[maitripatel]

સૂરજે કહ્યું તો ખરું, "ઠીક છે," પણ તેના અંદર શંકારૂપી એક આગ સળગી રહી હતી.

 
બાકીની રાત તે ઊંઘી શક્યો નહીં. એ જ કાલ્પનિક દ્રશ્ય તેની આંખો સામે વારંવાર ચમકતું રહ્યું - અંજલિ નવ-વધુ જેવો પોશાક પહેરીને, રૂમનો દરવાજો બંધ કરીને, બાબા કલાકો સુધી અંદર રહ્યા, અને પછી, જ્યારે બાબા બહાર આવ્યા, ત્યારે અંજલિનો ચહેરો લાલ થઈ જાય, તેના શ્વાસ ઝડપી થઈ જાય, તેની આંખોમાં એક વિચિત્ર નશો હતો, અને તેનું શરીર પરસેવાથી ચમકતું હતું. તેના ચહેરા પર સ્પષ્ટ પાને કામ-વાસના દેખાઈ આવતી હોય.
 
સૂરજે મનમાં વિચાર્યું, "ભેણચોદ,ચાર દિવસ સુધી દરરોજ લગ્નની રાત? શું આ બધું શક્ય છે? શું ખરેખર આટલી બધી પૂજા જરૂરી છે? શું ઉપરવાળો ખરેખર બાબાના શરીરમાં આવે છે? કે... શું આ બધું ફક્ત બહાનું છે? આ શું ચુતીયાપટ્ટી છે? એની માં ને ચોદુ, હાળું,મને કંઈ હમજાતું નથી."
 
જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો, તેમ તેમ તેની શંકા વધતી ગઈ. મૈત્રી રચિત.
 
પહેલા દિવસે, જ્યારે અંજલિ દુલ્હન જેવો પોશાક પહેરીને રૂમમાં ગઈ, ત્યારે સૂરજ બહાર ઉભો હતો. તેણે અંજલિના ચહેરા પર એક વિચિત્ર, શરમાળ ચમક જોઈ. જ્યારે બાબા અંદર ગયા અને દરવાજો બંધ કર્યો, ત્યારે સૂરજનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.
 
તે વિચારવા લાગ્યો, "મારી પત્ની... મારી અંજલિ... જેને મેં ક્યારેય સ્પર્શ પણ નથી કર્યો... શું તે આ બાબા સાથે ચાર દિવસ સુધી એકલી રહેશે?
 
શું તે ખરેખર મંત્રોચ્ચાર કરશે?
 
અથવા... શું બાબા તેનો લંડ તેની ચૂતમાં નાખશે? તેને બરાબર રીતે ચોદશે?
 
શું અંજલિ ચીસો પાડશે? શું તે તેની ગાંડ ઉંચા કરીને ચોદાવતી રહી હશે?"
 
પહેલા દિવસે, બાબાજી બહાર આવ્યા અને તેને અંદર જવા માટે ઈશારો કર્યો. સૂરજ અંદર ગયો અને જોયું કે તેની પત્ની સંપૂર્ણપણે વધુ નો પોશાક પહેરીને બેઠી છે. પરંતુ તેના માનસિક અસંતુલન અને સંયમને કારણે તે કંઈ કરી શક્યો નહીં. તે થોડીવાર બેઠો અને પછી બહાર આવ્યો. રચયિતા મૈત્રી છે.
 
બીજા દિવસે, સૂરજ ગુપ્ત રીતે દરવાજા પર કાન ગોઠવ્યા. તેને અંદરથી આવતા મૃદુ કર્કશ અવાજો સંભળાયા, "આહ... બાબાજી..." અને "ધીરે ધીરે... ફાટી રહ્યું છે...મજા આવે છે.....થોડો વધારે....જરા જોરથી...."
 
સૂરજનું લોહી ઉકળી રહ્યું હતું, પણ તેણે પોતાની જાતને કાબૂમાં રાખી. આવા લોકો પર શંકા કરવાનો અર્થ પોતાના માટે મુશ્કેલી ઊભી કરવાનો હતો.
 
ત્રીજા દિવસે જ્યારે બાબા રૂમમાંથી બહાર આવ્યા, ત્યારે અંજલિનો ચહેરો સંપૂર્ણપણે લાલ થઈ ગયો હતો, તેના હોઠ સૂજી ગયા હતા, તેની સાડી વિખરાયેલી હતી, અને તે જાંઘો ચુસ્તપણે બંધ કરીને ચાલી રહી હતી. સૂરજ સ્પષ્ટપણે જોઈ શક્યો કે અંજલિની ચાલ અસ્થિર હતી - જાણે કોઈએ આખી રાત જોરશોરથી તેને ચોદી હોય. તેના બંને પગ લથડાઈ રહ્યા હતા.
 
સૂરજ હવે સહન કરી શક્યો નહીં. તેની સહનશક્તિ તેને જવાબ આપી રહી હતી.
 
તે રાત્રે અંજલિ સુવા આવી, ત્યારે સૂરજે તેને પૂછ્યું, "અંજલિ... મને સાચું કહે... અંદર શું થાય છે?
 
બાબા ફક્ત મંત્રો જ જપતા હોય છે કે... બીજું કંઈક છે?"
 
અંજલિ શરમાઈ ગઈ, આંખો નીચી કરી અને કહ્યું, "સૂરજ... ગુરુજી આવે છે... તે મારા શરીરને શુદ્ધ કરે છે. તું નહિ સમજી શકે."
 
સૂરજનો ગુસ્સો અને શંકા બંને વધી ગયા. તેણે મન બનાવી લીધું હતું -
 
“ચોથા દિવસે, હું જાતે જ તપાસ કરીશ. ગમે તે થાય, હું તે રૂમમાં જઈશ અને જોઈશ કે મારી પત્ની સાથે શું થઈ રહ્યું છે. જો બાબા તેને ચોદી રહ્યા છે... તો હું... હું...”
 
સૂરજની આંખો ગુસ્સાથી બળી રહી હતી. તેણે શાંતિથી એક નાનો છરી પોતાની પાસે રાખી અને ચોથા દિવસની રાહ જોઈ. સંપાદિકા ફનલવર
 
આ દરમિયાન, બાબાને સૂરજની શંકા સમજાઈ ગઈ હતી, પરંતુ તે હસતો હતો, વિચારી રહ્યો હતો, "ચાલો જોઈએ કે આ ભોસમારીનો મૂર્ખ શું કરે છે. જો તે ચોદાઈ સમારંભમાં સામેલ થાય છે, તો આપણે તેને પણ સામેલ કરીશું... નહીંતર... મંત્રો અને તંત્રો તો  છે જ, તો જો તે સંમત ન થાય તો શું? બીજા બધા મારાથી ખૂબ ડરે છે, અને હું જે કહું છું તે આ ઘરમાં થશે. અહીંની બધી સ્ત્રીઓ હવે મારી છે, એટલે કે હું જે કહું તે કરી શકે છે. માતા, પુત્રી અને પુત્રવધૂ હવે બધા મારા લંડના ગુલામ છે, અને આ મુખિયા મૂર્ખ છે; તે કંઈ સમજી શકતો નથી, અને તે પણ ચૂપચાપ મારા દરેક શબ્દ પર પકડીને અને હું જે ઇચ્છું તે કરી રહ્યો છે."
 
****************************************************************

જોડાયેલા રહેજો..


મૈત્રી.