♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

நிலவின் நரம்பில் நெருப்பாய் வந்தாய்,
நிழலின் உடலில் உயிராய் நின்றாய்.
மழைத்துளி போல மேனியில் விழுந்து,
மனதின் கதவுகள் அனைத்தும் திறந்தாய்.

காற்றாய் தீண்டினாய் — தீயாய் எரித்தாய்,
காணாத சங்கிலியில் என்னைக் கட்டித்தான் வைத்தாய்.
உன் மூச்சின் வெப்பத்தில் என் நரம்புகள் உருக,
உன் பார்வையின் இருளில் என் வெட்கங்கள் கருக.

கழுத்தின் வளைவில் தஞ்சம் புகுந்த
அந்த ஒற்றை நீர்த்துளி கூட,
உன் உதடுகள் அழைத்த பாதையில்
மயங்கி பறந்தது போலிருந்தது.

நிலவொளி நனைத்த என் மேனியில்
நிழலாய் வந்த உன் விரல்கள்,
ஒரு கவிதை எழுதவில்லை —
என் உயிரின் மீது முத்திரை பதித்தன.

“வேண்டாம்” என்று சொன்ன என் அறிவு,
“வேண்டும்” என்று ஏங்கியதே என் தேகம்.
பயம் கூட உன் அருகில் வந்து
காமத்தின் மொழி கற்றுக்கொண்டது.

நீ மனிதன் இல்லை என்ற உண்மை கூட
என் இதயத்தை விலகவைக்கவில்லை;
ஏனெனில் உன் அமானுஷ்யத் தீண்டலில்
நான் கண்டது பயமல்ல…
என்னை மறக்க வைத்த ஒரு மாய உலகம்.

மழை நின்ற தோட்டத்தின் இருளில்,
மரங்கள்கூட மூச்சை நிறுத்தி நின்றன.
ஒரு பெண்ணின் தவிப்பும்,
ஒரு ஆவியின் தாகமும் சேர்ந்த அந்த இரவு —
காதலை அல்ல,
காலத்தைக் கூட எரித்துக் கொண்டிருந்தது.

Super