Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 21

படிகளில் யாரோ ஏறி வரும் சத்தம் கேட்டது. மெல்லிய கொலுசு ஓசை அந்த நிசப்தமான மொட்டை மாடியில் எதிரொலித்தது. 'அக்கா தான் நம்மைத் தேடி வருகிறாள்' என்று நினைத்த ராசுக்குட்டி, அவசரம் அவசரமாகத் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டான். அக்கா முன் பலவீனமாக நிற்க அவனுக்கு விருப்பமில்லை.


மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தவனுக்கு ஏமாற்றமும் அதிர்ச்சியும் ஒருசேரக் காத்திருந்தது. அங்கே வந்தது அவனது அக்கா மதுமிதா இல்லை; அவளது நாத்தனார் திவ்யா.

பட்டுப் பாவாடை சரசரக்க, கையில் ஒரு சிறிய தட்டுடன் அவள் மாடிக்கு வந்தாள். கீழே நடந்த அந்த ரணகளத்திற்குப் பிறகு, திவ்யாவின் முகம் முன்னைப் போலத் துறுதுறுப்பாக இல்லாமல் சற்றே அமைதியாக இருந்தது. ராசுக்குட்டியின் சிவந்த கண்களைப் பார்த்தவள், எதையும் கேட்காமல் அவன் அருகில் வந்து நின்றாள்.



"ஏன் இங்க வந்து தனியா நிக்கிறீங்க?" என்று மென்மையான குரலில் கேட்டாள்.

ராசுக்குட்டி பதில் சொல்லாமல் வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றான். "அண்ணி கோபப்பட்டதுல தப்பில்லைங்க... ஆனா அந்தப் பொம்பளை பேசினதுக்கு நீங்க ஏன் வருத்தப்படுறீங்க?" என்று கேட்டபடி, கையில் இருந்த தட்டை அவனிடம் நீட்டினாள். அதில் இரண்டு கிளாசில் சர்பத்தும் கொஞ்சம் மிச்சரும்  இருந்தது.

"நீங்க சரப்த குடிக்கலைன்னு  அண்ணிதான் கொடுத்து விடச் சொன்னாங்க. ஆனா அவங்க வரல... வந்தா மறுபடியும் அழுதுடுவீங்கன்னு என்னை அனுப்பி வச்சாங்க," என்று திவ்யா சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான புரிதல் இருந்தது.

ராசுக்குட்டி அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். பாத்ரூமில் பார்த்த அந்தத் துடுக்குத்தனமான திவ்யாவிற்கும், இப்போது ஆறுதலாகப் பேசும் இந்தத் திவ்யாவிற்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்! அவன் தட்டை வாங்க மறுக்க, திவ்யா விடவில்லை. "இந்தாங்க... இப்போ நீங்க சாப்பிடலைன்னா அண்ணி கீழ உட்கார்ந்து அழுதுட்டு இருப்பாங்க. அவங்களுக்காகவாவது சாப்பிடுங்க," என்று ஒரு சின்ன அதிகாரத்துடன் சொன்னாள்.

அவளது அந்தப் பேச்சு ராசுக்குட்டியின் பிடிவாதத்தைத் தளர்த்தியது. தட்டை வாங்கிக் கொண்டவன், "நீங்க... நீங்க ஏன் வந்தீங்க?" என்று மெல்லக் கேட்டான்.

"உங்க தம்பி எவ்வளவு பெருசா வளர்ந்திருக்கான்னு பார்க்க வந்தேன்!" என்று அவள் மீண்டும் அதே குறும்புடன் கண் சிமிட்டினாள். அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் அவள் செய்த அந்தக் கேலி, ராசுக்குட்டியின் மனப் பாரத்தைச் சட்டெனக் குறைத்து, அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தது.

அப்படி சிரிச்சிட்டீங்க... இப்பதான் அழகா இருக்கீங்க!" என்று திவ்யா மெல்லச் சொன்னபோது, அவளது குரலில் இருந்த நெருக்கம் ராசுக்குட்டியின் மனதைக் கரைத்தது. அவள் இன்னும் கொஞ்சம் அவனை நெருங்கி வந்து, தன் மென்மையான கையை நீட்டினாள். "என் பேரு திவ்யா ஸ்ரீ... உங்க பேரு என்ன?"

ராசுக்குட்டி அவளது கையைப் பற்றாமல், ஒரு சங்கடமான புன்னகையுடன், "என் பேரு ராஜேஷ்," என்றான்.

"ஓ... அப்போ ராசுக்குட்டிங்கிறது யாரு?" என்று அவள் புருவத்தை உயர்த்திச் சந்தேகமாகக் கேட்க, "அது... சும்மா வீட்ல செல்லமா கூப்பிடுவாங்க," என்று அவன் தலையைச் சொரிந்தான்.

"அப்படியா? நானும் உங்க 'தம்பி' பேர் தான் ராசுக்குட்டின்னு நினைச்சேன்!" என்று அவள் மீண்டும் பாத்ரூம் சம்பவத்தை இழுத்து வம்பு வளர்க்க, ராசுக்குட்டி மெல்ல முறைத்தான்.

"ஹலோ... ஹலோ... முறைக்காதீங்க! சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்," என்று அவள் கலகலவெனச் சிரித்துக் கண்ணடித்தாள். அவள் அப்படித் துறுதுறுவெனப் பேசுவது ராசுக்குட்டியின் மனப் பாரத்தை மெல்லக் குறைத்தது. அவன் அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை மெல்ல அளவெடுத்தான்.

திவ்யா பார்க்க அவ்வளவு லட்சணமாக இருந்தாள். அவளது கண்கள் மையிட்டுக் கருமையாக, எதையும் ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல் தீர்க்கமாக இருந்தன. லேசாகத் துடிக்கும் அந்தச் சிவந்த உதடுகளும், செதுக்கி வைத்தது போன்ற அவளது மூக்கும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்தன. தன் தங்கை நந்தினி வயதுதான் இருக்கும், ஆனால் நல்ல உயரம். பட்டுப் பாவாடை சட்டையில் அவளது திரட்சியான மார்பகங்கள் அந்த இளமைக்கே உரிய பூரிப்போடு கச்சிதமாக இருந்தன.

அதே மொட்டை மாடியில் நேற்று இரவு அவள் அம்மா செலவியும் , பெரியப்பாவும் போட்ட ஆட்டம் அவன் நினைவுக்கு வராமல் இல்லை. அந்த நினைவுகள் ஒரு பக்கம் கசந்தாலும், முன்னே நிற்கும் திவ்யாவின் அழகு அவனுக்குள் ஒரு புதுவித கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது. திவ்யா தன் அம்மா செல்வி மாதிரி இல்லாமல், அப்பா மாதிரி நல்ல சிவப்பு நிறத்தில், ஒரு தேவலோகத்துச் சிலை போல் ஜொலித்தாள்.

திவ்யா தன் நெற்றி முடியைச் சரி செய்தபடி, "என்ன அப்படிப் பார்க்கிறீங்க? இன்னும் அந்தப் பாத்ரூம் ஞாபகத்திலேயே இருக்கீங்களா?" என்று அவள் மீண்டும் சீண்ட, ராசுக்குட்டிக்கு முகம் சிவந்தது.

கீழே உறவினர்கள் அனைவரும் கிளம்புவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். "அடியே திவ்யா... கிளம்புடி நேரம் ஆகுது!" என்று கீழே இருந்து பெரியவர்கள் குரல் கொடுக்க, "ஆ... இதோ வரேன் அண்ணி!" என்று திவ்யா பதிலளித்தாள். ராசுக்குட்டியும் தன் அக்கா மதுமிதாவையும் மற்றவர்களையும் வழியனுப்பி வைப்பதற்காக மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கத் தயாரானான்.

திவ்யா கிளம்பும் முன் அவன் முகத்தைப் பார்த்து, "சரிங்க... நான் போயிட்டு வர்றேன்," என்று ஒரு அழகான புன்னகையுடன் தன் தலையைச் சாய்த்துச் சொல்ல, ராசுக்குட்டியும் மெல்லத் தலையசைத்து "சரி" என்றான்.

ஆனால் திவ்யா அங்கிருந்து நகரவில்லை. திடீரென, "அங்க என்னது அது?" என்று ராசுக்குட்டியின் பின்னால் கை காட்டித் திகைப்பது போல் நடித்தாள். ராசுக்குட்டி நிஜமாகவே ஏதோ இருக்கிறது என்று நம்பி, "எங்க?" என்று கேட்டபடி பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.



அந்த நொடிதான் வாய்ப்பு! திவ்யா மின்னல் வேகத்தில் அவனை நெருங்கி, அவனது வலது கன்னத்தில் "பச்" என்று ஒரு அழுத்தமான, ஈரமான முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அவன் சுதாரிக்கும் முன்னே திரும்பிப் பார்க்காமல் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி ஓடிவிட்டாள்.

ராசுக்குட்டி அப்படியே அதிர்ந்து போய் நின்றான். அவனது இதழோரம் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது. தன் கன்னத்தில் இன்னும் காயாத அந்த எச்சில் ஈரத்தைத் தடவிப் பார்த்தான். பாத்ரூம் சம்பவத்தின் தர்மசங்கடம், கீழே நடந்த அவமானம் என அனைத்தும் அந்த ஒரு நொடி முத்தத்தில் காணாமல் போனது போலிருந்தது. அவளது துறுதுறுப்பைக் கண்டு தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

மொட்டை மாடிச் சுவரோரம் வந்து கீழே பார்த்தான். அங்கே வண்டிகள் வரிசையாகத் தயாராக நிற்க, உறவினர்கள் ஒவ்வொருவராக ஏறிக்கொண்டிருந்தனர். அக்கா மதுமிதா பாப்பாவைத் தூக்கிக்கொண்டு வண்டியில் ஏறப் போனவள், ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் மாடியைப் பார்த்தாள்.

அங்கே தன் தம்பி ராசுக்குட்டி நிற்பதைக் கண்டதும் அவளது முகம் மலர்ந்தது. ராசுக்குட்டி கைகளை அசைத்து அக்காவுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் "டாட்டா" சொல்ல, மதுமிதாவும் கையை அசைத்து விடைபெற்றாள். திவ்யா வண்டிக்குள் ஏறிய பிறகும், ஜன்னல் வழியாகத் தலையை நீட்டி, ராசுக்குட்டியைப் பார்த்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன் கண்ணடித்தாள். வண்டிகள் ஒவ்வொன்றாக அந்தப் பெரிய பண்ணை வீட்டை விட்டு நகரத் தொடங்கின.

எல்லோரும் கிளம்பிப் போனதும், அந்தப் பெரிய பண்ணை வீடு சட்டென அமைதியானது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை கலகலப்பாகவும், ஆக்ரோஷமாகவும் இருந்த அந்த இடம் இப்போது வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. பத்மா பெரியம்மா மட்டும் களைப்புடன் அங்கிருந்த எச்சில் தட்டுகளை எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

ராசுக்குட்டி மெல்லப் படி இறங்கி வந்து, பெரியம்மாவுக்கு உதவியாகத் தட்டுகளை எடுத்துச் செல்லத் தொடங்கினான்.

"டேய் ராசு... இருக்கட்டும்டா, நானே பார்த்துக்கிறேன். நீ மாடியிலயே ஓய்வெடு," என்று பெரியம்மா தடுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை. அங்கிருந்த மேசைகளை இழுத்துப் போட்டுச் சரிசெய்து, வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தினான். அவன் காட்டிய அந்தப் பொறுப்பும், அமைதியும் பெரியம்மாவின் மனதை நெகிழச் செய்தது.

அவன் அருகில் வந்த பத்மா, அவன் கன்னத்தைச் செல்லமாகத் தடவிக்கொடுத்தார். "இம்புட்டுப் பொறுப்பா இருக்கிற புள்ளைய... அந்தச் சண்டாளி எப்படிப் பேசிட்டுப் போறா பார்த்தியா?" என்று வஞ்சனையோடு கேட்டார். மகனை அவமானப்படுத்திய அந்தப் பெண்மணியின் மீதான கோபம் இன்னும் அவர் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை.



"அதை விடுங்க பெரியம்மா... அவங்க பேச்சை எல்லாம் நான் மனசுல வச்சுக்கல," என்று ராசுக்குட்டி அமைதியாகச் சொன்னான்.  

"நீ ஒன்னும் பஞ்சத்துல அடிபட்டவன் கிடையாதுடா. இந்த வீட்டுக்கு நீயும் ஒரு வாரிசுதான். மதுமிதா அக்கா பேசினதுல ஒரு துளி கூடத் தப்பில்லை. அவங்களுக்குத் தங்கம் இருந்தா, எங்களுக்கு நீ இருக்கடா," என்று பெரியம்மா உருக்கமாகச் சொன்னபோது, ராசுக்குட்டியின் உள்ளம் குளிர்ந்தது.



திவ்யாவின் முத்தம் தந்த ஒருவிதமான சிலிர்ப்பும், அக்காவின் வீரமும், இப்போது பெரியம்மாவின் இந்த அரவணைப்பும் ராசுக்குட்டியை  நெகிழ செய்தது .

வீட்டு வேலைகள் அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு, உடல் களைப்பில் ஓய்வெடுக்கச் சென்றாள் பத்மா. தன் அறையில் கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தவள், "ராசு... இங்க வாயேன்" என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

ராசுக்குட்டி உள்ளே வந்து, "என்ன பெரியம்மா?" என்று வினவ, "என்கூட வந்து படுடா, கொஞ்சம் பேசணும்" என்றாள். அந்த ஒற்றை ஆள் படுக்கையில் அவள் ஓரமாகப் படுத்து இடம் ஒதுக்க, ராசுக்குட்டி தயக்கத்துடனேயே அவள் உடலோடு ஒட்டிப் படுத்தான்.



அவன் படுத்த அடுத்த நொடி, பத்மா அவனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். அவள் அணைத்த வேகத்தில், அவளது அந்தப் பருத்த மார்பகங்கள் ராசுக்குட்டியின் தோள்பட்டையில் பலமாக அழுந்தின. அந்த கதகதப்பில் ராசுக்குட்டியின் உடல் சூடாகியது. "உன் அப்பனை மாதிரியே நல்ல பையன்டா நீ. அதனாலதான் உன்னை எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்குது," என்று அவன் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.

"பெரியம்மா... ஏதோ பேசணும்னு சொன்னீங்களே?" என்று அவன் பேச்சை மாற்ற முயன்றான்.

"அது அப்புறம்... இப்ப எனக்கு ஒரு உம்மா கொடு," என்று அவள் உரிமையோடு கேட்க, ராசுக்குட்டி மெல்ல அவளது கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

"ப்ச்... இது சின்ன பாப்பாவுக்கு கொடுக்கிற முத்தம். எனக்கு இங்க வேணும்," என்று தன் சிவந்த உதடுகளைக் குவித்துக் காட்டினாள் பத்மா. ராசுக்குட்டி ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போய் விக்கினான். "பெரியம்மா... இது..." என்று அவன் இழுக்க, "கொடுடா செல்லம்" என்று அவள் ஆசையோடு அவனை இழுத்து அணைத்தாள்.

வேறு வழியின்றி, ராசுக்குட்டி தன் உதடுகளை அவளது உதடுகளோடு சேர்த்தான். முதலில் மென்மையாகத் தொடங்கிய அந்த முத்தம், பத்மாவின் வேகத்தில் ஆழமானது. அவனது தயக்கத்தைப் பார்த்த பத்மா, சட்டெனத் தன் இதழ்களைத் திறந்து அவன் வாய்க்குள் தன் நாவை நுழைத்தாள். ராசுக்குட்டி தன் நாவை உள்ளே நுழைக்கச் சற்றுத் தயங்கியபோது, அவளே அவனது நாவைப் பற்றி இழுத்துத் தன் வாய்க்குள் போட்டுச் சுவைத்தாள்.



ஒரு நீண்ட, ஆழமான முத்தத்தில் இருவரும் கரைந்தனர்.

பத்மா அவன் நெஞ்சில் முகம் கவிழ்ந்து, அவனது மார்பு ரோமங்களைத் தன் விரல்களால் கோதியபடி மெல்லப் பேசினாள். "ஏன்டா... இம்புட்டு வயசு ஆகியும் ஒரு முத்தம் கொடுக்க ஏன்டா இப்படித் தயங்குற?" என்று அவள் கேட்கும்போது, அவளது மூச்சுக் காற்று அவன் நெஞ்சில் அனலாகப் பட்டது.

அவன் வெட்கமாய் சிரித்துக் கொண்டே அவளது இடையை மெல்ல வருடினான். “அதில்ல பெரியம்மா... எனக்கும் உங்க மேலே ஆசை உண்டு. ஆனாலும் ஒரு சின்ன பயம். யாருக்காவது தெரிஞ்சா எத்தனை சங்கடம்?”

அவள் சட்டெனத் தலை நிமிர்ந்து அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "தெரியாமப் பாத்துக்கணும்டா ராசு... அதுதான் ஆம்பிளை சாமார்த்தியம். இப்போ நாம மட்டும் தானே இங்க இருக்கோம்?" என்று சொல்லிவிட்டு, பத்மா அவன் மேல் அப்படியே புரண்டு ஏறினாள்.

அவளது பருத்த மேனி அவன் மீது அழுத்தமாகப் படிய, ராசுக்குட்டியின் மூச்சு திணறியது. அவள் தன் முகத்தோடு அவன் முகத்தைத் தேய்த்து, மூக்கோடு மூக்கை உரசி ஒரு சின்ன உராய்வை ஏற்படுத்தினாள். கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்துத் தேய்த்தவள், அவனது முரட்டு மீசையைத் தன் பற்களால் லேசாகக் கடித்தாள். பின், தன் எச்சில் படர்ந்த இதழ்களால் அவனது உதடுகளில் ஈரத்தைத் தடவினாள்.

"ஏன்டா... 5 வருஷம் முன்னாடி என் குண்டியையெல்லாம் ஆசையாத் தடவிக் கொடுத்தியே...




 இப்போ ஏன்டா இப்படிப் பம்முற?" என்று அவள் குறும்பாகக் கேட்க, அந்தப் பழைய நினைவுகள் ராசுக்குட்டியின் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தன.

அவன் எதைக் கேட்டும் பதில் சொல்லாமல் இளித்தபடியே அவளைப் பார்க்க, "என்ன இளிப்பு வேண்டிக் கிடக்கு? பதில் சொல்லுடா ராசா!" என்று அவள் அவன் மார்பில் செல்லமாகக் கிள்ளினாள். அவளது அணைப்பும், அந்த வாலிபப் பேச்சும் ராசுக்குட்டியை அப்படியே கட்டிப் போட்டது.

பத்மா அவன் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி, "நான் மட்டும் உனக்கு அத்தையா இருந்திருந்தா, என் மதுவை உனக்கே கட்டி வச்சிருப்பேன்டா..." என்று கொஞ்சலாகச் சொல்ல,

"மது அக்கா வேணாம்... நீயே என்னைக்கட்டிக்க," என்று விளையாட்டாகச் சொன்னவன், அவளது நெற்றியில் ஒரு அழுதமான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

அவள் கலகலவெனச் சிரித்தாள். 



"இனிமே எப்படிடா கட்டிக்கிறது? வயசு காலம் கடந்து போச்சே... இனி உன்னை வச்சிக்கத்தான் முடியும்!" என்று அவள் அந்த வார்த்தையில் ஒரு குறும்புச் சுவையைக் கூட்டிச் சொல்ல, ராசுக்குட்டிக்குக் கிக்கேறியது.



"அதுக்கென்ன பெரியம்மா... தாராளமா வச்சிக்கோ!" என்று அவன் அவளது இடையை இன்னும் நெருக்கமாக இழுக்க, பத்மா அவன் மேல் அப்படியே உருகிப் போனாள்.

"வச்சிக்கத்தான் போறேன்... என் தங்கம்டா நீ!" என்று அவன் முகத்தை இரு கைகளாலும் வருடி, ஒரு தாய்மை கலந்த காமத்தோடு முத்தமிட்டாள். "உன்னை எப்பவும் என் நெஞ்சுக்குள்ளயே வச்சிருக்கேன்டா ராசு..." என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனது பரந்த மார்பை மெல்லத் தடவினாள். அவளது விரல்கள் அவன் நெஞ்சில் விளையாட, அவனை  நெஞ்சோடு அணைத்து கொள்ள...பிரா அணியாத மார்புகள் கிண்ணென்று முகத்தில் அழுந்தியது...