13-05-2026, 06:48 PM
அவள் இதயத்தின் மொழி
இரவு அமைதிக்குள்
மெல்ல திறந்தது
ஒரு பெண்மையின் மறைந்த காமம்.
வெட்கத்தின் கதவை
அவள் விரல்கள் மெதுவாகத் திறக்க,
அதற்குப் பின்னால்
தீ போல நின்றது
ஒரு ஆண்மகனின் ஆசை.
பவித்ராவின் கண்களில்
அந்த இரவு புதுசா பிறந்தது—
“நான் யார்?” என்ற தயக்கம் கரைந்து,
“நான் தான் அவன் மூச்சின் காமம்”
என்ற திமிர் முளைத்தது.
அவள் மூச்சு சூடானது,
அவள் உடம்பு பேச ஆரம்பித்தது,
உதடுகள் வார்த்தை மறந்தாலும்
கண்கள் மட்டும்
ஆண்மகனின் துடிப்பை வாசித்தது.
பிரகாஷ் அமைதியாக கிடந்தான்—
ஆனா அவன் உடம்பின் ஒவ்வொரு நடுக்கமும்
அவளுக்காக எழுந்த புயல் மாதிரி இருந்தது.
பெண்மையின் மென்மையான விரல்கள்
அவன் தேகத்தைத் தொட்ட நொடி,
ஒரு ஆண்மகனின் மூச்சு
எப்படி தீயாக மாறும்னு
அந்த இரவு கற்றுக்கொண்டது.
அவள் சிரிப்பு
குறும்பா இருந்தது…
ஆனா அந்தக் குறும்புக்குள்
காமம் முழுக்க நனைந்திருந்தது.
“இவ்ளோ ஆசையா?”
என்று அவள் கேட்க,
அவன் பார்வை மட்டும்
“உனக்காகத்தான்…”
என்று பதில் சொன்னது.
பெண்மையின் வெள்ளை விரல்களுக்கும்
ஆண்மகனின் கரும் தேகத்துக்கும் நடுவில்
ஒரு மின்னல் ஓடியது.
அந்த மின்னல்
உடம்பை மட்டும் அல்ல…
அவள் உள்ளத்தின் பூட்டையும் உடைத்தது.
முதல்முறையா
ஒரு பெண்மை
தன்னோட ஆசையை
தானே கைகளில் ஏந்திக்கொண்டாள்.
வெட்கம் அவள் உதட்டில் இருந்தது,
ஆனா காமம்
அவள் மூச்சுக்குள்ள எரிந்துகொண்டிருந்தது.
பிரகாஷின் ஒவ்வொரு முனகலும்
பவித்ராவின் உள்ளத்தில்
ஒரு ரகசிய போதையாய் இறங்கியது.
அந்த இரவு—
ஒரு பெண்மை
தன்னுடைய உடம்பை முதல் முறையாகப் புரிந்த இரவு.
ஒரு ஆண்மகன்
அவளை வெறும் பெண்ணாக இல்லாமல்,
தன்னுடைய காமத்தின் அரசியாகப் பார்த்த இரவு.
அவள் உதடுகள் நடுங்கின…
ஆனா அவள் பார்வை நடுங்கல.
அவள் கண்கள் சொன்னது—
“இனி இந்த ஆசை
வெட்கத்துக்குப் பின்னால மறையாது…”
அந்த மாடி இருளில்
மூச்சுச் சத்தங்களுக்குள்
இரண்டு உடம்புகள் மட்டும் இல்லை…
ஒரு பெண்மையின் அடக்கி வைத்த காமமும்,
ஒரு ஆண்மகனின் துடிக்கும் ஆசையும்
ஒன்றாக உருகிக்கொண்டிருந்தது.
அந்த இரவு முடிஞ்சதும்,
பவித்ரா பழைய பவித்ரா இல்ல.
ஏன்னா—
அவள் இதயம்
அந்த இரவு முதல்
காதலின் மொழியில இல்ல…
காமத்தின் மொழியில தான்
துடிக்க ஆரம்பிச்சது....
இரவு அமைதிக்குள்
மெல்ல திறந்தது
ஒரு பெண்மையின் மறைந்த காமம்.
வெட்கத்தின் கதவை
அவள் விரல்கள் மெதுவாகத் திறக்க,
அதற்குப் பின்னால்
தீ போல நின்றது
ஒரு ஆண்மகனின் ஆசை.
பவித்ராவின் கண்களில்
அந்த இரவு புதுசா பிறந்தது—
“நான் யார்?” என்ற தயக்கம் கரைந்து,
“நான் தான் அவன் மூச்சின் காமம்”
என்ற திமிர் முளைத்தது.
அவள் மூச்சு சூடானது,
அவள் உடம்பு பேச ஆரம்பித்தது,
உதடுகள் வார்த்தை மறந்தாலும்
கண்கள் மட்டும்
ஆண்மகனின் துடிப்பை வாசித்தது.
பிரகாஷ் அமைதியாக கிடந்தான்—
ஆனா அவன் உடம்பின் ஒவ்வொரு நடுக்கமும்
அவளுக்காக எழுந்த புயல் மாதிரி இருந்தது.
பெண்மையின் மென்மையான விரல்கள்
அவன் தேகத்தைத் தொட்ட நொடி,
ஒரு ஆண்மகனின் மூச்சு
எப்படி தீயாக மாறும்னு
அந்த இரவு கற்றுக்கொண்டது.
அவள் சிரிப்பு
குறும்பா இருந்தது…
ஆனா அந்தக் குறும்புக்குள்
காமம் முழுக்க நனைந்திருந்தது.
“இவ்ளோ ஆசையா?”
என்று அவள் கேட்க,
அவன் பார்வை மட்டும்
“உனக்காகத்தான்…”
என்று பதில் சொன்னது.
பெண்மையின் வெள்ளை விரல்களுக்கும்
ஆண்மகனின் கரும் தேகத்துக்கும் நடுவில்
ஒரு மின்னல் ஓடியது.
அந்த மின்னல்
உடம்பை மட்டும் அல்ல…
அவள் உள்ளத்தின் பூட்டையும் உடைத்தது.
முதல்முறையா
ஒரு பெண்மை
தன்னோட ஆசையை
தானே கைகளில் ஏந்திக்கொண்டாள்.
வெட்கம் அவள் உதட்டில் இருந்தது,
ஆனா காமம்
அவள் மூச்சுக்குள்ள எரிந்துகொண்டிருந்தது.
பிரகாஷின் ஒவ்வொரு முனகலும்
பவித்ராவின் உள்ளத்தில்
ஒரு ரகசிய போதையாய் இறங்கியது.
அந்த இரவு—
ஒரு பெண்மை
தன்னுடைய உடம்பை முதல் முறையாகப் புரிந்த இரவு.
ஒரு ஆண்மகன்
அவளை வெறும் பெண்ணாக இல்லாமல்,
தன்னுடைய காமத்தின் அரசியாகப் பார்த்த இரவு.
அவள் உதடுகள் நடுங்கின…
ஆனா அவள் பார்வை நடுங்கல.
அவள் கண்கள் சொன்னது—
“இனி இந்த ஆசை
வெட்கத்துக்குப் பின்னால மறையாது…”
அந்த மாடி இருளில்
மூச்சுச் சத்தங்களுக்குள்
இரண்டு உடம்புகள் மட்டும் இல்லை…
ஒரு பெண்மையின் அடக்கி வைத்த காமமும்,
ஒரு ஆண்மகனின் துடிக்கும் ஆசையும்
ஒன்றாக உருகிக்கொண்டிருந்தது.
அந்த இரவு முடிஞ்சதும்,
பவித்ரா பழைய பவித்ரா இல்ல.
ஏன்னா—
அவள் இதயம்
அந்த இரவு முதல்
காதலின் மொழியில இல்ல…
காமத்தின் மொழியில தான்
துடிக்க ஆரம்பிச்சது....
- Shajith


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)