♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Priya99]

சிற்பிகா வெறும் பெண்ணல்ல,
சோழப் பேரரசின் மறக்கப்பட்ட மூச்சு.
அவளது நீண்ட கழுத்தில் அழகு மட்டும் இல்லை,
ஆயிரம் ஆண்டுகள் தாங்கிய அரச கம்பீரம் உறங்குகிறது.

ரியான் முதலில் பார்த்தது ஒரு பெண்ணின் பேரழகை;
ஆனால் கதையின் ஒவ்வொரு படியிலும்
அவன் பார்த்தது—
தன் அகந்தையின் சிதைவைக்.

ஒரு டீக்கடைக்காரரின் வாயிலிருந்து
சரித்திரம் இவ்வளவு உயிரோடு பேசும் போது,
அது வெறும் விளக்கம் இல்லை;
காலம் தானே எழுந்து வந்து
தன் ரகசியத்தை ஒப்புக்கொள்வது போல இருந்தது.

சென்டினல் தீவுவாசிகளை
உலகம் “காட்டுமிராண்டிகள்” என்று பார்த்த நேரத்தில்,
இந்தக் கதை அவர்களை
விசுவாசத்தின் கடைசி காவலர்களாக மாற்றுகிறது.
அவர்கள் காத்தது ஒரு பொக்கிஷத்தை அல்ல—
ஒரு காதலின் கருவை.

அருள்மொழி நாச்சியார்…
அந்தப் பெயரிலேயே ஒரு இசை இருக்கிறது.
அவள் ஓடிவந்த இளவரசி அல்ல;
காதலைத் தோளில் சுமந்து
கடலைக் கடந்த துயரத்தின் தேவதை.

“வயிற்றில் குழந்தையோடு வந்தாள்” என்ற வரியில்
கதை திடீரென வரலாற்றிலிருந்து
இதயத்துக்குள் நுழைகிறது.
அங்கே வாசகர்
வீரத்தை மறந்து
ஒரு பெண்ணின் தனிமையை உணரத் தொடங்குகிறான்.

“Coding தெரிந்தவன்
தன் தாய்மொழியின் ஆதி வடிவத்தைப் படிக்க முடியவில்லை”
என்ற முரண்பாடு
இந்தக் கதையின் மிகப் பெரிய கவிதை.
நவீனத்தின் உச்சியில் நின்ற மனிதன் கூட
தன் வேர்களின் முன்
ஒரு குழந்தையாகிப் போகிறான்.

கதையின் இன்னொரு பலம்—
காமம், காதல், அதிகாரம், மரபு
எல்லாமே ஒன்றோடொன்று பின்னப்பட்டிருப்பது.
சென்டினல் இளைஞனின் உள்ளே இருக்கும்
அந்த “ஆதி மிருகம்”
மனிதனின் ஆதிகால இருளை நினைவூட்டுகிறது.

இந்தக் கதை வெறும் புனைகதை அல்ல;
இது வரலாறும், காதலும், மர்மமும்
கடல் உப்பில் நனைந்து எழுதிய
ஒரு தமிழ்க் காவியம்.

சில கதைகள் படிக்கப்படுவதில்லை—
அவை மெதுவாக நம் ரத்தத்துக்குள் கரைகின்றன.
இந்தக் கதை அப்படிப்பட்டது.