ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...4

బ్లాక్ కొబ్రా బృందం సిటీ సెంటర్ దగ్గరలో ఉన్న రెస్టారెంట్ లో తమ ఆకలి తీర్చుకున్నారు. ఆ తరువాత అటు నుంచి అటే ఆ నగరం లో ఉన్న ప్రముఖ హోటల్ కి చేరుకున్నారు. నిజానికి రూహి బృందం అక్కడికి వచ్చే ముందే ఆ హోటల్ లో రెండు గదులు బుక్ చేసుకున్నారు. నార్త్ కొరియా లోకి అడుగు పెట్టె ప్రతి ఒక్క పర్యాటకులు, ఇక్కడ తాము ఎక్కడ ఉంటారో ముందే బుక్ చేసుకొని వాటిని విమానాశ్రయం లో ఇమిగ్రేషన్ అధికారులకు చూపించాలి. అందుకని వారు ముందే చేసుకోక తప్పలేదు.

అందరూ హోటల్ లోకి ప్రవేశించారు. రూహి రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్ళి తన పేరు చెప్పింది. తన పేరు వినగానే రిసెప్షన్ లో ఉన్న అమ్మాయి కళ్ళు ఒక రెండు క్షణాలు పాటు పెద్దవి అయ్యాయి. ఆ దృశ్యం రూహి చూపు దాటి పోలేదు.
ఏదైనా ఎదురుచూస్తుంది విన్నప్పుడు, ఊహించనిది చూసినప్పుడు మాత్రమే అలా కళ్ళు కొన్ని అంగుళాలు పెద్దవి అవుతాయని తనకు తెలియంది కాదు.

ఇంతలో ఆ అమ్మాయి నవ్వుతూ ఒకసారి తన ముందున్న సిస్టమ్ లో వారి పేర్లు చెక్ చేసింది. ఆ తరువాత వారి పాసుపోర్టు లు కూడా వేరిఫై చేసుకుంది.

"నార్త్ కొరియా కు స్వాగతం మేడమ్. మీ రూమ్ నంబర్లు 304, 305 " అని ఇంగ్లీష్ లో చెప్పి ఒక హోటల్ బాయ్ ని పిలిచింది.

తను ఆ గదుల కీస్, లగేజ్ తీసుకొని వారికి దారి చూపించాడు. అందరూ తనని అనుసరించారు. వారు అలా ముందుకు వెళ్ళగానే...
ఆ రిసెప్షన్ లో ఉన్న అమ్మాయి వెంటనే ఫోన్ తీసి ఎవరి నంబర్ కో ఫోన్ చేసింది.
"వాళ్లు ఇక్కడికి వచ్చారు." అనే సందేశం పంపించింది.

కాసేపటికి రూహి బృందం తమ గదుల ముందుకు చేరుకున్నారు. వారికి ఇచ్చింది ఎదురెదురుగా ఉండే రెండు గదులు. రూహి, పార్వతి 304 లోకి వెళ్తే...
వంశీ, అయాన్ 305 లోకి వెళ్లారు. వాళ్లు అలా లోపలకు వెళ్లి తలుపు వేసుకోగానే అక్కడికి వారిని తీసుకొని వచ్చిన హోటల్ బాయ్ నవ్వుతూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

బాగా ప్రయాణం చేయడం, విమానాశ్రయం లో నుంచి బయటకు రాగానే యాక్షన్ లోకి దిగడం తో రూహి బృందం బాగా అలిసిపోయారు. దాంతో అలా పడుకోగానే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

-------------------------------------------------------

అర్ధరాత్రి అవుతుండగా... ఆ హోటల్ వెనుక వైపు ఉన్న తలుపు తెరుచుకుంది. అందులో నుంచి మొహానికి ముసుగు వేసుకున్న ఒక వ్యక్తి చిన్న బాక్స్ పట్టుకొని లోపలకు వచ్చాడు. అతని కోసమే ఎదురుచూస్తున్న హోటల్ బాయ్, అతను రాగానే సెల్యూట్ చేశాడు.

"మీరు అడిగిన లేడీ 304 లో ఉంది." అని చెప్పి ఒక తాళం చెవి అతని చేతిలో పెట్టాడు.

వెంటనే ఆ ముసుగు వేసుకున్న వ్యక్తి నవ్వుతూ, ఆ హోటల్ బాయ్ చేతిలో కొంత డబ్బు పెట్టాడు. దాన్ని చూడగానే అతని మోహం వెలిగిపోయింది. ముసుగు మనిషి మెల్లగా ఆ వంట గది నుంచి బయటకు వచ్చి, మెట్ల మార్గం ద్వారా మూడో అంతస్తుకు చేరుకున్నాడు.

అప్పటికే ఆ హోటల్ సెక్యూరిటి లో ఉన్న ఇద్దరికి డబ్బులు అందడం తో ఆ అంతస్తులో ఉన్న సీసీ టీవీ లు రికార్డు అవ్వకుండా చేసారు. అందుకే ధైర్యంగా ఆ ముసుగు మనిషి ముందుకు నడిచాడు. అర్ధరాత్రి కావడం తో అందరూ మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. ఎక్కడా ఎలాంటి అలికిడి లేదు. అతను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ నడుస్తున్నాడు.  మెల్లగా 304 ముందుకు చేరుకున్నాడు.

ఒకసారి అటు ఇటు చూసాడు. ఎవరూ లేరని నిర్దారించుకొని మెల్లగా తన దగ్గర ఉన్న డూప్లికేట్ తాళం తో ఆ గది తలుపులు తెరిచాడు. బెడ్ లైట్ వెలుతురులో ఎదురుగా మంచం మీద ఇద్దరు దుప్పటి కప్పుకొని నిద్రపోతు కనిపించారు. వారిని అలా చూడగానే అతని కళ్ళలో ఆనందం కలిగింది. వెంటనే తను తెచ్చిన బాక్స్ లో నుంచి ఒక పెద్ద తుపాకీ బయటకు తీసి లోడ్ చేశాడు. ఆ తుపాకీ చివర సైలెన్సర్ ఉంది. కాబట్టి కాల్చినా పెద్దగా శబ్దం రాదు.

ఒక్కసారి గట్టిగా గాలి పీల్చుకున్నాడు. ఆ తరువాత తన చేతిలో ఉన్న తుపాకీ తో కసి తీరా కాల్చాడు. ఆ తుపాకీలో ఉన్న గుళ్ళు అన్ని మంచం మీద ఉన్న ఇద్దరిలో దూసుకొని వెళ్లాయి. అలా కొన్ని క్షణాలు పాటు అతని తుపాకీ ఆగకుండా తూటాల వర్షం కురిపిస్తూనే ఉంది. తుపాకీలో గుళ్ళు అన్ని అయిపోయాక ఒకసారి బెడ్ మీద చూసాడు. ఎలాంటి ఉలుకు పలుకు లేదు. కచ్చితంగా చచ్చి ఉంటారు అనుకొని మనసులోనే సంతోషించి, ఆ గదిలో ఉన్న లైట్లు వేసాడు.

ఆ తరువాత మంచం వైపు చూసి షాక్ అయ్యి అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. ఎందుకంటే అప్పటిదాకా తను కాల్చింది మనుషులను కాదు, తలగడలను.. మంచం మీద ఒద్దిగ్గా వాటిని మనుషులు మాదిరి పేర్చారు.

అది చూసి అతని నుదుటి మీద నుంచి చమట జారింది. చేతులు వణికాయి. గుటకలు మింగుతున్నాడు. సరిగ్గా అప్పుడే అతని భుజం మీద ఒక చెయ్యి పడింది. టక్కున వెనక్కి తిరిగి చూసాడు. ఎదురుగా ఎరుపెక్కిన కళ్ళతో ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ నిలుచొని ఉంది.

"అడవిలో జూలు విదిల్చిన సింహాన్ని పట్టుకోవడం, నన్ను చంపడం రెండు అంత తేలిక కాదు. అయినా దొంగ దెబ్బ తీసే మీకే అంత తెలివి ఉంటే, దొరలా మీ దేశానికి వచ్చిన నాకెంత ఉండాలి..." అంటూ వాడి మోహం మీద ఒక్క గుద్దు గుద్దింది. దెబ్బకు అతను అలాగే మంచం మీద పడిపోయాడు. ఈలోగా మిగతా బృందం తనని అక్కడే ఉన్న కుర్చీలో కట్టేసారు.

నిజానికి పడుకునే ముందు రూహి అప్పటిదాకా జరిగింది మొత్తం ఒకసారి గుర్తు చేసుకుంది. తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసిన రిసెప్షనిస్ట్, అలాగే తమని 304 లోకి మాత్రమే వెళ్ళాలి అని చెప్పిన ఆఫీస్ బాయ్.. ఇలా ప్రతి ఒక్కటి తనలో అనుమానం రేపాయి. అందుకే ఎందుకైనా మంచిది అని వారి గదిలో తలగడలను మనుషులు మాదిరి పేర్చి ఇద్దరూ అయాన్ రూమ్ లోకి వెళ్లారు. వెళ్తూ వెళ్తూ వారి గది ముందు ఒక చిన్న పాకెట్ కెమెరా అమర్చారు. దాని సాయం తో బయట ఏం జరుగుతుందో చూస్తూ ఉన్నారు. ఆ తరువాత ముసుగు మనిషి రావడం, వీరి చేతికి దొరకడం చక చకా జరిగిపోయాయి.

రూహి మెల్లగా వెళ్లి కట్టేసిన అతని ముందు కూర్చుంది.

"ఒక విషయం గుర్తుంచుకో. సాధారణంగా సైనికులు రెండు రకాలు.
మొదటి రకం, శత్రువు ఎదురుగా వస్తే ఏం చేయాలా అని ఆలోచించే వాళ్లు...
నేను రెండో రకం, శత్రువుకు ఎదురుగా వెళ్లి ఏం చేద్దామా అని ఆలోచిస్తూ ఉంటాను.
నాలాంటి వాళ్ళతో చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి."

ఆ మాటకు ముసుగు మనిషికి ఏమని సమాధానం చెప్పాలో మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

"సరే... మమ్మల్ని చంపమని నిన్ను ఎవరు పంపించారో  చెప్పు.." అని సూటిగా చూస్తూ అడిగింది.

ముసుగు మనిషి ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. రూహిలో సహనం తగ్గింది. పక్కనే టేబుల్ మీద ఉన్న చిన్న పాటి కత్తి తీసుకొని నేరుగా అతని తోడ మీద పొడిచింది. రక్తం చిమ్మింది. గట్టిగా అరవకుండా వంశీ వాడి నోట్లో గుడ్డ కుక్కాడు.

వాడిని అలా కాసేపు నొప్పికి విల విల లాడేలా చేసాక, మెల్లగా నోటికి అడ్డం తీశారు.

"కాలి నుంచి రక్తం కారుతుంది. వెంటనే ఆపాలి. ఇంకాసేపు దాన్ని అలాగే వదిలేస్తే రక్తం కారడం ఎక్కువై శ్వాస ఆడటం కష్టంగా మారుతుంది. మెల్లగా స్పృహ తప్పుతావు. ఆ తరువాత నిద్రలోనే ప్రాణాలు కోల్పోతావు. ఇవన్నీ జరగకుండా ఉండాలంటే నువ్వు నిజం చెప్పాలి. చెప్తావా? లేక చస్తావా?" రూహి వాడి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ అడిగింది.

"చెప్తాను... చెప్తాను.." అని వేడుకున్నాడు.

సరే చెప్పు అన్నట్టు రూహి అతని వంక చూసింది.

"నా పేరు జాన్. నేను సుఫారి తీసుకొని మర్డర్లు చేస్తూ ఉంటాను. అలాగే నిన్ను చంపమని ఒకరు అడిగారు. బదులుగా చాలా డబ్బు ఆశ చూపారు. నిజానికి అతని పేరు కూడా నాకు తెలీదు. అతని మోహం కూడా నేను చూడలేదు. ఎందుకంటే నన్ను కలవడానికి వచ్చినప్పుడు అతని మొహానికి ముసుగు ఉంది. ఇదే నిజం. నన్ను వదిలేయండి." అని బ్రతిమాలాడు.

"బాగా ఆలోచించుకో... అతని మోహం చూడకపోయినా అతని దగ్గర ఏదైనా గుర్తించేలా చూసావా.." అని అడిగింది. జాన్ లేదు అన్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపాడు.

రూహి కి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. ఎవరు పంపించారో తెలియకుండా ముందుకు వెళ్లడం అసాధ్యం అనిపించింది. అప్పుడే ఒక ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే తన ఫోన్ లో ఒక ఫోటో చూపించింది.

అది నిన్న ఆ నకిలీ అధికారుల ఆఫీస్ లో చూసిన బొమ్మ...

"దీన్ని ఎక్కడైనా చూసావా " అని అడిగింది.

కాసేపు ఆలోచించి...
"గుర్తొచ్చింది. మిమ్మల్ని చంపమని చెప్పడానికి వచ్చినప్పుడు, అతని దగ్గర ఒక బ్యాగ్ ఉంది. దాని మీద ఇదే బొమ్మ ఉంది." అని అన్నాడు.

రూహి వెంటనే ఆ బొమ్మ, దాని వెనుక ఉన్న కథ ఏంటో కనిపెట్టాలి అనుకుంది. దానికంటే ముందు ఇక ఆ హోటల్ లో ఉండటం ఎంత మాత్రం మంచిది కాదు అని నిర్ణయించుకుంది.

"మేడమ్, వీడిని ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం " అని వంశీ అడిగాడు.

"ఇలాంటి వాడు కచ్చితంగా ఇక్కడి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల క్రిమినల్ రికార్డ్స్ లో ఉండే ఉంటాడు. వీడిని ఇక్కడే కట్టేసి లోకల్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేయండి. వాళ్లే చూసుకుంటారు. దానికంటే ముందు వాడి రెండు చేతులకు బొటనవేళ్లు తీసేయండి. ఒకవేళ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వదిలినా, జన్మలో వీడు ఇంకెవరిని మర్డర్ చేయకూడదు." అని రూహి చెప్పింది.

రూహి చెప్పింది విని మిగతా బృందం కాసేపు షాక్ అయినా సరే, తన సమయస్ఫూర్తి ని మనసులోనే మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయారు. తరువాత తను చెప్పినట్టుగానే చేసారు. రక్తం కారకుండా వాటికి బ్యాండేజ్ కూడా కట్టి, అక్కడి లోకల్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేసారు.

"మేడమ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చేలోగా మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోదాం పదండి." అని పార్వతి అంది.

"నేను అదే అనుకుంటున్నాను. కాని ఒకసారి ఆలోచించు.. ఈ రౌడీ ఇంత దర్జాగా ఈ హోటల్ లోకి వచ్చాడు అంటే కచ్చితంగా వీడికి సహాయం చేసే వాళ్లు ఈ హోటల్ లో ఉన్నారని అనిపిస్తుంది. అలాగే కనిపించని మన శత్రువుకు సహాయం చేసేవాళ్ళు కూడా ఉండచ్చేమో.. మనం బయటకి వెళ్లడం వారు చూస్తే మన సమాచారం వారికి అందుతుంది."

"మరి ఎవరికీ తెలియకుండా ఇక్కడి నుంచి ఎలా వెళ్ళగలం మేడమ్.."

"దానికి నా దగ్గర ఒక ఐడియా ఉంది." అని రూహి వెంటనే రిసెప్షన్ కి ఫోన్ చేసి డిన్నర్ ఆర్డర్ చేసింది. అలాగే రూమ్ క్లీనింగ్ కూడా చేయాలి అని చెప్పింది.

అంత అర్ధరాత్రి వేళ ఇదేంటి అని రిసెప్షనిస్ట్ మనసులో అనుకున్నా సరే , కస్టమర్స్ చెప్పింది చేయక తప్పదు అనుకొని వెంటనే సంబంధిత పనివారి ని పైకి పంపించింది. వాళ్లు ఒక వీల్ చైర్ లాంటి దాంట్లో అన్ని పెట్టుకొని తోసుకుంటూ వచ్చారు.

వాళ్లు రాగానే రూహి వారి మీద మత్తు మందు స్ప్రే చేసింది. దాని వల్ల వారు మరో గంట దాకా నిద్ర లేవరు. రూహి, అయాన్ వెంటనే వారి దుస్తుల్లోకి మారిపోయారు.

పార్వతి, వంశీ వారి లగేజ్ పెట్టుకొని ఆ బండ్లో కింద కూర్చొని ఉంటే... రూహి, అయాన్ తోసుకుంటూ కిందకు వెళ్లారు. జాగ్రత్తగా హోటల్ కిందకు చేరుకున్నారు. రిసెప్షన్ లో ఉన్న వారు కూడా వారి మొహాలు సరిగా చూడకపోవడం తో వీరి మీద అనుమానం రాలేదు.

వెంటనే హోటల్ స్టోర్ రూమ్ లోకి వెళ్లారు. అక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్ళడానికి ఒక డోర్ కనిపించింది. ఇదే సరైన సమయం అనుకొని అందులో నుంచి తప్పించుకొని బయటకు వచ్చేసారు.

ఆ క్షణం వారు ఆ హోటల్ నుంచి బయటపడ్డాం అని సంతోషించారు. కాని ఒక పెద్ద పద్మవ్యూహం లో అడుగుపెడుతున్నామని అని వారికి తెలీదు.


గమనిక : ఈ కథ మొత్తం నార్త్ కొరియాలో జరుగుతుంది.
అక్కడి వారి మాటలు ఇంగ్లిష్ లోనే ఉంటాయి. కథ కోసం వారి సంభాషణలు తెలుగులో జరుగుతున్నట్టు రాస్తున్నాను. దయచేసి గమనించగలరు.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...4 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి....