♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Geneliarasigan]

Episode- 166




டீக்கடைக்காரர்: "என்ன தம்பி... அப்படியே ஆச்சரியமா நின்னுட்டீங்க?

ரியான் தன் தொண்டையை நனைத்துக்கொண்டு, வார்த்தைகளைத் திக்கித் திணறி வெளிப்படுத்தினான். அவனது உள்ளுக்குள் இருந்த அதிர்ச்சி அவனது குரலில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

ரியான்: "அது... அது வந்து... அண்ணே... அந்தப் பையன்... அவன் பாக்குறதுக்கு அப்படியே அந்த 'சென்டினல் பழங்குடி' (Sentinelese) பையன் மாதிரி அல்லவா இருக்கான்? அவன் எப்படி இங்கே...?"
டீக்கடைக்காரரின் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான புன்னகை அரும்பியது.

டீக்கடைக்காரர்: "தம்பி..இப்போ உங்களுக்கு என்ன தெரியணும்? அந்தச் சென்டினல் தீவுப் பையனைப் பத்தின விபரமா... இல்ல, அந்தப் பையன் 'சிற்பிகா'ன்னு கூப்பிட்டுட்டுப் போனாளே, அந்தச் சிற்பிகாவைப் பத்தின விபரமா?"

ரியானுக்குச் சென்டினல் தீவின் மர்மத்தை விட, தன் மனதைக் கொள்ளையடித்த, அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தைக் கொண்ட சிற்பிகாவின் ரகசியத்தை அறியவே மனம் துடித்தது. அவளது அந்தத் தகிக்கும் பேரழகும், சவாலான பேச்சும் அவனை இன்னும் அவளிடம் வசியப்படுத்தியிருந்தது.

ரியான்: (சற்றும் யோசிக்காமல்) "எனக்குச் சிற்பிகா பற்றிய விபரம்தான் முதல்ல தெரியணும் அண்ணே! அவ யாரு? அவளுக்கும் அந்தப் பையனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

டீக்கடைக்காரர்: "அப்படியே ஆகட்டும் தம்பி... ஆனா இந்த விபரத்தை இங்க வச்சுப் பேச முடியாது.என் கூட வாங்க..
டீக்கடைக்காரர் தன் கடையின் ஒரு பகுதியைத் தற்காலிகமாக மூடிவிட்டு, ரியானை நோக்கிச் சைகை காட்டினார். ரியான் தன் காரை அங்கேயே நிறுத்திவிட்டு, அவரோடு நடக்கத் தொடங்கினான்.

ஹேடோ கடற்கரையின் குறுகலான பாதைகளைக் கடந்து, டீக்கடைக்காரர் ரியானை அழைத்து வந்து நிறுத்திய இடம் அவனுக்குப் பேரதிர்ச்சியைத் தந்தது. அது நவீன அந்தமானின் எந்தவொரு பகுதியையும் போல இல்லை; மாறாக, காலத்தால் அழியாத ஒரு வரலாற்றுப் பெட்டகத்தைப் போலக் காட்சி அளித்தது.

அங்கே கம்பீரமாக நின்றிருந்தது ராஜேந்திர சோழனின் நினைவாக எழுப்பப்பட்ட ஒரு பழங்கால மண்டபம்.

பாசி படிந்த கருங்கற்கள், சோழர் காலத்துக்கே உரிய நேர்த்தியான சிற்ப வேலைப்பாடுகள், அந்த விடியற்காலை ஒளியில் ஒரு மர்மமான அமைதியோடு காட்சியளித்தன. ரியானுக்குத் தலை சுற்றியது. சிற்பிகாவை பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வந்தால், இவர் ஏன் தன்னை ஆயிரம் வருடப் பழமையான ஒரு சோழர் கால மண்டபத்திற்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.


மண்டபத்தின் மையப்பகுதிக்கு வந்ததும் ரியான் மேற்கொண்டு பொறுக்க முடியாமல் டீக்கடைக்காரரின் கையைப் பற்றி நிறுத்தினான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

ரியான்: "அண்ணே... எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை! இந்த நடுக்காட்டுல இருக்குற சோழர் காலத்து மண்டபத்துக்கு என்னை ஏன் கூட்டி வந்தீங்க? நான் கேட்டது சிற்பிகாவை பத்தி... அவளுக்கும் இந்த இடத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் ?

டீக்கடைக்காரர் மெதுவாக ரியானின் கையைத் தன் தோளிலிருந்து விலக்கினார். அவரது முகம் எப்போதும் இல்லாத அளவுக்குத் தீர்க்கமாகவும், மர்மமாகவும் மாறியிருந்தது. அவர் அங்கிருந்த ஒரு பெரிய வட்ட வடிவக் கல்வெட்டின் முன்னே சென்று நின்றார்.

டீக்கடைக்காரர் அந்த மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்த ஒரு சோழர் காலத்து கல்வெட்டைத் தன் கையால் மெல்லத் துடைத்தார். பிறகு ரியானைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

டீக்கடைக்காரர்: "சம்பந்தம் இருக்கு தம்பி... நீ சாதாரணமா நினைக்குற அந்தச் சிற்பிகாவோட ரத்தத்துல ஆயிரம் வருஷத்து ரகசியம் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு!"

ரியான்: "என்ன சொல்றீங்க அண்ணே?"

டீக்கடைக்காரர்: "தம்பி, நீ சிற்பிகா பற்றி மட்டும்தான் தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்பட்டே... அதனால்தான் உன்னை இங்கே கூட்டி வந்தேன்."

டீக்கடைக்காரர்: "சரித்திரத்தை நல்லா உத்துப் பாரு தம்பி. மாமன்னன் ராஜேந்திர சோழன் உலகத்தையே வெல்லத் தன் கடற்படையோடு கிளம்புனப்போ, இந்த அந்தமான் தீவுகளைத்தான் தன் முதன்மைத் தளமாப் பயன்படுத்தினார்.

ரியான்: (புரியாமல், குழப்பத்துடன்) "சிற்பிகாவுக்கும்... இந்த ராஜேந்திர சோழன் மண்டபத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம் அண்ணே? அவ இந்த காலத்து பொண்ணு!"

டீக்கடைக்காரர் ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

டீக்கடைக்காரர்: "சம்பந்தம் இருக்கு தம்பி... பெரிய சம்பந்தமே இருக்கு! சரித்திரப் பக்கங்களை திருப்பிப் பார்த்தா, மாமன்னன் ராஜேந்திர சோழன் தான் முதன்முதலில் தன் கடற்படையோடு இந்த அந்தமான் தீவுகளுக்கு வந்தது. அவர் இந்தத் தீவுகளுக்கு 'மாநக்கவாரம்' (நக்கவாரம்) என்று பெயரிட்டு, தன் கடற்படைத் தளமாகப் பயன்படுத்தினார்."

ரியான் ஆச்சரியத்துடன் கேட்க, டீக்கடைக்காரர் அடுத்த விபரீத உண்மையை உடைத்தார்.

டீக்கடைக்காரர்: "இன்னைக்கு உலகமே நெருங்க பயப்படுற, அம்பு விட்டு விரட்டுற அந்த 'சென்டினல்' (Sentinel) தீவுவாசிகள் இருக்காங்களே... அவங்க இந்த வெளியுலகத்துல அனுமதி தந்த ஒரே ஒரு ஆட்கள் ராஜேந்திர சோழனும் அவரோட ஆட்களும் மட்டும்தான்! சோழர்கள் கிட்ட மட்டும் அவங்க ரொம்ப நல்ல உறவு கொண்டு இருந்தாங்க. சோழர்களின் கடற்படைக்கு அவங்க பல வழிகள்ல உதவியும் செஞ்சாங்க."

ரியானின் கண்கள் விரிந்தன. சற்று முன்பு கடற்கரையில் அந்தச் சென்டினல் பழங்குடி இளைஞன் சிற்பிகாவை 'சிற்பிகா!' என்று அழைத்ததும், அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் தெரிந்த கம்பீரமும், அவளது அசைவுகளும் இப்போது அவனுக்கு வேறு ஒரு அர்த்தத்தைத் தந்தன.

டீக்கடைக்காரர்: "இப்போ புரியுதா தம்பி? அந்தச் சென்டினல் பையன் ஏன் சிற்பிகாவைத் தேடி வந்தான்னு? சிற்பிகா வெறும் ஐடி அனலிஸ்ட் இல்லை... அவளோட வம்சாவளி, அவளோட ரத்தம் இந்தச் சோழர் காலத்து ரகசியங்களோடு பிணைக்கப்பட்டது. அந்தத் தீவுவாசிகள் இன்னைக்கும் மதிக்கிற ஏதோ ஒரு ரகசியம் சிற்பிகாவிடம் இருக்கு. அதனால்தான் அவங்க அவளுக்குக் கட்டுப்படுறாங்க!"

ரியான் : அண்ணே,அப்போ சிற்பிகா சோழர் வம்சாவளியா?



டீக்கடைக்காரர் ரியானை அந்தப் பாசி படிந்த கருங்கல் தூண்களுக்கு இடையே இன்னும் ஆழமாக அழைத்துச் சென்றார். மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில், இருள் சூழ்ந்த ஒரு சுவருக்குப் பின்னால், பழங்காலக் கண்ணாடிப் பேழை ஒன்றுக்குள் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ஓவியத்தின் முன்பு அவனது கையைப் பிடித்து நிறுத்தினார்.
அந்த விடியற்காலையின் மெல்லிய பொன்னிறக் கதிர் நேராக அந்த ஓவியத்தின் மீது விழுந்தபோது, அங்கிருந்த தூசிகளுக்கிடையிலும் அந்தப் பெண்ணின் பேரழகு பிரகாசித்தது. அதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ரியானின் கண்கள் ஒளிரத் தொடங்கின. அவனது இதயம் ஒரு விநாடி துடிக்க மறந்தது.

அந்த ஓவியத்தில் இருந்தவள் வெறும் பெண்ணல்ல; பேரழகின் இலக்கணம். அவளது கூந்தல் மேகக் கூட்டத்தைப் போலச் சுருண்டு தோள்களில் விழுந்திருக்க, அவளது கண்கள் ஏதோ ஒரு தீர்க்கமான ரகசியத்தை உரைப்பது போல ரியானை ஊடுருவின. மிக முக்கியமாக, அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தின் அமைப்பும், அந்த முகத்தின் கம்பீரமும் ரியானுக்கு மிகவும் பழகிய ஒன்றாகத் தோன்றியது.

ரியான் அந்த ஓவியத்திலிருந்து தன் பார்வையை விலக்க முடியாமல், தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
ரியான்: "யார்... யார் இந்த எழில் கொஞ்சும் அழகுப் பெண்? இந்த ஓவியத்தைப் பார்க்கும்போது எனக்குள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான நடுக்கம் ஏற்படுகிறதே அண்ணே..."

டீக்கடைக்காரர் அந்த ஓவியத்தை நோக்கித் தன் இரு கரங்களையும் கூப்பி வணங்கினார். அவரது குரலில் இப்போது ஒரு குலத்துக்கே உரிய பெருமையும், எல்லையற்ற விசுவாசமும் கலந்திருந்தது.

டீக்கடைக்காரர்: "தம்பி... இவர் சாதாரணப் பெண் இல்லை. இவர் தான் எழில் கொஞ்சும் சோழ நாட்டு இளவரசி! மாமன்னன் ராஜேந்திர சோழனின் தவப்புதல்வி... என்றும் இளையவள், இனியவள், கலையவள்... மாவீரன் இளங்கோவின் கருத்தைக் கவர்ந்தவள்... எங்கள் குல விளக்கு அருள்மொழி நாச்சியார்!"