నేను చదివిన కథలు - అందమైన అబద్ధం

[k3vv3]

తండ్రి కొడుకులకి ఉగాది రోజున భారతమ్మ నిట్టూర్పులు కొత్తేం కాదు. సూర్యప్రకాశరావు కుడా తలంటుకుని వచ్చి, టివిలో రాశిఫలాలు చెప్తుంటే ముందు కూర్చున్నాడు. అనుకుని, జరగని ప్రతి విషయానికి “ఇదే ఆ కాలంలో అయితే..!” అని భారతమ్మ నిట్టూర్పుల పరంపర కొనసాగుతూనే ఉంది. వాట్సాప్, ఫేస్బుక్ గ్రూపుల్లో శుభాకాంక్షల సందేశాలు వస్తూనే ఉండడంతో మొబైల్ ఫోన్లు మ్రోగుతునే ఉన్నాయి. ఉగాది చుక్కలముగ్గు ఆశ ఎలాగో తీరలేదు. కనీసం ఉగాది పచ్చడి అయినా అనుకున్నట్లుగా చేద్దామని తహతహలాడిపోతోంది. మామిడికాయల కోసం వెళ్లిన కుమార్ ఎంతకీ రావట్లేదు. కుమార్ రాక కోసం వంటింట్లోకి, వాకిట్లోకి ఏ వందసార్లు తిరిగిందో, భారతమ్మ కాలి పట్టీల శబ్ధాలు వింటున్న సూర్యప్రకాశరావుకే తెలియాలి. ఇటువంటి సందర్భంలో భారతమ్మని గాని కదిపితే, చిన్నసైజు కందిరీగలా ఉంటుంది. అనుభవపూర్వకంగా భారతమ్మ గురించి తెలుసు కాబట్టి, సూర్యప్రకాశరావు ఒక్కసారి కూడా భారతమ్మని ఆపే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. 



 సమయం తొమ్మిది కావస్తోంది. "ఏమండోయ్! కుమార్ ఎప్పుడో వెళ్లాడు. ఇంకా రాలేదేంటండీ? మామిడికాయలు తెమ్మంటే, తోట మొత్తం దులిపేసి తీసుకొచ్చేస్తున్నాడా ఏంటి! ఒకసారి కుమార్ కి ఫోన్ చెయ్యండి!" అని యింటి మెట్ల మీద నిలబడి రోడ్డు వైపు చూస్తూ అంది భారతమ్మ. "ఫోన్ ఎందుకులే! నువ్వు అన్నట్టు తోటలో ఉన్న కాయలు మొత్తం తేవాలంటే బరువు ఎక్కువగా ఉండడం వలన తీసుకురావడానికి టైం పడుతుందేమో! నన్ను వెళ్లి చూసి రమ్మంటావా?" అని బయటికి వెళ్లడానికి యిదే అదునుగా సమయస్ఫూర్తి ప్రదర్శిస్తూ అడిగాడు సూర్యప్రకాశరావు. గ్యాస్ పొయ్యి మీద వంటచేసిన కూడా నిప్పులు వస్తాయా అన్నంత ఎర్రగా, భారతమ్మ ఒక చూపు చూసి "అప్పుడనగా వెళ్లిన కొడుకు యింకా రాలేదు. ఇప్పుడు తండ్రి వెళ్తే ఎప్పుడు వస్తాడో! ఏమక్కర్లేదు! కుమార్ వచ్చేస్తాడులే!!" అని అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళింది. సూర్యప్రకాశరావు కూర్చుని యధావిధిగా టివిలో రాశిఫలాలు చూస్తున్నాడు. 


 ఆ సమయంలో "ఆహ బావ! బంగారం లాంటి మా చెల్లెమ్మ నీ పక్కన ఉండగా, ఇంకా నువ్వు రాశిఫలాలు ఎందుకు చూడాలి బావా!! అసలు మా చెల్లెమ్మకి అన్నపూర్ణ అని పేరు పెట్టాల్సింది. మా చెల్లెమ్మ నేతితో చేసిన పెసరట్టు వాసన వీధి చివర వరకు వస్తుంది!" అని వచ్చాడు ప్రసాద్. "అవును బావ! అట్టు మాడిపోతే, వాసన ఎక్కువ వస్తుందిలే! ఉదయం నుంచి వినలేకపోతున్నాను. అదేఁ తినలేకపోతున్నాను!" అని నిజం చెప్పడానికి ప్రయత్నించి, కొంపదీసి భారతమ్మ వినలేదు కదా అని వంటింటి వైపు చూస్తూ అన్నాడు సూర్యప్రకాశరావు.


"ఊరుకో బావ! నువ్వు ఎప్పుడు అలాగే అంటావ్! మా చెల్లెమ్మ ఎక్కడ? ఉగాది రోజున మా చెల్లెమ్మ చేతి పచ్చడి తినడానికే పరిగెత్తుకుంటూవచ్చాను!" అని అంటూ "చెల్లెమ్మ! భారతి!!" అని పిలుస్తున్నాడు ప్రసాద్. "బావ చెప్పింది విను! ఇప్పుడు మీ చెల్లెమ్మని పిలవద్దు బావ!!" అని సూర్యప్రకాశరావు చెప్తుండగానే, కుమార్ వచ్చేశాడెమోనని వేగంగా వచ్చింది భారతమ్మ చేతిలో ఎర్రని అట్లకర్రతో. "చెల్లెమ్మ! మాంచి ఆకలి మీద ఉన్నాను. ముందుగా నీ చేతి పచ్చడి తిన్నాకే, మిగతావి పెట్టు!" అంటూ చేతులు కడుక్కుని కూర్చున్నాడు.


"ఏంటి పెట్టేది! పచ్చడి చేస్తే కదా!!" అని అన్నాడు సూర్యప్రకాశరావు నోరు ఆపుకోలేక. "ఏంటి యింకా చెయ్యలేదా!!" అని ప్రసాద్ సాగదీసేసరికి, ఉదయం నుంచి ఎక్కడ చూపించకుండా ఆపుతున్న భారతమ్మ క్రోధం బయటికొచ్చేసింది.


"అవును! చెయ్యలేదు. కుమార్ ఉదయమనగా వెళ్ళాడు. తొమ్మిది దాటిపోతున్నా ఇంకా రాలేదు. ఏమైందో?" అని అంటుండగానే వచ్చాడు కుమార్. "అదిగో! మేనల్లుడు వచ్చేశాడు. నూరేళ్ళు!" అంటూ చెప్పబోయిన ప్రసాద్ లేచి చూస్తున్నాడు. కుమార్ రాగానే కడిగి పారేద్దామని ఆత్రంగా దగ్గరకు వచ్చిన భారతమ్మ "ఏమైంది? ఏమి యింతసేపు??" అని నోట్లోకి వచ్చిన మాటల్ని మింగేసి ఆశ్చర్యంగా చూస్తుంది. కుమార్ అవతారం చూస్తుంటే, ఏదో పెద్దహీరో సినిమాకి మొదటిరోజు టికెట్ల కోసం లైన్లో పడి నలిగిపోయినట్లుగా ఉన్నాడు. 


 "ఏమైంది నాన్నా?" అని అడిగాడు సూర్యప్రకాశరావు. కుమార్ నీళ్ళు తాగుతూ 


"మామిడికాయలు కొనడానికి క్యూ లైన్ కిలోమీటరు ఉంది అక్కడ!" అని గుటకలు మింగుతూ చెప్పాడు.


కుమార్ తెచ్చిన సంచిలో ఉన్న నలిగిపోయిన మామిడి ఆకులు, కాయలు భారతమ్మ ముక్కు దగ్గర పెట్టుకుని వాసన చూస్తూ "బంగినపల్లి మామిడికాయలేనా! ఏంత? ఇదేంటి కుమార్! రెండు మామిడికాయలే ఉన్నాయి!" అని అడిగితే "యాభై రూపాయలు!" అని నీళ్ళు తాగి కాస్త స్థిమితపడి చెప్పాడు కుమార్.


"రెండు కాయలు యాభై రూపాయలా! చాలా ఎక్కువ!!" అని పెద్దగా నోరు తెరిచి అడిగింది భారతమ్మ. "అవును! అందుకే, ఒక్క మామిడికాయ 50 రూపాయలు అమ్మ!" అని చెప్పాడు కుమార్.