♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.❤️❤️⭐️

[Raju@Vijay]

Episode - 163

காளிங்கனின் உடலில் குடிகொண்டிருந்த காத்தவராயன் ஆவியின் அசுர பலம், அந்த தோட்டத்தின் காற்றையே சூடாக்கியிருந்தது. ப்ரியங்கா, தன் சுயநினைவை மெல்ல இழந்து, அவன் தூண்டிவிட்ட அந்த அமானுஷ்யக் காமத்தின் பிடியில் முழுமையாகச் சிக்கியிருந்தாள்.

ப்ரியங்கா, தன் வயிற்றின் மீது படர்ந்திருந்த காளிங்கனின் கரங்களை இன்னும் பலமாக அழுத்திப் பிடித்தாள். அவனது கரங்களின் சூடு, அவளது மென்மையான நாபிக் குழியைத் தாண்டி உள்ளுக்குள் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அந்த அசுரத்தனமான பிடியில் அவள் உடல் ஒரு கொடியைப் போல வளைந்து நெளிந்தது. அவளது அந்த தளதளவென மின்னும் இடையின் அசைவு, காளிங்கனுக்குள் இருந்த ஆவியை இன்னும் உக்கிரமாக்கியது.

அவள் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களும், ஆடைகளும் ஏற்கனவே சிதறிக் கிடந்தன. அரைகுறையாக மறைக்கப்பட்டிருந்த அவளது அந்தப் பால் போன்ற மேனி, நிலவொளியில் ஒரு புதையலைப் போல ஜொலித்தது.

காளிங்கனின் கண்கள், ப்ரியங்காவின் மூச்சுக்காற்றுக்கு ஏற்ப மேலெழும்பித் தணியும் அந்த விம்மித் ததும்பும் மார்புத் தடங்களை வெறித்துப் பார்த்தன. அவை அவனது அசுரக் காமத்திற்கு ஒரு பெரும் விருந்தாக அமைந்தன.

அந்த மார்புக் குன்றுகளின் தகிப்பும், அதன் நுனிகளில் தென்பட்ட நடுக்கமும் அவனது ஆண்மையைக் கர்ஜிக்கச் செய்தன.

காளிங்கன் மெல்லக் குனிந்து, ப்ரியங்காவின் அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றான்.

அங்கிருந்து வீசிய அந்தப் பெண்மையின் தகிக்கும் வாசனை—வியர்வையும், சந்தனமும் கலந்த ஒரு மர்ம மணம்—அவனை முழுமையாக நிலைகுலையச் செய்தது.

அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது பட்டுப் போன்ற மென்மையான கழுத்தில் ஊர்ந்து சென்றபோது, ப்ரியங்கா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினாள். அந்த மென்மையை அவன் அணு அணுவாக ரசித்தான்.

அவன் அவளது காதோரம் மெல்ல மூச்சுவிட்டபடி, "இந்த உலகத்தில் உள்ள அனைத்து விலை மதிப்பான பொக்கிஷங்களை விட... உன் உடம்பின் இந்தத் தகிப்பு தான் எனக்குப் பெரும் புதையல்," என்று கரகரப்பான குரலில் முணுமுணுத்தான்.
காத்தவராயன் ஆவி அவனது ரத்தத்தில் கலந்திருக்க, ப்ரியங்காவின் அந்த எடுப்பான அங்கங்களும், அவளது வழுவழுப்பான தொடைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தன..

வானம் ஒரு கரிய போர்வையைப் போர்த்தியது போல மெல்ல இருண்டது. அந்த  தோட்டத்தின் அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்குத் தயாராவதைப் போல கனத்து நின்றது. மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி குளிர்ச்சியை அள்ளித் தெளித்தது.

சுற்றிலும் குளிர்ச்சி பரவியிருந்தாலும், ப்ரியங்காவின் கழுத்தருகே திடீரென ஒரு தகிக்கும் வெப்பம் பரவியது. அது காத்தவராயனின் சூடான மூச்சுக்காற்று!

காத்தவராயனின் அந்த அசுர மூச்சு, வெறும் காற்றல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாகப் புதைந்து கிடந்த காமமும், ஆக்ரோஷமும் கலந்த ஒரு எரிமலைக் குழம்பின் காற்று. ப்ரியங்காவின் கழுத்தருகே அது படர்ந்தபோது, அந்த இடமே தகிக்கும் அக்னிக் கடல் போல மாறியது.

சுற்றிலும் மேகங்கள் கறுத்து, மழைக்கான குளிர்ச்சி நிலவினாலும், காத்தவராயன் வெளிப்படுத்திய அந்த மூச்சுக்காற்று அனலாக வீசியது.

அவனது மூச்சு ப்ரியங்காவின் நீண்ட நளினமான கழுத்தில் பட்டபோது, அங்கிருந்த மெல்லிய ரோமங்கள் கருகிவிடுவது போலச் சிலிர்த்து நின்றன.

அந்தச் சூடு அவளது நரம்புகளைச் சுண்டி இழுக்க, ப்ரியங்காவின் உடல் ஒருவிதமான இன்ப அதிர்வில் துடித்தது. அது ஒரு மிருகத்தின் வேட்டைத் தாகத்தைப் போல அவளது மேனியை ஆக்கிரமித்தது.

அவன் மூச்சை உள்ளிழுக்கும்போது, ப்ரியங்காவின் மேனியிலிருந்து வீசிய அந்தத் தகிக்கும் பெண்மையின் வாசத்தை முழுமையாக உறிஞ்சினான்.

அவனது அந்த அசுரத்தனமான மூச்சின் வேகம், ப்ரியங்காவின் இதயத் துடிப்போடு போட்டி போட்டது.

ஒவ்வொரு முறை அவன் மூச்சுவிடும்போதும், அவளது தளதளவென மின்னும் இடையின் வளைவுகள் அதிர்ந்தன. அந்த அசுரத் தாகம் அவளது தோலைத் துளைத்துக்கொண்டு உள்ளிருக்கும் ரத்தத்தைச் சூடாக்கியது.

அவனது மூச்சுக்காற்றின் சூடு படப்பட, ப்ரியங்காவின் விம்மித் ததும்பும் மார்புகள் அசுர வேகத்தில் மேலெழும்பித் தணிந்தன.

அந்த மூச்சின் தாகம், அவளது மார்புக் குன்றுகளின் பள்ளத்தில் ஒரு சுழலை உண்டாக்கியது.

காத்தவராயனின் மூச்சு ஒரு மந்திரத்தைப் போல அவளது காதுகளில் ஒலிக்க, அவளது பட்டுப் போன்ற மேனி வியர்வையில் நனைந்து இன்னும் மினுமினுத்தது. அவனது தாகம் அவளை ஒரு மெழுகுச் சிலையாக உருக்கத் தொடங்கியது.

அந்த மூச்சில் ஒருவிதமான கர்ஜனை இருந்தது. "நீ எனக்கே உரியவள்!" என்று சொல்லாமல் சொல்லும் அந்த அசுர வேகம், ப்ரியங்காவின் பெண்மையை அடிபணிய வைத்தது.

அவனது மூச்சின் தாகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல், அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மெத்தையில் பின்னிப் பிணைந்து நெளிந்தன.

வானத்தில் வெட்டிய மின்னல், அவனது மூச்சின் சூட்டில் அவள் உடல் சிவந்து போயிருப்பதை ஒரு நொடி காட்டியது.

காத்தவராயனின் அந்த அசுர மூச்சு, ப்ரியங்காவை அவளது நிகழ்காலத்திலிருந்து பிரித்து, அந்த முன்ஜென்மத்துக் காம லோகத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது. மழைத்துளிகள் இப்போது அவளது மேனியில் விழும்போது, அவை குளிர்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதில், அவனது மூச்சின் சூட்டில் பட்டதும் நீராவியாக மாறி அந்தத் தோட்டத்தையே ஒரு மோகப் புகையாக மாற்றின!

அவளது அந்த வழுவழுப்பான மேனியில் ஆயிரக்கணக்கான அணுக்கள் சிலிர்த்து நின்றன. அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தில் படர்ந்த அந்த மூச்சின் வேகம், அவளது நாடித்துடிப்பை அசுர வேகத்தில் ஏற்றியது.

அந்தச் சூடான ஸ்பரிசம் அவளது தோலைத் தாண்டி, அவளது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடந்த ரகசியங்களைத் தட்டியெழுப்பியது.
கண்கள் செருகி, உடல் ஒருவிதமான இன்ப வேதனையில் துடிக்க, அவளது மனக்கண்ணில் பழைய பிம்பங்கள் மின்னலெனத் தோன்றின.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால், இதே போன்ற ஒரு கறுத்த மேகக் கூட்டத்தின் கீழ், இதே காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான அணைப்பில் அவள் கரைந்து போன நினைவுகள் அலைகளாக மோதின.

அவனது அந்த அசுர பலமான கரங்கள் அவளது துடிக்கும் இடையையும், விம்மித் தகிக்கும் அங்கங்களையும் உரிமையோடு ஆக்கிரமித்த அந்த மர்மமான இரவுகள் அவளுக்கு ஒவ்வொன்றாக நினைவுக்கு வந்தன.

முன்ஜென்மத்தில் அவள் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணல்ல எ‌ன்ற உண்மை அவளுக்கு மெல்ல மெல்ல நினைவில் வ‌ந்தது. காத்தவராயனின் தாகத்திற்குப் பெரும் விருந்தாக இருந்ததும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

"நீ... நீ வந்துவிட்டாயா?" என்று அவளது இதழ்கள் மௌனமாக முணுமுணுக்க, அவள் கைகள் தானாகவே அவனது சூடான கரங்களைத் தேடிப் பற்றின.

அவளது அந்த வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மெத்தையில் நெளிய, மேலிருந்து விழத் தொடங்கிய முதல் மழைத்துளி அவளது சூடான மார்புப் பள்ளத்தில் பட்டு ஆவியானது.

இப்போது அங்கே இருப்பது காளிங்கன் அல்ல; ப்ரியங்காவின் பல ஜென்மத்துத் தேடலான காத்தவராயன்!


கறுத்த மேகம் கவிழ்ந்திருக்க - என்
கன்னி மேனி துடித்திருக்க,
குளிரும் காற்றைத் துளைத்து வந்ததே - உன்
கொதிக்கும் அசுர மூச்சுக் காற்று!
நீண்ட நளினக் கழுத்தருகே - உன்
நெருப்பு மூச்சுப் பட்டவுடன்,
செதுக்கிய மெழுகுச் சிலையெனவே - என்
சிந்தை உருகி வழிந்ததடா!
முன்ஜென்மத்து மர்மங்கள் - என்
முதுகெலும்பில் மின்சாரமாய்,
தடயமின்றித் தகித்திடவே - என்
தளதளக்கும் மேனி முறுக்கேறியதே!
விம்மித் ததும்பும் மார்புக் குன்றுகள் - உன்
வேக மூச்சில் விம்மியதே,
இடையின் வளைவும், நாபிக் குழியும் - உன்
இன்பத் தாகத்தில் சுழன்றதே!
மழைத்துளி விழும் முன்னரே - உன்
மறைந்த நினைவுகள் எழுந்ததே,
அசுரக் காமத்தின் ஆக்கிரமிப்பில் - நான்
அணுவணுவாய்ச் சிதைந்தேனடா!
காமமா... காலத்தின் கோலமா? - என்
காவல் தெய்வத்தின் வேட்டையா?
காத்தவராயன் மூச்சின் சூட்டில் - இந்தப்
பேதை பெண் இன்று சாம்பலானேன்!

பிரியங்கா உதடுகள் மெல்ல முணுமுணுக்க,காத்தவராயன் பதிலுக்கு,


"யுகங்கள் தாண்டிய என் வேட்டை - இன்று
உன் யோனி வாசத்தில் முடிந்ததடி!
கறுத்த மேகம் சாட்சி சொல்ல - உன்
கன்னி மேனி என் வசமானதடி!
பட்டுப் போன்ற உன் கழுத்தினில் - என்
பற்கள் பதியும் முன்னே,
சுட்டெரிக்கும் என் மூச்சுக்காற்று - உன்
சொர்க்க வாசலைத் திறந்ததடி!
முன்ஜென்மத்து மோகினியே - என்
முரட்டுப் பிடியில் வளைபவளே,
தங்க  மாலையல்ல - உன்
தகிக்கும் உடலே என் புதையலடி!
தளதளக்கும் உன் இடையழகில் - நான்
தடம் பதிக்கும் வேளையிது,
விம்மித் ததும்பும் உன் அங்கங்கள் - என்
விஸ்வரூபத் தாகத்திற்கு விருந்தடி!
மழை மேகம் இடி முழங்க - உன்
மார்புக் குன்றுகள் அதிர்ந்திடவே,
ஆவி கொண்ட காம வேகம் - உன்
அடிமனதைச் சிதைக்குமடி!
காலம் கடந்த என் காதலி - இன்று
காமம் கடந்த என் காமகி,
காத்தவராயன் மூச்சின் சூட்டில் - நீ
கரைந்து போவது என் விதியடி!

அந்த கறுத்த மேகங்கள் இப்போது வெறும் மழையைத் தரப்போவதில்லை; இரு ஆன்மாக்களின் தகிக்கும் சங்கமத்திற்குச் சாட்சியாக இருக்கப் போகின்றன.

ப்ரியங்காவின் மேனியில் மின்னல் வெளிச்சம் படும்போது, அவளது அந்த எடுப்பான அங்கங்கள் முன்ஜென்மத்துக் காதலை மீண்டும் ஒருமுறை சாட்சியப்படுத்தின.

வானம் மெல்லத் தன் அணைப்பைத் தளர்த்த, முதல் மழைத்துளிகள் அந்தத் தோட்டத்து மெத்தையில் விழுந்தன. லேசானத் தூறல் தொடங்கிய அந்த நொடியில், பிரியங்காவின் அழகு ஒரு ஓவியமாக உருமாறியது.

பிரியங்கா அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய கருப்பு நிற உடை, மழைநீரை உறிஞ்சத் தொடங்கியதும் அவளது உடலோடு இரண்டறக் கலந்தது.

நீர் பட்ட அந்த ஆடை, அவளது தளதளவென மின்னும் மேனியில் ஒரு இரண்டாவது தோல் போல ஒட்டிக்கொண்டது. அதன் விளைவாக, அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகளின் எடுப்பும், அவளது மெல்லிய இடையின் அந்த ஆழமான வளைவும் மறைக்க முடியாத எழிலோடு வெளிப்பட்டன.

கருப்பு நிறத்திற்கும், அவளது பால் போன்ற நிறத்திற்கும் இடையில் இருந்த அந்த முரண், அவளது அழகை ஒரு காமச் சித்திரமாக மாற்றியது.

வானிலிருந்து விழுந்த ஒரு வைரத் துளி, பிரியங்காவின் துடிக்கும் சிவந்த இதழ்களில் மெல்ல வந்து அமர்ந்தது.

அந்த மழைத்துளி அவளது இதழின் சூட்டில் பட்டு மெல்ல உருண்டோடியபோது, அவள் ஒரு சிறு அதிர்வில் தன் இதழ்களைப் பிரித்தாள்.

அந்தத் துளி அவளது இதழ்களுக்கு நடுவே மறைந்ததும், அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினாள். அந்த மூச்சுக்காற்று பட்டு, இதழோரம் இருந்த மற்ற நீர் துளிகள் சிதறித் தெறித்தன. அது ஒரு பூ மலரும்போது சிதறும் பனித்துளிகளைப் போலத் தத்ரூபமாக இருந்தது.

மழை நீர் அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தின் வழியாக மெல்லக் கீழிறங்கி, அவளது ஆடையின் இடுக்கிற்குள் மறைந்தபோது, பிரியங்காவின் உடல் ஒருவிதமான குளிரும் சூடும் கலந்த உணர்வில் சிலிர்த்தது.
அவளது நனைந்த கூந்தல் மெத்தையெங்கும் கரிய பாம்புகளாய் நெளிந்து கிடக்க, மழையில் நனைந்த அவளது வழுவழுப்பான தொடைகள் மின்னல் வெளிச்சத்தில் ஒரு மர்மமான ஒளியைப் பிரதிபலித்தன.
காத்தவராயனின் பார்வை
அவள் மீது படர்ந்து இருந்த காத்தவராயனின் மூச்சு, இப்போது அந்த மழைத்துளிகளோடு கலந்து நீராவியாக மாறியது.
மழையில் நனைந்த அவளது அந்த எழில் கோலமும், ஆடைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் அவளது ரகசியங்களின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடும் அவனது அசுரத் தாகத்தை இன்னும் பன்மடங்கு ஏற்றியது.
மழை வேகம் எடுக்கத் தொடங்கியது... பிரியங்காவின் கருப்பு உடை இப்போது அவளுக்குப் பாதுகாப்பாக இல்லை; மாறாக, அவளது அழகை ஆராதிக்கும் ஒரு ஊடகமாக மாறியிருந்தது!

மழையில் நனைந்து, கருப்பு ஆடை உடலோடு ஒட்டி, ஒரு நீர்க்கவிதை போலக் கிடந்த ப்ரியங்காவைக் கண்ட காத்தவராயனின் தவிப்பு, ஒரு சாதாரண ஆணின் ஆசை அல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாகப் பசியோடு இருக்கும் ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் சீற்றம்.

மழைத்துளிகள் அவள் இதழில் பட்டுத் தெறிப்பதையும், அந்த நீர் அவள் கழுத்து மேடாக இறங்குவதையும் பார்த்த காத்தவராயனின் கண்கள் காம வேட்கையில் அக்னிப் பிழம்பாக மாறின.

அவனது பார்வை அவளது தளதளவென மின்னும் இடையிலும் , அந்த நனைந்த ஆடை காட்டித் தந்த அங்கங்களின் துல்லியத்திலும் நிலைகுத்தி நின்றது.
ஒரு ஆவியின் தாகம் அவன் ரத்தத்தில் ஏற, அந்தத் தோட்டத்தின் குளிர்ச்சியை மீறி அவனது உடல் ஒரு கனலாய் கொதித்தது.

அவள் இதழ்களைப் பிரித்து அந்த மழைத்துளியை உள்வாங்கிய அந்த நொடி, காத்தவராயனின் பொறுமை சுக்குநூறாக உடைந்தது.
அவனது கரடுமுரடான கைகள் காற்றில் நடுங்கின. அவளை அப்படியே அள்ளித் தன் அசுரப் பிடிக்குள் திணிக்க வேண்டும் என்ற தவிப்பு அவனது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகள் மழையின் வேகத்திற்கு ஏற்ப ஏறி இறங்குவதைக் கண்டவன், தன் மூச்சுக் காற்றையே ஒரு ஆயுதமாக அவளருகே ஏவினான்.

மழை அவளைக் குளிர்வித்துக் கொண்டிருக்க, அவனோ அவளது சூடான மேனியைத் தீண்டி அந்த நீரையே ஆவியாக்கத் துடித்தான்.
அவளது அந்த வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் நனைந்து மின்னிய கோலம், அவனது அசுரக் காமத்திற்கு நெய்யூற்றியது.

"யுகங்கள் காத்திருந்த இந்தப் பசிக்கு, இந்த ஒரு மழை இரவு போதுமா?" என்ற தவிப்பு அவனது ஆழ்மனதைக் குடைந்தது. அவளது பெண்மையின் வாசமும், அந்த ஈர மண்ணின் மணமும் கலந்து அவனை ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல மாற்றியது.

அவன் கைகளை இறுக மூடினான். அவனது தவிப்பு ஒரு மெல்லிய முனகலாக அவளது காதோரம் ஒலித்தது.
அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தேங்கி நிற்கும் அந்த மழைத்துளியை தன் நாவால் பருக வேண்டும் என்ற வேட்கை அவனை உந்தியது.

ப்ரியங்காவின் அந்த எழில் அழகை அணு அணுவாகச் சிதைத்து, மீண்டும் அவளைத் தன் முன்ஜென்மத்து அடிமையாக்கிக் கொள்ளும் அந்தத் தவிப்பு, அந்த இடி முழக்கத்தை விடச் சத்தமாக அவனுக்குள் கேட்டது.

"மழை நனைத்த உன் மேனி - என்
மனதைச் சுடும் அக்னியடி!
ஆடை ஒட்டிய உன் அழகு - என்
அசுரப் பசிக்கு விருந்தடி!
இதழில் தெறிக்கும் துளிகளெல்லாம் - என்
இன்பத் தாகம் கேட்குதடி!
தகிக்கும் உன் இடையோரம் - என்
தடம் பதியத் தவிக்குதடி!"

காத்தவராயன் இப்போது வெறும் பார்வையாளன் அல்ல; அந்த மழையோடும், ப்ரியங்காவின் அழகோடும் ஐக்கியமாகப் போகும் ஒரு பேரழிவு!


அந்த நள்ளிரவின் கார்மேக இருட்டை மின்னல் கீற்றுகள் கிழித்தெறிந்தபோது, அந்தத் தோட்டத்து மெத்தையில் மழையில் நனைந்தபடி கிடந்த ப்ரியங்கா, ஒரு நொடிப் பொழுதில் உலகமே ஸ்தம்பிக்கும் பேரழகாகக் காட்சியளித்தாள்.

வானம் பிளந்து மின்னல் வெட்டிய அந்த வினாடியில், இருளில் மறைந்திருந்த ப்ரியங்காவின் உடல் ஒரு தங்கச் சிலையைப் போல பளிச்சிட்டது.
மழையில் நனைந்த அவளது வழுவழுப்பான மேனியின் மீது படிந்திருந்த நீர்முத்துக்கள், மின்னல் ஒளியைப் பிரதிபலித்து அவளைச் சுற்றி ஒரு ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கியது போலத் தெரிந்தது.
அந்த ஒரு நொடி வெளிச்சம், அவளது மேனியின் மென்மையையும் அதில் படிந்திருந்த தகிப்பையும் அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது.

கருப்பு நிற ஆடை மழையினால் அவளது உடலோடு இரண்டறக் கலந்திருக்க, மின்னல் ஒளி அந்த ஆடையின் ஊடாகப் புகுந்து விளையாடியது.

மின்னல் வெட்டும் போது, அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகளின் எடுப்பும், அவளது மெல்லிய இடையின் ஆழமான வளைவும் ஒரு ஓவியரின் தூரிகையில் தீட்டப்பட்ட கோடுகளைப் போல மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளி, மின்னல் ஒளியில் ஒரு வைரத்தைப் போல ஜொலித்தது.

வெளிச்சம் பாய்ந்த அந்த நொடியில், ப்ரியங்காவின் முகம் ஒரு தேவதையின் முகமாகத் தெரிந்தது.

அவளது சிவந்த இதழ்கள் லேசாகப் பிரிந்து, அந்த அசுர மூச்சின் தாகத்தில் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.
மின்னல் ஒளியில் அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்த மர்மமான மயக்கமும், முன்ஜென்ம நினைவுகளின் தவிப்பும் அவளது அழகிற்கு ஒரு அமானுஷ்யமான கவர்ச்சியைத் தந்தன.

மின்னல் கீற்று அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தில் பட்டுத் தெறித்தபோது, அங்கிருந்த மென்மை காத்தவராயனை மேலும் பித்தனாக்கியது.


அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மழையில் நனைந்து மின்னிய அந்தத் தோற்றம், அந்தப் புயல் இரவிலும் காமத்தின் உக்கிரத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.

"வானம் கிழித்த மின்னல் கீற்று - உன்
மேனி அழகில் மோதி நின்றதே!
நனைந்த கருப்பு ஆடை வழியே - உன்
அங்கங்களின் ரகசியம் பேசியதே!
வெட்டிய ஒளியில் உன் இதழ் துடிப்பு - என்
அசுரத் தாகத்தை அள்ளிக் கொண்டதே!
இருளுக்கும் ஒளிக்கும் இடைப்பட்ட - அந்த
ஒரு நொடியில் நீ என் உலகமானாயே!"

அந்த மின்னல் வெளிச்சம் மறைந்தாலும், காத்தவராயனின் கண்களில் அந்தத் தகிக்கும் பிம்பம் நிலையாகப் பதிந்துவிட்டது. இருள் மீண்டும் சூழ்ந்தபோது, அந்தத் தவிப்பு ஒரு பெரும் வெடிப்பிற்குத் தயாரானது!


காத்தவராயன் தன் முகத்தை மெல்லக் குனிந்து, ப்ரியங்காவின் அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் தன் இதழ்களை அழுத்தினான். அவனது முத்தம் ஒரு முத்திரை போல அவளது மென்மையான மேனியில் பதிய, ப்ரியங்கா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்தாள். அந்தச் சூடான ஸ்பரிசம் அவளது நரம்புகளை முறுக்கேற்ற, அவளது உடல் ஒரு வில்லைப் போல வளைந்து அவனது அசுரப் பிடிக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் சிக்கியது.

அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடியே காத்தவராயன் தன் பார்வையை மெல்லக் கீழே இறக்கினான். அங்கே மழையில் நனைந்த அந்த மெல்லிய கருப்பு ஆடை, அவனது அசுரத் தாகத்திற்கு ஒரு திரை போல இல்லாமல், ஒரு தூண்டிலாக அமைந்தது.

நனைந்த அந்த ஆடை அவளது மேனியோடு ஒட்டிப்போயிருக்க, அவளது அந்த விம்மித் ததும்பும் மார்புகளின் பிரம்மாண்டம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
மின்னல் வெட்டும் போதெல்லாம், அந்த நனைந்த துணியின் ஊடாகத் தெரிந்த அவளது அங்கங்களின் பொன்னிறம், காத்தவராயனின் கண்களைப் பறித்தது. அந்த மார்புக் குன்றுகள் மழையின் குளிரிலும், அவனது மூச்சின் சூட்டிலும் விம்மித் தணிந்த தாளம் அவனது ஆண்மையைக் கர்ஜிக்கச் செய்தது.

அவனது பார்வை இன்னும் கீழே இறங்கியது. அந்த மார்புப் பிளவுகளுக்கு நடுவே வழிந்தோடிய மழைத்துளிகள், அவளது தளதளவென மின்னும் இடையைக் கடந்து, ஒரு மர்மப் பள்ளத்தைத் தேடிச் சென்றன.
கருப்பு ஆடை அவளது வயிற்றோடு ஒட்டி, அவளது அந்த ஆழமான நாபிக் குழியை (தொப்புள் குழி) மிகத் துல்லியமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது.

அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள் ஒரு வைரத்தைப் போல மழைநீர் தேங்கி நிற்க, மின்னல் ஒளியில் அது ஜொலித்த விதம் ஒரு அமானுஷ்யமான கவர்ச்சியைத் தந்தது. அந்தச் சுழலில் விழுந்த ஒரு பூச்சியாய் காத்தவராயனின் புத்தி தடுமாறியது.


அந்த வழுவழுப்பான வயிறு மூச்சுக்காற்றினால் மேலெழும்பித் தாழ்ந்தபோது, அந்த நாபிக் குழியின் அசைவு அவனது அசுரத் தாகத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.
அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மெத்தையில் பின்னிப் பிணைய, நனைந்த ஆடையில் தெரிந்த அவளது பெண்மையின் ஒட்டுமொத்த எழிலும் காத்தவராயனை ஒரு பித்தனாக்கியது.
"இந்தத் தரிசனத்திற்காகத் தானே யுகங்கள் காத்திருந்தேன்!" என்று அவனது ஆழ்மனம் கதறியது.

வானிலிருந்து விழுந்த ஒரு குளிர்ச்சியான மழைத்துளி, பிரியங்காவின் அந்தச் சிவந்த கோவைப்பழ இதழ்கள் மீது வந்து விழுந்தது. அவளது இதழ்களின் சூட்டில் பட்ட அந்தத் துளி, ஒரு வினாடி தங்கிவிட்டு, அவள் மூச்சுவிடும் வேகத்தில் சிதறித் தெறித்தது. அந்தச் சிவந்த இதழ்களுக்கும், வெண்மையான மழைத்துளிகளுக்கும் இடையிலான அந்த மோதல், ஒரு பூவின் மீது பனித்துளி தெறிப்பதைப் போல மிக அழகாகவும், அதே சமயம் தகிப்போடும் இருந்தது.

இதழோரம் அந்தத் துளி தெறித்ததைக் கண்ட காத்தவராயன் ஆவி, தன் அசுரத்தனத்தை ஒரு நிமிடம் தள்ளி வைத்துவிட்டு, ஒரு காதலனின் மென்மையோடு அவளை நெருங்கியது.
அவனது கரடுமுரடான விரல் நுனி, பிரியங்காவின் அந்தத் துடிக்கும் கீழ் இதழைச் சுற்றி மெல்ல வருடியது.

அவனது விரல் பட்ட இடத்தில் இருந்த ஈரப்பதம், அவனது அமானுஷ்யமான சூட்டில் ஆவியாகத் தொடங்கியது. அந்த வருடுதலில் ஒருவிதமான ஆதிக்கமும், பல ஜென்மத்துத் தாகமும் ஒருசேரக் கலந்திருந்தது.

அவனது விரல் அவளது இதழ் விளிம்புகளை வருடிச் சென்றபோது, பிரியங்கா ஒரு மெல்லிய முனகலுடன் தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்தாள்.
அவளது அந்தச் சிவந்த இதழ்கள் இப்போது அவனது விரலைப் பற்றத் துடித்தன.
அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்து இன்னும் பின்னோக்கிச் சாய, அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகள் அவனது அந்த வருடூதலுக்கு ஏற்ப வேகமாக ஏறி இறங்கின.

அந்தச் சிவந்த கோவைப்பழ இதழோரம் அவனது விரல் பதிந்த தடம், மின்னல் வெளிச்சத்தில் ஒரு தீக்காயத்தைப் போலச் சிவந்து ஜொலித்தது.

மழைத்துளிகள் அவளது முகமெங்கும் வழிந்தோடி, அவளது இதழ்களுக்கு நடுவே புகுந்து மறைந்தன. காத்தவராயன் தன் விரலால் அவளது இதழின் ஈரத்தைத் துடைப்பது போல நடித்து, அவளது பெண்மையின் கர்வத்தை மெல்லச் சிதைத்தான்.

அவனது அந்த வருடுதல் அவளது இதழ்களிலிருந்து மெல்லக் கன்னங்களுக்கும், அங்கிருந்து அவளது வழுவழுப்பான தொடைகளுக்கும் ஒரு மின்னல் பாய்ச்சியது.

காத்தவராயனின் அந்த அசுரத்தனமான விரல்கள் ப்ரியங்காவின் இதழோரத்தைத் தீண்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்கள் வெறும் ஒரு பெண்ணின் கண்களாக இல்லை; அவை பல நூற்றாண்டுகளின் கதையைச் சொல்லும் ஒரு காலப் பெட்டகமாக மாறின.

காத்தவராயனின் ஸ்பரிசம் பட்ட மாத்திரத்தில், ப்ரியங்காவின் விழிகள் சற்றே மேல்நோக்கிச் செருகின. அந்த விழிகளில் இப்போது பயமில்லை; மாறாக, ஒரு அமானுஷ்யமான மயக்கம் (Trance) குடிபுகுந்தது.

அந்த மங்கலான நிலவொளியில், அவளது கருவிழிகள் விரிந்து, ஒரு ஆழமான கிணற்றைப் போல மாறின.
அந்தக் கண்களுக்குள் இப்போது இந்தக் காலம் தெரியவில்லை. பல ஜென்மங்களுக்கு முன்னால், இதே அசுரனின் மடியில் தான் தஞ்சம் புகுந்த அந்தப் பழைய காட்சிகள் அந்த விழிகளுக்குள் நிழலாடின.

அவனது கரடுமுரடான விரல் நுனி அவளது இதழ்களை வருடியபோது, அவளது கண்களில் ஒரு மின்னல் போன்ற சுடர் தெறித்தது.
அது ஒருவிதமான இன்ப வேதனை! தன் பெண்மையின் கர்வத்தை ஒரு அசுரன் சிதைக்கும்போது ஏற்படும் அந்தத் தாள முடியாத தாகம் அவளது பார்வையில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவளது இமைகள் மழையின் ஈரத்தால் பாரமாகிப் போயிருந்தாலும், அந்த இமைகளுக்கு இடையே தெரிந்த அவளது பார்வை காத்தவராயனை ஒரு சுழலைப் போலத் தனக்குள் இழுத்தது.

"நீ எனக்கே உரியவன்" என்பதை அவளது இதழ்கள் சொல்லத் தயங்கினாலும், அவளது கண்கள் அப்பட்டமாகச் சாட்சியம் சொன்னன.

மழையில் நனைந்த அவளது கரிய விழிகளில், ஒரு வேட்டை மிருகத்திடம் சிக்கிய அழகான மானின் சரணாகதி இருந்தது.

அந்தப் பார்வையில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது; "யுகங்கள் கழித்து என்னை ஆக்கிரமிக்க வந்தவனே, இனி உனக்குத் தடையென்ன?" என்று கேட்பது போல அந்த விழிகள் காத்தவராயனின் அசுரத் தாகத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தன.

மின்னல் ஒவ்வொரு முறை வெட்டும்போதும், அவளது கண்களில் வழிந்தோடிய அந்த மழைத்துளிகள் அவளது கண்ணீரைப் போலத் தோன்றினாலும், அவை உண்மையில் இன்பத்தினால் உண்டான முத்துக்கள்.

அவளது அந்தத் தளதளவென மின்னும் மேனியின் சூடு, அவளது கண்கள் வழியாக ஒரு ஜொலிப்பாக வெளியேறியது.

காத்தவராயன் அவளது கண்களுக்குள் பார்த்தபோது, அங்கே அவனது அசுர உருவமே ஒரு தெய்வமாகத் தெரிந்தது.
ப்ரியங்கா இப்போது கண்கள் வழியாகவே காத்தவராயனைப் புணர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பார்வையின் வீரியம் தாங்க முடியாமல், காத்தவராயன் அவளது விழிகளின் மேல் தன் கரங்களை வைத்து மூடி, அவளை அந்த அமானுஷ்ய உலகிற்கு இன்னும் ஆழமாக அழைத்துச் சென்றான்.



பிரியங்காவின் அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் படர்ந்திருந்த அந்த மெல்லிய தங்கச் செயின், மழையில் நனைந்து அவளது தோலோடு ஒட்டியிருந்தது. காத்தவராயன் தன் முகத்தை மெல்லக் கீழே இறக்கி, அவளது அந்த தொண்டைக் குழியில் (Collarbone hollow) தன் இதழ்களை வைத்தான். ஆனால், அந்த மெல்லிய செயின் அவனது முத்தத்திற்குத் தடையாக இருக்க, அவன் கைகளைப் பயன்படுத்தாமல் தன் ஈரமான இதழ்களாலேயே அந்தச் செயினை மெல்லக் கவ்வி ஓரமாக ஒதுக்கினான். அந்தத் தங்கத்தின் குளிர்ச்சியும், அவனது இதழ்களின் வெப்பமும் பிரியங்காவின் கழுத்தில் ஒரு மின்னலைப் பாய்ச்சியது.
செயினை ஒதுக்கிய பின், அவன் அந்தத் தொண்டைக் குழியின் ஆழத்தில் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைப் பதித்தான்


அந்த இடம் ஒரு பெண்ணின் உடலிலேயே மிகவும் மென்மையானது. அங்கே அவனது இதழ்கள் அழுந்திய மாத்திரத்தில், பிரியங்கா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு மெத்தையில் தன் உடலை வளைத்தாள். அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் முறுக்கேறி, அவளது பெண்மையைச் சிலிர்க்க வைத்தன.

அவன் தொண்டைக் குழியில் முத்தமிட்டபடியே வெளியிட்ட அந்த அசுர மூச்சுக்காற்று, மழையில் நனைந்து அவளது உடலோடு ஒட்டியிருந்த அந்த கருப்பு நிற ஆடையின் மேல் விளிம்பைத் தாண்டி உள்ளே புகுந்தது.

அந்த அசுரக் காற்றின் தகிப்பு பட்ட மாத்திரத்தில், பிரியங்காவின் மார்புக் குன்றுகள் தாள முடியாத பாரத்தோடு விம்மித் தணிந்தன.

குளிர்ச்சியான மழைத்துளிகள் அந்தப் பிளவுகளுக்குள் வழிந்து கொண்டிருந்த வேளையில், அவனது அனல் மூச்சு பட்டதும் அவை ஆவியாகத் தொடங்கின. அந்தப் பகுதியில் ஏற்பட்ட ஒருவிதமான விசித்திரமான சூடும், துடிப்பும் அவளை ஒரு இன்ப அவஸ்தையில் ஆழ்த்தியது. அவளது இதயம் அந்த மார்பகங்களுக்கு உள்ளேயே ஒரு போர் முரசாய் அதிரத் தொடங்கியது.


அவனது மூச்சுக்காற்று வெறும் வெப்பம் மட்டுமல்ல; அதில் ஒரு அசுரனின் ஆதிக்கமும் இருந்தது. அவன் சீறி வெளியிட்ட அந்த மூச்சின் வேகத்தில், மழையில் நனைந்து கனத்திருந்த அந்த கருப்பு நிற ஆடை மெல்லத் தன் பிடியை இழந்தது.

அவனது மூச்சு அழுத்திய வேகத்தில், கழுத்தோரம் இருந்த ஆடையின் விளிம்பு மெல்லச் சரிந்து, அவளது தகிக்கும் தோள்களை அப்பட்டமாக்கியது.
அந்த ஆடை விலகிய இடைவெளி வழியே புகுந்த காற்று, அவளது தளதளவென மின்னும் மேனியின் ரகசியங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தீண்டியது. ஒவ்வொரு முறை அவன் மூச்சை உமிழும்போதும், அந்த ஆடை இன்னும் கொஞ்சம் கீழிறங்கி, அவளது பெண்மையின் கர்வத்தைச் சிதைக்கத் துடித்தது.

மார்புப் பிளவுகளுக்குள் சுழன்ற அந்த அசுரக் காற்று, அங்கிருந்து மெல்ல இறங்கி அவளது நாபிக் குழியை (தொப்புள் குழி) நோக்கிப் பயணித்தது.
பிரியங்கா அந்தத் தகிப்பைத் தாங்க முடியாமல் தன் உடலை மெத்தையில் வளைத்து நெளிந்தாள். அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் நடுக்கத்தில் ஒன்றோடொன்று உரசின.
ஆடைக்கும் மேனிக்கும் நடுவே நிலவிய அந்த அனல் காற்றுப் போர், அவளது உடலை ஒரு உருகிய மெழுகாக மாற்றியது.



அந்தத் தகிக்கும் வெப்பம் அவளது மார்புக் குன்றுகளை உள்ளிருந்து சூடேற்ற, பிரியங்காவின் அந்த தளதளவென மின்னும் மேனி ஒருவிதமான அடர் சிவப்பாக மாறியது. அவளது இதயத் துடிப்பு அந்த ஆடைக்குள்ளேயே ஒரு மிருதங்கத் தாளமாய் அதிரத் தொடங்கியது.

அவளது அந்த விம்மித் துடிக்கும் மார்புகள் மின்னல் வெளிச்சத்தில் அசுரத்தனமான அழகோடு ஜொலித்தன.

பிரியங்கா இன்ப வேதனையின் உச்சத்தில் தன் விரல்களால் காத்தவராயனின் தலைமுடியை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

மின்னல் ஒளியில் அவளது நனைந்த கருப்பு ஆடை, உள்ளே நடக்கும் அந்த அனல் காற்றுப் போராட்டத்தை அப்பட்டமாகத் தியேட்டர் திரை போலக் காட்டிக் கொடுத்தது.

காத்தவராயன் தனது மூச்சுக்காற்றாலேயே அவளது ஆடையை ஒரு ஆயுதம் போலக் களைந்து கொண்டிருக்க, பிரியங்கா முழுமையாகத் தன் வசமிழந்து அந்த அசுரத்தனமான தகிப்பில் கரைந்து போனாள்.
மழைத்துளிகள் அவள் மேனியில் பட்டுத் தெறிப்பதும், அவன் மூச்சுக்காற்றில் அந்த ஆடை நெளிந்து விலகுவதும் அந்த இரவின் மர்மமான காட்சியாக மாறியது.

உங்கள் ஆதரவை comments and likes மூலம் எதிர்பார்கிறேன்..பிரியங்கா portion மட்டும் கொஞ்சம் மெதுவாக slow burning episode ஆக எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன்..பிடிக்கவில்லை என்றால் மன்னித்து விடுங்கள் நண்பர்களே

 asura kadhal kamam...kavithai varigal awesome bro....each lines miss panan rasichu padika vachinga priyanka feel panna vachinga   superb episode enna oru treat...eye fest solradha reading fest solratha..
maja pa maja pa tha.... 
kathuvarayan porumai ah unga porumai ezuthukal nagarvum nice...rain effects and mixing pakka va iruku...scene oru edam fullah hot then rain with chilll...nalla feel aachi...slow nuclear explosion pola poetu iruku...anga old jenmam nabgam varathu super...ipo ava unmai terinchaka poraah intha koodal part neelam tha pola but worth to read... due to feel about prii priyanka