18-05-2026, 01:56 PM
அன்புள்ள கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு…
இரண்டு நாட்களாக
“அவள் இதயத்தின் மொழி” அப்டேட் இல்லாமல்
இந்த இரவுகள் வெறுமையாக போய்க்கொண்டிருக்கின்றன…
ஒரு கதையை படிக்காமல் இருக்கிறோம் என்பதல்ல…
ஒரு உணர்வை இழந்த மாதிரி தவிக்கிறோம்…
பவித்ராவின் அந்த மெதுவான பார்வையும்…
பிரகாஷின் அந்த அடக்கி வைத்த ஆசையும்…
இரண்டு இதயங்கள் பேசாமல் எரியும் அந்த தருணங்களும்…
எங்கள் மனசுல இன்னும் நின்றுகொண்டே இருக்கிறது…
“காத்திருந்த காதல்தான்
இதயத்தை அதிகமாக வதைக்கும்…”
என்று சொல்வார்கள்…
அதே மாதிரி
இந்த அப்டேட்டுக்காக காத்திருக்கும்
எங்களைப் பாருங்கள் எழுத்தாளரே…
இரவு வந்தாலே
மொபைலை எடுத்து
“அப்டேட் வந்திருச்சா?” என்று பார்க்கும் நிலை…
ஒரு பக்கம் தூக்கம் வரவில்லை…
மற்றொரு பக்கம்
உங்கள் கதையின் அடுத்த வரிகள்
என்ன ஆகுமோ என்ற ஏக்கம்…
காதல் சில நேரம்
மழையாக நனைக்கும்…
காமம் சில நேரம்
நெருப்பாக எரிக்கும்…
ஆனால் நீங்கள் எழுதும் இந்த கதை
இரண்டையும் சேர்த்து
இதயத்தையே உருக்குகிறது…
பிரகாஷ் பவித்ராவை நினைத்து தவிப்பது போல…
பவித்ரா அவன் அருகாமையை நினைத்து சிலிர்ப்பது போல…
அதே மாதிரி
உங்கள் வாசகர்களும்
அடுத்த அப்டேட்டுக்காக
தவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்…
“பசி வந்தவனுக்கு உணவு எவ்வளவு முக்கியமோ…
காத்திருக்கும் வாசகருக்கு அப்டேட் அவ்வளவு முக்கியம்…”
நாங்கள் கோபப்படவில்லை எழுத்தாளரே…
உங்களுக்கும் வேலை இருக்கும்…
உங்களுடைய பர்சனல் வாழ்க்கை இருக்கும்…
அதையெல்லாம் நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம்… ❤️
ஆனா…
எங்கள மாதிரி இந்த கதையை உயிராக ரசிக்கும் வாசகர்களையும்
கொஞ்சம் நினைச்சு பாருங்க…
ஒரு சின்ன அப்டேட் போட்டால்கூட
இந்த இரவு முழுக்க சந்தோஷமாக இருக்கும்…
ஒரு சில வரிகள் வந்தால்கூட
இதயம் நிறைஞ்சு போயிரும்…
“சில கதைகள் படிக்கப்படுவதில்லை…
அவை இரவுகளில் வாழப்படுகின்றன…”
“சில எழுத்தாளர்கள் எழுதுவதில்லை…
வாசகர்களின் இதயத்தில் தீ வைப்பார்கள்…”
எங்களின் அன்பான வேண்டுகோள்…
விரைவில் ஒரு அப்டேட் போடுங்கள் யாழினி ராம்…
இந்த காத்திருப்புக்கும் ஒரு முடிவு கொடுங்கள்…
---
யாழினி ராம் —
“யாழ் போல மென்மையான எழுத்து…
நிலா போல இரவுகளை ஒளிர வைக்கும் உணர்வு…
‘யாழினி’ என்ற பெயரிலேயே காதல் இருக்கிறது…
‘ராம்’ என்ற வார்த்தையிலேயே இதயத்தின் துடிப்பு இருக்கிறது…”
இரண்டு நாட்களாக
“அவள் இதயத்தின் மொழி” அப்டேட் இல்லாமல்
இந்த இரவுகள் வெறுமையாக போய்க்கொண்டிருக்கின்றன…
ஒரு கதையை படிக்காமல் இருக்கிறோம் என்பதல்ல…
ஒரு உணர்வை இழந்த மாதிரி தவிக்கிறோம்…
பவித்ராவின் அந்த மெதுவான பார்வையும்…
பிரகாஷின் அந்த அடக்கி வைத்த ஆசையும்…
இரண்டு இதயங்கள் பேசாமல் எரியும் அந்த தருணங்களும்…
எங்கள் மனசுல இன்னும் நின்றுகொண்டே இருக்கிறது…
“காத்திருந்த காதல்தான்
இதயத்தை அதிகமாக வதைக்கும்…”
என்று சொல்வார்கள்…
அதே மாதிரி
இந்த அப்டேட்டுக்காக காத்திருக்கும்
எங்களைப் பாருங்கள் எழுத்தாளரே…
இரவு வந்தாலே
மொபைலை எடுத்து
“அப்டேட் வந்திருச்சா?” என்று பார்க்கும் நிலை…
ஒரு பக்கம் தூக்கம் வரவில்லை…
மற்றொரு பக்கம்
உங்கள் கதையின் அடுத்த வரிகள்
என்ன ஆகுமோ என்ற ஏக்கம்…
காதல் சில நேரம்
மழையாக நனைக்கும்…
காமம் சில நேரம்
நெருப்பாக எரிக்கும்…
ஆனால் நீங்கள் எழுதும் இந்த கதை
இரண்டையும் சேர்த்து
இதயத்தையே உருக்குகிறது…
பிரகாஷ் பவித்ராவை நினைத்து தவிப்பது போல…
பவித்ரா அவன் அருகாமையை நினைத்து சிலிர்ப்பது போல…
அதே மாதிரி
உங்கள் வாசகர்களும்
அடுத்த அப்டேட்டுக்காக
தவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்…
“பசி வந்தவனுக்கு உணவு எவ்வளவு முக்கியமோ…
காத்திருக்கும் வாசகருக்கு அப்டேட் அவ்வளவு முக்கியம்…”
நாங்கள் கோபப்படவில்லை எழுத்தாளரே…
உங்களுக்கும் வேலை இருக்கும்…
உங்களுடைய பர்சனல் வாழ்க்கை இருக்கும்…
அதையெல்லாம் நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம்… ❤️
ஆனா…
எங்கள மாதிரி இந்த கதையை உயிராக ரசிக்கும் வாசகர்களையும்
கொஞ்சம் நினைச்சு பாருங்க…
ஒரு சின்ன அப்டேட் போட்டால்கூட
இந்த இரவு முழுக்க சந்தோஷமாக இருக்கும்…
ஒரு சில வரிகள் வந்தால்கூட
இதயம் நிறைஞ்சு போயிரும்…
“சில கதைகள் படிக்கப்படுவதில்லை…
அவை இரவுகளில் வாழப்படுகின்றன…”
“சில எழுத்தாளர்கள் எழுதுவதில்லை…
வாசகர்களின் இதயத்தில் தீ வைப்பார்கள்…”
எங்களின் அன்பான வேண்டுகோள்…
விரைவில் ஒரு அப்டேட் போடுங்கள் யாழினி ராம்…
இந்த காத்திருப்புக்கும் ஒரு முடிவு கொடுங்கள்…
---
யாழினி ராம் —
“யாழ் போல மென்மையான எழுத்து…
நிலா போல இரவுகளை ஒளிர வைக்கும் உணர்வு…
‘யாழினி’ என்ற பெயரிலேயே காதல் இருக்கிறது…
‘ராம்’ என்ற வார்த்தையிலேயே இதயத்தின் துடிப்பு இருக்கிறது…”
- Shajith



![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)