ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...2

ఢిల్లీ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం...

భారత దేశ అభివృద్ధి ని అడ్డుకోడానికి చైనా, నార్త్ కొరియా తో కలిసి రహస్యంగా చేస్తున్న ఆపరేషన్ ని కనిపెట్టడానికి రూహి తన బృందం తో కలిసి బయలుదేరడానికి విమానాశ్రయంలో సిద్ధంగా ఉంది. అంతకు కొంత సమయం ముందే రూహి బృందానికి సంబంధించిన వివరాలు అన్ని RAW విభాగం నుంచి పూర్తిగా తొలిగించారు. ఎందుకంటే శత్రువులు వారి కోసం మన దేశ సిస్టమ్స్ ని హ్యాక్ చేసినా సరే, వారి వివరాలు ఒక్కటి కూడ బయట పడకూడదు అనే కారణంతో...

ఇప్పుడు కూడా రూహి బృందం మొత్తం దొంగ పేర్లు పాసుపోర్టులు సృష్టించుకొని, ఒక సాధారణ ప్రయాణికులు మాదిరి నార్త్ కొరియా సందర్శన కు వెళ్తున్నారు. మొత్తం ఆపరేషన్ అంతా రూహి చాలా పకడ్బందీ గా రచించింది. ఎందుకంటే ఎక్కడ చిన్న పొరపాటు జరిగినా అది మొత్తం దేశానికే చాలా ప్రమాదం అని తనకు బాగా తెలుసు.

అలా తను ఆలోచనల్లో ఉండగానే...
"రూహి, ఇది మన దేశానికి చెందిన అతి ముఖ్యమైన మిషన్. విజయం తో తిరిగి రండి." అని RAW చీఫ్ జితేంద్ర మరోసారి హెచ్చరించాడు.

రూహి తప్పకుండా గెలుస్తాము అని ధీమాగా తల ఊపింది.

"అందరూ వచ్చినట్టేనా..." అని ఆయన అడిగాడు.

రూహి ఒకసారి తన చుట్టూ చూసింది. తన వెనుక పార్వతి, వంశీ కనిపించారు.
"ఒక్కరు తప్ప..." అని అంది.

ఇంతలో అక్కడికి... నల్ల కోటు, బ్లూ జీన్స్ ధరించిన ఆరు అడుగుల అబ్బాయి ఒకరు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. చూడగానే ఆకర్షించే రూపం అతని సొంతం. అతని మోహం లో చిరునవ్వు ఎప్పుడు చెదరదు. అతని పేరే అయాన్. రూహి బృందం లో సభ్యుడు. అతను రాగానే రూహి తన వంక కోపంగా చూసింది. అతను కళ్ళ తోనే ఆలస్యం అయినందుకు క్షమాపణలు చెప్పాడు. రూహి విసురుగా చూసింది.

ఇంతలో వాళ్లు ఎక్కబోయే ఫ్లైట్ బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉందని అనౌన్స్ మెంట్ రావడం తో జితేంద్ర కు బాయ్ చెప్పి, రూహి తన బృందం తో కలిసి లోపలకు వెళ్ళింది.

నిజానికి రూహి కూడా తన బృందానికి బ్లాక్ కోబ్రా అనే పేరే పెట్టింది. తన తండ్రి అడుగు జాడల్లో నడవడమే కాకుండా తన తండ్రి ఆలోచనలు కూడా పుణికిపుచ్చుకుంది. పేరుకు తగ్గట్టే బ్లాక్ కోబ్రా టీం ఇప్పటిదాకా చేసిన ప్రతి ఆపరేషన్ కూడ విజయవంతంగా ముగించారు. ఇప్పుడు చాలా ప్రమాదకరమైన మిషన్ లో భాగం అయ్యారు. అయినా సరే వారి గుండెల్లో గుబులు లేదు. ఎందుకంటే వారి ముందు భగ భగ మండే ఓ అగ్ని పర్వతం ఉంది. తన పేరే... ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...

బ్లాక్ కోబ్రా టీం మొత్తం ఫ్లైట్ లో కూర్చున్నారు. పార్వతి, వంశీ ఒక సీట్ లో కూర్చుంటే, రూహి - అయాన్ వారి ముందు సీట్లో పక్క పక్కన కూర్చున్నారు.

విమానం మెల్లగా నేలను వదిలి ఆకాశం లోకి ఎగిరింది. రూహి తన పక్కన ఉన్న అద్దాల కిటికీ లో నుంచి బయటకు చూస్తుంది. మళ్ళీ ఇండియా కు ఎప్పుడు వస్తుందో తెలీదు. అసలు తిరిగి వస్తుందో లేదో కూడ తన దగ్గర సమాధానం లేదు. అందుకే మౌనంగా మనసులోనే తన కుటుంబాన్ని తలుచుకుంది.

ఇప్పుడు వారు ఎక్కిన విమానం ఢిల్లీ, హంకాంగ్, బీజింగ్ మీదుగా నార్త్ కొరియా రాజధాని ప్యోంగ్యాంగ్ చేరుకుంటుంది. ఆ దేశం కిమ్ అనే నియంత పాలన లో ఉంది. అక్కడ అత్యంత కఠినమైన ఆంక్షలు ఉంటాయి. చిన్న తప్పు చేసినా మరణ శిక్ష వేస్తారు. చాలా ఆచి తూచి వ్యవహారించాలి అని అనుకుంది.

ఇంతలో...
"నా మీద ఇంకా కోపం తగ్గలేదా మేడమ్?" అని అయాన్ అడగడం తో రూహి ఈ లోకం లోకి వచ్చింది.

రూహి తన వైపు తిరిగి...
"ప్రతిసారి నీకు ఆలస్యంగా రావడం అలవాటు అయిపొయింది. ఈ ఆపరేషన్ ఎంత ముఖ్యమో నీకు తెలీదా? " అని అడిగింది.

"నేను సరైన టైమ్ కే బయలుదేరాను మేడమ్. కాని దారిలో ఒక ముఖ్యమైన వస్తువు కనిపించింది. దాన్ని తీసుకొని రావడం తో ఆలస్యం అయ్యింది." అని అమాయకంగా సమాధానం చెప్పాడు.

"దీని కంటే అంత ముఖ్యమైనది ఏంటి?" మరింత కోపంగా అడిగింది.

అయాన్ వెంటనే తన వెంట తెచ్చిన బ్యాగ్ లో నుంచి పీచు మిఠాయి బయటకు తీసాడు. దాన్ని చూడగానే రూహి కళ్ళు మిల మిలా మెరిసిపోయాయి. చిన్నప్పుడు విక్రమ్ తనని బయటకు తీసుకొని వెళ్లి కొనిచ్చేవాడు. తనకు అదంటే చాలా ఇష్టం. మళ్ళీ చాలా రోజుల తరువాత చూడటం తో మనసు ఉప్పొంగింది.

దాన్ని చూడగానే రూహి మోహం లో అయాన్ మీద అప్పటిదాకా ఉన్న కోపం మొత్తం కరిగిపోయింది. తన పెదాల మీద చేరుతున్న చిరునవ్వు ను బలవంతంగా ఆపుకుంది. వెంటనే పీచు మిఠాయి ని తన చేతిలోకి తీసుకొని ఒక ముక్క నోట్లోకి పెట్టుకుంది.

అయాన్ తన వంక ఆరాధనా పూర్వకంగా చూసాడు. ఆ క్షణం తనకు రూహి ఒక చిన్న పిల్ల మాదిరి కనిపించింది. అయాన్ బ్లాక్ కోబ్రా టీం లోకి చేరి అప్పటికి మూడు సంవత్సరాలు అయ్యాయి. రూహిని చూడగానే తనకు పడిపోయాడు. తన మీద చెప్పలేనంత ఇష్టం పెంచుకున్నాడు. తనతో గడుపుతున్న ప్రతి క్షణం ఓ అద్భుతం లాగా అనిపించింది. తన మనసులోని మాట చెప్పాలని చాలా సార్లు ప్రయత్నించాడు. కాని రూహి కళ్ళ లోకి చూడగానే మాట పెదవి దాటి బయటకు రాదు. చేతులు కాళ్ళు వణికిపోతాయి. అసలు రూహి మనసులో ఏముందో తెలుసుకోవాలని చూసాడు. కాని ఇప్పటిదాకా తెలుసుకోలేక పోయాడు. ఈ ఆపరేషన్ పూర్తి అయ్యే లోగా అయినా తన ప్రేమ విషయం చెప్పాలి అని అనుకున్నాడు.

మొత్తం వారి ప్రయాణం 15 గంటలు కావడం తో... రూహి తనకు ఇష్టమైన సంగీతం వింటూ అలాగే నెమ్మదిగా నిద్రలోకి జారుకుంది. అలా నిద్రపోతున్నప్పుడు మెల్లగా ఒరిగి అయాన్ భుజం మీద తల వాల్చింది. ఆ క్షణం అయాన్ మనసులో ఒక రంగు రంగుల హరివిల్లు విరిసింది. మేఘాల్లో తేలిపోతున్నట్టు అనిపించింది. ఈరోజు తన అదృష్టం తలుచుకొని మనసులోనే మురిసిపోయాడు. రూహి రూపం తన మది నిండా నింపుకునే పనిలో పడ్డాడు.

అలా అందరూ ఎవరి పనుల్లో వారు మునిగిపోయి ఉండగా... ఆ ఫ్లైట్ లో బ్లాక్ కొబ్రా టీం కూర్చున్న చోటుకు కాస్త వెనకాల నుంచి ఒక జత కళ్ళు వారినే గమనిస్తున్నాయి. అతని కళ్ళకు నల్లని కళ్లద్దాలు పెట్టుకొని ఉండటం తో అతను చూస్తున్నట్టూ అక్కడున్న ఎవరికీ అనుమానం రాలేదు. అప్పుడప్పుడు తన ఫోన్ లో ఎవరూ చూడకుండా వారి ఫోటోలు కూడ తీసుకుంటున్నాడు.

ఇవేవి పట్టనట్టు విమానం మాత్రం గాల్లో విహారిస్తూ మేఘాల నడుమ గమ్యం వైపు రివ్వున సాగిపోయింది.

-------------------------------------------------------------

కొన్ని గంటల తరువాత...

వారు ఎక్కిన విమానం నార్త్ కొరియా రాజధాని లో ల్యాండ్ అయ్యింది. రూహి మరోసారి తన బృందాన్ని హెచ్చరించింది. ప్రతి అడుగు జాగ్రత్తగా వేయమని గుర్తుచేసింది. అందరూ సరే అన్నట్టు తల ఆడించారు.

మెల్లగా అందరూ విమానం దిగి ఎయిర్ పోర్ట్ లోకి వచ్చారు. వారు అలా ఎయిర్ పోర్ట్ లోకి రాగానే ప్రయాణికులు అందరినీ వరుసలో నిలబెట్టి అక్కడి అధికారులు వెంట తెచ్చిన లగేజ్ చెక్ చేస్తున్నారు.

లాప్టాప్, కెమెరా లాంటి వాటికి అనుమతి ఇవ్వడం లేదు. అలాగే కొంతమంది ప్రయాణికులు ఇష్ట దైవాల ఫోటోలు తీసుకొని వెళ్తుంటే వాటిని కూడ లాగేసుకున్నారు. ఎందుకు అని అడిగితే, ఈ దేశం లో ఉన్నంత వరకు వారి అధ్యక్షుడు కిమ్ ని మాత్రమే పూజించాలి అని కటువుగా బదులిచ్చారు.

అంతే కాకుండా కోకో కోలా, థమ్స్ అప్ లాంటి కూల్ డ్రింక్స్ ని కూడా తీసుకొని డస్ట్ బిన్ లో పడేసారు.  హై హిల్స్ వేసుకున్న అమ్మాయిల చెప్పులు విప్పించి వాటిని విసిరేశారు. ఇలా విమానాశ్రయం లో అక్కడికి వచ్చిన ప్రతి ప్రయాణికుడి ని క్షుణ్ణంగా తనిఖీ చేసి చాలా వాటిని లాగేసుకున్నారు.

ఆ మొత్తం తతంగం పూర్తి అయ్యే సరికి రెండు గంటల సమయం పట్టింది. అంత సేపు నిలబడి అందరికీ కాళ్ళు నొప్పులు అనిపించాయి. అందరిలో ఆకలి కూడా మొదలైంది. మొత్తానికి చెకింగ్ అయిపోయాక అక్కడి నుంచి వెళ్ళచ్చు అని చెప్పారు. అందరూ హమ్మయ్య అంటూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

బ్లాక్ కొబ్రా టీం నెమ్మదిగా ఎయిర్ పోర్ట్ నుంచి బయటకు అడుగులు వేసింది. వారు అలా విమానాశ్రయం బయటకు రెండు అడుగులు వేసారో లేదో... ఒక పది మంది వారిని చుట్టు ముట్టారు. కాసేపు వారికి ఏమి అర్థం కాలేదు. వారంతా ఎయిర్ పోర్ట్ లో ఉన్న భద్రతా అధికారుల యూనిఫామ్ లో ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో తుపాకీలు ఉన్నాయి.

ఏమైంది అని పార్వతి వారిని ఇంగ్లీష్ లో అడిగింది. మీ మీద సందేహంగా ఉంది, మిమ్మల్ని కాసేపు ఇంటరాగేషన్ చేయాలి అన్నారు. సరే అని బ్లాక్ కోబ్రా టీం వారి వెంట నడిచింది. వారిని ఒక సెక్యూరిటీ వ్యాన్ లో ఎక్కించుకొని ఎయిర్ పోర్ట్ కి కాస్త దూరం లో ఉన్న ఆఫీస్ లోకి తీసుకొని వెళ్లారు.

బ్లాక్ కోబ్రా టీం అందరిని అక్కడున్న కుర్చీలో కూర్చోబెట్టారు. కాసేపటికి వారి ముందుకు ఒక పెద్ద స్థాయి లో ఉన్న అధికారి వచ్చాడు. వారి దగ్గర ఉన్న పాస్ పోర్టు లు లాక్కున్నాడు. అతని మోహం లో వారి మీద స్పష్టమైన కోపం కనిపిస్తుంది.

"ఎవరు మీరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?" అని సూటిగా ప్రశ్నించాడు.

"మేము ఇండియా నుంచి నార్త్ కొరియా ను సందర్శించాలని వచ్చాం " అని రూహి సమాధానం చెప్పింది.

వారి సంభాషణ మొత్తం ఇంగ్లీష్ లోనే జరుగుతుంది. రూహి లో విసుగు అంతకంతకు ఎక్కువ అవుతుంది. వారి పిచ్చి ప్రశ్నలు చూస్తుంటే చాలా కోపంగా ఉంది. కష్టం మీద ఆపుకుంటుంది.

"ఎలా వచ్చారు?" మరోసారి ప్రశ్నించాడు.

"మీ దేశం ఏమైనా అంతరిక్షం లో ఉందా, రాకెట్ వేసుకొని రావడానికి. విమానం లోనే వచ్చాము." అని విసురుగా సమాధానం ఇచ్చింది.

ఆ మాటకు ఆ అధికారి కోపంగా చూసాడు. రూహి కూడా తన వంక అలాగే చూసింది.

"ఇండియా లో మీరేం పని చేస్తుంటారు"

"నేను బండి మీద దోసెలు వేస్తాను. వీరంతా తింటూ ఉంటారు." అని సమాధానం ఇచ్చింది.

ఆ మాటకు బ్లాక్ కొబ్రా టీం అంతా నవ్వింది. ఆ అధికారి మోహం మాడిపోయింది. ఏదో చెప్పాలని నోరు తెరవబోయాడు. ఇంతలో అతని ఫోన్ రింగ్ అవ్వడం తో లేచి అక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్ళాడు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు? కొరియా అధికారులతో అలా మాట్లాడుతున్నారు. వారికి కోపం వస్తే మనల్ని తిరిగి వెనక్కి పంపిస్తారు." అని వంశీ కంగారుగా అన్నాడు.

రూహి ఒక్కసారి భారంగా నిట్టూర్చి...
"అసలు వాళ్లు భద్రతా అధికారులు అయితే కదా మనల్ని వెనక్కి పంపడానికి" అని సమాధానం ఇచ్చింది.

ఆ మాట వినగానే మిగతా సభ్యులు అందరూ షాక్ అయ్యారు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది?"

"మీకు ఇంకా అర్థం కాలేదా... విమానాశ్రయం లో మనల్ని చెక్ చేసిన అధికారుల భుజం మీద బంగారు రంగులో ఉన్న బ్యాడ్జ్ ఉంది. కాని వీరి భుజాల మీద ఆకుపచ్చ రంగులో ఉన్నాయి. మనం ఎక్కిన సెక్యూరిటీ వ్యాన్ నంబర్ ప్లేట్ ని  గమనిస్తే ఒకదాని మీద మరొకటి అతికించి ఉంది.  అంతే కాదు.. వీరి దగ్గర type 64 unlicensed తుపాకీలు కూడ ఉన్నాయి. అది ఇక్కడి ప్రభుత్వ అధికారుల దగ్గర ఉండవు.
నిజంగా ఇది ఒక అధికారుల ఆఫీస్ అయితే, నార్త్ కొరియా రూల్స్ ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ ఆఫీస్ ముఖ్య ఎంట్రన్స్ లో కిమ్ ఫోటో ఉండాలి. కాని ఇక్కడ అది కనిపించలేదు. అంతెందుకు.. ఇందాక మనల్ని ప్రశ్నలు అడిగిన వాడి కాళ్ళు చూసారా.... గోధుమ రంగు షూస్ ఉన్నాయి. ఇక్కడి అధికారులు అందరూ నల్ల రంగు ఉన్న షూస్ మాత్రమే ధరించాలి. ఇవన్నీ చూసాక కూడా వీరు నిజమైన సెక్యూరిటీ అధికారులు అని ఎలా అనుకుంటారు?"

రూహి చెప్పిన మాటలు వినగానే అక్కడున్న అందరూ కాసేపు ఆశ్చర్యం లో ఉండిపోయారు. అంత ఆశ్చర్యం లో కూడ రూహి నిశితమైన చూపు ను, తెలివిని మనసులోనే అభినందించకుండా ఉండలేకపోయారు.

సరిగ్గా అప్పుడే... ఫోన్ మాట్లాడటం పూర్తి అవ్వడం తో ఆ అధికారి తిరిగి గదిలోకి వచ్చాడు. తన వెంట మరో నలుగురు వ్యక్తులు వచ్చారు. అందరూ తుపాకీలు బయటకు తీసి బ్లాక్ కోబ్రా టీం కు గురి పెట్టారు.

రూహి వారి వైపు చూసి ఒక నవ్వు నవ్వింది. అది చూసి ఆ అధికారులు ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

రూహి ఒక్కసారి తన పిడికిలి బిగించింది. కళ్లు వేగంగా కదిలాయి. గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకుంది. తన మెదడు పాదరసం లా పని చేసింది. ఒక్కసారి తన బృందం వైపు తిరిగింది.

"Guys... It's show time..." అని అంది.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...2 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి..