ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...5

"మేడమ్, ఇప్పుడు మనం ఎక్కడికి వెళ్దాం" అని పార్వతి అడిగింది.

బ్లాక్ కోబ్రా బృందం అంతా అర్ధరాత్రి ఆ హోటల్ నుంచి ఎవరికీ తెలియకుండా తప్పించుకొని బయటకు వచ్చేసారు. కాని ఇక్కడి నుంచి ఎటు వెళ్లాలో వారికి తెలియడం లేదు.

"దగ్గరలో ఏదైనా వేరే హోటల్ ఉందేమో చూస్తాను. అక్కడికి వెళ్దాం " అని వంశీ అన్నాడు.

"మనం ఈ నగరం లో ఏ హోటల్ కి వెళ్లినా మన శత్రువులకు ఆ సమాచారం తెలిసిపోతుంది వంశీ. ఎందుకంటే ఏ హోటల్ లో అయినా సరే ప్రూఫ్ లాగా మన పాస్ పోర్టు ఇవ్వాలి. దాని సాయం తో వారు సులభంగా మనల్ని కనిపెట్టచ్చు."

"మరి ఇప్పుడెలా మేడమ్" అని పార్వతి మరోసారి అడిగింది.

రూహి కాసేపు ఆలోచనలో పడింది. అలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే సడెన్ గా తనకు ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది. అది గుర్తుకురాగానే తన కళ్ళు మెరిసాయి.
"మనం సురక్షితంగా ఈ నగరం లో ఉండాలి అంటే ఒకటే మార్గం ఉంది."

"ఏంటి మేడమ్ అది " అని అందరూ ఆసక్తిగా అడిగారు.

"అదే... జాంగ్ గ్వాన్.
ప్రస్తుతం నార్త్ కొరియా అధ్యక్షుడు కిమ్ అని మన అందరికీ తెలుసు. వారి తాతలు పాలించే సమయంలో, అధ్యక్షుడి కి బాగా దగ్గర మనుషులు, బంధువులు, స్నేహితులు అప్పుడప్పుడు వీరిని కలవడానికి సుదూర ప్రాంతాల నుంచి వచ్చేవారు. అలా వచ్చే దారిలో చాలా సార్లు విశ్రాంతికి చోటు దొరకక చాలా ఇబ్బందులు పడేవారు. అది గమనించి అధ్యక్షుడు ఒక చట్టం జారి చేశాడు. అదే జాంగ్ గ్వాన్...
అంటే అధ్యక్షుడి బొమ్మ, సంతకం, సీల్ తో ఒక లెటర్ లాంటిది ఉంటుంది. దానిని ఈ దేశం లో ఏ మూలన ఉన్న ఇంట్లో చూపించినా సరే... వారు ఎటువంటి ప్రశ్న వేయకుండా చూపించిన వారిని లోపలకు పిలిచి అతిధ్యం ఇవ్వాలి. గౌరవంగా చూసుకోవాలి. అలా చేయకపోతే మరణ శిక్ష తప్పదు."

రూహి చెప్పింది విని అందరూ అర్థమైంది అన్నట్టు తల ఆడించారు.

"మీరు చెప్పింది సరే, కాని ఇప్పుడు మనకు ఆ లెటర్ ఎక్కడ దొరుకుతుంది" అని అయాన్ సందేహంగా అడిగాడు.

"అది మనమే సృష్టించాలి. ఇండియా కు ఫోన్ చేసి కిమ్ ఫోటో, అతని పేరు మీద ఒక సంతకం, దొంగ సీల్ ఒకటి వేసి... అర్జెంటు గా ఆ ఫోటో మనకు మెయిల్ చేయమని చెప్పాలి. దగ్గరలో ఒక హాస్పిటల్ ఉంది. అక్కడ జిరాక్స్ మెషిన్ ఉండే అవకాశం ఉంది. అక్కడికెళ్లి ప్రింట్ అవుట్ తీసుకొని రండి." అని రూహి చెప్పింది.

"మేడమ్, దొంగ డాక్యుమెంట్ సృష్టిస్తున్నాం. దాన్ని ఎవరైనా కనిపెడితే?" అని పార్వతి అంది.

"మనలాంటి మధ్యతరగతి జీవితాల్లో... రోజుకు వంద సమస్యలు, వెయ్యి ఆలోచనలు.. వాటన్నిటి మధ్య ఒక్కోసారి మనల్ని పాలించే నాయకులే గుర్తు ఉండరు. ఇక వారి సంతకాలు ఎక్కడ గుర్తుంటాయి."

"కాని ఇలా దొంగ పత్రం సృష్టించడం తప్పు కాదంటారా?" వంశీ సందేహంగా అడిగాడు.

"రాముడు రాజులగా వాలి రాజ్యానికి అయితే వెళ్ళాడు. కాని తనని సంహారించింది మాత్రం చెట్టు చాటు నుంచే...
మనం కూడా శత్రువుల రాజ్యానికి వచ్చాం. కాని మన ముందు అలాంటి చెట్టు లేదు. అందుకే దానిని మనమే సృష్టిస్తున్నాం. అంతే...
కొన్ని సార్లు శత్రువును ఓడించాలి అంటే కండ బలం మాత్రమే ఉంటే సరిపోదు. అదును కోసం ఎదురుచూసే సహనం కూడా ఉండాలి. "

రూహి మాటలతో మిగతా బృందం ఏకిభవిస్తూ తల ఆడించారు.

"సరే మేడమ్.. మీరు ఇక్కడే ఉండండి. మేము వెళ్లి ఆ పని చూసుకొని వస్తాం." అంటూ వంశీ, పార్వతి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.

రూహి, అయాన్ అక్కడే రోడ్డు పక్కన ఉన్న బెంచ్ మీద కూర్చున్నారు. సమయం అర్ధరాత్రి దాటింది. పైన వెన్నెల జలపాతం లో తడుస్తూ చుక్కల చెలికత్తెల నడుమ చందమామ మెరిసిపోతున్నాడు.

చల్లని గాలి వీస్తుంది. రూహి కి కొంచెం చలిగా అనిపించింది. అది అయాన్ గమనించి, తన దగ్గర ఉన్న జాకెట్ తెచ్చి రూహి చుట్టూ కప్పాడు. రూహి కళ్ళతోనే థాంక్స్ చెప్పింది.

కాసేపు వారి ఇద్దరి నడుమ మౌనం చేరింది. దాని చేదిస్తూ మెల్లగా..
"మేడమ్... మీరు ఏమిఅనుకోను అంటే ఒకటి అడగచ్చా" అని అయాన్ ధైర్యం తెచ్చుకుంటూ మెల్లగా పలికాడు.

"అడుగు పర్లేదు." అని రూహి అంది.

"మన బ్లాక్ కోబ్రా టీం లో అందరికంటే మీకు ఎవరంటే ఎక్కువ ఇష్టం "

"ఇంకెవరు నేనే.. నేనంటే నాకు చాలా ఇష్టం " రూహి నవ్వుతూ చెప్పింది.

"అది తెలుసు. అలా కాదు మేడమ్.. మిగతా ముగ్గురిలో ఎవరంటే ఎక్కువ ఇష్టం."

రూహి కి అయాన్ ఎలాంటి సమాధానం ఎదురుచూస్తున్నాడో బాగా తెలుసు. అయినా సరే తెలియనట్టే నటిస్తూ...
"అలా ఒకరు అని చెప్పలేను. నాకు ముగ్గురూ సమానమే. ఒకరు ఎక్కువ, ఇంకొకరు తక్కువ అని అనలేను "

"ఎప్పుడో ఒకసారి అలా అనుకొని ఉంటారు కదా... మా ముగ్గురిని మీకు ఇష్టమైన వారి లాగా ఒక ఆర్డర్ లో పెట్టాలి అంటే ఎలా పెడతారు."

రూహి ఆలోచనలో పడింది. తను ఏం చెప్తుందా అని అయాన్ ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తున్నాడు. అతని గుండె వేగం వంద దాటేసింది.

ఇంతలో రూహి మెల్లగా పెదవి విప్పింది.
"మీ ముగ్గురిని అలా క్రమంలో పెట్టాలి అంటే. ముందు పార్వతి.. తరువాత వంశీ... చివర్లో నువ్వు." అని అంది.

ఆ మాటకు అయాన్ మోహం లో రంగులు మారాయి. రూహి మనసులో తన స్థానం చివర్లో ఉందా అని చెప్పలేని బాధ కలిగింది.

తనని అలా చూసి రూహి కాసేపు మనసులోనే నవ్వుకుంది. ఇంకా బాధపెట్టడం ఎందుకని..
"అయాన్..." అని పిలిచింది.

"చెప్పండి మేడమ్.." అని అయాన్ రూహి వంక కూడా చూడకుండా అన్నాడు.

"నువ్వు చిన్నప్పుడు ఎప్పుడైనా క్రీం బిస్కెట్ తిన్నావా " అని అడిగింది.

తిన్నాను అన్నట్టు ఆశ్చర్యంగా తల ఆడించాడు.

"నాకు అందులో క్రీం అంటే చాలా ఇష్టం. అందుకని ముందు ఆ క్రీం చుట్టూ ఉన్న బిస్కెట్ మొత్తం తినేసి, ఆఖరికి మిగిలిన క్రీం ని ఆస్వాదిస్తూ తినేదాన్ని.. అలా నాకు ఇష్టమైనవి అన్ని చివర్లో ఉంచడం అలవాటు." అని అంది.

కొన్ని క్షణాలు అయాన్ కి తను ఏం చెప్పిందో అర్థం కాలేదు. అర్థమవగానే తన మదిలో రంగుల హరివిల్లు విరిసింది. ఆనందం తో ఎగిరి గంతులు వేయాలి అనిపించింది. ప్రేమగా రూహి వంక చూసాడు. రూహి కూడా అయాన్ కళ్ళలోకి చూస్తుంది. తన మోహం లో అంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడని చిరునవ్వు ఒకటి వచ్చి చేరింది.

సరిగ్గా అప్పుడే...
వంశీ పార్వతి అక్కడికి రావడం తో ఇద్దరూ తేరుకొని సర్దుకొని కూర్చున్నారు.

"మేడమ్, మీరు చెప్పినట్టే చేసాం." అని వంశీ ఒక డాక్యుమెంట్ రూహికి ఇచ్చాడు. రూహి ఒకసారి దానిని చూసి అంతా సరిగ్గా ఉందని అంది. ఇక ఆ రోడ్డు మీదే ఎక్కువ సేపు ఉండటం మంచిది కాదు అని, ఆ సిటీ సెంటర్ కి కాస్త దూరం లో ఉన్న ఒక కాలనీ లోకి వెళ్లారు.

చూడగానే అది అక్కడి సాధారణ ప్రజలు నివసించే చోటు అని అర్థమైంది. అలాంటి చోటులో ఉంటేనే తమ మీద ఎవరికీ అనుమానం రాదని అనిపించింది. ఒక్కో ఇంటిని జాగ్రత్తగా గమనిస్తున్నారు. అప్పుడే వారు అక్కడున్న అపార్టుమెంట్ కి కాస్త దూరంలో ఉన్న ఒక అందమైన ఇంటిని చూసారు. ఆ ఇంటి చుట్టూ పెద్దగా ఇళ్లులు కూడా లేవు. అదే అనువైన చోటు అని ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు.

నెమ్మదిగా వెళ్లి ఆ ఇంటి తలుపు తట్టారు. కొద్ది సేపు అటు వైపు నుంచి ఎలాంటి అలికిడి లేదు. ఇక వేరే ఇంటికి వెళ్దాం అనుకునే సమయానికి ఆ తలుపు తెరుచుకుంది. ఎదురుగా ఒక నడి వయస్కుడు నుంచొని ఉన్నాడు.

అతను వీరిని చూసి...
"నా భార్య, కూతురు ఇంట్లో లేరు. ఊరెళ్లారు" అంటూ మోకాళ్ళ మీద కూర్చొని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆయన ఎందుకలా అంటున్నాడో బ్లాక్ కోబ్రా టీం కి కాసేపు ఏమీ అర్థం కాలేదు. రూహి ఆయన్ని పైకి లేపి తమ దగ్గర ఉన్న డాక్యుమెంట్ చూపించింది. దాని మీద జాంగ్ గ్వాన్ అని పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది. దానిని చూసిన తరువాత అతని కళ్ళు ఆశ్చర్యం తో పెద్దగా అయ్యాయి. అలాంటిది ఉందని తెలుసు కాని, మొదటిసారి చూడటం తో కాసేపు అలాగే షాక్ లో ఉన్నాడు.

తరువాత తేరుకొని తన కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అందరినీ లోపలకు రమ్మని ఆహ్వానించాడు. అందరినీ సోఫా లో కూర్చోమని చెప్పాడు. తాగడానికి మంచి నీరు కూడా అందించాడు.

"మేము మీకు ఎలాంటి హాని చేయము. దయచేసి భయపడకండి." అని రూహి అతనితో చెప్పింది.

ఆ మాటకు అతను కొంచెం స్థిమిత పడ్డాడు. ఆ హాల్ లో ఒక మూలన ఫ్రిడ్జ్ కొన్నప్పుడు ఇచ్చే పెద్ద అట్ట పెట్టె లాంటిది ఉంది. అతను వెళ్లి దానిని పైకి లేపాడు. అందులో నుంచి ఒక ఆవిడ, చిన్న పాప బయటకు వచ్చారు. రూహి బృందం వారిని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

"నా భార్య, కూతురు..." అని చెప్పాడు.

"ఎందుకని వారిని అలా దాచి పెట్టావు."అని రూహి అడిగింది.

కాసేపు తడబడి, ఆ తర్వాత అతను మెల్లగా పెదవి విప్పాడు.

"ఇక్కడ సైనికులు రోజు అర్ధరాత్రి దాటిన తరువాత, నచ్చిన ఇంటికి వెళ్లి తలుపు కొడతారు. ఆ ఇంట్లో ఉన్న ఆడవాళ్ళని ఎత్తుకొని పోతారు. అడ్డుగా వెళ్తే, అధ్యక్షుడి ప్రాణానికి హాని చేయబోయాము అని తప్పుడు కేసు పెట్టి కాల్చి పడేస్తారు. ఇందాక మీరు తలుపు కొట్టగానే వారే వచ్చారేమో అని వాళ్ళని ఇలా దాచి పెట్టి తలుపు తీశాను." అంటూ మెల్లగా ఒక్కో మాట చెప్పాడు.

ఆ దేశంలోని ప్రజల ప్రాణాలు కాపాడాల్సిన వారే ఇలా మృగాలు మాదిరి మీద పడుతుంటే, ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ ప్రజల దుస్థితి ని చూసి... బ్లాక్ కోబ్రా బృందం మనసును కలిచి వేసింది.

"ఇదంతా మీరు వెళ్లి మీ దేశ అధ్యక్షుడు కిమ్ కి చెప్పండి..." అని వంశీ అన్నాడు.

ఆ మాటకు ఆ వ్యక్తి నవ్వుతూ...
"ఇదంతా ఆయనకు తెలియకుండానే జరుగుతుంది అంటారా... " అని ఎదురు ప్రశ్నించాడు.

"అలాంటప్పుడు మీరు ఎన్నికలలో వేరే అధ్యక్షుడిని ఎంచుకోవచ్చు కదా.."

అప్పుడు ఆ వ్యక్తి పక్కనే షెల్ఫ్ లో నుంచి ఒక పేపర్ తీసి తన ముందు ఉంచాడు. చూడగానే అది ఎన్నికల బ్యాలెట్ పేపర్ అని అర్థమవుతుంది. ఆశ్చర్యంగా అందులో పోటీ చేస్తున్న వ్యక్తి ఒక్కరే ఉన్నారు.

"ఇక్కడ ఎన్నికలు జరుగుతాయి. కాని అందులో పోటీ చేసేది అధ్యక్షుడు చెప్పిన ఒక్కరు మాత్రమే.. ఇంకొకరు ఎవరైనా పోటీ చేస్తాము అని ముందుకు వస్తే వారి శవాలు కూడా దొరకవు.
మా దేశంలో ఎన్నికల్లో నిలబడేది ఒకరే... మేము ఓటు వేయాల్సింది వారికే... గెలిచేది కూడా వారే..."

అతను చెప్పింది విని అందరూ కాసేపు అలాగే ఉండిపోయారు. ఆ దేశ ప్రజల పరిస్థితి వారిని మరింతగా బాధపెట్టింది. కాని వారు ఏమీ చేయలేరు. ఎందుకంటే ఇలాంటి దుశ్చర్యలు ఈ నగరం లో ఒక్కటే కాదు, మొత్తం దేశమంతా ఉన్నాయి. పాలకులే అలా ఉంటే ప్రజలు మాత్రం ఏం చేయగలరు.

అభివృద్ధి అంకెల్లో ముందున్నామని చూపించే ఇలాంటి దేశాల కంటే... అంకెల్లో వెనుక పడినా సరే, ప్రజల అభిప్రాయం గౌరవించే నా భారత దేశమే చాలా నయమని బ్లాక్ కోబ్రా బృందం అంతా అనుకున్నారు.