Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

“இதயத்தின் மொழி” — இந்த கதையை நான் சாதாரணமாக படிக்கவில்லை… மனசோட படிச்சேன். ஒவ்வொரு பார்ட்டும் வந்ததும் காத்திருந்து படிக்கிற வாசகராக தான் இந்த கமெண்ட்.
முதலில் ஒரு விஷயம் சொல்லணும் ஆசிரியரே… உங்கள் எழுத்து ஸ்டைல், பவித்ராவின் பின்னணி, அவள் மனநிலை, அவள் தள்ளிப்போகும் அந்த உணர்ச்சிகள் — எல்லாமே ரொம்ப அழகா இருக்கு. ஒரு பெண்ணின் மனசுக்குள்ள இருக்கும் பயம், தயக்கம், காதல், காமம்… இதையெல்லாம் இவ்வளவு உணர்ச்சியோட எழுதுறது சாதாரண விஷயம் இல்ல. அதுக்காக உண்மையிலேயே பாராட்டு.

ஆனா… “அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு”ன்னு ஒரு பழமொழி இருக்கு இல்லையா? அதுபோல, ஒரு கதை ரொம்ப நீளமாக ஒரே உணர்ச்சியிலேயே சுற்றிக்கிட்டே போனால், எவ்வளவு பிடித்த கதையாக இருந்தாலும் ஒரு கட்டத்தில் வாசகரின் மனசு சோர்ந்து போயிடும்.

இப்போ வரைக்கும் ராஜியோடவும் சரி, பிரகாஷோடவும் சரி — அதே தயக்கம், அதே தள்ளிப்போடுற உணர்ச்சி, அதே “வேண்டாம்… வேண்டாம்…”ன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கும் அந்த சீன் தான் மீண்டும் மீண்டும் வருது போல இருக்கு.
“ஒரே காய்ச்சலை தினமும் காட்டினா, மருந்துக்கும் சலிப்பு வரும்”ன்னு சொல்வாங்க. அதுபோல கொஞ்சம் சீன்கள் மாறி, கதைக்கு ஒரு புதிய மூச்சு வந்தா இன்னும் வேற லெவலுக்கு போயிருக்கும்.

நான் சொல்ல வருவது — கதையை சீக்கிரம் முடிச்சிடுங்கன்னு இல்ல.
ஆனா “சுவிங்கம் மாதிரி இழுத்தால் சுவை குறையும்”ன்னு தான் ஒரு வாசகராக தோணுது.
ஏன்னா இந்த வெப்சைட்டில நான் மிகவும் விரும்பி, காத்திருந்து படிக்கிற கதை இதுதான். அதனாலதான் இந்த அளவுக்கு மனசுக்குள் இருந்ததை சொல்ல தோணிச்சு.
பிடிக்காத கதைக்கு யாரும் இவ்வளவு நீளமா கருத்து எழுத மாட்டாங்க. பிடித்ததால தான் இந்த உரிமை.

“காத்திருந்த காதலுக்கு ஒரு முத்தம் போதும்…
ஆனா முடிவே இல்லாத காத்திருப்புக்கு மனசே சோர்ந்து போகும்…”

அந்த மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்க்தான் இப்போ கதையை படிக்கும்போது வருகிறது.
பவித்ரா கதாபாத்திரம் அழகு. பிரகாஷ் கதாபாத்திரம் ஆழம். ஆனால் அந்த உணர்ச்சிகள் ஒரே வட்டத்துக்குள்ள சுற்றிக்கிட்டே இருந்தா, வாசகரின் எதிர்பார்ப்பும் மெதுவா சோர்ந்து போயிடும்.

இது குறை சொல்ல எழுதுற கமெண்ட் கிடையாது ஆசிரியரே…
ஒரு நல்ல கதையை இன்னும் சிறப்பாக பார்க்கணும் என்று ஆசைப்படுற வாசகரின் மனசு தான்.

கடைசியாக ஒரு சின்ன வேண்டுகோள்…
இந்த கமெண்ட்ல நான் ஏதாவது தவறாக பேசிட்டேன்னா, அல்லது உங்க மனசை புண்படுத்துற மாதிரி ஏதாவது வார்த்தை இருந்தா, என் மனசார இரு கையையும் கூப்பிட்டு தாழ்மையோட மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.
என் நோக்கம் குறை சொல்லுவது இல்ல…
“பிடித்ததால் சொல்லும் உரிமை, வெறுத்ததால் வரும் விமர்சனம் அல்ல…” ❤️

உங்களோட இந்த கமெண்ட் பார்த்தேன். நிஜமாவே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு. நீங்க எதையும் தப்பா சொல்லிடல, அதனால மன்னிப்பெல்லாம் கேட்கவே வேண்டாம். உங்களுக்குப் பிடிச்ச கதைங்குற உரிமையில நீங்க சொன்ன இந்த விமர்சனத்தை நான் ரொம்ப பாசிட்டிவ்வா, முழு மனசோட ஏத்துக்கிறேன்.

கதை ஒரே இடத்துல சுத்துற மாதிரியும், கொஞ்சம் லேக்ஆகுற மாதிரியும் உங்களுக்குத் தோணுச்சுன்னா அது நூற்றுக்கு நூறு நியாயமான விஷயம் தான். நீங்க சொன்ன அந்த 'சுவிங்கம்' உதாரணம் ரொம்ப கரெக்ட். ஆனா, பவித்ரா மாதிரி ஒரு சாதாரண, அடக்கமான குடும்பப் பொண்ணு, தன் புருஷனைத் தாண்டி இன்னொரு ஆம்பளைகிட்ட முழுசாத் தன்னை ஒப்படைக்கப் போறா. அது அவ்ளோ ஈஸியா உடனே நடந்துடாது இல்லையா? அந்தப் பயம், தயக்கம், குற்ற உணர்ச்சி... இது எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடையணும். அதைச் சடன்னு உடைச்சுட்டா கதையோட எதார்த்தம் மிஸ் ஆகிடும்னு தான் நான் இவ்ளோ பொறுமையா கொண்டு போறேன்.

அதுமட்டுமில்லாம, இதுல இன்னொரு முக்கியமான விஷயமும் இருக்கு. பவித்ராவோட அந்த முதல் முழுமையான உடலுறவு இந்த மாதிரி ஒரு பழைய, அழுக்கான, தூசு படிஞ்ச வயர் கட்டில்ல நடக்குறது எனக்குச் சம்மதம் இல்லை. அவளுக்குக் கிடைக்கப் போற அந்த முதல் பெரிய சுகம், அவளோட பெட்ரூம்ல, ஒரு நல்ல கம்ஃபர்ட்டான மெத்தையில, எந்த ஒரு அவசரமும், பயமும் இல்லாம பொறுமையா நடக்கணும்னு நான் ஆசைப்படுறேன். அதுக்குத் தான் இந்தக் காத்திருப்பு.

இன்னொன்னு, இப்போதான் அவ வாழ்க்கையிலயே முதல் தடவையா இவ்ளோ பெரிய ஒரு ஆர்கஸத்தை (உச்சக்கட்டத்தை) அடைஞ்சு, உடம்பெல்லாம் தளர்ந்து போயிருக்கா. அவ உடம்பு இப்போதைக்கு பிரகாஷோட அந்த 'மான்ஸ்டர்' சைஸ் சுன்னிய முழுசா உள்ள வாங்குற அளவுக்கு இன்னும் தயாரா இல்லை. இதெல்லாம் கணக்கு பண்ணித் தான் நான் இந்த சீனை இப்போதைக்கு இப்டி முடிச்சேன். முதல் உடலுறவு தடவை  முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் வேணா, நாம இந்த மாதிரி வித்யாசமான இடங்களை எக்ஸ்ப்ளோர் பண்ணலாம்.

ஆனா நீங்க சொல்ற பாயிண்ட் எனக்கு நல்லாவே புரியுது. இனி ஒரே தயக்கத்தை காட்டாம, சீக்கிரமே கதையோட கியரை மாத்தி, நீங்க எதிர்பார்க்குற மாதிரி விறுவிறுப்பா கொண்டு போறேன். உங்களோட இந்தக் காத்திருப்பு கண்டிப்பா வீண் போகாது, இனி வரும் பகுதிகள் உங்களை இன்னும் ரொம்ப எங்கேஜிங்கா வெச்சுருக்கும். தொடர்ந்து படிங்க...