ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...18

"మేడమ్... ఈ నార్త్ కొరియా నుంచి చైనా కు వెళ్ళడానికి మూడు మార్గాలు ఉన్నాయి.
మొదటది... విమానం లో. అలా వెళ్తే మన పాసుపోర్టు కావాలి. అది చూడగానే చైనా లో మనం అడుగుపెట్టాం అని శత్రువులకు ముందే తెలిసిపోతుంది. సులభంగా మనల్ని పట్టేసుకుంటారు.
రెండోది... రోడ్డు మార్గం. బోర్డర్ దగ్గర అటు వైపుకు వెళ్లే అందరినీ క్షుణ్ణంగా చెక్ చేస్తారు. మన దగ్గర ఉన్న సమాచారం ప్రకారం మన ఫోటోలు వివరాలు ఇప్పటికే చైనా మిలిటరీ దగ్గర ఉన్నాయి. కాబట్టి మనల్ని చూడగానే పట్టుకుంటారు.
ఇక చివరి మార్గం.. సముద్రం. చైనా కొరియా ని కలుపుతూ ఎల్లో సముద్రం ప్రవహిస్తూ ఉంటుంది. సముద్రం మీద గస్తీ కాసే సైనికుల కళ్ళు గప్పి మనం పడవలో వెళ్ళలేం. అలాగని అన్ని కిలోమీటర్ల దూరం ఈదుకుంటూ కూడా వెళ్లలేం.
ఇప్పుడు మన ముందు ఉన్న దారులన్నీ మూసుకుపోయాయి. మన చేతిలో ఏమి లేదు. ఆగిపోవడం తప్ప మరో అవకాశం కూడా లేదు." అంటూ వంశీ అప్పటిదాకా తను తెలుసుకున్నది మొత్తం చెప్పాడు.

"మార్గం లేదని పోరాడకుండా ఆగిపోయి ఉంటే అల్లూరి సీతారామ రాజు, భగత్ సింగ్, సుభాష్ చంద్ర బోస్... వీళ్లంతా కేవలం వ్యక్తులు గానే ఉండేవారు.
చావు ఎదురుగా రంకెలు వేస్తున్నా, దాని తల వంచాలని పిడికిలి బిగించి కదిలారు కాబట్టే మహనీయులు అయ్యారు. అది మరిచారా " అంటూ రూహి పలికింది.

"మీరన్నది నిజమే మేడమ్. కానీ మనం నలుగురం మాత్రమే ఉన్నాం. మన దగ్గర మిగతా సైన్యం కూడా లేదు. వారిని ఎదురించగలమా..." అంటూ పార్వతి సందేహంగా అడిగింది.

"సీతమ్మను వెతకడానికి లంకకు బయలుదేరినప్పుడు రాముడు వెంట లక్ష్మణుడు మాత్రమే ఉన్నాడు. ఆ తరువాత వానర సైన్యం తోడైయింది. న్యాయం తన వైపు ఉండటం తో విభీషణుడు కూడా తన వెనుకే నిలిచాడు.
మన కర్తవ్యం లో నిజాయితీ ఉంటే ఆ దైవమే ఏదో ఓ రూపం లో మన వెంట నడుస్తుంది"

ఆ మాటకు మిగతా బృందం నిజమే అన్నట్టు తల ఆడించారు. రూహి వారి అందరి వంక చూస్తూ...

"కొరియా నుంచి చైనా చేరడానికి ఇందాక నువ్వు చెప్పిన మూడు మార్గాల తో పాటు మరో మార్గం కూడా ఉంది. "

ఆ మాట వినగానే మిగతా అందరు ఆశ్చర్యంగా ఏంటి మేడమ్ అది అని అడిగారు.

"చాంగ్ బై పర్వతాల అడవులు...".

ఆ అడవి గురించి వినగానే అయాన్ అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది. ఆ అడవుల గురించి తెలిసే మాట్లాడుతున్నారా?" అని కంగారుగా అడిగాడు.

"బాగా తెలిసే మాట్లాడుతున్నాను." అంటూ రూహి స్థిరంగా పలికింది.

"ఏంటి అయాన్ ఆ అడవి గురించి వినగానే అంత కంగారు పడ్డావ్ " అంటూ పార్వతి అడిగింది.

అయాన్ తన నుదుటిన జారిన చమటను తుడుచుకుంటూ...
"ఆ చాంగ్ బై అడవులను ఇక్కడి ప్రజలు మరో పేరు తో పిలుస్తారు. అదే... ఎరుపు మేఘాల అడవులు అని...
ఎందుకో తెలుసా.. ఆ అడవిలో నిత్యం ఏదో చోట ఎర్రని నెత్తురు పారుతూనే ఉంటుంది. ఆ నెత్తురు అవిరై మేఘాలుగా మారి ఆ ప్రాంతం లో అప్పుడప్పుడు నెత్తుటి వర్షం కురుస్తుంది అని కొంతమంది అంటూ ఉంటారు.
ఆ అడవిలో చాలా క్రూర మృగాలు ఉన్నాయి. అంతే కాదు మనుషులను బ్రతికుండగానే కాల్చుకొని తినే నర రూప రాక్షసులకు సంబంధించిన ఆది వాసుల తెగ కూడా ఉంది.
వీటన్నటిని తప్పించుకున్నా సరే, చైనా లో కి చేరాలంటే దారిలో ఓ ఎడారి ని దాటాలి. ఆ ఎడారి లో ఎండ నిప్పులు కక్కుతూ ఉంటుంది. ఆ వేడి ని తట్టుకొని ఆ ఎడారి దాటడం దాదాపు అసాధ్యం. అందుకే ఆ సరిహద్దు దగ్గర బందోబస్తు కూడా చాలా తక్కువగా ఉంటుంది."

అయాన్ చెప్పింది విని మిగతా బృందం మోహం లో నెత్తుటి చుక్క కూడా కరువైంది. భయం తో అలాగే బిగుసుకుపోయారు. అందరి గుండె వేగం తో పరుగులు తీసింది.

రూహి అందరి వంక చూస్తూ...
"మన ముందు ఇప్పుడు అంతకు మించిన మార్గం లేదు. సైనికుడిగా విధుల్లో చేరిన రోజే దేశం కోసం ప్రాణాలు ఇస్తామని ప్రమాణం చేసాము. అసలు సైనికుడు అంటేనే ఏ క్షణం మరణం ఎదురైనా మన జాతియ జెండా కప్పుకొని నవ్వుతూ పలకరించడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి.

అసలు India అంటే ఏంటో తెలుసా...
I - Innocence... అంటే మోసం తెలియని అమాయకులం.
N - Nationalism... జాతీయతా భావం అణువణువునా నిండి ఉంటుంది.
D - Darling... మన భారత దేశమనే కాదు. సాయం కోరిన ఏ దేశమైనా సరే మనసారా సాయం చేస్తాం. అందుకే ప్రపంచ దేశాలకు మనం ఏంతో ఇష్టం...
I - Intelligence... ఈ ప్రపంచం లో ఉన్న గొప్ప గొప్ప మేధావుల్లో ఎక్కువ శాతం మన దేశం లోనే ఉన్నారు.
A - Action... ఒక్కసారి యాక్షన్ లోకి దిగితే ఎదురుగా ఎంత పెద్ద శత్రువు నిలబడిన లెక్క చేయం. వెన్నుచూపడం లాంటివి తెలీదు. కేవలం పోరాడటం మాత్రమే తెలుసు.

ఇప్పుడు కూడా అంతే...
ఇక్కడిదాకా వచ్చాం. ముందుకు వెళ్దాం.
పోరాడుదాం.. పోతే మన ప్రాణం.. అదే గెలిస్తే మాత్రం వంద కోట్ల ప్రాణాలను కాపాడిన వాళ్ళం అవుతాం."

రూహి మాటలతో మిగతా బృందం గుండెల్లో కూడా స్ఫూర్తి రగిలింది. అందరూ మీ వెనుకే ఉంటాం మేడమ్ అని గర్వంగా అరిచి చెప్పారు. ఆ మాట తో రూహి పిడికిలి బిగించి ముందుకు కదిలింది. వెళ్తూ వెళ్తూ ఆ అడవి దాటడానికి వారికి కావాల్సినవి అన్ని సామాన్లు తీసుకున్నారు. అలాగే ఇండియా లోని మిగతా సైనికులకు ఫోన్ చేసి అప్పటిదాకా వారు తెలుసుకున్నది మొత్తం చెప్పారు.

ఆగష్టు 15 కు ఎక్కువ రోజుల సమయం లేకపోవడం తో ఆలస్యం చేయకుండా ఒక వ్యాన్ తీసుకొని ఆ అడవి వైపు కదిలారు. దారిలో రూహి చూపులు అయాన్ వైపు వెళ్తున్నా,
లక్ష్యం చేరేదాకా రూహి ని ఇబ్బంది పెట్టకూడదు అని అయాన్ బలంగా నిర్ణయించుకున్నాడు అందుకే తన వైపు కాకుండా బయటకు చూస్తున్నాడు.
రూహి మదిలో ప్రేమ, దేశం భక్తి రెండిటి మధ్య సంఘర్షణ అగ్ని పర్వతం లాగా జరుగుతున్నా బయటకు మాత్రం నిశ్చలమైన సముద్రం లాగా కూర్చుంది.

ఇంతలో వ్యాన్ నడుపుతున్న వంశీ దాన్ని ఓ పక్కకు ఆపాడు. ఎదురుగా రోడ్డు లేదు. మొత్తం రాళ్లు, రప్పలు, చెట్లతో నిండి ఉంది.
"ఇక్కడి నుంచి వ్యాన్ ముందుకు వెళ్ళదు మేడమ్. దిగి నడవాలి." అని చెప్పాడు.

అందరూ ఎవరి లగేజ్ వాళ్లు భుజాన వేసుకొని నడవడం మొదలుపెట్టారు. ఆ అడవి గురించి వారు విన్న దాని కంటే చాలా భయంకరంగా ఉంది. చుట్టూ గుబురుగా చెట్లు పెరిగి ఉన్నాయి. పైన ఆకాశం లో ఉన్న సూర్యుడి ని సైతం అడ్డంగా కప్పేస్తూ పగలే చీకటి తో రాత్రిని తలపిస్తుంది   దూరంగా ఎవేవో వింత జంతువుల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. అవి వింటుంటేనే అందరి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. వెంట తెచ్చుకున్న ఆయుధాలను చేతిలోకి తీసుకొని నడుస్తున్నారు.

నడిచే కొద్ధి ఆ అడవి మరింత దట్టంగా మారింది. మిగతా వారిలో భయం కూడా పెరిగింది. అక్కడక్కడా చచ్చి పడిపోయిన జంతువుల కలేబరాలు, మనుషుల పుర్రెలు, అస్థి పంజరాలు కూడా ఉన్నాయి.

ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్ళగానే... దారికి అడ్డంగా అప్పుడే చనిపోయిన ఓ అడవి దున్నను రాబందులు తమ ముక్కులతో కనుగుడ్లను పొడిచి పొడిచి తినడం కనిపించింది. దాని పేగులు ఆ చోటు మొత్తం చెల్లా చెదురుగా పడి ఉన్నాయి. రక్తపు మరకలు చెట్టు మీద పడి ఎర్రగా అలాగే ఉన్నాయి. ఆ దృశ్యం చూస్తుంటేనే కడుపులో ఎవరో తిప్పినట్టుగా ఉంది. గుండెలు తీసే శత్రువుకైనా గుండె దడ రాక మానదు.

ఓ పెద్ద పులి నడిచినట్టుగా అక్కడ దాని అడుగులు గుర్తులు కూడా ఉన్నాయి. ఆ అడుగులు గుర్తులు వీరిలో భయం ఇంకా పెంచాయి. అక్కడ ఎక్కువసేపు ఉండటం మంచిది కాదు అనిపించింది. అందుకే ఆ అడుగులకు వ్యతిరేక దిశ లో నడవడం మొదలుపెట్టారు.

అలా చాలా దూరం నడిచారు. దారిలో వారికి కొన్ని వన్య మృగాలు కూడా కనిపించాయి. వాటిని చూడగానే దగ్గరలో ఉన్న పెద్ద చెట్టు ఎక్కి నక్కి దాక్కున్నారు. అవి వాటి దారిన అవి వెళ్ళిపోయాక నిదానంగా కిందకు దిగి ముందుకు కదిలారు. మరి కొన్నిటిని వారి దగ్గర ఉన్న నిప్పుతో బయపెట్టారు. అలా చాలా సాహసం చేస్తూ వెళ్తున్నారు.

దారిలో ఒకసారి ఉన్నట్టుండి ఒక అడవి రక్త పింజరి పాము చెట్టు కొమ్మ మీద నుంచి పడగ విప్పి పార్వతి మీదకు దూకింది. సరిగ్గా అప్పుడే రూహి చూడటం తో తన పక్కనే ఉన్న కర్ర తో చాక చక్యంగా దాన్ని తప్పించింది. లేకపోతే పార్వతి ప్రాణం పోయేదే..

అప్పటికి ఆ ప్రమాదం నుంచి బయట పడ్డాం అనుకున్నారు. కానీ మరికొంత ముందుకు వెళ్లిన తరువాత అసలు ప్రమాదం ఎదురైంది. వీరు వెళ్లాలసిన చోటు కు మధ్యలో ఓ పెద్ద మైదాన ప్రాంతం లాంటిది ఉంది. రెండు వైపులా లోతైన లోయ ఉంది. వీళ్ళు ముందుకు వెళ్ళాలి అంటే ఆ మైదానం లో అడుగు పెట్టాల్సిందే.. కానీ ఆ మైదానం లో పాములు కుప్పలు తెప్పలుగా పడి ఉన్నాయి. ఒకటి రెండు కాదు... కొన్ని వందల పాములు దారి మొత్తం నిండిపోయి ఉన్నాయి.

అన్ని పాములని ఒక్క చోట చూడగానే వారి గుండె ఆగినంత పనైంది. నాగుపాము, రక్త పింజారి, కట్ల పాము, రాగి ముద్దల పాము, కొబ్రా, కొండచిలువ... లాంటి ఎన్నో రకాలు అడవి జాతి పాములు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒక్కటి వీరి మీద కాటు వేసినా క్షణాల్లో ప్రాణం పోవడం ఖాయం.

అందరికీ గొంతులో తడి ఆరిపోయింది. ఇప్పుడు వాటిని తప్పించుకొని అటు వైపుకు ఎలా వెళ్లాలో ఎవరికి అర్థం కాలేదు. సరిగ్గా అప్పుడే రూహి ఆ పాములు ఉన్న మైదానాన్నీ ఒకసారి గమనించింది. దానికి రెండు వైపులా దూరం దూరంగా చెట్లు ఉన్నాయి. వాటిని చూసిన తరువాత ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

భయం తో బిగుసుకుపోయిన బృందం వైపు తిరిగి...
"నేను ఆ చెట్ల మీదకు ఎక్కి.. ఒక్కో చెట్టు దాటుకుంటూ అటు వైపుకు వెళ్తాను. అలాగే నాతో పాటు ఒక తాడు ను తీసుకొని వెళ్లి, అటు వైపు కడతాను. మీరు ఆ తాడు సాయం తో చాలా సులభంగా అటు వైపుకు రావచ్చు." అని చెప్పింది.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు మాట్లాడేది. పొరపాటున మీరు కింద పడితే... ఆ ఊహను కూడా భరించలేను. కావాలంటే మీ స్థానం లో నేను ముందుగా వెళ్తాను." అంటూ అయాన్ ముందుకు వచ్చాడు.

రూహి తనని ఆపింది.
"వద్దు అయాన్...
ప్రమాదం ఎదురైనప్పుడు అందరి కంటే చివర నిలబడేది పాలకుడు. ముందు నిలబడేవాడే నాయకుడు..
నేను ముందు వెళ్తాను. ఇది బ్లాక్ కోబ్రా టీం నాయకురాలి గా నా ఆదేశం." అని అంది.

ఆ మాటకు అయాన్ ఏమి మాట్లాడకుండా ఉండిపోయాడు. రూహి వెంటనే తమ వెంట తెచ్చిన తాడు ఒక చివరను అక్కడున్న ఒక చెట్టుకు కట్టింది. తరువాత బృందానికి బాయ్ చెప్పి చెట్టు ఎక్కబోయింది.
ఇంతలో అయాన్ వచ్చి కళ్ళ నీళ్లతో ఒక్కసారి తనను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. రూహి మొదట ఆశ్చర్య పోయినా సరే తన ప్రేమను చూసి ఆప్యాయంగా హత్తుకుంది.

పార్వతి, వంశీ ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు. కొన్ని క్షణాల తరువాత రూహి మెల్లగా చెట్టు ఎక్కింది. Raw ట్రైనింగ్ లో ఇలాంటివన్నీ బాగా నేర్పిస్తారు. కాబట్టి చెట్టు ఎక్కడం పెద్ద కష్టంగా అనిపించలేదు. కానీ ఆ చెట్టు నుంచి మరో చెట్టు మీదకు దుకడమే చాలా కష్టంగా ఉంది. రూహి ఒక్కసారి గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకొని దేశాన్ని, విక్రమ్ వాసుదేవ్ ని తలుచుకుంటూ... ఒక్కో చెట్టు దాటుతూ ముందుకు వెళ్తుంది.

మిగతా ముగ్గురూ ఏం జరుగుతుందా అని ఊపిరి బిగబట్టి చూస్తున్నారు. ఇంతలో రూహి ఒక చెట్టు మీదకు దూకే సమయం లో కొమ్మ చాలా బలహీనంగా ఉండటం తో ఆది విరిగి కొంచెం కిందకు ఒరిగింది. పక్కనే ఉన్న మరో కొమ్మను పట్టుకొని నిలబడింది. అందరూ రూహి కి ఏమైనా అవుతుందా అని భయం తో అరిచారు. అయాన్ గుండె అయితే ఒక్క క్షణం ఆగింది.

కిందకు జారినా సరే పడకుండా రూహి తన కాళ్ళతో ఓ కొమ్మను గట్టిగా పట్టుకుంది. కానీ రూహి జడ మాత్రం దాదాపు నేలకు అనుకుంది. ఆ నేల మీద పాకుతున్న పాములు అవి చూసాయి. వెంటనే ఒక పాము ఆ జడ ను చుట్టుకుంది. అలాగే రూహి మీదకు రావాలని చూసింది. రూహి కి దాన్ని విసిరేసే అంత సమయం లేదు.

రూహి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా తన జేబులో ఉన్న చిన్న కత్తి తీసుకొని ఆ జడను అక్కడికి కత్తిరెంచేసింది. దేశం కంటే దేహం గొప్పది కాదు అని నమ్మే రూహి కి ఎంతో ఇష్టంగా పెంచుకున్న జుట్టు ఒక లెక్కా....
ఆ క్షణం తనకు దేశాన్ని కాపాడటం కంటే ఏది ఎక్కువ కాదు అనిపించింది.

తరువాత తను కాళ్ళతో పట్టుకున్న కొమ్మను అలాగే పట్టుకుంటూ పైకి లేచింది. అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. అలాగే మిగతా చెట్లను కూడా చాలా జాగ్రత్తగా దాటింది. చెప్పినట్టుగానే అటు వైపుకు వెళ్లి తెచ్చిన తాడు ను అక్కడున్న ఓ చెట్టుకు కట్టింది.

మిగతా సభ్యులు ఒక్కొక్కరుగా ఆ తాడు ను పట్టుకొని పాకుతూ జాగ్రత్తగా అటు వైపు కు చేరుకున్నారు.. ముందు పార్వతి, తరువాత వంశీ... చివరగా అయాన్ వచ్చాడు. అయాన్ అటు వైపుకు రాగానే కళ్ళతోనే రూహి కి కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు. రూహి ప్రేమగా తన చేతిని నిమిరింది.

ఇక అక్కడే ఉండటం మంచిది కాదు అని ముందుకు కదిలారు. దారి మొత్తం పెద్ద పెద్ద పదునైన రాళ్లు ఉన్నాయి. పొదల తో గుబురుగా ఉంది. ముళ్ల కంపలు గీరుకుంటున్నాయి. అయినా సరే వేటిని లెక్క చేయకుండా ముందుకు కదిలారు.

అలా చాలా సేపు నడిచిన తరువాత బాగా అలిసిపోవడం తో ఒక చోట విశ్రాంతి కోసం ఆగారు. వెంట తెచ్చిన నీళ్లు తాగి వారి దాహం తీర్చుకున్నారు. అలా అందరూ సేద తీరుతున్న సమయంలో... ఉన్నట్టుండి పార్వతి బిగ్గరగా కేక వేసింది.

అందరూ ఏమైందా అని తను చూస్తున్న వైపు చూసారు. వారికి ఎదురుగా ఉన్న దాన్ని చూసి వారి గుండె ఆగినంత పనైంది. అలా నోరు తెరిచి భయం తో ఉండిపోయారు.

వారిని అంతలా భయపెట్టేలా వారి ముందు ఏముంది అంటే...

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...18 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి