Adultery கவிதா ஓர் காமதேவதை

[tamil255]

காலை ஐந்து மணி. அந்த வீட்டின் அமைதியை மீறாமல், மெல்லிய கொலுசு சத்தம் மட்டும் தாளமிட்டது. சன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்த அதிகாலைப் பனித்துளிகள், அவள் முகத்தில் தெறித்தபோது கவிதாவுக்கு அது ஒரு புத்துணர்ச்சியைக் கொடுத்தது. கவிதாவுக்கு இப்போது 34 வயது. மாநிறத்திற்கும் சற்று கூடுதலான நிறம்—பழுத்த கோதுமையின் சாயல். ஒரு சிறிய பொட்டிக் ஷாப்பின் ஓனர்.

34 வயதுக்கே உரிய இலகுவான பருத்திப் புடவைகள், சுடி, நைட்டி எதுவாயினும் அவளது வாளிப்பான உடற்கட்டிற்கு இன்னும் ஒரு கம்பீரத்தைக் கொடுக்கும். சீவி முடிந்து தளர்வாகப் போடப்பட்ட பின்னலில் இருந்து அவ்வப்போது நழுவும் ஓரிரு முடிகள், அவளது பிசியான உழைப்பைக் காட்டும். அவள் சிரிக்கும்போது வரிசையாகத் தெரியும் அந்த வெண்முத்துக்கள், ஏதோ ஒரு சிற்பி செதுக்கியது போல அவ்வளவு நேர்த்தி. வெற்றிலை பாக்கு போடாத சிவந்த ஈறுகளுக்கு நடுவே அந்தப் பற்கள் மின்னும் அழகு, அவளது பேச்சிற்கு ஒரு அதிகாரத்தைத் தரும். இயற்கையிலேயே செதுக்கப்பட்டது போன்ற வில் வடிவிலான உதடுகள். கீழ் உதடு சற்றே தடித்து, எப்போதும் ஒரு ஈரப்பதத்துடன் மின்னும். அவள் யோசிக்கும்போது தன் இதழ்களைச் சற்றே கடித்துக்கொள்ளும் பாவனை, எதிரில் இருப்பவரைப் பேச்சை மறக்கச் செய்யும் ஒரு வசீகரம்.இவ்வளவுக்கு பின்னும் அவளது கண்களில் எப்போதும் ஒரு மெல்லிய ஏக்கத்தின் ஈரப்பதம் இருக்கும். நீண்ட இமைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் அந்தப் பார்வையில், சொல்லப்படாத ஆயிரம் கதைகள் உறங்கிக் கிடக்கும்.அவள் சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் விழும் அந்தச் சிறு குழி, அவளது வயதைக் குறைத்துக் காட்டும் அதிசயம். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பு இப்போது அவளது இதழ்களைத் தாண்டி கண்களுக்குச் செல்வதே இல்லை.

அவள் குனிந்து வீட்டுவேலை கழுத்தின் பின்புறம் அலைபாயும் சுருள் முடிகளும், சரிந்து விழும் ஜாக்கெட் ஓரமும் அவளது செதுக்கப்பட்ட தோள்களின் வனப்பைப் பறைசாற்றின. மகப்பேற்றுக்கு பிறகும் சிதையாத அந்த வாளிப்பான உடற்கட்டு, இன்னும் ஒரு இளமையை அவளுள் தக்கவைத்திருந்தது. குளித்து முடித்து ஈரக்கூந்தலோடு அவள் வரும்போது, அவள் உடலிலிருந்து வெளிப்படும் அந்த சோப்பு மற்றும் சந்தனத்தின் கலவை மணம், எந்த ஒரு ஆணையும் திணறடிக்கக் கூடியது.

அந்த மூன்றுமாடி அபார்ட்மெண்ட் குடியிருப்பின் இரண்டாவது மாடியில் அமைந்திருந்தது கவிதாவின் வீடு. வீட்டைப் பார்த்தால் ஒரு அருங்காட்சியகம் போல இருக்கும். ஒரு சிறு தூசிக் கூட அங்கே தங்குவதற்கு அனுமதியில்லை. எல்லாம் கவிதாவின் கணவன் ராகவனின் கைங்கரியம். 

"கவிதா, அந்த டைனிங் டேபிள் மேல ஒரு பிங்கர் பிரிண்ட் தெரியுது பாரு... துடைச்சிடு," என்று சொல்லிவிட்டு ராகவன் குளிக்கச் சென்றான். இது இன்றைக்கு அவனது மூன்றாவது குளியல். கவிதா கையில் துணியுடன் அந்த மேசையை வெறித்துப் பார்த்தாள். அங்கு அவளது விரல் ரேகை கூடப் பதிய ராகவன் அனுமதிப்பதில்லை. ஒரே மகன் சஞ்சய் ஏழாம் வகுப்பு படிப்பதற்காக ஹாஸ்டலுக்குச் சென்ற பிறகு, அந்த வீடு இன்னும் நிசப்தமாகிவிட்டது. ராகவனுக்குச் சுத்தம் என்பது ஒரு தவம், ஆனால் கவிதாவுக்கு அது ஒரு சிறை.
.
வெளியே மழை மேகங்கள் திரண்டு கொண்டிருந்தன. குளிர்ந்த காற்று ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழையப் பார்த்தது. கவிதா ஜன்னலைத் திறக்கக் கை நீட்டினாள்.

"ஜன்னலைத் திறக்காதே... டஸ்ட் உள்ள வரும்," உள்ளே இருந்து ராகவனின் குரல் அதிகாரமாகக் கேட்டது.

கவிதா கையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டாள். அவளுக்குத் தேவைப்பட்டது தூசி இல்லாத வீடு அல்ல; துடைக்க முடியாத அன்பும், தன் அழகைப் பாராட்டும் ஒரு ஜோடி கண்களும், மனதின் பாரத்தைத் தீர்க்கும் ஒரு அணைப்பும் தான்.

ஒரு அடர் நீல நிறச் சில்க் காட்டன் புடவையை அவள் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள். அது அவளது தேகத்தின் நிறத்தை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டியது. முந்தானையை மிகச் சரியாக மடித்து, தோளில் குத்தி இருந்தாள். அவளது இடைச் சுருக்கங்களுக்கு இடையே அந்தப் புடவை அமர்ந்திருந்த விதம், ஒரு சிற்பத்திற்கு ஆடை அணிவித்தது போல் இருந்தது.

அன்று அவர்களுக்குத் திருமண நாள். கவிதா தன்னை மிகவும் நேர்த்தியாகத் தயார் செய்திருந்தாள். லிப்ஸ்டிக் தேவைப்படாத உதடுகள், கூந்தலில் மல்லிகை கண்களில் ஆசை என அவள் ஒரு தேவதை போல ராகவனின் முன்னால் வந்து நின்றாள்.

ராகவன் அப்போதுதான் ஆபிஸிலிருந்து வந்திருந்தான். வந் உடனே தனது சட்டைப்பையைத் தட்டிப்பார்த்து, கிருமிநாசினி (Sanitizer) திரவத்தால் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்னங்க... இன்னைக்கு என்ன நாள்னு ஞாபகம் இருக்கா?" மெல்லிய குரலில், ஆசையும் வெட்கமும் கலந்த உணர்வோடு கேட்டாள் கவிதா.

ராகவன் அவளை ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை. அவனது கண்கள் சோபாவின் கார்னரில் இருந்த ஒரு சிறு நூலிழையைத் தேடிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தன. "கவிதா, அந்த சோபா கவரை சரியா போடல பாரு... ஒரு பக்கம் இறங்கி இருக்கு," என்றான் எரிச்சலாக.

கவிதாவுக்கு நெஞ்சில் ஒரு முள் தைத்தது போல இருந்தது. "என்னங்க, நான் கேட்கறது உங்களுக்குக் காதுல விழலையா? நான் எப்படி இருக்கேன்னு ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல மாட்டீங்களா?"

ராகவன் இப்போது அவளைப் பார்த்தான். ஆனால் அந்தப் பார்வையில் ரசிப்பு இல்லை; மாறாக ஒரு கண்டிப்பு இருந்தது. "புடவை நல்லா தான் இருக்கு... ஆனா, இந்த மாதிரி பட்டுப் புடவை எல்லாம் கட்டினா அதுல இருக்கற ஜரிகை இழை இங்கயும் அங்கயும் கொட்டும். அப்புறம் வீடு முழுக்கத் தூசி ஆகும். போய் சாதாரணப் புடவை மாத்திக்கோ."

அவள் அணிந்திருந்த மல்லிகைப்பூவின் வாசம் அவனுக்குத் தெரியவில்லை; அவன் மூக்குக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் ஏதோ ஒரு கற்பனைத் துர்நாற்றம் மட்டுமே. அவள் அருகே வந்து அவன் கையைப் பற்ற முயன்றபோது, "கவிதா, நான் இன்னும் குளிக்கல... கைல எவ்வளோ பாக்டீரியா இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியுமா? தள்ளி நில்லு," எனத் தட்டிவிட்டான்.

கவிதாவின் கண்கள் கலங்கின. அள்ள அள்ளக் குறையாத அழகும், அன்புக்காக ஏங்கும் மனமும் அவளிடம் இருந்தது. ஆனால், ராகவனுக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு அழகிய மனைவி அல்ல; ஒரு உயிரற்ற, கிருமிகளற்ற ஒரு பொம்மை மட்டுமே.

தனிமையின் கொடும் கனம் அவளை அழுத்தியது. ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்யத் தொடங்கிய மழை, அவளது உள்ளக்குமுறலை எதிரொலிப்பது போலத் தீவிரமானது. அந்த நொடிக் கவிதா முடிவு செய்தாள்—இந்தக் கூண்டுக்குள் இருக்கும் வரை தன் அழகுக்கும், உணர்வுக்கும் மதிப்பில்லை என்று.

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தாள் . 34 வயதின் வசீகரம் அவளிடம் மிச்சமிருந்தது, ஆனால் அதைக் கொண்டாடுவதற்குத் தான் ஆள் இல்லை. படுக்கையறை என்பது அவர்களுக்குத் தூங்குவதற்கான இடமாக மட்டுமே மாறிப்போனது. ராகவனின் ‘சுத்தபத்தமான’ வாழ்க்கை முறையில், கவிதாவின் ஆசைகளும் அழகும் மெல்ல மெல்லத் துருப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு சுடிதாரை அணிந்த கவிதா ஏமாற்றத்டோடு கடைக்கு கிளம்பினாள். கவிதா தனது பொட்டிக் ஷாப்பில் நுழையும்போது, அவள் அணிந்திருக்கும் அந்தச் சுடிதார் அவளது உடல்வாகோடு ஒரு யுத்தமே நடத்தும். முப்பதுகளின் இடையில் கூடிவிட்ட சதைப்பற்று, அந்த மெல்லிய துணியைத் தாண்டித் தன் இருப்பைப் பறைசாற்றும். உடலோடு ஒட்டி உறவாடும் அந்த இறுக்கமான சுடிதார், அவளது மார்பின் எடுப்பையும், தோள்களின் நிமிர்வையும் துல்லியமாகக் காட்டும். மூச்சு விடும்போது ஏறி இறங்கும் அந்தத் துணியின் இறுக்கம், பார்ப்பவர் கண்களை ஒரு நிமிடம் நிலைக்கச் செய்யும். தையல் கலைக்கே சவால் விடும் வகையில், அவளது அகலமான இடுப்புப் பகுதியில் அந்தச் சுடிதார் மடிப்பு விழுந்து கிடக்கும். நடக்கும்போது பின்னால் பின்னலாடும் அவளது பின்னழகு, அந்த ஆடையின் எல்லையைத் தாண்டித் துள்ளிக் குதிக்கும் ஒரு நளினத்தைக் கொண்டிருக்கும்.

மை தீட்டிய விழிகளில் பிசினஸ் தந்திரமும் கலந்திருக்கும், ஒரு பெண்ணின் மென்மையும் ஒளிந்திருக்கும்.

"அவள் அணிந்திருக்கும் சுடிதாரின் ஒவ்வொரு நூலிழையும் அவளது உடலின் வளைவுகளைத் தாங்க முடியாமல் திணறும். அந்தத் திமிறும் அழகும், முகத்தில் வழியும் அந்தப் பக்குவமான புன்னகையும் அவளை ஒரு பொட்டிக் உரிமையாளராக மட்டுமல்லாமல், ஒரு பேரழகியாகவும் அந்த இடத்தில் நிறுத்தியிருந்தது."

கவிதாவைப் பார்த்தால், "முப்பதுகளின் இறுதியில் ஒரு பெண் இவ்வளவு அழகாக இருக்க முடியுமா?" என்று தோன்றும். அவளது அழகில் ஒரு முதிர்ச்சியும், வசீகரமும் கலந்திருக்கும்.

அவள் உடல்வாகு கொஞ்சம் பூசினாற்போல, வாளிப்பாக இருக்கும்.

 கடையில் இருக்கும்போது அவள் அணியும் இறுக்கமான சுடிதார், அவளது உடல் வளைவுகளை அப்படியே எடுத்துக் காட்டும். குறிப்பாக, அவளது அகலமான இடுப்பும், கனமான பின்னழகும் அவள் நடக்கும்போது ஒரு தனி கம்பீரத்தைத் தரும்.

அவளது முன்னழகு சற்று எடுப்பாகவும், திமிறிக் கொண்டும் இருக்கும். அந்த இறுக்கமான ஆடையில் அவள் மூச்சு விடும்போது ஏற்படும் அசைவுகள் பார்ப்பவர் கவனத்தை ஈர்க்கும்.

கவிதா - ராகவன் கணவன் மனைவி. 36-34 வயது. ஒரே பையன். தாம்பத்யத்தில் ஈடுபாடில்லாத கணவரும், விரகத்தில் மனைவியும். 

நாற்பதுகளை நெருங்கும் ஒரு பெண்ணின் மனப்போராட்டம் என்பது பெரும்பாலும் வெளியே சொல்ல முடியாத ஒரு மௌன யுத்தம். கவிதாவின் வாழ்க்கை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது அமைதியாகவும், கச்சிதமாகவும் தெரிந்தது. ஆனால், அந்த அமைதிக்கு பின்னால் ஒரு பெரும் தாகம் ஒளிந்திருந்தது.

கவிதாவுக்கும் ராகவனுக்கும் திருமணமாகி 12 ஆண்டுகள். 36 வயதான ராகவன், ஒரு பொறுப்பான தந்தை, அன்பான கணவன். ஆனால், ஒரு 'ஆணாக' அவன் கவிதாவுக்கு அந்நியப்பட்டுப் போய்விட்டான். வேலைப்பளு, சர்க்கரை நோய் அல்லது மன அழுத்தம் - காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அவர்களின் அந்தரங்க அறையில் மௌனம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
இரவில் ராகவன் முதுகைக் காட்டிப் படுக்கும்போது, கவிதாவுக்குள் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை துளிர்க்கும். "நான் அழகாக இல்லையா? என் மீது அவனுக்கு ஈர்ப்பு போய்விட்டதா?" என்ற கேள்விகள் அவளைத் துளைக்கும்.

பகல் பொழுதுகளில் வேலையில் மூழ்கி இருந்தாலும், ஏதேனும் ஒரு காதல் பாட்டோ அல்லது சினிமாவில் வரும் நெருக்கமான காட்சியோ அவளை நிலைகுலையச் செய்யும். அடக்கி வைக்கப்பட்ட ஆசைகள் ஒரு எரிமலையைப் போல அவளுக்குள் குமுறிக் கொண்டிருக்கும்.

 "ஒரு பையனுக்குத் தாய், இவளுக்கு இந்தப் புத்தி தேவையா?" என்று அவளது மனசாட்சியே அவளைக் கேலி செய்யும். சமூகத்தின் பார்வையில் ஒரு 'நல்ல குடும்பத் தலைவி'யாக இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம், அவளது இயல்பான உணர்வுகளைக் பிடித்து நெரித்தது.

கவிதாவின் இந்த மனப்போராட்டம் உச்சமடைவது அவளது தோழி ரம்யாவை சந்திக்கும் போதுதான். 

ரம்யா அவளது நெருங்கிய தோழி சமீபமாய். அவள் குடியிருக்கும் வீட்டின் அடுத்த வீடு. 35-33 வயது. மென்பொருள் வேலை இருவருமே. ஒரே பையன் அவள் அம்மா வீட்டில். ஒர்க் ப்ரம் ஹோம், கைநிறைய பணம், ஆசைதீர அனுபவிக்கிறார்கள் இருவரும். மனப்போராட்டத்தில் இருந்த கவிதா கடைக்குள் நுழைந்தாள் ரம்யா.