[Geneliarasigan]

Epidode - 165 தொடர்ச்சி
Episode - 165 in previous page

பதிவு கொஞ்சம் பெரிய பதிவாக இருந்ததால் பிரித்து போட்டு இருக்கிறேன்..

இருள் சூழ்ந்த அந்த காட்டின் ஒரு பகுதியில் உள்ள ஒரு அறையில் ஆராதனா, அனு மற்றும் லிகிதா ஆகிய மூவரும் ஒரு தளர்வான நிலையில் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் மூவருமே இதுவரை காத்தவராயனின் அமானுஷ்ய காம வலைக்குள் சிக்கி, அவனது பிரிவுக்குப் பின்னும் ஒருவித தணியாத தாகத்துடனேயே நாட்களைக் கடத்தி வந்தவர்கள். ஆனால், அன்று அந்த நள்ளிரவில் ஒரு விசித்திரம் நிகழ்ந்தது.

எப்போதும் தங்கள் நரம்புகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த அமானுஷ்ய காமத் துடிப்பு, இன்று சட்டென அடங்கியிருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். ஒருவித அமைதி, பல நாட்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் உடலையும் மனதையும் ஆட்கொண்டது.

ஆராதனா: (வியப்புடன் தன் மேனியைத் தடவிக்கொண்டே) "என்ன இது? இன்று என் உடல் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறது. எப்போதும் அந்த காத்தவராயனின் நினைப்பும், அவனது தீண்டலும் என் ரத்தத்தில் ஒரு நெருப்பை மூட்டிக்கொண்டே இருக்குமே... இன்று அது ஏன் அணைந்துவிட்டது?"

அனு:"உண்மைதான் ஆரு... எனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. அவனது அமானுஷ்யப் பிடியில் இருந்து விடுதலை கிடைத்தது போன்ற ஒரு இயல்பு நிலை. அவனது சக்தி குறைந்துவிட்டதா?"

லிகிதா: "இருக்காது... அவன் சாதாரணமானவன் இல்லையே. ஒருவேளை அவன் நம்மை மறந்துவிட்டானா?"
அவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் இதைப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அங்கே மாறன் மெல்லப் பிரவேசித்தான். அவனது முகத்தில் ஒரு அர்த்தமுள்ள புன்னகை தவழ்ந்தது.

அவர்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு மாறன் சத்தமாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் ஒருவித ஏளனமும் உண்மையும் கலந்திருந்தது.

மாறன்: "காத்தவராயனின் சக்தி குறைந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறீர்களா? இல்லை பெண்களே... அவன் என்றும் உங்களை மறக்கமாட்டான். உங்கள் மேனியில் அவன் பதித்த ஒவ்வொரு முத்திரையும் அவனது நினைவில் என்றும் இருக்கும். அதனால் தான் உங்கள் உடல்கள் எப்போதும் அவனது தீண்டலுக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன."

அவன் சற்று இடைவெளி விட்டு, ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த  சென்னை இருந்த திசையை நோக்கிக் கை காட்டினான்.

மாறன்: "ஆனால் இப்போது உங்கள் உடலில் இந்த அமைதி நிலவ ஒரு காரணம் இருக்கிறது. காத்தவராயன் இப்போது உங்களை மறக்கச் செய்யும் அளவுக்கு ஒரு பேரழகியுடன் சரசம் செய்து கொண்டிருக்கிறான்! அந்தப் பெண்ணின் மேனித் தகிப்பிலும், அவள் மார்பில் உருளும் அந்த வைரத் துளியிலும் அவன் தன்னை முழுமையாகத் தொலைத்துவிட்டான்."
அவன் குரலில் ஒருவித காமச் சுவை கூடியது.

மாறன்: "ஒரு புதிய தேகத்தின் மணம் அவனது நாசியில் ஏறிவிட்டது. அவனது மொத்த அமானுஷ்ய சக்தியும், அந்தப் பெண்ணின் மேனியைச் சிலிர்க்க வைப்பதிலேயே இப்போது குவிந்திருக்கிறது. அவள் கழுத்தில் அவன் பதிக்கும் முத்தங்களும், அவள் மார்பின் உச்சியில் அவன் காட்டும் லீலைகளும் அத்தனை தீவிரமாக இருப்பதால், உங்கள் மீதான அவனது பிடி தற்காலிகமாகத் தளர்ந்திருக்கிறது. ஆம், அந்தப் பெண்ணின் அழகில் மயங்கி, உங்கள் மூவரையும் அவன் ஒரு கணப்பொழுது மறந்தே போனான்!"

மாறனின் வார்த்தைகள் அந்த அறையில் ஒரு கனமான மௌனத்தை ஏற்படுத்தின. அந்த 'பேரழகி' யார் என்பது அவர்களுக்குப் புரிவதற்கு அதிக நேரம் எடுக்கவில்லை. அது பிரியங்கா தான் என்ற உண்மை உறைத்ததும், ஆராதனா மற்றும் அனுவின் முகங்களில் பொறாமையின் ரேகைகள் படர்ந்தன.

ஆராதனாவெகுண்டெழுந்து, தன் மார்பின் மீதிருந்த தளர்ந்த ஆடையைச் சரி செய்தபடி) "பிரியங்காவா? அவளா எங்களை விடப் பேரழகி? காத்தவராயன் எங்களைத் தழுவும்போது அவனது அமானுஷ்ய வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் நாங்கள் திணறியிருக்கிறோம்... இப்போது அவளிடம் அவ்வளவு என்ன சொர்க்கத்தைக் கண்டுவிட்டான்?"

அனுதன் மென்மையான தோள்களைத் தடவிக்கொண்டே) "உண்மைதான் ஆரு. நம் உடலின் ஒவ்வொரு வளைவையும் தன் வசப்படுத்திய அந்த மாயவன், இப்போது ஒரு புதிய தேகத்தின் மணத்திற்காக எங்களை இவ்வளவு சீக்கிரம் தற்காலிகமாகவேனும் மறப்பதா? அவள் கழுத்து வளைவு அவ்வளவு தித்திப்பானதா என்ன?"

அவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த லிகிதா மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் பிரியங்காவின் தோழி, அவளது அழகை நேரில் கண்டவள். பிரியங்காவின் அந்த வெண்ணிற மேனியும், அதில் வழியும் அந்தத் தகிப்பும் காத்தவராயனைப் போன்ற ஒரு அமானுஷ்ய சக்தியை எவ்வளவு தூரம் பித்தாக மாற்றும் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். லிகிதாவின் மௌனம் ஆராதனா மற்றும் அனுவிற்கு இன்னும் எரிச்சலைத் தந்தது.

அவர்கள் மூவருக்கும் உள்ளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான தவிப்பு ஏற்பட்டது. காத்தவராயன் இப்போது பிரியங்காவோடு எவ்விதமான லீலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பான் என்ற கற்பனை அவர்கள் மூளையில் ஓடத் தொடங்கியது.

காத்தவராயன் பிரியங்காவின் ஆடையை மெல்ல விலக்கி, அவளது அந்த வெண்ணிற மார்பின் மீது தன் குளிர்ந்த முகத்தைப் பதிப்பதையும், அவள் வெட்கத்தில் துடிப்பதையும் நினைத்துப் பார்த்தாள். அது அவளுக்குள் ஒருவித எரிச்சலைத் தந்தாலும், அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு சிறு கிளர்ச்சியைத் தூண்டியது.

அனுவின் தவிப்பு: "அவள் கழுத்தில் அவன் நாக்கினால் கோலமிடும்போது, அவள் எப்படிச் சிலிர்ப்பாள்? எங்களைப் போலவே அவளும் அவன் தீண்டலில் உருகிப் போவாளா?" என்று எண்ணியபோது அனுவின் மூச்சுக்காற்று சூடேறியது.

தன் தோழி பிரியங்கா, அந்த அமானுஷ்யக் காதலனின் பிடியில் சிக்கி, அந்தத் தோட்டத்தின் ஈரமான புல்வெளியில் அவன் தரும் அந்த இன்ப-துன்ப வதையில் கரைந்து கொண்டிருப்பதை லிகிதாவால் தெளிவாகக் கற்பனை செய்ய முடிந்தது.

மாறன்: (அவர்களின் முக மாற்றங்களை ரசித்தபடி) "ஏன் அமைதியாகிவிட்டீர்கள்? உங்கள் மூவரையும் ஆட்டிப்படைத்த அந்த அமானுஷ்ய வீரன், இப்போது பிரியங்காவின் ஒவ்வொரு அணுவையும் ரசித்துப் பருகிக் கொண்டிருக்கிறான். அவள் மேனியில் அவன் நடத்தும் அந்தத் தாண்டவம் உங்கள் நினைவுகளையே அவனிடமிருந்து தற்காலிகமாகப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டது!"

மாறனின் இந்த வார்த்தைகள், அந்த மூவருக்கும் பிரியங்காவின் மீது ஒருவிதமான ஆழமான பொறாமையையும், அதே சமயம் காத்தவராயன் மீண்டும் தங்களை நாடி வரவேண்டும் என்ற ஒரு தணியாத வேட்கையையும் ஒரே நேரத்தில் விதைத்தது. அந்த அறையில் பொறாமையும், காமமும், ஏக்கமும் ஒரு அமானுஷ்யப் புகையாகக் கலந்திருந்தது.

அந்த அறையில் ஒரு கணம் மௌனம் நிலவியது. ஆராதனா, அனு மற்றும் லிகிதா ஆகிய மூவரின் மனக்கண்ணிலும் தாங்கள் காத்தவராயனுடன் கொண்ட அந்த அமானுஷ்ய உறவின் நினைவுகள் நிழலாடின. ஒவ்வொரு முறை அவன் தங்களைத் தழுவியபோதும், அவன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆணின் தேகத்தை வாகனமாகப் பயன்படுத்தியே தங்களை ஆட்கொண்டான் என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள்.
அந்த நினைவுகள் அவர்களின் பொறாமையைத் தூண்டிய அதே வேளையில், ஒரு புதிய கேள்வியையும் அவர்களுக்குள் எழுப்பியது.

ஆராதனாதவிப்புடன்) "ராம கோபாலனின் அந்த தேகத்தின் வழியாகத் தான் அவன் என்னைச் சிதைத்தான். அந்த உடலின் வலிமையும், காத்தவராயனின் அமானுஷ்ய வேகமும் சேரும்போது நான் நிலைகுலைந்து போவேன். இப்போது... பிரியங்காவைத் தீண்ட அவன் யாரைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பான்?"

அனு: "அறிவின் மென்மையான, ஆனால் ஆவேசமான உடலைத் தான் அவன் எனக்குப் பயன்படுத்தினான். அந்தத் தீண்டலின் சூடு இப்போதும் என் மேனியில் இருப்பது போல இருக்கிறது. பிரியங்காவின் அந்த மெல்லிய வெண்ணிற மேனியைத் தழுவ, அவன் எந்த ஆணின் தேகத்தை இப்போது வாடகைக்கு எடுத்திருப்பான்?"

லிகிதா: "கஜாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான உடற்கட்டு... அவனது கைகள் என் இடுப்பை வளைத்தபோது நான் ஒரு சிறு துரும்பைப் போல அவனிடம் ஒடுங்கிப்போனேன். ஆனால், பிரியங்கா ஒரு பூவைப் போன்றவள். அவளைக் கையாள அவன் எந்தத் தேகத்தை ஏந்தியிருப்பான்?"

அவர்கள் மூவரும் ஒருசேரத் திரும்பி மாறனைப் பார்த்தனர். அவர்களின் கண்களில் பொறாமைக்கு மேலாக ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆர்வம் (Curiosity) தகித்தது.

ஆராதனா: "சொல் மாறா... ராம கோபாலன், அறிவு, கஜா என்று எங்கள் மூவருக்கும் ஒவ்வொருவனைத் தேடிப் பிடித்த அந்த மாயவன், இப்போது அந்தப் பேரழகி பிரியங்காவைப் புணர யார் உடம்பில் பிரவேசித்திருக்கிறான்? அவளது அந்த வெண்ணிறக் கழுத்தில் முத்தமிடவும், மார்பின் அந்தரங்கங்களை ரசிக்கவும் அவன் இப்போது யாராக மாறியிருக்கிறான்?"
மாறன் இதைக் கேட்டு மெல்லச் சிரித்தான்.

மாறன்: (குரலில் ஒரு தடுமாற்றத்துடன்) இப்போது... அந்தத் தோட்டத்தில் பிரியங்காவைத் தழுவிக்கொண்டிருப்பது எந்தத் தேகம் என்பது எனக்கே தெரியாத புதிராகத் தான் இருக்கிறது."

அவனது அந்தப் பதில், அந்த மூவரையும் இன்னும் நிலைகுலைக்கச் செய்தது.

ஆராதனா: "உனக்கே தெரியவில்லையா? நீயல்லவா அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும் எங்களுக்கு சரியாக சொல்லியவன்? அவன் இப்போது பிரியங்காவின் வெண்ணிறத் தோளில் சாய்ந்து, அவள் கழுத்து வளைவுகளில் தன் காம லீலைகளை அரங்கேற்ற யாரைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருப்பான்?"

அனு: "ஒருவேளை... அவன் எந்தத் தேகத்தையும் எடுக்காமல், தனது அமானுஷ்ய ரூபத்திலேயே அவளைத் தீண்டுகிறானா? அதனால்தான் எங்களுக்குள் இருக்கும் அந்தத் துடிப்பு சட்டென அடங்கிவிட்டதா?"

மாறன் சட்டெனத் திரும்பி அவர்களைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒருவித அச்சம் கலந்த ஆச்சரியம் மின்னியது.

மாறன்: "இல்லை... பிரியங்கா போன்ற ஒரு பேரழகியைப் புணர அவனுக்கு ஒரு வலிமையான, உணர்ச்சிகள் உள்ள தேகம் தேவை.அப்படியென்றால்... அவன் இப்போது ஒரு புதியவனை, யாருமே எதிர்பாராத ஒருவனைத் தன் வாகனமாக ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் யாராக இருந்தாலும், அவனது அதிர்ஷ்டம் மிகப்பெரியது. பிரியங்காவின் அந்த மென்மையான மேனியில் படரும் நீர்த்துளிகளைச் சுவைக்கும் பாக்கியம் இப்போது அந்தத் தேகத்திற்குத் தான் கிடைத்திருக்கிறது."

லிகிதா: (மெல்லிய குரலில்) "அவள் ஒரு பூவைப் போன்றவள் மாறா... அவளைச் சிதைக்க அவன் தேர்ந்தெடுத்த அந்த உடல் மிகவும் முரட்டுத்தனமாக இருந்தால், அவளால் அதைத் தாங்க முடியாது. ஆனால், காத்தவராயனின் அமானுஷ்யக் காமத்திற்கு எந்தத் தேகம்தான் ஈடுகொடுக்க முடியும்?"

அந்த அறையில் இப்போது பொறாமையையும் மீறி ஒரு பெரிய மர்மம் நிலவியது. பிரியங்காவை அந்தத் தோட்டத்தில் அணு அணுவாகச் சிதைத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்தத் தேகம் யாருடையது?
ராம கோபாலன், அறிவு, கஜா... இவர்களைத் தாண்டிய அந்தப் புதியவன் யார்? அவனது கைகள் இப்போது பிரியங்காவின் இடையைச் சுற்றி வளைத்திருக்கும் வேகத்தையும், அவனது இதழ்கள் அவள் கழுத்தில் பாய்ச்சும் சூட்டையும் நினைத்துப் பார்க்கையில், அந்த மூவருக்கும் தங்களுக்குள் ஏற்பட்ட அந்த 'அமைதி' ஒரு பெரும் ஏமாற்றமாகத் தெரிந்தது.
அந்தத் தெரியாத தேகத்தின் மீது அவர்களுக்கு ஒருவிதமான ஆங்காரமும், ஏக்கமும் ஒருசேரக் கிளர்ந்தெழுந்தது.


பாலில் நனைத்த பளிங்குச் சிலையவள் - அவள்
வெண்ணிறக் கழுத்தில் படரும் நீர்த்துளி,
எம்மை மறக்கச் செய்யும் அமுதமோ?
ஆடை விலகிய அவள் அந்தரங்க மார்பில்
ஆயிரம் மின்னல்கள் வெட்டுகிறதோ - அந்த
அமானுஷ்யப் பித்தன் அவளிடம் மண்டியிட?

ராம கோபாலனும், கஜாவும், அறிவும் வடிவில்
எமைச் சிதைத்த தேகங்கள் பழசாயினவோ?
இன்று எந்த மர்மத் தேகத்தின் வழியே
அவன் அவளை வதைக்கிறான்?
அவள் இதழ்களின் சுவையில் - அவன்
எங்கள் நாமத்தை அழித்துவிட்டானா?

புணர்ச்சியின் தகிப்பில் - எம்
உடல் கொடுத்த நளினத்தை மறந்தானோ?
அவள் தேகத்தில் அவன் எழுதும் கவிதை
எங்கள் நெஞ்சில் பொறாமைத் தீயை வளர்க்கிறதே!
அவள் அடையும் அந்த அமானுஷ்ய இன்பம்
எங்களுக்குக் கிடைக்காதா என - எம்
பெண்மை ஏங்கித் தவிக்கிறதே!