆசைக்கு அடைமொழி இல்லை…
காத்திருப்புக்கு அளவே இல்லை…”
பவித்ராவும் பிரகாஷும்
அந்த உணர்ச்சியின் எல்லையை எப்போது தாண்டப்போகிறார்கள்…
அந்த நெருக்கம் எப்போது வார்த்தைகளை மீறப்போகிறது…
என்று நினைத்துக்கொண்டே
நாங்கள் நாட்களை கடத்திக்கொண்டிருக்கிறோம்…
“தூங்காத இரவுகளுக்கு காரணம் இரண்டு தான்…
நினைவில் நிற்கும் காதல்…
முடியாமல் நிற்கும் கதை…”
உங்களுக்கு வேலை இருக்கும்…
சொந்த பொறுப்புகள் இருக்கும்…
அதையெல்லாம் நாங்கள் மதிக்கிறோம் எழுத்தாளரே… ❤️
ஆனா…
இந்த கதையோட உயிரோட வாழும் வாசகர்களையும்
கொஞ்சம் நினைச்சு பாருங்க…
ஒரு அப்டேட் போட்டாலே போதும்…
இந்த ஐந்து நாள் ஏக்கமும்
ஒரே நிமிஷத்தில் மறைந்து போயிடும்…
“எழுத்து சில நேரம் காகிதத்தில் மட்டும் இருக்காது…
அது ஒருவரின் இரவிலும் சுவாசமாகி விடும்…”
“கதைகள் முடிவதில்லை…
அதை காத்திருக்கும் இதயங்கள்தான் சோர்ந்து போகின்றன…”
நேரம் நகர்கிறது…
நாட்கள் கடக்கிறது…
ஆனா “அவள் இதயத்தின் மொழி” அப்டேட் மட்டும் இன்னும் வரவில்லை…
எங்களுக்கே sometimes தோணுது…
பவித்ரா பிரகாஷை நினைத்து எப்படித் துடிக்கிறாளோ…
அதே மாதிரி தான்
நாங்களும் அடுத்த அப்டேட்டுக்காக துடிக்கிறோம் என்று… ❤️
“நெருப்பை மறைத்தாலும் புகை வெளியில் தெரியும்…
ஆசையை மறைத்தாலும் கண்களில் தெரியும்…”
அந்த கதையில இருக்கும்
அந்த அடக்கி வைத்த பார்வைகள்…
மெதுவான நெருக்கங்கள்…
தவிப்பில் கலந்த காம உணர்ச்சிகள்…
அதுதான் எங்களை இவ்வளவு கட்டிப்போட்டிருக்கிறது எழுத்தாளரே…
இரவு அமைதியாக இருந்தாலும்
மனசு மட்டும் அமைதியாக இல்லை…
“இன்று அப்டேட் வருமா?”
என்ற எண்ணம் தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது…
.
“சில உணர்வுகளுக்கு பெயரே இருக்காது…
ஆனா அவை இதயத்தை முழுக்க ஆட்கொண்டு விடும்…”
உங்களுடைய எழுத்து அப்படித்தான்…
ஒரு வரி படித்தாலே
அடுத்த வரிக்காக உயிரே காத்திருக்கும்…
“ஆசைக்கு அடைமொழி இல்லை…
காத்திருப்புக்கு அளவே இல்லை…”
பவித்ராவும் பிரகாஷும்
அந்த உணர்ச்சியின் எல்லையை எப்போது தாண்டப்போகிறார்கள்…
அந்த நெருக்கம் எப்போது வார்த்தைகளை மீறப்போகிறது…
என்று நினைத்துக்கொண்டே
நாங்கள் நாட்களை கடத்திக்கொண்டிருக்கிறோம்…
“தூங்காத இரவுகளுக்கு காரணம் இரண்டு தான்…
நினைவில் நிற்கும் காதல்…
முடியாமல் நிற்கும் கதை…”
உங்களுக்கு வேலை இருக்கும்…
சொந்த பொறுப்புகள் இருக்கும்…
அதையெல்லாம் நாங்கள் மதிக்கிறோம் எழுத்தாளரே… ❤️
ஆனா…
இந்த கதையோட உயிரோட வாழும் வாசகர்களையும்
கொஞ்சம் நினைச்சு பாருங்க…
ஒரு அப்டேட் போட்டாலே போதும்…
இந்த ஐந்து நாள் ஏக்கமும்
ஒரே நிமிஷத்தில் மறைந்து போயிடும்…
“எழுத்து சில நேரம் காகிதத்தில் மட்டும் இருக்காது…
அது ஒருவரின் இரவிலும் சுவாசமாகி விடும்…”
“கதைகள் முடிவதில்லை…
அதை காத்திருக்கும் இதயங்கள்தான் சோர்ந்து போகின்றன…”
- Shajith



![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)