Adultery கவிதா ஓர் காமதேவதை

[tamil255]

வீடு திரும்பிய கவிதா நைட்டிக்கு மாறினாள். வெளியே பொட்டிக் உரிமையாளராக விறைப்பாக இருக்கும் கவிதா, வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் அப்படியே மாறிவிடுவாள். இறுக்கமான சுடிதாரைக் கழற்றிவிட்டு, மெல்லிய பருத்தி (Cotton) நைட்டிக்கு மாறும்போதுதான் அவள் உடல் நிம்மதி அடையும்.

அவள் அணியும் நைட்டி சற்று மெல்லியதாக இருப்பதால், அவளது வாளிப்பான உடல்வாகு அந்தத் துணிக்குள்ளும் அச்சு அசலாகத் தெரியும். அவள் நடக்கும்போது அந்த நைட்டி அவளது கால்களுக்கிடையே சிக்கி, அவளது இடுப்பின் வளைவையும், கனமான பின்னழகையும் எடுப்பாகக் காட்டும்.

வீட்டில் ப்ரா அணியாமல் தளர்வாக இருக்கும்போது, அவளது அந்தத் திமிறும் அழகுகள் நைட்டிக்குள்ளேயே அலைபாயும். அவள் குனிந்து வேலை செய்யும்போதோ அல்லது காபி ஆற்றும்போதோ, நைட்டியின் கழுத்து வழியாகத் தெரியும் அந்த மேனிப் பொலிவு பார்ப்பவரைச் சொக்க வைக்கும்.

வெளிர் நிற நைட்டிகளில் அவளது மாநிற மேனி இன்னும் பளிச்சென்று தெரியும். நைட்டியின் கைகளுக்குள் திணறும் அவளது உருண்டையான தோள்களும், பருத்த கைகளும் அவளுக்கு ஒரு தனி கவர்ச்சியைக் கொடுக்கும்.

வீட்டில் அவள் மேக்கப் போடுவதில்லை. குளித்து முடித்து, ஈரக்கூந்தலைத் தளர்வாக முடிந்து வைத்துக்கொண்டு, நெற்றியில் ஒரு சிறிய பொட்டுடன் அவள் நைட்டியில் வரும்போது... ஒரு பூத்த செடி போலவே இருப்பாள்.

சமையலறையில் அவள் அங்குமிங்கும் நகரும்போது, அந்த நைட்டி அவளது பின்புறத்தோடு ஒட்டி உரசுவதும், அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அந்த முதிர்ச்சியான உடல் அசைந்தாடுவதும் அவளை ஒரு 'அழகிய ராட்சசி'யாகவே காட்டும்.

"அந்தத் தளர்வான நைட்டிக்குள்ளும் கவிதாவின் அழகு அடங்காமல் துள்ளும். பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஒரு ஏகாந்தமான கவர்ச்சியாகத் தெரியும்."

அன்றிரவு நீண்ட நேரம் கண்ணாடி முன் நின்றாள். இளமை இன்னும் அவளை விட்டுப் போகவில்லை. ஆனால், அதைப் பாராட்டவோ, அனுபவிக்கவோ யாரும் இல்லை.

வீட்டில் நைட்டியில் இருக்கும்போது தளர்வாகவும், கடையில் சுடிதாரில் கச்சிதமாகவும் இருக்கும் கவிதா, பார்ப்பதற்கு ஒரு முழுமையான 'பெண்' என்ற பிம்பத்தைத் தருவாள். அவளது அங்கங்களின் திமிரும், அந்தப் பக்குவமான வயதும் அவளை ஒரு சுண்டி இழுக்கும் காந்தமாக மாற்றியிருந்தது.

கவிதா - ராகவன் தம்பதியரின் இந்தச் சூழல், பல வீடுகளில் சுவர்களுக்குள் முடங்கிக் கிடக்கும் ஒரு யதார்த்தமான வலி. இதை இன்னும் எளிமையாகச் சொல்லப்போனால் இரவில் கணவன் அருகில் இருந்தும், அவன் காட்டும் பிடிவாதமான மௌனம் அவளை ஒரு கட்டையாக உணரச் செய்கிறது. "நான் ஒருத்தி இங்கே இருக்கிறேன் என்பது அவனுக்குத் தெரியுமா?" என்ற ஏக்கம் அவளைக் கொல்கிறது.

ரம்யா சிரித்துப் பேசும் 'அந்தரங்க' விஷயங்கள் கவிதாவுக்குப் பொறாமையைத் தரவில்லை, மாறாக ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை தருகிறது.

"எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள், எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்தத் தனிமை?" என்று அவள் மனம் அலைபாய்கிறது.

ரம்யாவின் அனுபவங்களைக் கேட்கும்போது, அவளுக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆசைகள் விழித்துக் கொண்டு அவளைத் துன்புறுத்துகின்றன.

கவிதாவுக்குள் இரண்டு மனிதர்கள் சண்டை போடுகிறார்கள்:

ஒழுக்கமான கவிதா "நீ ஒரு பையனுக்கு அம்மா, இதையெல்லாம் நினைக்காதே, அடக்கிக் கொள்" என்று சொல்கிறாள்.

ஏங்கும் கவிதா  "உனக்கும் ஆசைகள் உண்டு, நீ இன்னும் இளமையாகத்தான் இருக்கிறாய், உன் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பே இல்லையா?" என்று கேட்கிறாள்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் வெளியே 'நிறைவான குடும்பம்' என்று உலகம் சொன்னாலும், நான்கு சுவற்றுக்குள் கவிதா ஒரு பசியுள்ள மனிதராக, அன்பிற்கும் தீண்டலுக்கும் ஏங்கித் தவிக்கிறாள். ராகவனின் அலட்சியம் அவளை மனரீதியாக வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. அவளது ஆசைகளை யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல், தனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொண்டு மெல்ல மெல்ல வாடுகிறாள்.

குளித்து முடித்துவிட்டு ஈரம் சொட்டச் சொட்ட கண்ணாடி முன் வந்து நின்ற கவிதாவுக்கு, இன்று தன் உருவத்தைப் பார்க்கவே ஒருவித ஏமாற்றமும் வலியும் கலந்த உணர்வு உண்டானது. அறைக்கதவு தாளிடப்பட்டிருந்தது, உள்ளே அவள் மட்டுமே.

கண்ணாடி அவளது 34 வயது அழகை அப்படியே பிரதிபலித்தது. இன்னும் தளராத மேனி, வாளிப்பான தோற்றம். "இன்னும் நான் அழகாகத்தான் இருக்கிறேன்... எனக்கே இது தெரிகிறது, ஆனால் அவருக்கு மட்டும் ஏன் தெரியவில்லை?" என்று அவளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் முளைத்தது.

கைகள் தானாக அவளது தோள்களைத் தழுவிக்கொண்டன. "இந்தக் கைகள் என்னைத் தொட்டு எத்தனை காலம் ஆகிறது? ஒரு பெண்ணாக நான் செத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது கூடவா அவருக்குப் புரியவில்லை?" என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டாள்.

"இந்த அழகு, இந்த இளமை எல்லாம் யாருக்காக? பீரோவில் அடுக்கி வைத்திருக்கும் பட்டுப்புடவையைப் போல, என் உடலும் மௌனமாக மட்கிப் போக வேண்டுமா?" என்ற எண்ணம் அவளை வாட்டியது.

மெல்ல தன் கூந்தலை கோதியபடி, கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அதில் தெரிந்த தாகமும், விரக்தியும் அவளுக்கே பயத்தைத் தந்தது.

மாலையில் ரம்யா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. "என் ஹஸ்பண்ட் நேத்து நான் கட்டியிருந்த சாதாரண காட்டன் புடவையப் பார்த்துட்டு விடவே இல்லை தெரியுமா?" என்று அவள் பெருமையாகச் சொன்னபோது, கவிதாவுக்குள் எரிச்சல் உண்டானது.

"இங்கே நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு என்னை அழகாக வைத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால், அவர் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் டிவியைப் பார்க்கிறாரே தவிர, என் முகத்தைப் பார்ப்பது கூட இல்லையே!"

"யாராவது ஒரு அந்நியன் என்னைப் பார்த்துக் கண் அடித்தால் கூட, 'நான் இன்னும் இளமையாக இருக்கிறேன்' என்று சந்தோஷப்படும் நிலைக்கு என் மனம் தரம் தாழ்ந்து போகிறதே..." என்று நினைக்கும்போது அவளுக்கு அழுகை வந்தது.

தன் உடலின் மென்மையை அவளே தொட்டு உணர்ந்தபோது, அது ராகவனின் வருடலுக்காகத் துடித்தது. ஆனால், அந்த அறை முழுவதும் மௌனம் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது. "அழகாய் இருந்து என்ன பயன்? ரசிக்க ஆள் இல்லாத அழகு, காட்டில் பூத்த மலரைப் போலத் தான்" என்று பெருமூச்சு விட்டபடி, அவசரம் அவசரமாகத் தன் ஆசைகளை ஆடைக்குள் மறைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

ரம்யா அன்று வர்ணித்த ஒவ்வொரு காட்சியையும் கவிதா தன் கணவன் ராகவனுடன் பொருத்திப் பார்க்க முயன்றாள். ஆனால்,  முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் தனிமையும், அலட்சியமும் தான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

"அவர் என் கழுத்தை வருடி எத்தனை வருடங்கள் ஆகிவிட்டது? என் மூச்சை அவர் கவனித்தது உண்டா?" என்று அவளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் அலைமோதியது.

ரம்யாவின் கண்கள் மின்ன மின்னப் பேசுவதைப் பார்க்கும்போது, "எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த வரண்ட வாழ்க்கை?" என்ற கேள்வி கவிதாவை உள்ளுக்குள் அழுதது.

முத்தங்களின் ஆழத்தைப் பற்றியும், அந்த இருட்டில் அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்ட ரகசிய மொழிகளைப் பற்றியும். ஒவ்வொரு சொல்லும் கவிதாவின் அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய வலியைத் தந்தது.

கவிதாவுக்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. ரம்யாவின் வார்த்தைகள் அவளது அடக்கப்பட்ட ஆசைகளைத் தட்டி எழுப்பின. ஒரு கட்டத்தில், "போதும் ரம்யா, நிறுத்திக்கோ" என்று சொல்லத் தோன்றியது, ஆனால் அதே சமயம் அந்த அனுபவங்களைக் கேட்டுத் தன் கற்பனையிலாவது அதை அனுபவிக்கத் துடித்தது அவளது மனதின் முரண்பாடு.

வெளியே சிரித்துப் பேசினாலும், கவிதாவின் உள்ளம் அந்தத் தவிப்பில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த 'சுகம்' தனக்கு ஒரு கானல் நீராகவே போய்விடுமோ என்ற பயம் அவளை ஆட்கொண்டது.

ரம்யாவின் பேச்சுகள் கவிதாவின் ரத்தத்தில் ஒருவித வேட்கையை ஏற்றியிருந்தது. அன்று மாலை வீடு திரும்பியவள், ஒரு முடிவோடு செயல்படத் தொடங்கினாள். "இன்று எப்படியாவது  மௌனத்தை உடைத்துவிட வேண்டும்" என்ற வைராக்கியம் அவளுக்குள் பிறந்தது.

அவள் தன்னிடம் இருந்ததிலேயே மிக மெல்லிய, உடலோடு ஒட்டும் ஒரு கரும்பச்சை நிற ஜார்ஜெட் சேலையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அந்தச் சேலை அவளது உடல் வளைவுகளை அழகாக எடுத்துக் காட்டியது. தலையை விரித்துப் போட்டு, மெல்லிய நறுமணம் வீசும் அத்தரைத் தடவிக்கொண்டு, கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைத் தயார் செய்தாள்.

இரவு 9 மணி. ராகவன் களைப்பாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். கவிதா சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விதம், அவளது ஆடை அலங்காரம் எல்லாமே ஒரு அழைப்பாக இருந்தது.

அவன் உள்ளே வந்ததும், கவிதா எழுந்து மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். சேலை முந்தானை தற்செயலாக நழுவுவது போலச் சரித்துவிட்டு, "ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்களா?" என்று குழைவான குரலில் கேட்டாள். அவளது கண்களில் ஒருவித போதை கலந்த எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

அவன் சட்டையைக் கழற்றும்போது, கவிதா உதவப் போவது போல அவன் தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டாள். அவளது விரல்கள் அவன் முதுகில் மெல்ல ஊர்ந்து சென்றன. ரம்யா சொன்ன அந்த 'ஸ்பரிசத்தை' தானும் நிகழ்த்திக் காட்டத் துடித்தாள்.

அவன் அருகே நின்று, அவனது வாசனையை நுகர்ந்தபடி, "இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு தோணலையா?" என்று மெதுவான குரலில், அவன் காதருகே சென்று கேட்டாள்.

ராகவன் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவளது அழகும், அந்தச் சேலையும், அந்தச் சூழலும் அவனை ஈர்க்கத் தான் செய்தது. ஆனால், அவனது மனதிற்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு தடையோ அல்லது தீராத அலுப்போ அவனை பின்வாங்கச் செய்தது.

அவன் மெல்ல அவளது கைகளை விலக்கிவிட்டு, "சேலை நல்லா இருக்கு கவிதா. ஆனா இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல பயங்கர டென்ஷன். ஒரு தலைவலி வேற... சீக்கிரம் சாப்பிட்டுப் படுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்," என்று இயந்திரத்தனமாகச் சொல்லிவிட்டு குளியலறைக்குள் சென்றான்.

அவன் போன திசையையே பார்த்துக் கொண்டு கவிதா அப்படியே நின்றாள்.

தான் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்தும், அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லையே என்ற அவமானம் அவளைச் சுட்டது.

அந்த மெல்லிய சேலையும், அவள் செய்த அலங்காரமும் இப்போது அவளுக்குப் பாரமாகத் தெரிந்தது. "யாரோ ஒருத்திக்குக் கிடைக்கும் அந்தச் சாதாரணத் தீண்டல் கூட எனக்குக் கிடைக்காதா?" என்று நினைத்தபோது அவளுக்கு அழுகை முட்டியது.

கண்ணாடியில் மீண்டும் ஒருமுறை தன் உருவத்தைப் பார்த்தாள். ரசிக்கப்படாத அந்த அழகின் மீது அவளுக்கே வெறுப்பு வந்தது. அந்தத் தாம்பத்யத் தூண்டல், ஒரு தோல்வியுற்ற முயற்சியாக முடிந்து, அவளை இன்னும் ஆழமான விரக்திக்குத் தள்ளியது. அன்று இரவும் அவளுக்குத் தனிமை மட்டுமே துணையாக இருந்தது.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது.

அன்று இரவு, ராகவன் படுக்கையில் அமர்ந்து ஏதோ கோப்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கவிதா மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். ஜார்ஜெட் சேலை அவளது உடலில் ஒட்டி உறவாடிக்கொண்டிருந்தது.

கவிதா வேண்டுமென்றே அவன் தோளோடு தோள் உரசும்படி அமர்ந்தாள். அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அவன் நாசியைத் துளைத்தது.

அவன் கையில் இருந்த பேப்பரை மெதுவாகப் பிடுங்கி ஓரமாக வைத்தாள். "இன்னைக்கு ஒரு நாள் இந்த வேலையை விடக்கூடாதா?" என்று கேட்டபடியே, தன் மென்மையான விரல்களால் அவன் கழுத்துப் பகுதியில் வருடினாள்.

மௌனமான அழைப்பு: அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில், "என்னைத் தொடு... கவனி... பாராட்டு..." என்ற ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவனது சட்டையின் பொத்தானை மெல்லத் தடவியபடி, அவன் நெஞ்சில் தலை சாய்த்தாள்.

அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. "இப்போதாவது அவன் என்னைக் கட்டிப்பிடிக்க மாட்டானா? என் இடுப்பை வளைத்துத் தூக்க மாட்டானா?" என்று அவளது ஒவ்வொரு நரம்பும் ஏங்கியது. ரம்யா சொன்ன அந்த 'முத்தத்தின் ஆழத்தை' இன்று தானும் உணர வேண்டும் எனத் துடித்தாள்.

ஆனால் ராகவன், "கவிதா... தூக்கம் வருது, காலையில சீக்கிரம் கிளம்பணும்" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளை மெல்ல விலக்கிவிட்டு படுத்துக்கொண்டான்.

அந்த ஒரு நொடியில் கவிதா உடைந்து போனாள்.

படுக்கையின் மறுபுறம் அவள் திரும்பிக் கொண்டபோது, அவளது கண்கள் குளமாகின. "இந்த உடம்புக்கு உயிர் இருக்குன்னு அவனுக்கு எப்போ புரியும்?" என்று நினைத்தபடி, இருட்டில் தன் கைகளாலேயே தன்னை அணைத்துக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள்.

ஆசைகள் அணையாத நெருப்பாக அவளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்க, ஒன்றுமே அறியாதது போல உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். இது வெறும் உடல்களின் விலகல் அல்ல, இரண்டு மனங்களுக்கு இடையிலான ஒரு பெரிய இடைவெளி.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது

மற்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அந்தச் சாதாரன சுகம் தனக்கு மட்டும் எட்டாக்கனியாக இருப்பதை நினைக்கும்போது, கவிதாவுக்கு ஏமாற்றமும் ஆத்திரமும் சேர்ந்தே வந்தது.

தோழிகள் சந்திப்பில் ரம்யா சொன்ன கதைகளும், தன் கணவன் ராகவனின் தொடர்ச்சியான புறக்கணிப்பும் கவிதாவின் மனதை ஒரு விபரீதமான திசையில் திருப்பியது. "தன்னை ரசிக்க ஒரு ஆண் இல்லையே" என்ற ஏக்கம், அவளை அறியாமலேயே ஒரு ஆபத்தான எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லுமா? மௌனத்தை உடைத்துவிட வேண்டும்" என்ற வைராக்கியம் அவளுக்குள் பிறந்தது.

அவள் தன்னிடம் இருந்ததிலேயே மிக மெல்லிய, உடலோடு ஒட்டும் ஒரு கரும்பச்சை நிற ஜார்ஜெட் சேலையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அந்தச் சேலை அவளது உடல் வளைவுகளை அழகாக எடுத்துக் காட்டியது. தலையை விரித்துப் போட்டு, மெல்லிய நறுமணம் வீசும் அத்தரைத் தடவிக்கொண்டு, கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைத் தயார் செய்தாள்.

இரவு 9 மணி. ராகவன் களைப்பாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். கவிதா சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விதம், அவளது ஆடை அலங்காரம் எல்லாமே ஒரு அழைப்பாக இருந்தது.

அவன் உள்ளே வந்ததும், கவிதா எழுந்து மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். சேலை முந்தானை தற்செயலாக நழுவுவது போலச் சரித்துவிட்டு, "ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்களா?" என்று குழைவான குரலில் கேட்டாள். அவளது கண்களில் ஒருவித போதை கலந்த எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

அவன் சட்டையைக் கழற்றும்போது, கவிதா உதவப் போவது போல அவன் தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டாள். அவளது விரல்கள் அவன் முதுகில் மெல்ல ஊர்ந்து சென்றன. ரம்யா சொன்ன அந்த 'ஸ்பரிசத்தை' தானும் நிகழ்த்திக் காட்டத் துடித்தாள்.

அவன் அருகே நின்று, அவனது வாசனையை நுகர்ந்தபடி, "இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு தோணலையா?" என்று மெதுவான குரலில், அவன் காதருகே சென்று கேட்டாள்.

ராகவன் ஒரு நிமிடம் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவளது அழகும், அந்தச் சேலையும், அந்தச் சூழலும் அவனை ஈர்க்கத் தான் செய்தது. ஆனால், அவனது மனதிற்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு தடையோ அல்லது தீராத அலுப்போ அவனை பின்வாங்கச் செய்தது.

அவன் மெல்ல அவளது கைகளை விலக்கிவிட்டு, "சேலை நல்லா இருக்கு கவிதா. ஆனா இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல பயங்கர டென்ஷன். ஒரு தலைவலி வேற... சீக்கிரம் சாப்பிட்டுப் படுக்கலாம்னு பார்க்கிறேன்," என்று இயந்திரத்தனமாகச் சொல்லிவிட்டு குளியலறைக்குள் சென்றான்.

அவன் போன திசையையே பார்த்துக் கொண்டு கவிதா அப்படியே நின்றாள்.

தான் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்தும், அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லையே என்ற அவமானம் அவளைச் சுட்டது.

அந்த மெல்லிய சேலையும், அவள் செய்த அலங்காரமும் இப்போது அவளுக்குப் பாரமாகத் தெரிந்தது. "யாரோ ஒருத்திக்குக் கிடைக்கும் அந்தச் சாதாரணத் தீண்டல் கூட எனக்குக் கிடைக்காதா?" என்று நினைத்தபோது அவளுக்கு அழுகை முட்டியது.

கண்ணாடியில் மீண்டும் ஒருமுறை தன் உருவத்தைப் பார்த்தாள். ரசிக்கப்படாத அந்த அழகின் மீது அவளுக்கே வெறுப்பு வந்தது. அந்தத் தாம்பத்யத் தூண்டல், ஒரு தோல்வியுற்ற முயற்சியாக முடிந்து, அவளை இன்னும் ஆழமான விரக்திக்குத் தள்ளியது. அன்று இரவும் அவளுக்குத் தனிமை மட்டுமே துணையாக இருந்தது.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது.

அன்று இரவு, ராகவன் படுக்கையில் அமர்ந்து ஏதோ கோப்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கவிதா மெல்ல அவன் அருகில் சென்றாள். ஜார்ஜெட் சேலை அவளது உடலில் ஒட்டி உறவாடிக்கொண்டிருந்தது.

கவிதா வேண்டுமென்றே அவன் தோளோடு தோள் உரசும்படி அமர்ந்தாள். அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் அவன் நாசியைத் துளைத்தது.

அவன் கையில் இருந்த பேப்பரை மெதுவாகப் பிடுங்கி ஓரமாக வைத்தாள். "இன்னைக்கு ஒரு நாள் இந்த வேலையை விடக்கூடாதா?" என்று கேட்டபடியே, தன் மென்மையான விரல்களால் அவன் கழுத்துப் பகுதியில் வருடினாள்.

மௌனமான அழைப்பு: அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில், "என்னைத் தொடு... கவனி... பாராட்டு..." என்ற ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்திருந்தன. அவனது சட்டையின் பொத்தானை மெல்லத் தடவியபடி, அவன் நெஞ்சில் தலை சாய்த்தாள்.

அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. "இப்போதாவது அவன் என்னைக் கட்டிப்பிடிக்க மாட்டானா? என் இடுப்பை வளைத்துத் தூக்க மாட்டானா?" என்று அவளது ஒவ்வொரு நரம்பும் ஏங்கியது. ரம்யா சொன்ன அந்த 'முத்தத்தின் ஆழத்தை' இன்று தானும் உணர வேண்டும் எனத் துடித்தாள்.

ஆனால் ராகவன், "கவிதா... தூக்கம் வருது, காலையில சீக்கிரம் கிளம்பணும்" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளை மெல்ல விலக்கிவிட்டு படுத்துக்கொண்டான்.

அந்த ஒரு நொடியில் கவிதா உடைந்து போனாள்.

படுக்கையின் மறுபுறம் அவள் திரும்பிக் கொண்டபோது, அவளது கண்கள் குளமாகின. "இந்த உடம்புக்கு உயிர் இருக்குன்னு அவனுக்கு எப்போ புரியும்?" என்று நினைத்தபடி, இருட்டில் தன் கைகளாலேயே தன்னை அணைத்துக் கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள்.

ஆசைகள் அணையாத நெருப்பாக அவளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருக்க, கணேஷோ ஒன்றுமே அறியாதது போல உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். இது வெறும் உடல்களின் விலகல் அல்ல, இரண்டு மனங்களுக்கு இடையிலான ஒரு பெரிய இடைவெளி.

அவள் நினைத்திருந்தால் அவனிடம் சண்டையிட்டிருக்கலாம் அல்லது அழுது தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால், கவிதா மௌனமாகத் தலையணையை அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த மௌனத்தில் அவளது ஆசைகளும், ஏக்கங்களும், சொல்லப்படாத ரகசியங்களும் புதைந்து கிடந்தன. தன் உணர்வுகளை யாரிடமும் பகிர முடியாமல், தன் கணவனிடமே அந்நியப்பட்டு நிற்கும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணின் நிசப்தமான போராட்டம் அது

மற்றவர்கள் அனுபவிக்கும் அந்தச் சாதாரன சுகம் தனக்கு மட்டும் எட்டாக்கனியாக இருப்பதை நினைக்கும்போது, கவிதாவுக்கு ஏமாற்றமும் ஆத்திரமும் சேர்ந்தே வந்தது.

தோழிகள் சந்திப்பில் ரம்யா சொன்ன கதைகளும், தன் கணவன் ராகவனின் தொடர்ச்சியான புறக்கணிப்பும் கவிதாவின் மனதை ஒரு விபரீதமான திசையில் திருப்பியது. "தன்னை ரசிக்க ஒரு ஆண் இல்லையே" என்ற ஏக்கம், அவளை அறியாமலேயே ஒரு ஆபத்தான எல்லைக்கு அழைத்துச் செல்லுமா?