[sreejachandranhot]

மறுநாள் காலை 9 மணி.

சுக்யானா வீட்டில் சமையல் வேலையை முடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது வாசல் கதவு தட்டப்பட்டது. கதவைத் திறந்ததும் கருப்பன் நின்றிருந்தான். அவர் வேலைக்குப் போகும் உடையில் இருந்தார்.

கருப்பன்: “சுக்யானா… கொஞ்சம் 500 ரூபாய் இருந்தா கொடு டி. இன்னைக்கு ஒரு லோடு போகுது. நான் அதோடு போயிட்டு இரவு திரும்பி வரேன்.”

சுக்யானா உள்ளே சென்று, கருப்பன் கொடுத்த சம்பளப் பணத்தில் இருந்து 500 ரூபாய் எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தாள்.

சுக்யானா: “ஜாக்கிரதையா போங்க மாமா… இரவு சீக்கிரம் வந்துருங்க.”

கருப்பன் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு, அவளை இழுத்து அணைத்தார். அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.

கருப்பன்: “மூணு நாள் கழிச்சு நாம் ரெண்டு பேரும் ராஜஸ்தான் போகணும். கம்பெனி லோடு ஒண்ணு அங்க போகுது. நான் அதோடு போறேன். நீயும் என்னோடு வா. அங்க போய் உன் புருஷன் என்ன பண்றான்னு, அங்க என்ன நடக்குதுன்னு நேர்ல பார்க்கலாம். என்ன சொல்ற?”

சுக்யானா சற்று நேரம் யோசித்தாள். பிறகு மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

சுக்யானா: “சரி மாமா… நானும் வரேன். எனக்கும் தெரியணும்… அவர் என்னை ஏன் இப்படி விட்டுட்டார்னு.”

கருப்பன் அவளது கன்னத்தைத் தடவினார்.

கருப்பன்: “பயப்படாதே. நான் உன்னோடு இருக்கேன். அங்க போய் உண்மையை தெரிஞ்சுக்கலாம். பிறகு நம்ம முடிவை எடுப்போம்.”

அவர் சுக்யானாவை இறுக்கமாக அணைத்துவிட்டு, வேலைக்குப் புறப்பட்டார்.

சுக்யானா வீட்டுக்குள் வந்து, ஜன்னல் அருகே நின்றாள். அவள் மனம் குழம்பியிருந்தது. ராஜஸ்தான் செல்லும் எண்ணம் அவளுக்கு பயத்தையும், அதே சமயம் ஒரு வித தைரியத்தையும் கொடுத்தது.

அவள் மெதுவாக முணுமுணுத்தாள்:
சுக்யானா: “இனிமேல் என் வாழ்க்கையை நானே தீர்மானிக்கப் போறேன்…”